அந்த அறை எனக்காகக் காத்திருந்தது

“அந்தப் படிவத்தில கையெழுத்து இங்க தான் வேண்டும், அங்கே இல்ல,” என்று கயல் கவுண்டர்மேல் சாய்ந்திருந்த நீலக் கோப்பைப் பிடித்து திருப்பினாள். இரவெங்கும் ஓடிய உடலின் சோர்வு அவள் தோள்களில் கசங்கிய சல்வாரின் மடிப்பாகத் தெரிந்தது. மருந்துக் கட்டுகளின் காகிதச் சத்தம் வறண்டு முறுக்கியது. பதிவு மேசை பெண் இன்னும் தூக்கத்திலிருந்த முகத்தோடு பார்த்துக்கொண்டிருக்க, முரளி மாமா அவளைத் தலை முதல் கால் வரை ஒரே அளவுக்குக் குறைத்த பார்வையால் வெட்டி, “நீ கொஞ்சம் ஓரமா நில். இங்க வீட்டார் இருக்காங்க,” என்றார்.

கயல் பதில் சொல்லவில்லை. ஏற்கனவே அர்ஜுனின் பணப்பையில் இருந்த பழைய பேனாவை எடுத்துக் கொண்டு, காபி கறை படிந்த காப்பீட்டு படிவத்தில் சரியான பெட்டியைச் சுற்றி காட்டினாள். பேனாவின் பக்கத்தில் பழைய மைத் தடம் இருந்தது; அந்த தடத்தை அவள் எத்தனை முறை பார்த்திருக்கிறாளோ. “அம்மாவுக்கு சர்க்கரை இருக்குன்னு இங்க எழுதணும். இல்லனா காலை மருந்து தாமதம் ஆகும்,” என்றாள் மட்டும். அப்போதுதான் படுக்கை எண் சொன்ன நர்ஸ் ரேவதி அவளை நோக்கி, “நீங்க முன்னாடி வாங்க. அட்டென்டர் சீட்டு ஒருத்தருக்குத்தான், ஆனா இப்ப இந்தக் கோப்பை முடிக்கிறவரை உள்ளே கதவு பக்கத்தில நிக்கலாம்,” என்றாள். அது சிறிய இடம்தான்; ஆனாலும் ஓரமாய் தள்ளப்படாமல் கதவுக்குள் நிழல் கிடைத்த முதல் இடம் அது.

அர்ஜுன் சுவரோடு சாய்ந்து நின்றிருந்தான். மூன்று நாட்களாகத் தாடி சீவாத முகம், கண் கீழே இருள், சட்டை மடியில் மெட்ரோ ரயிலில் நசுங்கிய சுருக்கம். சென்னை ஓஎம்ஆரிலிருக்கும் சேவைத் துறையின் இரவு பணி முடிந்து நேராக வந்தவன் போலவே இருந்தான்; உண்மையிலும் அவ்வாறே. அவன் தாயார் சுதா அத்தைக்கு திடீர் நெஞ்சுவலி. குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் அளவுக்கு கயல் அவனோடு பழகினாலும், பெயருக்கு இடம் இல்லாத உறவுகள் மருத்துவமனைக் கதவுகளில் தான் முதலில் அவமானப்படுத்தப்படும்.

“கயல்,” என்று அர்ஜுன் மெதுவாகச் சொன்னான். “காசு டெபாசிட்—”

“நான் ஏற்கனவே ஆன்லைன்ல போட்டுட்டேன்,” என்றாள் அவள், அவனிடம் பார்த்துக்கொள்ளாமல். “உன் கணக்கில இருந்து வர்றதுக்கு நேரம் ஆகும். பிறகு நீ அனுப்பு.” அவன் முகத்தில் நொடிக்கொரு இடிவு சரியானது. அதைப் பார்த்த முரளி மாமா உடனே குரல் மாற்றினார். “அவசரம்னு போட்டா போட்டுட்டா. அதனால எல்லாத்திலும் தலையிடணும்னு இல்லை. காலை டிபன் வாங்கிட்டு வா. பிறகு நீ கிளம்பலாம்.”

