அவர்கள் மூடினார்கள், நான் உள்ளே சென்றேன் #2

“அருண், கையை உயர வைக்காதீங்க,” என்று சொல்லிக்கொண்டே காவ்யா அவன் சட்டை மஞ்சள் கறையுடன் ஒட்டியிருந்த தோள்பகுதியை கிழித்து விலக்கினாள். பந்தலின் பின்புறம் வைத்திருந்த பெரிய ஸ்டீல் டப்பாவில் இருந்து ஐஸ் கட்டிகளைத் துணியில் சுருட்டி அவன் வீங்கிய மணிக்கட்டில் கட்டிக்கொண்டிருந்த நேரத்தில்தான், யுவராஜ் சாப்பாட்டு மேசையருகே இருந்த நாற்காலியை உரசியெழுப்பி, “யாரு உன்னை இங்க கை வைக்க சொன்னது?” என்று குத்தி எறிந்தான்.

அதற்கு முன் எதுவும் புரிந்துகொள்ள நேரமில்லை. சென்னை வெயில் மந்தமாகச் சரிந்த மாலை; அருணின் தங்கை நிச்சயதார்த்த வீட்டில் நாதஸ்வரம் கிழிந்துகொண்டிருந்தது; மணப்பெண் பக்கம் வந்தவர்கள் பார்க்க, அருண் படிக்கட்டில் தவறி விழுந்து கையைப் பிய்த்துக் கொண்டான். வீட்டுக்குள்ளிருந்த பெரியவர்கள் “ஆம்பிள்ளை ஆம்பிள்ளை” என்று கூச்சலிட்டுக்கொண்டிருக்க, யாரும் அவன் கையை நேராகப் பிடிக்கத் தெரியவில்லை. சேவைத் துறையில் மருத்துவ காப்பீட்டு அழைப்புகளை நாள் முழுக்க சமாளிக்கும் காவ்யாவுக்கு இப்படி அவசரத்தில் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது பழக்கம். அவள் செய்தது அதுதான். ஆனால் யுவராஜ் கண்ணில் அது உதவி இல்ல; இடம் மீறல்.

“நீ ஏன் உள்ளே ஓடுற? எங்கள் வீட்டு விசயம்னா எல்லாத்திலும் நீயா?” என்று அவன் முன்வந்தான். கையிலிருந்த காகிதக் கவர் சறுக்கிச் சத்தமிட்டது. சீர்வரிசைக்கான பணத்தை எண்ணிவைத்திருந்தவன்; அந்த சத்தத்திலேயே அவனுடைய பதட்டம் ஒளிந்திருந்தது. “குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் என்று சுத்திக்கிட்டு வர்றதுக்கெல்லாம் ஒரு அளவு இருக்கு.”

காவ்யா தலைக்கூட உயர்த்தவில்லை. கட்டை முடித்துவிட்டு, “பத்து நிமிஷம் கை அசைக்காதீங்க. ஆபீஸ்கிட்ட இருக்கும் மருந்தகத்திலிருந்து பிணை கட்டு வாங்கிக்கலாம்,” என்று அருணிடம் மட்டுமே சொன்னாள். அவன் வலியால் வெண்மைப்பட்ட முகத்தில் நன்றி எரிந்து மறைந்தது. அவள் எழுந்தபோது அருகிலிருந்த டீ கப் குளிர்ந்து மேசையில் மங்கலான வளையம் விட்டிருந்தது. யாரோ பாதி குடித்து விட்டு ஓடியது. இந்த வீட்டில் இப்போது எல்லாமே பாதியில் நிற்கிறது போல.

“அவளுக்கு யார் சொன்னா இங்க இரு?” யுவராஜ் சுசீலா அத்தை முன் சத்தம் உயர்த்தினான். “இரவு ஆகுது. இப்பவே அனுப்பு. இல்லேன்னா நாளைக்கு இதே பேச்சு பக்கம் பக்கம் போயிரும்.”

சுசீலா அத்தை நேராக காவ்யாவைப் பார்க்கவில்லை. “மகளே, நீங்க வந்தது நல்லதே. ஆனா இவ்வளவு நேரம்… உங்க ரூம்ல ஏற்கனவே சொல்லி வைத்திருக்கீங்களா?” என்றார். அந்த வாக்கியத்தில் கதவு மூடும் சத்தம் இருந்தது. காவ்யா தங்கியிருந்த பெண்கள் விடுதி பத்தரை மணிக்குள் கதவு அடைக்கும். இப்போது ஒன்பது கடந்துவிட்டது. அங்கிருந்து இங்கே வர மெட்ரோ, பஸ், நடை—மூன்று முறை மாறி வந்திருந்தாள். மீண்டும் போனால் சேருமா என்பதே கேள்வி.

