நேரிலேயே கட்டுப்பாடு திரும்பியது

“அந்த கார்ட்டனை அங்கே தள்ளாதே—சேலம் லேனுக்கு போக வேண்டியது!” என்று காயத்ரி கத்திக்கொண்டே இரு கைகளாலும் சாய்ந்த டிராலியை நேராக்கினாள். ரேக் வழி ஏற்கனவே மூச்சுத்திணறிக் கிடந்தது. ஸ்கேனிங் ஆகாமல் கிடந்த பெட்டிகள் தரையில் பறந்த லேபிள் காகிதங்களோடு கலந்திருந்தன. வெளியேற்ற கதவுப் பக்கம் சிவப்பு விளக்கு மூன்றாவது முறை மின்ன, பழனி தள்ளிய கூடை மற்றொரு கூடைக்குள் அடிபட்டது. காயத்ரியின் சட்டை பாக்கெட்டில் நெளிந்துபோன ஒரு ரசீது மீண்டும் வெளியே நழுவியது—மாப்பிள்ளை வீட்டுக்குச் சொல்லி வைத்திருந்த நகை அடமானத் தொகை நினைவூட்டும் மடிப்பு. அவள் அதை உள்ளே திணித்துக்கொண்டு, “கை ஸ்கேனர் எங்கே?” என்றாள்.

“உனக்கா?” என்று ரவிக்குமார் உயர்ந்த மேசை பக்கம் இருந்து பார்த்தான். அவன் முன் இருந்த முதன்மை அனுப்பும் நாற்காலியில் வெள்ளை பிளாஸ்டிக் சீட் மார்க்கர்—‘DISPATCH IN-CHARGE’—அவன் பக்கம் சாய்ந்து இருந்தது. சாவிகள் அவன் விரலில் சிணுங்கின. “நீ ஃப்ளோர் பார். நான் சொல்வதுபோல பெட்டியைத் தள்ளு. முடிவு நான் பண்ணுறேன்.”

காயத்ரி பதில் சொல்லாமல் தரையில் கிடந்த லேபிள் கட்டை எடுத்து, தவறான பெட்டிகளின் குறிகளை கண்களாலேயே பொருத்தத் தொடங்கினாள். அவளால் எதிர்பார்க்காத செயல் அது அல்ல; அவன் எதிர்பார்க்காதது, ஸ்கேனர் இல்லாமல் கூட அவள் வெளியேற வேண்டிய மூன்று சரக்குகளை இரு நிமிடத்தில் தனியாக பிரித்துவிட்டது. நந்தினி அவளைப் பார்த்து, “அக்கா, இதுக்கு அடுத்தது எது?” என்று தானாகவே கேட்டுவிட்டாள்.

அந்த ஒரு கேள்வியே ரவிக்குமாரை நாற்காலியில் இருந்து எழுந்திருக்க வைத்தது. “என்ன அடுத்தது? நான் இருக்கேன்ல?” அவன் நடந்து வந்து நந்தினியின் கையிலிருந்த பட்டியலை இழுத்துக் கொண்டான். மேசை விளிம்பில் அரை குளிர்ந்த தேநீர் வட்டம், பழைய பேனா குத்திய கறை, சிதறிய டோக்கன் சீட்டுகள்—அங்கிருந்த ஒவ்வொன்றையும் தான் அதிகாரமென்று நினைக்கும் மாதிரி. “காயத்ரி, உன் வேலை கைகளைப் பயன்படுத்துவது. மூளை வேலையை நான் பண்ணிக்கறேன்.”

அருகில் இருந்த மூன்று பையன்கள் சிரிக்கவும், சிரிக்காமல் இருக்கவும் நடுவில் முகத்தை வைத்தார்கள். காயத்ரி மட்டும் அவனை நேராகப் பார்த்தாள். “அப்போ அந்த உயர்மதிப்பு சரக்கை ஏன் இன்னும் பின் ரேக்குல தூக்கி வைத்து இருக்கீங்க? அது கோயம்புத்தூர் லாரிக்கே.”

“நீ கற்றுக்கொடுப்பியா?” அவன் குரலை மேலும் உயர்த்தினான். “உனக்கு இந்த சீட் வேண்டும்னா, வீட்ட்லயே சொல்லிக்கோ. இங்க வரிசை இருக்கு.”

