என்னை தள்ளின கைகள் என்னையே தேடின

லாரியின் பின்பக்கம் இரும்பு சத்தத்தோடு தட்டிக்கொண்டே நின்றது; மூன்றாவது பல்லெட் வண்டி ஏற்கனவே சாய்ந்து, பால் பெட்டிகளின் குளிர் நீர்த்துளிகள் தரையில் வழிந்துகொண்டிருந்தன. “கதவு மூடாதே!” என்று யாழினி கத்தினாள். அவள் குரல் பின்புற வழிச்சாலையில் சென்று மோதி திரும்பியதற்குள், மேசை அருகே இருந்த கார்த்திக் சிவப்பு கைப்பிடி சாவியைத் தன் விரலில் சுழற்றிக்கொண்டே, “நீ ஒதுங்கி நில். இன்றைக்குப் பே கட்டுப்பாடு என்னிடம்தான்,” என்றான்.

அந்த இரவு சென்னை நகர எல்லையிலுள்ள உணவு களஞ்சியத்தின் பின்புற ஏற்றுமதி பே வெப்பத்துக்கும் குளிர்சாதன மூச்சுக்கும் நடுவே புகைபோல் துடித்தது. கவுண்டர் ஓரத்தில் குளிர்ந்து தேய்ந்த தேநீர் வட்டம், அரைமடக்கப்பட்ட ரசீது, எண்ணெய் படிந்த பேனா—அவள் ஒவ்வொரு நாளும் கைபட்ட பொருட்கள்—அத்தனையும் அவள் இருக்கையிலேயே இருந்தன. இருக்கை மட்டும் இல்லை. அதில் கார்த்திக் உட்கார்ந்திருந்தான். இரண்டு வாரம் முன் உரிமையாளர் மைத்துனன் என்ற பெயரில் அவன் வந்தபோது, “கொஞ்சம் மேற்பார்வை” என்றார்கள். இன்று, சாவிக் கட்டும் ஸ்கேனர் கருவியும் அவன் கையில். பின்னாலோ ஏற்கனவே மூன்று வண்டிகள்.

யாழினி சற்றும் வாதம் செய்யவில்லை. பல்லெட் வண்டி ஓரம் தள்ளிவரச் சிரமப்பட்ட முரளியிடம், “இடது பாதையை காலி வை. பால் பெட்டிகளை சுவரோடு அணுக்காதே,” என்றாள். கார்த்திக் உடனே மேசையைத் தட்டி, “யாரும் அவ சொல்வதை கேக்காதீங்க. எண்னை நான் போடறேன்,” என்று கூச்சலிட்டான். ஆனால் முரளி ஒரு கணம் அவளைப் பார்த்தான். அது சிறிய பிளவு. குழுவினர் இன்னும் சத்தமில்லாமல் கார்த்திக்கே கீழ்ப்படிந்தாலும், யாரின் குரல் வேலையை நகர்த்தும் என்று அவர்களுக்கு தெரிந்திருந்தது.

“ஸ்கேன் பண்ணுங்கப்பா, டைம் ஆகுது!” என்று முதல் லாரி டிரைவர் காகிதத்தை ஆட்டினான். கார்த்திக் கருவியை எடுத்தான், பெட்டிக்கு எதிரே வைத்தான், மீண்டும் வைத்தான். சிவப்பு ஒளி மின்னி அணைந்தது. “நெட்வொர்க் சுலோ,” என்றான். யாழினி முன் வந்து, “அது சுலோ இல்ல. பே லேன் தவறா திறந்திருக்கே. முதல்ல இரண்டாம் கதவை விடு,” என்றாள். அவன் திரும்பிப் பார்க்காமலே சிரித்தான். “எல்லாத்தையும் நீங்கதான் தெரிஞ்சிக்கணுமா? மேலே இருந்து என்னை வைத்திருக்காங்க.”

