அந்த அரைஅடிக்கு முன்

“யாழினி, அந்த ரெஜிஸ்டர் புத்தகத்தை இங்க வைக்காதே,” என்று மாமி அவள் கையிலிருந்த தடிமனான புத்தகத்தை பறித்துக் கொண்டு மேஜையின் மறுபக்கத்துக்கு தள்ளினாள். “விருந்தினர் பெயர் எழுதுற இடம் இது. நீ அங்க பின் பக்கத்தில பாத்திரம் கவனி.” குளிர்ந்து போன எலுமிச்சை சாதம் இருந்த சிறிய உணவுப் பெட்டி நாற்காலிக்கீழே படுத்திருந்தது; காலை முதல் அதைத் திறக்கவே நேரமில்லை. அர்ஜுனின் அத்தை வீட்டு நிச்சயதார்த்த மதியசாப்பாட்டுக்கான ஏற்பாடெல்லாம் இந்த அடுக்குமாடி வீட்டிலேயே நடந்துகொண்டிருந்தது; சேவைத் துறையில் வேலை பார்க்கும் யாழினி, அர்ஜுனின் அலுவலகம் வைத்திருந்த நிகழ்ச்சி ஒழுங்கு ஒப்பந்தத்தில் உதவி செய்ய வந்தவள் என்ற பெயரில், உண்மையில் வீட்டுக்குள் வேலைக்கார கையைப் போலச் சுருங்கவைக்கப்பட்டிருந்தாள்.

அவள் “சரி” என்று மட்டும் சொல்லி ரெஜிஸ்டரை விட்டாள். விருந்தினர் கதவின் அருகே பெயர் சொல்ல, மாமி உடனே தன் மருமகள் பக்கம் திரும்பி, “நிவேதா, நீயே உட்காரு. எழுத்து neatஆ இருக்கும்,” என்றாள். அந்த ஒரு சொல் போதும்; யாழினி எழுத்து, யாழினி உழைப்பு, யாழினி நேரம்—அனைத்தும் பயன்படுத்தும் வரை பயன்பாடு, காட்டும் நேரத்தில் மறைப்பு. அர்ஜுன் வாசலில் நின்று செருப்புகளை ஓரமாகத் தள்ளிக் கொண்டிருந்தான். அவன் பார்வை ஒருமுறை ரெஜிஸ்டர் மேல், ஒருமுறை அவள் காலடியில் இருக்கும் உணவுப் பெட்டி மேல், பிறகு மாமியின் கையில் நின்றது. அடுத்து அவன் வேண்டாத அளவுக்கு நேராக, “அந்த புத்தகம் அங்கே இருக்கக் கூடாது. பெயர் தவறிப் போயிடும்,” என்று சொல்லிவிட்டான். சொல்லியவுடன் குரலை தணித்துக் கொண்டு, “விடுங்க… நிவேதா பார்த்துக்கலாம்,” என்று தானே பின்வாங்கினான். யாழினி மட்டும் பார்த்தாள்—அவன் கவனித்தான், அதைவிட மோசமாக, கவனித்ததை மறைக்க அவசரப்பட்டான்.

அவள் சமையலறை பக்க வழியிலே சென்று தட்டுகள் எடுக்க குனிந்தபோது, அவன் அங்கே வரவேண்டிய அவசியமில்லை. இருந்தும் வந்தான். நீளமில்லாத சேவை வழிச்சாலையில் சுவர் ஒரு பக்கம், பீரோ ஒரு பக்கம். யாழினி தட்டுத் தொகுப்பை மார்போடு அணைத்துக் கொண்டு திரும்பிய தருணத்தில், அவன் ஏற்கனவே முன் நின்றுவிட்டான். அவள் கைச்சிலிர்த்தது; கண்ணாடித் தட்டின் விளிம்பு அவன் சட்டை பட்டனைத் தொட்டது. அவன் கையை நீட்டினால் அவள் முறுக்கிக் கொண்ட மணிக்கட்டைப் பிடித்திருப்பான். நீட்டவில்லை. அதற்குப் பதில் சுவரில் ஒட்டி நின்று அவளுக்குப் பாதை செய்தான். “வெளியே எடுத்துட்டு போங்க,” என்றான். அந்த “போங்க” சொல்லும் போது அவன் மூச்சு அவள் கன்னம் தொடும் தூரம். யாழினி அடி எடுக்காமல் ஒரு நொடி நின்றாள். அவன் பார்வை கீழே அவள் விரல்களில் இருந்த தட்டின் நடுக்கத்தைத் தொட்டு, உடனே பின்வாங்கியது. அவள் பக்கமாகச் செல்லும்போது அவன் தோளின் சூடு ஆடையின் வழியேத் தழுவியதா, இல்லையா என்று கூடத் தெளிவாகச் சொல்ல முடியாத அளவு குறைவு. ஆனால் அந்த குறைவே ஆபத்தாயிற்று.