அவள் கைப்பேசியை உள்ளங்கையில் திருப்பி வைத்தாள்; திரை ஒளி மட்டும் கீழே வழிந்தது. விடுதி மேற்பார்வையாளரிடம் இருந்து மூன்று அழைப்புகள், இரண்டு குறுஞ்செய்திகள். “தாமதம் என்றால் வெளியே.” அதுவே. காவ்யா அதை யாரிடமும் காட்டவில்லை. யுவராஜ் பார்த்தவுடனே இன்னும் ஒரு அவமானம் சேர்த்திருப்பான்.

அருண் படிக்கட்டு அருகே இருந்த பிளாஸ்டிக் நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தான். முகத்தில் வலி, அருகில் நின்றவர்களின் தயக்கம், மேல் மாடி வழியே ஹால்வே விளக்கின் மெல்லிய மின்மினப்பு—அவை எல்லாம் ஒன்றாகக் குமுறின. “அவளை விடுங்க,” என்று அவன் சொன்னது முதலில் யாருக்கும் கேட்கவில்லை. மறுபடியும் சொல்ல முயன்றபோது யுவராஜ் கடித்தான். “நீயும் சும்மா இரு. உனக்காகதான் இதெல்லாம். நல்ல பெயர் போகாதிருக்க.”

அடுத்த நொடியில் காவ்யா தனது பையை எடுத்துக்கொண்டாள். “சரி. நான் போயிடுறேன்,” என்றாள். எதுவும் கேட்காமல். அவள் அந்த வீட்டு வாசல் வரை வந்தபோது யுவராஜ் அவளைத் தாண்டி சென்று முதற்கதவை உள்ளே இழுத்தான். “ஆட்டோ பிடிச்சு போங்க. இங்க நிற்காதீங்க,” என்றான். வாயிலுக்கு வெளியே சாலை நீராவியுடன் இருள் அடைமழையைப் போல நின்றது. அந்த வீடு இருக்கும் தெருவில் இவ்வளவு நேரம் பெண்கள் தனியாக வாகனம் காத்திருப்பது எல்லாருக்கும் தெரியும் அபாயம்.

காவ்யா படியிறங்கியபடி கீழே பார்த்தாள். அவள் செருப்பின் முனையில் மலர் கயிறு ஒன்று மிதிந்து கிழிந்தது. மேலிருந்து இன்னும் பேசிக்கொண்டிருக்கும் பெண்கள், கிண்ணங்கள் மோதி ஒலிக்கும் சத்தம், வாசலின் பக்கத்தில் நிறுத்திய இருசக்கர வாகன வரிசை—அவள் இருப்பை விழுங்கிக் கொண்டது. “விடுதி கதவு மூடிடும்,” என்று அவள் மெதுவாக சொன்னது யுவராஜுக்கில்லை; தன்னிடமே.

அதற்கு பதில் அருண்தான் நடந்தான். கையிலிருந்த ஐஸ் கட்டு வழுக்கி விழ almost, அவன் வலிக்கிடையே எழுந்து, சுசீலா அத்தை வைத்திருந்த வீட்டுச் சாவிக்கொத்தையை மேசையிலிருந்து எடுத்து நேராக காவ்யாவின் கையில் வைத்தான். “பின்பக்க அறை திறந்திருக்கும். மேலே போ,” என்றான். பெரிய சத்தமல்ல. ஆனால் அங்கே இருந்த மூன்று பேரின் முகத்தையும் திருப்பப் போதியது.

யுவராஜ் உடனே அவன் முன் நின்றான். “என்னடா இது? அவளைக் கீ கொடுக்கிறியா? நாளைக்கு யாராவது கேட்டா என்ன சொல்ற?” கையில் இருந்த காகிதக் கவர் மீண்டும் சறுக்கிச் சத்தமிட்டது. அவன் அந்தச் சத்தத்தோடே தன்னுடைய அதிகாரத்தை காப்பாற்றிக்கொண்டிருந்தான்.

அருண் அவனைப் பார்த்ததே இல்லை. “மருத்துவமனைக்குப் போகாம நான் இங்க உட்கார்ந்தது அவள் கட்டினதால்தான். இப்ப அவள் தனியா வெளியே போக மாட்டா. பின்பக்க அறை சுத்தம் பண்ணி விட்டேன் நேற்று. விளக்கு வேலை செய்கிறது.” அவன் சொன்னது விளக்கம் அல்ல; பணிப்பாடு. சுசீலா அத்தை திடுக்கிட்டுக் காவ்யாவை முதல் முறையாக நேராகப் பார்த்தார். அந்த பார்வையில் அனுமதி இல்லை, மறுப்பு மட்டும் முழுதாகவும் இல்லை. அதுவே அந்த இரவுக்குப் போதுமான முதல் இடைவெளி.