கயல் தலையசைத்தாள். சண்டை செய்யவில்லை. பத்து நிமிடத்தில் இட்லி, சூப், மாத்திரை தண்ணீர், சுதா அத்தைக்கு மென்மையான துணி—அனைத்தையும் கொண்டு வந்தாள். மேல் மாடிக்குச் செல்லும் லிப்ட்டின் உலோக கதவில் பழைய விரல் தடங்கள் இருந்தன; அதில் தன் முகம் மங்கலாக பிரதிபலிக்க, கண்களின் சிவப்பைத் தவிர வேறொன்றும் தெளிவாகத் தெரியவில்லை. வார்டு முன் வந்து உணவை நீட்டினபோது, முரளி மாமா மூடுபனியாகச் சொன்னார். “சரி, வச்சுட்டு போ. இங்க நாங்க பார்த்துக்கலாம்.”

அதே நேரம் உள்ளே இருந்து சுதா அத்தைக்கு வாந்தி உணர்ச்சி எழுந்தது. நர்ஸ் ஓடிவந்து பாத்திரம் கேட்டாள்; யாரும் எங்கே என்ன இருக்கிறது என்று அறியாமல் திணறினார்கள். கயல் உடனே பையின் பக்கப்பையில் வைத்திருந்த சிறு துணி, தண்ணீர் பாட்டில், கூடவே தன் முடிச்சுக்குள் வைத்திருந்த எலுமிச்சை துண்டையும் எடுத்துக் கொடுத்தாள். படுக்கை மேசையை உயர்த்தி, தலையணையைச் சாய்த்து, “அத்தை, மெதுவா மூச்சு விடுங்க,” என்றாள். அர்ஜுன் அவள் சொன்னபடி சாளரத்தைத் திறந்தான். நர்ஸ் ஒரு பார்வை அவளை நோக்கி, “நீங்க வெளில நிக்கறவ மாதிரி இல்லையே,” என்றதும், முரளி மாமாவின் முகம் கறாரானது.

“அதான் பிரச்னை,” என்றார் அவர் உடனே. “வெளியில நிக்கறவங்க உள்ளே வந்துடறாங்க.”

அந்த வார்த்தை நேராக வயிற்றில் பட்டது. கயல் கையில் இருந்த துடைப்புத் துணியை மடித்தாள். அர்ஜுன் அப்போது தன் குரலைத் தட்டி எழுப்பினான். “மாமா, இப்ப அவ தானே சரி பண்ணினா.” அது பெரிய எதிர்ப்பல்ல; ஆனாலும் முதல் முறையாக அவன் அவளைச் சுட்டுக் காப்பாற்றிய குறுகிய கோடு. முரளி மாமா முகத்தைத் திருப்பி விட்டார்.

மதியத்திற்கு முன் மருத்துவர் சுதா அத்தையை மாலை வரை கண்காணித்து வீட்டுக்கு அழைத்துச் செல்லலாம் என்றார். அப்படிச் சொன்னவுடன் பிரச்சனை வேறு வடிவமெடுத்தது—யார் வீட்டுக்கு அழைத்துச் செல்வது, யார் இரவு தங்குவது, மருந்து அட்டவணையை யார் கவனிப்பது. அர்ஜுனின் வாடகை அடுக்குமாடி வீடு பெருங்குடி பக்கத்தில்; ஒற்றை ஹால், சிறிய சமையலறை, ஒரு படுக்கையறை. சுதா அத்தை சில நாட்கள் அங்கேயே இருக்க வேண்டிய நிலை. முரளி மாமா தீர்ப்பைத் தயாராக வைத்திருந்தார். “நான் இரவு வருவேன். ஒரு வேலைக்காரி பார்த்துக்கலாம். இவளுக்கு இங்க வர அவசியமில்லை.”