மாலைவரை அவள் வாயைப் பூட்டிக்கொண்டு வேலை பார்த்தாள். சென்னை வெயிலில் மெட்ரோவில் வந்தபோது வியர்வையில் நனைந்த அடையாள அட்டையின் உருக்கிய விளிம்பு இன்னும் சால்வை ஓரத்தில் கீறிக் கொண்டே இருந்தது. அலுவலகத்தில் அர்ஜுன் மேலாளர்; வெளியே அவன் அம்மா பக்கம் உறவினர் வீட்டுத் தொடர்பு. “குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும்” என்று சொல்லத்தக்க தொடர்பு எதுவும் இல்லை; அதற்கு கீழே இருந்த ஒரு அபாயமான நிலை—அவன் அழைத்தால் வேலைக்காக வரவேண்டும், அவன் வீட்டார் பார்த்தால் எல்லையைத் தெரிந்து நில்.

இரண்டு நாட்கள் கழித்து அலுவலகத்தில் பிரச்சினை நெருங்கியது. நிறுவனத்தின் விருந்தினர் தங்கும் சேவை குடியிருப்புக்கான சாவி, பட்டியல், பராமரிப்பு ரசீதுகள் எல்லாம் மாலை வரை முடிக்கப்பட வேண்டும். சரவணன், முன் மேசை மேற்பார்வையாளர், யாழினி வைத்திருந்த அரைமடிக்கப்பட்ட ரசீதை எடுத்துப் பார்த்து சிரித்தான். “மீண்டும் மீண்டும் திறந்து மூடுற அளவுக்கு பெரிய கணக்கு இருக்கா? மாத சம்பளம் வரலேன்னு முன்னாடியே advance கேக்கறவங்களுக்கு இந்த desk கொஞ்சம் அதிகம்தான்.” அவன் குரல் அங்கிருந்த இரு பெண்களும் கேட்கும் அளவு சரியாக இருந்தது. யாழினியின் கையில் இருந்த சாவிகள் சிணுங்கின.

அதே நேரம் அர்ஜுன் உள்ளே வந்தான். கையொப்பம் போட வேண்டிய கோப்பைப் பார்த்துக்கொண்டே, சரவணன் நீட்டிய பட்டியலை எடுத்தான்; ஆனால் அடுத்த நொடி தவறான பெயர்மீது கையொப்பமிட்டுவிட்டான். சரவணன் சிரிப்பு நின்றது. அப்படி பிழைபண்ணாதவன். அர்ஜுன் முகம் கடினமாயிற்று. அவன் பார்வை கோப்பை மீறி நேராக யாழினி மேல் நின்றது; சரவணன் அவள்மீது போட்ட குரல் அவனிடம் தாமதமாக வந்து பட்டதுபோல. “இது யாரு தயாரிச்சது?” என்று கேட்டான்.