காவ்யா சாவியைத் திருப்பிப் பார்த்தாள். “வேண்டாம். நான் நிலையத்திலேயே இரவு கழிச்சுக்கறேன்,” என்றாள். அவளது குரல் காய்ந்திருந்தது. இது பெருமை அல்ல; இன்னொரு கதவு முன் மறுக்கப்படுவதற்கான முன்னெச்சரிக்கை. அருண் அவளிடம் நெருங்கவில்லை. வலி கொண்ட கையை உடம்போடு ஒட்டிக்கொண்டு, “நிலையம் போகும் பாதை இப்ப நல்ல பாதை இல்ல. பின்பக்க வாசல் வழியா மேலே போ. நான் கீழே வர்றேன்,” என்றான்.

வீட்டு மொட்டை மாடிக்குச் செல்லும் குறுகிய படிக்கட்டின் முன் காவ்யா நின்றபோது, அவள் நாள் முழுக்கத் தாங்கிய சோர்வு உடலிலிருந்து தனியாகத் தெரிந்தது. மெட்ரோவில் நின்ற பயணம், ஆபீஸிலிருந்து நேராக வாங்கி வந்த மலிவு பரிசு, நிச்சயதார்த்த வீட்டில் தன்னுக்கு யாரும் கிண்ணம் கூட கொடுக்காமல் ஓடி வந்த வேலைகள்—அவை எல்லாம் திடீரென்று எடையாகத் தொங்கின. “நான் எங்கும் பாதுகாப்பா தங்கலாம்னு முன்பே சொல்லிக் கொள்ளும் நிலை இல்ல,” என்றாள். அந்தச் சொல்லின் முடிவில் அவள் பார்வை சுவரில் நின்றது, அருண்மேல் இல்லை. “விடுதிலே உள்ளே விடமாட்டாங்க. அம்மாவிடம் சொன்னா இப்பவே அழுவாங்க.”

அருண் பதில் சொல்லாமல் ஒரு நொடி நின்றான். கீழே யுவராஜ் இன்னும் யாரோடோ கடுப்பாக பேசிக்கொண்டிருந்தான். உறவினர் வீட்டு உணவு மேசை, மாமியார் பக்கம் கண்கள், பணக்கவர்களின் சலசலப்பு—அந்த எல்லாம் கீழ்தளத்தில். மேலே நின்றது வெறும் சிமெண்டு படிக்கட்டு, ஹால்வே விளக்கின் முணுமுணுப்பு, அவர்களுக்குள் இடம் கேட்காமல் நிற்கும் இரவு. “மேலே போய் கதவை உள்ளே போட்டு விடு,” என்றான் அருண். “என் அறைக்கு பக்கத்துலதான். தண்ணீர் டப்பா இருக்கும். நான் சாவியை திரும்ப வாங்கமாட்டேன்.”

அந்த “திரும்ப வாங்கமாட்டேன்” என்பதுதான் யுவராஜை மீண்டும் மேலே கொண்டுவந்தது. அவன் படிக்கட்டில் இரு படி ஏறி, “சாவி அவ கிட்ட இருந்தா நாளைக்கே பேச்சு வேற மாதிரி போயிடும். சும்மா படுத்து காலையிலேயே அனுப்பி வைன்னா போதாதா? உன் அத்தை கேட்பாங்க,” என்றான். அவன் இப்போது காவ்யாவிடம் அல்ல, அருணின் சுற்றிலும் சுற்றி அந்த முடிவை சின்னதாக்க முயன்றான்.

காவ்யா கீழே திரும்பி பார்த்தாள். அவள் கண்களில் கோபம் கூட இல்லை; வெறும் முடிவு. சாவியைப் பிடித்த கையை இறுகச் செய்தாள். “நான் வெளியே போனா திரும்ப இங்க நிக்க மாட்டேன்,” என்றாள். அவள் அந்தக் কথையை யாரையும் மிரட்டச் சொல்லவில்லை. ஒருமுறை வெளியேற்றப்பட்ட பாதைக்கு மீண்டும் தானாக நடக்கமாட்டேன் என்பதற்காகச் சொன்னாள்.