அதோடு நின்றுவிடவில்லை. சாவிக் கட்டை கவுண்டர் கீழே நுழைத்து அவளுக்குப் பக்கமே வரவிடாமல் நின்றான். பதிவு புத்தகத்தை தன் முழங்காலில் வைத்துக்கொண்டான். டிரைவர்களும் கூலிப்பணியாளர்களும் கூட்டமாக சேர்ந்தனர். ஒருவன் தொலைபேசியில் யாரோடோ, “இங்க இன்னும் பே திறக்கல. பொருள் சூடாகுது,” என்று பதட்டமாகச் சொன்னான். பின்புற கதவுக்கு வெளியே ஹாரன் அடிக்கத் தொடங்கின. ஒவ்வொரு ஒலியும் கார்த்திக்குக் கேள்வி. ஒவ்வொரு தாமதமும் யாழினிக்கு அவமானம். ஏனெனில் இந்தக் களஞ்சியத்தில் அவள் தவறினால், சம்பளம் மட்டும் போகாது; வீட்டில் ஏற்கெனவே மடக்கித் திறந்துகொண்டிருக்கும் திருமணச் செலவுப் பட்டியலும் அசையும்.

மதியம் அம்மா அனுப்பியிருந்த அந்தப் பட்டியல் இன்னும் அவள் பையில் இருந்தது. மண்டப முன்பணம், நகை வாடகை, மாமனார் தரப்பு வருகை—அரைமடக்கப்பட்ட ரசீது போல திறந்து மூடத் தோன்றும் வாழ்க்கை. குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் என்று சொல்லி வைத்திருந்த நிச்சயம், வரன் வீட்டார் மனதில் இன்னும் வேலை, நிலை, “பெண் எவ்வளவு நிலையானாள்” என்ற அளவுகோலோடு கட்டிப்போட்டு இருந்தது. இந்தச் சேவைத் துறையில் இரவு வேலையென்றால், வீட்டில் ஏற்கெனவே நூறு கேள்வி. இங்கே கார்த்திக் அவளை இருக்கையிலிருந்து தள்ளிவிட்டதை நாளைக்கு யாராவது சொல்லிவிட்டால், அது வேலைச் செய்தி மட்டும் இருக்காது.

“கார்த்திக், முதல் லாரி தயிர்,” என்று ரேணு நினைவூட்டினாள். “இன்னும் ஆறு நிமிஷம் தள்ளினா நிறுவனமே பொருள் திருப்பிவிடும்.” “எனக்குத் தெரியும்,” என்று அவன் பதிவு புத்தகத்தைப் புரட்டினான். தவறான பக்கத்தில். யாழினி கையை நீட்டினாள். “புத்தகம் கொடு.” அவன் பின்வாங்கினான். “கொடுக்க முடியாது.” “அப்ப ரோல்-ஷட்டர் சாவி கொடு.” “அதும் முடியாது.”

முதல் லாரியின் டிரைவர் ஏற்கெனவே குளிர்சாதன முத்திரையைப் பிடித்து, “இன்னும் மூன்று நிமிஷம். நான் திறக்கலேன்னா நீங்க கையெழுத்து போடணும்,” என்று அலறினான். கார்த்திக் அவனை மிரட்டிக்கொண்டே கதவுக்கு ஓடினான்; தவறான சீலைத் தொடுந்தான். அதே நேரம் வெளியிலிருந்து நான்காவது வண்டி பின்செல்ல இடமின்றி வளைந்து நிற்க, ஒரு பல்லெட் சக்கரம் கல்லில் ஏறி சாய்ந்தது. இரண்டு பெட்டிகள் தரையில் விழுந்து வெடித்தன. பால் ஓடியது. குளிர் நீர்த்துளிகள் சாலையோர அழுக்குடன் கலந்தது. முரளி திட்டிக் கொண்டு அதைத் தடுக்க குனிந்தான்.

அது பார்த்ததும் சேது அண்ணா, பழைய மேற்பார்வையாளர், வாயில் இருந்த பீடியை காலால் நசுக்கி, “யாரடா பே பார்த்துட்டிருக்கிறான்?” என்று வந்தார். கார்த்திக் உடனே பதில் சொல்வதற்குள், இரண்டாவது லாரியின் டிரைவர் தனது காகிதத்தை அவன் முகத்துக்கு நெருங்க விட்டான். “முதல்ல யார் திறப்பாங்கனு சொல்லுங்க. எங்களோட வெப்ப கணக்கு போயிடுது.”