“நான்…” என்று யாழினி சொல்வதற்குள், சரவணன் உடனே, “அவள்தான், சார். நான் just—”

“நீங்க வெளியே போயிடுங்க,” என்றான் அர்ஜுன். குரல் உயரவில்லை. அதனால்தான் அறையில் இருந்தவர்கள் எல்லோரும் கேட்கும் அளவு வெட்டாகப் பட்டது. சரவணன் நின்றான். “சாவி, ரெஜிஸ்டர், ரசீது—இனிமேல் யாழினி பக்கம் இருக்கும். யாருக்கும் அவளைக் கடந்து கையை வைக்கத் தேவையில்லை.” அது பொதுவான பணிப்பகிர்வு மாதிரி சொல்லப்பட்டது; ஆனால் அந்த மேசை எது, சாவி யார்க்கு, அதிகாரம் யார்மீது என்றெல்லாம் ஒரே வரியில் மாறிவிட்டது. உடனே அவன் கோப்பை அவள் மேசை பக்கம் நகர்த்தினான். அடுத்தச் சணத்தில் தன்னைத் தானே திருத்திக்கொண்டவன் போல, “நாளைக்குள் முடிச்சு அனுப்புங்க,” என்று மட்டும் சொல்லி உள்ளமைதியை மீண்டும் கட்டினான். யாழினிக்குப் பயமா நிம்மதியா என்று சொல்ல முடியவில்லை. அவன் ஒரு கோடு உடைத்தான்; உடனே இன்னொரு கோடு இழுத்தான்.

அன்று இரவு சேவை குடியிருப்பு படிக்கட்டில் மின்விளக்கின் மெல்லிய ஒலி இடைவிடாமல் ஊமையாக ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. மேல்தள வாடகையாளர் கொடுத்த குறைபாடு பார்க்க யாழினி தனியாக ஏறிக்கொண்டிருந்தாள். கீழே இருந்து வேகமாக வந்த அடிச்சத்தம் அவளுக்குத் தெரிந்தது. திரும்பிப் பார்க்காமல் நின்றாள். அர்ஜுன் அவளை முந்தி மேலே போகவில்லை; படிக்கட்டு திருப்பத்தில் அவள் அருகே நின்றான்.

“சரவணன் நாளைக்கு மாற்றப்படுவான்,” என்றான்.

“அதுக்காக நீங்க பிழை கையெழுத்து போட்டீங்களா?” அவள் கேட்டுவிட்டாள்.

அவன் சிறிது தலையசைத்தான். “நான் பார்த்துக்கிறேன்.”

“நான் என்ன பார்க்கணும்?”

அந்தக் கேள்விக்குப் பதில் சொல்லாமல் அவன் அவள் தோளுக்கு அப்பால் சுவரை நோக்கிப் பார்த்தான். “இரவு தனியா போகாதீங்க. இந்த blockல maintenance ஆள் யாரும் இல்லை.”

அவள் சிரிக்கவில்லை. “அலுவலகத்தில எல்லாரும் இருக்கும்போது சொல்லாம, இங்க சொல்றீங்களா?”

ஒரு நொடி அவன் முகத்தில் கட்டுப்பாடு கீறியது. “அங்கே சொன்னது போதாதா?”

“அங்கே சொன்னது வேலை. இங்க சொல்றது என்ன?”

அவன் கை உயர்ந்தது. படிக்கட்டு திருப்பம் குறுகியது; அவளது கன்னத்தில் விழுந்த தளர்ந்த தலைமுடியை ஒதுக்கினால் அந்தச் செயல் வேறு பெயர் வாங்கும். அவன் அதற்கு அரைஅடி முன்பே கையை நிறுத்தி, பதிலாக இரும்புக் கைப்பிடியைக் கசக்கிப் பிடித்தான். “உங்களுக்குத் தெரியாம போகக்கூடாது,” என்றான். உடனே ஒரு படி கீழிறங்கி இடைவெளி செய்தான். “கதவு திறந்திருக்கு. போங்க.”

அது அவளுக்கு கிடைத்த முதல் ஆபத்தான பரிசு—உன்னை நான் பார்த்தேனென்று சொல்லாமல் நிரூபிப்பது.

அடுத்த வாரம் அர்ஜுனின் அத்தை வீட்டில் திருமணப் பேச்சு உறுதியாகிவிட்டதாக அலுவலகத்துக்கே வந்துசேர்ந்தது. நிவேதா, தங்க நகை புகைப்படங்களுடன், “இது எல்லாம் பெரிய வீட்டு விஷயம்,” என்று சிரித்தபடி சுற்றினாள். மாமி நேரடியாகவே யாழினியிடம், “நாளை மாலை வரணும். உன் கையெழுத்து neat. வரவேற்பு பெயர்பலகை எழுதிட்டு போ,” என்றாள். அழைப்பு இல்லை; உத்தரவு. போகவில்லையெனில் வேலை வழி கேள்வி. போனால் முகம் எரிச்சல்.