அருண் அப்போது முதன்முறையாக யுவராஜை நேராகப் பார்த்தான். “அப்படித்தான்,” என்றான். “அதனால்தான் அவ வெளியே போக மாட்டா.” அவன் குரல் மிகச்சிறியது; ஆனா விலகாதது. “நீங்க கீழே பந்தல் பக்கம் பாருங்க. இங்க நான் பார்கிறேன்.” கடைசி இரண்டு சொற்களில் உறவுக் குடைச்சல் எதுவும் இல்லை; பொறுப்பு மட்டும் இருந்தது. அதுவே யுவராஜுக்கு தாங்காத அவமதிப்பு. அவன் இன்னும் ஏதோ சொல்ல வர, சுசீலா அத்தையின் குரல் கீழே இருந்து வந்தது—“யுவராஜ், பந்தலில் பேர் கேக்கிறாங்க.” குடும்ப முகம் காப்பாற்ற வேண்டிய இடம் அவனை கீழே இழுத்துச் சென்றது.

காவ்யா இன்னும் நின்றுகொண்டே இருந்தாள். “நாளைக்கு காலையிலேயே போயிடுறேன்,” என்றாள். அருண் சற்று தலை அசைத்தான். “காலை பார்த்துக்கலாம். இப்ப உள்ளே போ.” அது அழைப்பு போல இருக்கவில்லை; கதவு காலியாக விடப்படாது என்பதற்கான உறுதி போல இருந்தது.

பின்பக்க அறை கதவு பழைய மர வாசல். திறந்தவுடன் சேமித்து வைத்த புத்தகங்களின் காகித வாசனை, துவைத்துத் தொங்கவிட்ட துணிகளின் சவர்க்காரம், சாளரத்துக்கு அப்பால் இரவு பேருந்து மெல்ல அடித்த ஹார்ன்—அவை எல்லாம் அவளை ஒரே தடவையில் சுற்றிக் கொண்டது. படுக்கையின் அருகே ஒரு ஸ்டீல் கிளாஸில் பாதி குடித்த டீ குளிர்ந்து மேலே மெல்லிய படலம் போட்டிருந்தது; கீழே வட்ட வளையம். யாரோ இங்கு வாழ்கிறார், பாதியில் நிறுத்தப்படாத பழக்கங்களோடு. அது அவளுக்குத் தெரியாமல் தொண்டையை இறுக்கியது.

அவள் உள்ளே சென்றதும் திரும்பிப் பார்த்தாள். அருண் வாசல் வெளியில் நின்றான்; உள்ளே வரவில்லை. காயமுற்ற கையை மார்பருகே வைத்தபடி, மற்ற கையால் கதவை இன்னும் கொஞ்சம் தள்ளி திறந்தான். கீழே இருந்து மீண்டும் யுவராஜின் குரல் ஏறிவந்தது. “கதவு மூடி வச்சா போதாது. சாவி வாங்கிக்கோ!” கட்டுப்படுத்த முடியாத அவசரம் அதில் தெரிந்தது.

காவ்யா அந்தக் குரலைக் கேட்டு ஒரு நொடி தயங்கினாள். பிறகு கதவின் ஓரத்தில் இருந்த சிறிய இரும்புக் கொக்கியை உள்ளே இழுத்து போட்டாள். சாவி இன்னும் அவள் கையில்தான். “நான் உள்ளே போயிட்டேன்,” என்று அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்; யாருக்கும் பதில் வேண்டாத குரலில். அருண் மட்டும் கேட்கும் அளவு.

அவன் தலையசைத்தான். “நான் அடுத்த அறையில இருப்பேன். தண்ணீர் முடிஞ்சா சுவரைத் தட்டு.” அதுதான் அந்த இரவின் ஒரே நெருக்கம். பெரிதாக ஒன்றுமில்லை. ஆனால் வெளியே அனுப்பப்படமாட்டாள் என்ற அளவிற்கு போதியது. அவன் பின்னோக்கி ஒரு படி சென்றதும் பாதை காலியாக இருந்தது. யாரும் மீண்டும் அவளை வாசலுக்கு அழைக்கவில்லை.

இரவு மேலும் மெலிந்தது. வீட்டின் கீழ்தளம் சத்தம் குறைந்து, தூரத்தில் மெட்ரோ ரயில் தடம் மாறும் ஒலி நகரத்தின் உள்ளே ஒருமுறை மூச்செடுப்பது போல வந்துசென்றது. அறைக்குள் கட்டிலின் பக்கத்தில் விரிக்கப்பட்ட சிறிய பருத்தி பாயின் மேல், காவ்யாவின் செருப்பும் அருணின் சப்பலும் அடுத்தடுத்து இருந்தன; இரண்டின் மூக்குகளும் உள்ளே, படுக்கை நோக்கி திரும்பியபடி.