கார்த்திக்கின் கையில் இருந்த ஸ்கேனர் கருவி நடுங்கியது. அவன் திரையில் ஏதோ தேடினான்; விரல் தவறிவிட்டது; எண் இரண்டு முறை நுழைந்தது. சிஸ்டம் சத்தமிட்டது. சேது அண்ணா அருகே வந்து பார்த்தார். “கழிச்ச பதிவு மேலே போயிருச்சு.” யாழினி இன்னும் அசையாமல் நின்றாள். “இப்போ கருவி தரு. இல்லன்னா இந்த லேன் முழுக்க நிக்கும்,” என்றாள். “நீ என்னை கற்றுக்கொடுப்பியா?” அடுத்த விநாடியே பின் லாரியிலிருந்து, “சார்! குளிர் எச்சரிக்கை வந்துடுச்சு!” என்று குரல் வெட்டியது.

அவன் முகத்தில் அந்த ஒரு துளி நேரம் மட்டும் வெறுமை தெரிந்தது. பிறகு அவன் திடீரென்று ஸ்கேனர் கருவியை யாழினியின் கையிலே திணித்தான். “பண்ணு, பார்ப்போம்,” என்றான். அதோடு போதவில்லை; கவுண்டர் கீழே வைத்திருந்த சாவிக் கட்டை எடுக்கும்போது கைவிடப்போனான்; யாழினி தட்டிக் பிடித்தாள். இரும்புச் சத்தம் அவள் மணிக்கட்டில் மோதியது. அவள் அவன் இருந்த இருக்கைக்குள் நுழைந்து உட்காரவில்லை; அரைநின்ற நிலையிலேயே கருவியைச் செயல்படுத்தினாள். “முரளி, இடது லேன் திற. ரேணு, முதல் வண்டி எண்ணை எழுது. சீல் உடைச்சதும் நேரம் சொல்லு. சேது அண்ணா, வெளியில இரண்டாவது வண்டியை பின்புற மூன்றாம் கதவுக்கு திருப்பு.”

இப்போது பே அவள் குரலுக்கு ஏற்றாற்போல் நகர்ந்தது. கதவு தட்டென்று உயர்ந்தது. பல்லெட் வண்டிகள் மோதாமல் வெட்டி சென்றன. ஸ்கேனர் இந்த முறை ஒரே பச்சை ஒளியில் எண்ணை பிடித்தது. யாழினி கையெழுத்துப் புத்தகத்தை சரியான பக்கத்தில் திறந்து டிரைவரிடம் தள்ளினாள். “இங்க. நேரம் எழுதிட்டு போ.” ரேணு வாயில் இருந்த கிளிப்பை பறித்துக்கொண்டு விரைவாகப் பதிவு செய்தாள். முரளி, யார் சொல்லாமலேயே, இரண்டாவது பல்லெட்டை முதலில் குளிர் அறைக்குள் எடுத்தான். கார்த்திக் பக்கத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தான்; அவன் சொல்லியதை யாரும் கேட்கவில்லை. அவன் “அது அப்படியல்ல” என்று தொடங்கிய ஒவ்வொரு வரியும் ஏற்கெனவே நகரும் சக்கரச் சத்தத்தில் விழுந்து நசுங்கியது.

முதல் லாரி இரண்டு நிமிடத்தில் காலியானது. டிரைவர் போகும் வழியிலே, யாழினியிடமே காகிதத்தை நீட்டி, “இப்படி தானே முதல்ல செய்யணும்,” என்றான். கார்த்திக்குப் பார்க்கவே இல்லை. அந்த அலட்சியம் கன்னத்தில் அடியாக இருந்தது. சேது அண்ணா மெதுவாக கவுண்டர் ஓரத்தில் இருந்த குளிர்ந்த தேநீரை அப்புறப்படுத்தி, பதிவு புத்தகத்துக்கு இடம் செய்தார். அது சிறிய செயல் தான்; ஆனா மேசை யாருடைய பக்கம் திரும்புகிறது என்பதைக் களஞ்சியத்தில் வேலை பார்க்கும் யாரும் தவறவிட மாட்டார்கள்.

அப்போதுதான் உரிமையாளர் செல்வராஜின் மகள் நந்தினி பின்புற வழிச்சாலையில் வந்தாள். சுத்தமான சால்வை, ஆனால் முகத்தில் தூக்கம் இல்லை. வீட்டிலிருந்து நேராக வந்தவள் போல. இந்த களஞ்சியத்தின் கணக்கில் அவள் கையெழுத்து போனால் தான் இழப்பு யார்மேல் போகும் என்று முடியும். அவள் வருவது மட்டும் கூட சிலருக்கு நேராக நிற்க வேண்டிய காரணம். கார்த்திக் அவளைப் பார்த்தவுடனே, “சின்ன குழப்பம் தான். நெட்வொர்க்—” என்று தொடங்கினான்.