“வேலைக்காரி எங்கிருந்து இப்போ?” கயல் கேட்ட குரல் அமைதியாக இருந்தது. “மருந்து நேரம் தவறினா பிரச்சனை.”

“நீ சொல்ல வேண்டாம்,” என்று அவர் வெட்டினார். “நீ ஏற்கனவே அதிகமா இருக்க.”

அர்ஜுன் பேசுவதற்குள் மருத்துவக் கடையிலிருந்து அழைப்பு வந்தது; மருத்துவர் எழுதிய ஒரு ஊசி ஸ்டாக்கில் இல்லை. மாற்று மருந்து வாங்க தீர்மானம் எடுக்க வேண்டியது. அர்ஜுன் வெறுமனே மருந்துச் சீட்டைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். கயல் அதை அவன் கையிலிருந்து எடுத்து அருகிலிருந்த நர்ஸ் ரேவதியிடம் ஓடினாள். இரு நிமிடத்தில் திரும்பி வந்து, “இதுக்கு ஜெனெரிக் கிடைக்கும். கீழே மூன்றாவது கடை. ஆனா இப்போவே வாங்கணும். இல்லனா டிஸ்சார்ஜ் தாமதம்,” என்றாள். அர்ஜுன் ஒரு வார்த்தை கூட இல்லாமல் அவள் சொன்ன கடைக்கே ஓடினான். முரளி மாமா பார்த்துக்கொண்டே இருந்தார்; முடிவெடுக்கும் இடத்தில் யாரை அவன் நம்புகிறான் என்பது ஒருமுறை கண்களுக்கு பட்டுவிட்டது.

மாலை டிஸ்சார்ஜ் நேரத்தில், கூட்டம் அதிகரித்தது. கணக்குப் பிரிவு, மருந்துப் பை, வீல் சேர், கார் அழைப்பு—ஒவ்வொன்றும் ஒருவரை வெளியே தள்ளும் வேலைகள். “நீ வீட்டுக்கு போ,” என்று முரளி மாமா நேராகச் சொன்னார். “ராத்திரி இங்க இருந்தா நல்லா தெரியாது. மக்கள் கேப்பாங்க.”

கயல் ஒரு நொடி அர்ஜுனைப் பார்த்தாள். அவன் கையில் வீட்டுச் சாவி, மருந்துப் பட்டியல், அம்மாவின் கோப்புகள் எல்லாம் சிக்கிக் கிடந்தன. அவள் ஒன்றும் பேசாமல் தன் துணிப் பையில் இருந்த சிறிய டப்பாவில் கஞ்சி மாவு, வெந்தயப் பொடி, அத்தைக்கு உடை, துண்டுத் துவாலைப் போட்டுக் கட்டினாள். காகிதப்பைகளின் சலசலப்பில் அவளுடைய அமைதி இன்னும் கசங்கிப் போனது. வெளியேறத் திரும்பியபோது அர்ஜுன் திடீரென்று அவளை அழைத்தான்.

“கயல்.” அவன் தனது சாவிக்கொத்திலிருந்து ஓர் ஒற்றை சாவியைப் பிரித்தான். “மேலே போ. அம்மாவை நாம கூட்டி வர்றதுக்குள் கதவு திறந்து வைத்திரு. இடது பக்கம் ரேக் மேல மருந்து பெட்டி இருக்கு. ஃப்ரிட்ஜ்ல தண்ணீர் நிரப்பு. பாத்ரூம் தரை சொறுக்கு, முதல்ல துடை. நீ தான் தெரியும்.”