அந்த வரிசை என்ற வார்த்தை மட்டும் வேலை வரிசையைப் பற்றியதல்ல. அனைவருக்கும் தெரிந்தது. காயத்ரி வீட்டில் செல்வம் மாமா நேற்று இரவு உணவின் போது சொன்னிருந்தார்—“இந்த மாத சம்பளம் தள்ளினா முகூர்த்தம் தள்ளும். வேலை பார்த்து பெயர் எடுத்து வா. அங்கயும் தலைகுனிஞ்சு நில்.” குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் அந்த நிச்சய பேச்சு இப்போ இந்த ரேக் வழியிலேயே அவள்மேல் நின்று பார்த்தது.

ரவிக்குமார் தவறான அழைப்பைத் தொடர்ந்து தவறானதாய் வைத்தான். சேலம் லேனுக்குச் செல்ல வேண்டியவை மதுரை கார்ட்டோடு சேர்ந்து காத்தது; உடனே கிளம்ப வேண்டிய மருத்துவ உபகரண பெட்டிகளுக்குப் பதில் மலிவு வீட்டுப் பொருட்களை முன்னே தள்ளச் சொன்னான். கதவு பக்கம் சுமை ஏறாமல் நிற்க, வண்டியாளன் கோபமாக கை தூக்கினான். பழனி வியர்வையோடு ஓடி வந்து, “அண்ணே, இந்த மூணு பாக்கெட்டுக்கு OTP நேரம் முடிஞ்சிரும்,” என்றான்.

“முடிஞ்சா மீண்டும் போடு,” என்று ரவிக்குமார் சுலபமாகச் சொன்னான்.

“மீண்டும் போட முடியாது,” என்று காயத்ரி பளிச்சென்று சொன்னாள். “அது உரிமையாளர் ஒப்புதல் வெளியேற்றம். ஒருமுறை தவறினா முழு தொகுதியும் நிற்கும்.”

அவன் அவளை எல்லாருக்கும் கேட்கும் அளவுக்கு மேல் சிரித்தான். “அப்படியா? நீயே உரிமையாளர் ஆகிடு.”

அந்த நேரத்தில் மின்வணிக மையத்தின் உள் அழைப்பு ஒலி வெட்டியது. மேல் அலுவலகத்திலிருந்து ஒரே வரி: “முப்பத்தேழு-ஏ ரிலீஸ் இன்னும் வெளியேறலனா, முழு கணக்கு நிறுத்தப்படும்.” அந்த எண் கேட்டவுடன் நந்தினி வாயடைத்தாள். எல்லாருக்கும் தெரிந்த சரக்கு அது—ஒரு நகை சங்கிலித் தொகுதி, தவறு நடந்தால் முழு கிளையையும் விசாரணைக்கு இழுக்கும் அளவுக்கு விலை உயர்ந்தது.

காயத்ரி ரேக் எண் நோக்கிப் போனாள். பின் வரிசை ஏழின் கீழ்தட்டில் இருந்த நீல சீல் பெட்டி வேறு ரோட்டில் போக வேண்டிய மூன்று சிறு பெட்டிகளால் முற்றாக மறைக்கப்பட்டிருந்தது. அவள் இரண்டு பெட்டிகளை கைப்பிடியில் தூக்கி பழனிக்குக் கொடுத்தாள். “இவைகளை வலது கார்ட்டுக்கு மாற்று.” பிறகு ரவிக்குமார் மேசையில் வைத்திருந்த கை ஸ்கேனரையே கை நீட்டி எடுத்தாள்.

ஒரு துளி நேரம் யாரும் சத்தமிடவில்லை. சாவிகள் மட்டும் அவன் விரலில் மோதின. “காயத்ரி, கீழே வை,” என்று அவன் சொன்னான்.

அவள் ஸ்கேனரை இயக்கி, நீல சீல் குறியைக் கீச்சென்று வாசிக்க வைத்தாள். திரையில் காட்டிய வரிசை எண் அவள் சொன்னதை உறுதிப்படுத்தியது. “நந்தினி, பின் ரேக்கிலிருந்து 37-Aக்கு வழி விடு. பழனி, இடது டிராலி திருப்பு. இந்த லேன் இப்போ வெளியேற்ற லேன். யாரும் எதிர் தள்ளாதீங்க.”