அடுத்த மாலை அந்த வீட்டு மாடிப்படியில் கும்பிடும் விளக்குகள், பழவட்டங்கள், செருப்புகளின் கூட்டம். யாழினி வாசல் அருகே பெயர்பலகை எழுதிக்கொண்டிருந்தாள். உள்ளே பெண்கள் நகைப்பும் பாத்திர சிணுங்கலுமாய் நிரம்பியிருந்தது. மாமி அருகே வந்து மெதுவாகச் சொன்னாள்; ஆனால் மற்றவர்கள் கேட்கும்படி. “எழுதி முடிச்சா அங்க kitchen பக்கமா இரு. main வாசல் வராதே. யாராவது கேட்கும்போது officeலிருந்து வந்தவள் னு மட்டும் சொல்.”

“மாமி, பெயர்பலகை முடிஞ்சதும் நான் போயிடறேன்,” என்றாள் யாழினி.

“இப்போ போக முடியாது. அர்ஜுன் இன்னும் வரல. அவன் வந்ததும் சில விஷயம் confirm பண்ணணும்.”

அந்த ஒரு வரி போதும். இவளுக்கு தனி இடமில்லை, தனி பெயரில்லை; வந்துபோவதற்கும் அனுமதி வேறு கையில்தான். யாழினி பலகையைத் தரையில் வைத்தாள். அவள் உடம்புக்குள் ஏதோ இறுகியது.

அர்ஜுன் வந்தது சாயங்கால நெரிசல் களைப்போடு. வாசலிலிருந்தவர்களுக்கு தலைஅசைத்தபடி உள்ளே வந்தவன், தரையில் இருந்த பெயர்பலகை எழுத்தை பார்த்து நின்றான். “இதை யார் கீழே போட்டது?” என்று கேட்டான்.

மாமி உடனே, “அவள்தான் முடிச்சுட்டு போகப் போறாளாம். நான் kitchenல இருக்க சொன்னேன். இப்படி இப்போதே புண்ணியம் காட்ட ஆரம்பிச்சா நாளைக்கு…” என்று தொடங்கினாள்.

அவன் மாமியைப் பார்த்தான்; பதில் சொல்லவில்லை. அந்த மவுனம் கூட அவள் பக்கம் திரும்புமோ என்ற பயத்தில், மாமி இன்னும் கடினமாயிற்று. “அவளுக்கு எல்லை தெரியணும். எங்க வீட்டு வாசல்ல யாரெல்லாம் எப்படி நிற்கணும்னு—”

“அதான் தெரியுது,” என்று யாழினி சொன்னாள். குரல் பெரியதாக இல்லை. ஆனால் அவள் தன்னைக் குறுக்கிக்கொண்ட சால்வையைச் சீர்செய்து, பெயர்பலகையை எடுத்துக் கதவின் உள் ஓரத்திலிருந்து நேராக வெளியோரத் தளத்தில் வைத்தாள். பின்னர் தனது பையில் இருந்த சாவிக்கொத்திலிருந்து சேவை குடியிருப்பின் பிரதிச் சாவியைப் பிரித்து, அர்ஜுனின் கையில் கொடுக்காமல், வாசல் மேஜை மீது வைத்தாள். “வேலைக்காக வந்த எல்லை இங்கதான். இதுக்கு அப்புறம் உள்ளே வர சொல்ல வேண்டியவங்க நீங்க இல்ல.”

அங்கே இருந்த இரண்டு பெரியவர்கள் பேசுவதை நிறுத்தினர். செருப்பு கழற்றிக் கொண்டிருந்த ஒரு மைத்துனன் பாதியிலே நின்றான். மாமி முகம் சிவந்தது. “யாழினி—”

அவள் அர்ஜுனை மட்டும் பார்த்தாள். அவன் இன்னும் வாசல் கல்லில், உள்ளே ஒரு பாதம், வெளியே ஒரு பாதம். “நீங்க பேசணும்னா நாளை அலுவலகத்தில் பேசலாம்,” என்றாள். “இப்போ இந்த வீட்டுக்குள் என்னை lateஆ விலக்கு கொடுத்து அழைக்காதீங்க.”