முரளி மாமா உடனே, “அர்ஜுன்!” என்று சத்தம் போட்டார். ஆனால் சாவி ஏற்கனவே கயலின் உள்ளங்கையில் இருந்தது. அதின் குளிர் வெட்டி நுழைந்தது. “அம்மா வர்றதுக்காக,” என்று அர்ஜுன் மட்டும் சொன்னான்; ஆனால் அதில் வேறு ஒன்றும் இருந்தது—வாசலைத் திறக்க அவன் யாரை நினைக்கிறான் என்ற வெளிப்படையான ஒப்புதல்.

பெருங்குடி அடுக்குமாடி கட்டிடத்தின் மூன்றாவது மாடிக்குச் செல்லும் படிகளில் சாம்பார் வாசனையும் துவைத்த ஆடையின் ஈரமும் கலந்து இருந்தது. கதவைத் திறந்தவுடன் ஓர் அடைமூச்சு வீடு. இரண்டு நாட்களாக யாரும் சரியாக உறங்காத அறையின் சிதறல்: சோபாவின் கைப்பிடியில் அவன் வேலை அடையாள அட்டை, மேசையில் பாதி குடித்த டீ கப், மடிக்கப்பட்ட தலையணை மீது புத்தகம். கயல் பையை கீழே வைத்து உடனே வேலைக்கு இறங்கினாள். தரையைத் துடைத்தாள். மருந்து பட்டியலைக் காகிதக் கிளிப்பால் ஃப்ரிட்ஜ் மீது பொருத்தினாள். சமையலறையில் மெல்லிய கஞ்சியை அடுப்பில் வைத்தாள். சிறிய படுக்கையறை படுக்கையில் சுத்தத் திரை விரித்தாள். கதவின் பின்புறம் தொங்கியிருந்த அவன் சலித்த சட்டையை இறக்கி, சுருண்டு கிடந்த போர்வையை மடித்தாள். அவள் வந்த பாதங்கள் இல்லாதபடி வீட்டைச் சீரமைத்துக் கொண்டிருந்தாலும், ஒவ்வொரு தொடுதலும் யாரோ வரப் போகிறார்கள் என்பதற்கான ஏற்பாடாக மாறியது.

அவர்கள் சுதா அத்தையுடன் வந்ததும் வேலை மறுபடியும் தொடங்கியது. மருந்து நேரம், சூடுநீர், தலையணை உயரம், கஞ்சி குளிர்ந்ததா எனப் பார்ப்பது. சுதா அத்தை பலவீனமாக இருந்தும் கயலைக் கையில் அழுத்தி, “நீ போகாதே,” என்று கிசுகிசுத்தார். ஆனால் அந்தக் கிசுகிசுப்பைக் கேட்க முரளி மாமாவுக்கும் காதுகள் இருந்தன. “அது முடியாது அக்கா. பெண்ணு ராத்திரி இங்கதான் நிக்கணும்னு யாரும் சொல்ல முடியாது. கீழே என் கார்ல டிரைவர் இருக்கான். அவளை அனுப்பிட்றேன்,” என்றார்.

அர்ஜுன் அப்போது சமையலறை வாசலில் நின்றான். நீண்ட நேரம் எதையும் சரியாகத் தடுக்க முடியாமல் தள்ளிப்போன ஆளின் கோபம் அவன் முகத்தில் இறுகியிருந்தது. ஆனாலும் குரல் இன்னும் கட்டுப்பட்டதே. “மாமா, டிரைவர் வேண்டாம். அவள் போறதுக்கு முன் அம்மா ரெண்டாவது மருந்து எடுத்தாச்சா, இரவு மூச்சு சீரா இருக்கா, பாத்ரூம் எப்படி போறாங்க—இது எல்லாம் ஒருத்தருக்குத் தெரிஞ்சிருக்கணும்.”