அதை வெட்டியபடி இரண்டாவது லாரி வந்து நிற்க, டிரைவர் கதவைத் திறந்தவுடனே உள்ளிருந்து துர்நாற்றம் மோதியது. மீன் பெட்டிகள். அதன் வெப்பக் கணிகை சிவப்பு. “இது இனிமேல் காத்திருக்காது,” என்று அவன் கத்தினான். “இப்போ unload செய்யலேன்னா நேரடியாக கழிவு.” நந்தினி ஒரு பார்வை தரையில் உடைந்த பால் பெட்டிகள்மேல், இன்னொரு பார்வை கார்த்திக்கின் கையில் எதுவும் இல்லாதத்மேல், மூன்றாவது பார்வை யாழினியின் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் பதிவ்மேல் போட்டாள். கார்த்திக் உடனே முன் வந்து, “நான் பார்க்கிறேன். அவ லைனைக் காப்பாத்தட்டும்—” “தள்ளுங்க,” என்று யாழினி சொன்னது கத்தல் இல்லை. வெட்டிய கட்டளை.

மீன் லாரியின் பின்புற முத்திரை ஏற்கெனவே உருகிக் கொண்டிருந்தது. யாழினி கையை நீட்டினாள். “மாஸ்டர் சாவி.” கார்த்திக் உறைந்தான். “அது என்னிடம்தான் இருக்கணும்.” நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள். “உன் கையில் இருந்தா இப்போ இதே நிலைதானே.” அவன் சிரிக்க முயன்றான். “மாமா என்னை—” “மீன் கெட்டுப்போனால் மாமா உன்னைக் காப்பாத்த மாட்டார்,” என்றாள் அவள். பின்னர் கவுண்டர் பின்புற சுவரில் தொங்கிய சிறு இரும்புக் கேபினெட்டுக்கு சென்றாள். கார்த்திக் இடுப்பில் தொங்கவைத்திருந்த கூடுதல் சாவிக்கொத்தை அவள் நேராகப் பிடுங்கிக்கொண்டாள். அவன் ஒரு கணம் தடுக்க முயன்றான்; ஆனால் சேது அண்ணா ஏற்கெனவே அவன் முழங்கையை ஒதுக்கிவிட்டார். நந்தினி சாவிக்கட்டையை யாழினியின் திறந்த கையில் போட்டாள். இரும்பு அவள் உள்ளங்கையில் விழுந்த சத்தம் கூட அந்தப் பேயில் நின்ற எல்லாருக்கும் கேட்கும் அளவு தெளிவாக இருந்தது. “இப்போ இருந்து பே விடுவிப்பு நீ,” என்றாள்.

யாழினி ஒரு நொடியும் வீணாக்கவில்லை. மாஸ்டர் சாவியால் மூன்றாம் குளிர் அறையைத் திறந்தாள். “முரளி, நீளம் கம்பி வண்டி எடுத்துட்டு வா. ரேணு, மீன் வரிசை முதல்ல. சீல் நேரம் தனியா குறி. சேது அண்ணா, பால் கசிவு பகுதியை மூடு; யாரும் இங்க வழுக்கக் கூடாது. டிரைவர், உங்க மனிதரை உள்ளே இறக்கு—அவசரம்.” கதவு உயர்ந்தது. குளிர் மூச்சு வெளியில் பறந்தது. இரண்டு பல்லெட்டுகள் ஒரே ஓட்டத்தில் உள்ளே சென்றன. பதிவு அவள் கையில் நகர்ந்தது. சாவி அவள் விரலில் ஒலித்தது. கார்த்திக் பக்கத்தில் நின்று, “அதெல்லாம் procedure—” என்று தொடங்கியபோது, யாழினி அவனை நேராகப் பார்க்காமல், “பக்கத்துக்கு நில். வழி மறைக்காதே,” என்றாள்.