அவன் அசைந்தான். அந்த அசைவு அவளை நோக்கி. மாமியின் மூச்சு கசிந்தது. யாழினி ஒரு அரைஅடி பின்வாங்கினாள்—பயந்து அல்ல, வரம்பை தன் பக்கம் இழுத்து வைக்க. அவன் அவளிடம் வர இன்னும் ஒரு அரைஅடி மட்டும். அந்த தூரத்தில் அவள் கண்ணில் அவன் தாமதத்தைப் பார்த்தாள்: பல வாரங்களாக ஒழுங்கு, உறவு, குடும்ப முகம், அலுவலக அதிகாரம் என்று எல்லாம் காப்பாற்றியவன், இப்போது எல்லாவற்றையும் மீறாமல் அவளை அடைய முடியாத தூரம்.

“யாழினி.” அவன் பெயரைச் சொல்லவில்லை; அவள் பெயரையே சொன்னான். தாழ்த்தியும் இல்லை, உரிமை பூசியும் இல்லை. வெறும் நிறுத்தம் போல.

அவள் தலையசைத்தாள். “அது போதும்.”

அவன் கையை நீட்டவில்லை. “சாவி அங்கேயே இருக்கட்டும்,” என்றான். குரல் முதலில் வந்த கறாரை இழந்து, ஆனால் யாரிடமும் வேண்டாதபடி அடக்கப்பட்டிருந்தது.

“இல்ல.” அவள் திரும்பி, மேஜையிலிருந்த சாவியை எடுத்துக் கொண்டாள். “என் கையில இருக்குறதுக்கு பெயர் இருக்கும்போது தான் வைத்திருப்பேன். இல்லன்னா இல்லை.”

அது கேள்வி அல்ல, சண்டை அல்ல, மன்னிப்புக் கேட்க இடம்கூட இல்லாத முடிவு. அவள் சாவியைப் பையில் போட்டாள். வாசல் பக்க கூட்டத்தை வெட்டி வெளியில் வந்தாள். பின்னால் யாரும் தடுக்கவில்லை. தடுக்க முடியாதபடியே அவள் வைத்துச் சென்ற கோடு.

மாடிப்படியில் இறங்கத் தொடங்கியபோது, மேலிருந்து மெல்லிய விளக்கொலி மீண்டும் கேட்டது. கீழே நகரத்தின் சத்தம்; மேலே வீட்டின் சிணுங்கல். இரண்டுக்கும் நடுவிலான மடிப்பில் யாழினி நின்றாள். அவன் பின்னால் வந்த அடிச்சத்தம் வந்தது; ஆனால் அருகில் வந்து நிற்கும் முன்பே அவள் கைப்பிடியைப் பிடித்தாள். இரும்பு குளிராக இருந்தது.

அவன் அரைபடியளவு மேலே நின்றான். அவள் திரும்பினாள். “அலுவலகம்,” என்றாள் மட்டும். நாளை எங்கே, எப்படித் தான் பேசலாம் என்பதை அந்த ஒரு சொல்லில் முடித்து வைத்தாள்.

அவன் இறங்கத் தொடங்கிய கால் நின்றது. ஒரு கை படிக்கட்டு இரும்புக் கைப்பிடியைப் பற்றியது. இன்னொரு கை, அவள் பக்கம் இருந்த அந்த அரைஅடியைத் தாண்ட வரும்போல் உயர்ந்து, அவள் பிடித்திருக்கும் கைப்பிடிக்குக் குறுக்கே வந்து நின்றது—தொட்டதேயில்லை. மெல்லிய விளக்கின் ஊம ஒலிக்குள், ஒரு கை இரும்பில் இறுகி, மற்ற கை அந்த அரைஅடிக்கு முன் நின்றபடியே இருந்தது.