“அதுக்காக—”

“அதுக்காகத்தான்,” என்று அவன் வெட்டினான். அது சண்டை போடுகிற குரல் இல்லை. முடிவெடுக்கும் குரல். முரளி மாமா உடனே முகம் இறுக்கி, “சரி. அவள் இருந்தா எங்க உட்காருவா? ஹால்லா? கதவு திறந்தவாசல்லா? எல்லாருக்கும் அளவு இருக்கணும்,” என்றார். அந்த அளவு என்ற சொல்லில் தான் உண்மையான அவமதிப்பு இருந்தது—உட்கார இடமில்லாதவர், தங்க உரிமையில்லாதவர், இருந்தாலும் வேலை செய்வார்.

கயல் மெல்ல தன் பையை எடுத்தாள். “நான் மருந்து, கஞ்சி வச்சுட்டு போகிறேன். காலையில வர்றேன்,” என்றாள். அவள் குரலில் சோர்வு இருந்தது; வேண்டுகோள் இல்லை. இன்னும் ஒருமுறை வெளியிலேயே நிற்கத் தயாரான குரல்.

அர்ஜுன் அவளைப் பார்த்தான். மருத்துவமனை வாசலில் இருந்து இங்கு வரைக்கும் அவள் என்னென்ன செய்தாள் என்று எண்ணிக்கொண்டிருக்கிற பார்வை அல்ல அது; அவள் இல்லாமல் இந்த இரவு உடைந்து போகும் என்று நேராக அறிந்த பார்வை. அவன் கயலின் பையை அவள் கையிலிருந்து எடுத்துக் கொண்டான். ஒரு வார்த்தையும் இல்லாமல் படுக்கையறைக்குள் போனான்.

முரளி மாமா பின்னால் வந்தார். “அர்ஜுன், நான் சொல்றேன்ல—”

அர்ஜுன் கேட்கவே இல்லை. சிறிய அறைக்குள் முதலில் விளக்கை ஏற்றினான். பீரோவின் கீழே இருந்த மடக்கு மெத்தையை வெளியே எடுத்தான். அது பழையதே, ஆனால் தூசி துடைத்துப் பரப்பினான். படுக்கையின் ஓரத்தைச் சற்று விலக்கி, மெத்தை தரையில் சுவரோடு நெருக்கமாக விரித்தான். மேல்தட்டில் இருந்த சுத்தமான தலையணை உறையை மாற்றினான். பிறகு கயலின் துணிப் பையை அந்த மெத்தையின் அருகே வைத்து, அவள் கொண்டு வந்த மருந்துப் பையையும் அங்கேயே வைத்தான். கதவை முழுதாகத் திறந்தபடி வெளியே நின்று கொண்டிருந்தவர்களை நோக்காமல் சொன்னான்.

“வெளியில இருந்து வச்சுட்டு போக வேண்டியதில்லை. கயல், உள்ளே வை. நீங்க இங்க தங்கு.”

அறைச் சுவர் ஓரம் ஒட்டியிருந்த சிறிய கண்ணாடியில் பழைய துடைப்புக் கோடுகள் இருந்தன. அதில் கயலின் முகமும், கதவு முழுதாகத் திறந்து நிற்கும் வெளிச்சமும் ஒரே நேரத்தில் மங்கலாகப் பட்டது. அவள் அசையவில்லை. இதுவரை எப்போதும் ஏதாவது நிபந்தனை வந்திருக்கிறது—கதவு திறந்தே இருக்கணும், ஹால்ல மட்டும், காலை விடியற்குள் கிளம்பிடணும், யாராவது பார்த்தா சொல்வது வேறு. அவள் மெதுவாகக் கேட்டாள். “அத்தைக்கு இரவு ஏதாவது வேண்டி இருந்தா நான் வெளியிலிருந்தே—”

“இல்ல.” அர்ஜுன் அருகே வந்தான். அவன் குரல் இப்போது மென்மையானது, ஆனாலும் இன்னும் உறுதியை விடவில்லை. “வெளியிலிருந்து இல்ல. இந்த அறை திறந்திருக்கும். கதவு மூடணும்னா நாம மூடுவோம். உன் பை இங்க. நீ போற மாதிரி வைக்க மாட்டேன்.”