அது தான் அவனுடைய இடம் மாறிய நொடி. முன்பு கதவுக்கு முன் நின்றவன், இப்போது கதவு ஓரத்துக்கு ஒதுங்கினான். முன்பு புத்தகத்தைத் தன் முழங்காலில் வைத்தவன், இப்போது கையில் எதுவுமின்றி நின்றான். முன்பு குழுவினர் அவன் முகத்தைப் பார்த்து நின்றார்கள்; இப்போது ஒவ்வொருவரும் யாழினி காட்டும் கையைத்தான் பார்த்தார்கள். மீன் லாரி இறங்கும்போது ஒரு பெட்டி சிதறி துர்நாற்றம் மேலும் அடித்தது; நந்தினி சால்வை நுனியை மூக்கருகே எடுத்தாள், ஆனாலும் பின் வாங்கவில்லை. கார்த்திக் மட்டும் ஒரு பாதி அடிக்குத் தொலைந்தான்.

“இழப்பு எவ்வளவு?” என்று நந்தினி கேட்டாள். “முதல் லாரில இரண்டு பெட்டி. இதுல இன்னும் காப்பாத்தலாம்,” என்று யாழினி சொன்னாள். “யார் பதிவு போடுறது?” “நான்.” “யார் பே திறப்பது?” “நான்.” நந்தினி உடனே பதிவு புத்தகத்தை அவள் பக்கம் தள்ளி வைத்தாள். கவுண்டர் மேல் இருந்த இருக்கையை காலால் சற்றே திருப்பி, யாழினி நேராக அமர வழி செய்தாள். அது மேடை உரை அல்ல; வேலை செய்ய வேண்டிய இருக்கை யாருக்கு என்பது மட்டும். ஆனால் அந்தச் சுழற்சி கார்த்திக்குச் சகிக்காமல் இருந்தது. அவன், “இது temporary தான்,” என்று நின்ற இடத்திலேயே சொன்னான். யாரும் தலைக்கூட உயர்த்தவில்லை.

பே முப்பது நிமிடத்தில் உயிர்பெற்ற கருவிபோல வேலை செய்தது. வந்த லாரி நின்றதில்லை; நின்றது நகர்ந்தது; நகர்ந்தது காலியானது. ரேணுவின் குரல் குறுகியது, முரளியின் கை வேகம் சேர்ந்தது, சேது அண்ணா மீண்டும் பீடி பிடிக்கவே நேரமில்லை. யாழினி மட்டும் குளிர்ந்த குரலிலேயே. “அடுத்தது.” “அதை வலப்பக்கம்.” “எண்ணை முதல்ல போடு.” “கதவு மூடு.” “மீண்டும் திற.” ஒவ்வொரு கட்டளையும் உடனடி விளைவு. சிஸ்டம் என்றால் இதுதான்—யார் சத்தமாகப் பேசுகிறார் என்பது இல்லை; யார் சொன்னதும் சக்கரம் சுழல்கிறது என்பதுதான்.

கடைசி லாரி வெளியேறியபோது பின்வழிச்சாலை ஒரே ஈரமான வாசனையுடன் நின்றது. உடைந்த பெட்டிகள் அப்புறப்படுத்தப்பட்டிருந்தன. தரையில் பால் கசிந்த வெள்ளை தடம் மட்டும். கார்த்திக் இன்னும் அங்கேயே இருந்தான்; ஆனால் அவனைச் சுற்றி எந்தப் பொருளும் இல்லை. சாவி இல்லை. கருவி இல்லை. புத்தகம் இல்லை. நந்தினி அவன் பக்கம் திரும்பாமல் சொன்னாள்: “நாளைக்கு அலுவலக மேசை முன் வராதே. மாமாவிடம் நான் சொல்றேன். இந்தப் பேயில நீ உத்தரவு சொல்லக் கூடாது.”

யாழினி பதில் பேசவில்லை. பதிவு புத்தகத்தில் இறுதி நேரத்தை எழுதினாள். பிறகு மாஸ்டர் சாவிக்கட்டையை எடுத்துக் கொண்டு கவுண்டர் பின்புற இரும்புக் கேபினெட்டைத் திறந்தாள். உள்ளே பழைய குறிகள், பேனா குத்திய சின்னங்கள், தினமும் தொட்டதால் உருண்ட நுனி. சாவிகளை உள்ளே தொங்க விட்டாள். அவை ஒன்றோடொன்று மோதிக் கொண்டு சிறிது நேரம் அசைந்தன. பின்னர் அமைதியாக நின்றன.