சொற்கள் போகவில்லை; வேலை போனது. நந்தினி ஓடினாள். பழனி திருப்பினான். இரண்டாவது ரேக்கில் சிக்கியிருந்த தட்டைப்பெட்டிகளை காயத்ரி இரண்டு விரைவு அழைப்பில் பிரித்தாள். “மதுரை டேக் எல்லாம் பச்சை கார்ட்டுக்கு. சேலம் சிவப்பு. மருத்துவம் முதல்ல.” அவள் குரல் உயரமாக இல்லை; மறுக்க முடியாத அளவுக்கு தெளிவாக இருந்தது.

ரவிக்குமார் அவள் கையிலிருந்து ஸ்கேனரை பறிக்க முனைந்தபோது, பெட்டிக் குவியல் ஒன்றின் மேலிருக்கும் தவறான லேபிள் அவன் காலடியில் ஒட்டிக் கிழிந்தது. அவன் தடுமாறி பின்சென்றான்; அவன் முன் தள்ளச் சொன்ன மலிவு சரக்குக் கூடை கதவை மறித்து நின்றிருந்தது. காயத்ரி அவனைத் தாண்டி, “அதைக் கைவிடாதே, பின்பக்கம் ரோட் ஃப்ளிப் பண்ணு,” என்று பழனிக்குச் சொன்னாள். உடனே ஒரு முழு தள்ளுவண்டி பாதையை மாற்றியது.

அதன் பிறகு ரேக் வழி அவள்தான். மேலிருக்கும் தட்டிலிருந்து கீழே இறக்க வேண்டிய குறியீட்டு பெட்டிகள், சாய்ந்து கிடந்த மஞ்சள் டோட், தவறான வழியில் போன மூன்று ரசீது பைகள்—ஒன்றையும் அவள் நினைத்து நிற்கவில்லை. “இது முதல்ல போனா கதவு திறக்கும்.” “அந்த லேபிள் கிழிஞ்சது, கையொப்பப் பத்திரம் உள்ளே பார்க்க.” “குளிர் பொருள் பக்கம் காத்திருக்குது, இதோடு கலக்காதீங்க.” ஒவ்வொரு சரியான உத்தரவுக்கும் ஒரு தடுப்பு சரிந்தது. வெளியே காத்திருந்த லாரி ஏற்றம் ஆரம்பித்ததும், உள்ளே இன்னும் நிற்கும் பெட்டிகளுக்கே இடம் கிடைத்தது.

அதுவே ரவிக்குமாருக்குப் பெரிய அவமானம். அவன் பெயரால் ஓடிக் கொண்டிருந்த லேன், அவன் சொல்லாத அழைப்பில் சீராக ஆரம்பித்தது. நந்தினி இப்போ அவன் முகத்தைப் பார்க்கவே இல்லாமல், “அக்கா, இந்த சீல் திறக்கலாமா?” என்று கேட்கிறாள். பழனி சாவியை அவன் கையிலிருந்து கேட்காமல், “மேல்பக்கம் பூட்டு எது?” என்று காயத்ரியையே பார்த்தான். மேசை அருகில் இருந்த இரு கண்காணிப்பு ஊழியர்கள் வரை நடந்துவந்து நின்றார்கள்; யாரும் அவனுக்குப் பதிலாக பேசவில்லை.

அவன் கடைசி முயற்சியை செய்தான். “முப்பத்தேழு-ஏ வெளியேறணும்னா உரிமையாளர் திறப்பு சாவி வேணும். அது என்ன கிட்டதான் இருக்கு.” அவன் விரலை உயர்த்தி சாவிக் கொத்தை காட்டினான். “ஸ்கேன் பண்ணினாலே போகாது.”

அந்த நேரத்தில்தான் மேல் அலுவலக கண்ணாடி கதவு திறந்து, உரிமையாளர் சண்முகம் வந்து நின்றார். முகத்தில் கோபத்தை விட கணக்குப் பயம் தெளிவாக இருந்தது. கதவு பக்கம் ஏற்கனவே ஏற்றம் நின்றுவிட, வெளியே டிரைவர் மொபைலைக் காதில் வைத்து யாரோடோ கத்தினான். இன்னொரு நிமிடம் தாமதமானால் இந்த தொகுதி ரத்து; அப்புறம் இங்கிருந்த எல்லாருடைய பெயரும் மேல் பட்டியலில். ரவிக்குமார் உடனே உரிமையாளரிடம் திரும்பி, “சார், இவங்க முறையை மீறி—”

காயத்ரி அவனைக் கூடப் பார்க்கவில்லை. அவள் நீல சீல் பெட்டியை மேசை அருகிலுள்ள காலி தட்டில் வைத்து, வெளியேற்றப் பதிவு புத்தகத்தைத் தன் பக்கம் இழுத்தாள். “சார்,” என்றாள் மட்டும். “சாவி.”