முரளி மாமாவின் சுவாசம் பின்னால் கடினமாக ஒலித்தது. “இது சரியில்லை,” என்றார். ஆனால் அந்த எதிர்ப்பு இப்போது கதவுக்கு வெளியே நின்ற குரலாக மட்டும் இருந்தது; அறைக்குள் பொருள் இழந்தது. கயல் அர்ஜுனை நேராகப் பார்த்தாள். அவன் கண்களில் நன்றி மட்டும் இல்லை. பல நாள் நெருக்கடியால் சிதைந்த ஒருவன், தன்னைக் காப்பாற்றியவரை இறுதியாக வெளியே விடாமல் நிறுத்திக் கொண்டிருந்தான்.

“நிச்சயமா?” என்று அவள் கேட்டாள்.

அவன் தலையசைத்தான். “இன்னைக்கு மட்டும் இல்லை.”

அந்த ஒரு சொல்லுக்காகத்தான் அவள் இத்தனை நேரம் எதையும் கேட்காமல் இருந்திருப்பாளோ. கயல் பையைத் திறந்து, உடையை மடக்கி மெத்தையின் மூலையில் வைத்தாள். பிறகு வாசலிலிருந்த கால்களை உள்ளே கொண்டுவந்தாள். ஓரக்கட்டையாக நின்றிருந்த தன் உடலைத் தளர்த்தாமல், நேராகச் சென்று மெத்தையின் அருகே நின்றாள். அர்ஜுன் கதவின் பின்னங்காலில் இருந்த கொக்கியை உதிர்த்தான்; யாருக்காவது அனுமதி கேட்டு நிற்கும் போக்கு அல்ல, உள்ளே இடம் வைத்திருக்கும் சுலபமான அசைவு. அவன் ஒரு நொடி தயங்கி, அவள் தோள்மேல் சுருண்டிருந்த துப்பட்டாவை மெதுவாகச் சரி செய்தான். அந்தத் தொட்டு ஒரு ஆறுதல் அல்ல; இங்கிருந்து வெளியே அனுப்பப்பட மாட்டாய் என்ற அமைதியான ஒப்புதல்.

வெளியே சுதா அத்தையின் இருமல் கேட்டது. கயல் திரும்பச் செல்ல, அர்ஜுனும் அவளோடு அசைந்தான். அவர்கள் இருவரும் ஒரே வாசல் வழியாக வெளியேறி, மருந்து நேரத்தைச் சரிபார்த்து, தண்ணீர் கொடுத்து, மீண்டும் அந்த அறைக்குத் திரும்பினார்கள். இந்த முறை கயல் நின்று அனுமதி எதிர்பார்க்கவில்லை. அவள் உள்ளே சென்று மெத்தையின் ஓரத்தில் உட்கார்ந்தாள். அர்ஜுன் சாளரத்தை அரைமட்டும் திறந்து காற்றை விட்டான். பின்னர் படுக்கையின் அருகிலிருந்த சிறிய விளக்கை ஏற்றி, மேல் விளக்கை அணைத்தான்.

அறை தயாராக இருந்தது. சுவரின் நிழல் மெத்தையின் ஓரத்தைக் கடந்து நீண்டது. அவள் மடித்துப் போட்ட துணிப் பையின் பக்கத்தில் அந்தப் பழைய மைத் தடம் பட்ட பேனா இருந்தது. படுக்கைக்கும் தரை மெத்தைக்கும் நடுவே விடப்பட்ட இடத்தில் மஞ்சள் வெளிச்சம் மெலிதாகத் தங்கியது; அவன் அணைக்காமல் விட்ட விளக்கு, யாரோ திரும்பவும் இருக்க வேண்டிய இடம் காலியாகப் போகாதபடி எரிந்துகொண்டிருந்தது.