சண்முகம் ஒரு கணம் ரவிக்குமாரையும், நின்றுபோன கதவையும், ஏற்கனவே நகர ஆரம்பித்த சரியான வரிசையையும் பார்த்தார். ரவிக்குமார் கையில் இருந்த சாவிகள் அந்தக் கணம் பெருமை இல்லாமல் சத்தமிட்டன. “சார், நான்—”

“கொடு,” என்றார் சண்முகம், அவனை நோக்கித்தான். அங்கீகாரம் போல இல்லை; தீப்பிடித்த வண்டியில் தண்ணீர் வாளியை யாரிடம் இருக்கிறதோ அவரிடம் கேட்கும் குரல். ரவிக்குமார் அசையவில்லை. காயத்ரி கையை நீட்டியே நின்றாள். இரண்டாவது முறை “கொடு” என்றபோது, அவன் விரல்கள் தளர்ந்தன. சாவிக் கொத்து அவள் உள்ளங்கையிலே விழுந்தது.

அந்த சத்தம் சின்னதுதான். ஆனாலும் முழு லேனும் அதைத்தான் கேட்டது.

காயத்ரி உடனே பூட்டைத் திறந்தாள். உரிமையாளர் திறப்பு தகடு மேலே கிளிக் என்று எழுந்தது. அவள் நீல சீல் பெட்டியை ஸ்கேன் செய்து, பதிவு புத்தகத்தில் எண்ணை எழுதினாள். பழைய பேனா கறை உள்ள விரலால் தேதிக்குக் கீழே தன் குறியை வைத்தாள். “பழனி, நேரடியாக கதவு மூன்று. நடுவுல யாரும் நிறுத்தாதீங்க. நந்தினி, இந்த பதிவு காப்புப் பிரதி எடு. அடுத்த இரண்டு மருத்துவ பெட்டிகளை இதே வழியிலே விடு.” சண்முகம் அவள் அருகில் நின்றிருந்தார்; ஆனால் யாரும் இப்போ அவரைக் காணவில்லை. லேன் மீண்டும் ஓட ஆரம்பித்தது, இந்த முறை அவள் தந்த வரிசையில்.

ரவிக்குமார் ஏதோ சொல்ல நினைத்தான். அவன் வாயில் இருந்து வந்தது முழுமையான வாக்கியம் இல்லை. “அது… நான் தான்…” என்று தொடங்கிப் பின் நின்றது. கண்காணிப்பு ஊழியர்களில் ஒருவன் அவனுக்காக நாற்காலி இழுக்கவில்லை; அதற்கு பதிலாக வெளியில் போகும் பாதையைத் திறக்க பெட்டியை நகர்த்தினான். மேசையின் வெள்ளை சீட் மார்க்கர் இன்னும் அவன் பக்கம் சாய்ந்திருந்தது. காயத்ரி அதை இரண்டு விரலால் எடுத்து, முதன்மை அனுப்பும் நாற்காலியின் இடது கைச்சாரப்பலகை மீது தன் பக்கம் திருப்பி வைத்தாள்.

மீதமிருந்த உயர்மதிப்பு வெளியேற்றம் அவள் கையால் முடிந்தது. பதிவு, சீல், சாவி, கதவு அழைப்பு—ஒன்றும் தடுமாறவில்லை. கடைசி ஒப்புதல் குறியை இட்டவுடன், அவள் சாவிக் கொத்தை மேசை மேல் இல்லாமல் நாற்காலி கைச்சாரத்தில் வைத்தாள்; அந்த வெள்ளை சீட் மார்க்கரின் கீழே. பிறகு முதன்மை நாற்காலியில் அமர்ந்து, வெளியேற்றப் புத்தகத்தை மூடி, அதைச் சற்று முன்னே தள்ளினாள். நாற்காலி பின்சென்று மெதுவாக உருண்டது; சாவிகள் சிணுங்குவதை நிறுத்தின.