கீழே வைத்த என் பெயர் மேலே போன நாள்

கார் கதவை பாதியாகத் திறந்தபடியே நிற்க வைத்துவிட்டு, “இது மணமகள் வீட்டார் இறங்கும் வழி. நீங்க அங்கே பின்லேன் போங்க,” என்று ரேணுகா அத்தை கையை வெட்டியபடி காட்டினாள். மண்டபத்தின் வளைந்த போர்டிகோவின் கீழ் இரண்டு வெள்ளை கார்கள் ஏற்கெனவே வரிசையாக நின்றிருந்தன; முதல் காரின் கதவைத் திறக்க இரண்டு பணியாளர்கள் ஓடிவந்தனர், தட்டில் மல்லிகைப் பூவும் குங்குமமும் பிடித்திருந்த பெண் நேரே அந்த பக்கம் திரும்பினாள். யாழினி கார் ஓரமாக நின்றது. டிரைவர் அவளை நோக்கி குழப்பமாகப் பார்த்தான். அவள் கையில் மடித்து மடித்து மெலிந்துபோன ரசீது ஒன்று இருந்தது—மண்டப முன்பணம், பூக்காரன், நாதஸ்வரம், எல்லாமே அவள் சம்பளத்திலிருந்து சென்ற தடயமாயிருந்தது. சேவைத் துறையில் பன்னிரண்டு மணி நேர வேலை முடித்து வந்த உடலின் சோர்வு தோள்களில் இன்னும் இருந்தது. ஆனாலும் அவளை வரவேற்க யாரும் நகரவில்லை.

“அத்தை,” அவள் அமைதியாகச் சொன்னாள், “இந்த வரவேற்பு வரிசையை நான் தான் நேற்று இரவு வரை உட்கார்ந்து சரி பார்த்தேன்.”

“அதான் பார்த்த. வேலை செய்தவங்க எல்லாம் மேடையில உட்கார முடியாது,” என்று ரேணுகா அத்தை சிரித்தாள். அருகில் நின்ற மண்டப மேலாளர் உடனே தலையசைத்தார்; குடும்ப முகங்களை வாசிக்கிற பழக்கம் கொண்டவன். “யாழினி, நீ உள்ளே போனா போதும். முதல்ல பெரியோரைக் கொண்டு வரணும்.”

யாழினி கதவை முழுக்கத் திறக்காமல், கார் உட்புறத்தில் இருந்த மங்கல தட்டைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்த பையனிடம் நேராகக் கேட்டாள். “என் பெயர் எந்த வரிசையில போட்டிருக்கீங்க?”

அவன் வெட்கப்பட்டு சுவரைப் பார்த்தான். போர்டிகோவின் வலப்புறம், வரவேற்பு சுவரில் காந்தங்களால் தொங்கவிட்டிருந்த அட்டைப்பலகை—“முதன்மை வரவேற்பு வரிசை”—என்று எழுதப்பட்டிருந்தது. அதன் கீழே எண்கள். ஒன்று: மணமகன் தாய். இரண்டு: மணமகள் மாமா. மூன்று: சிறப்பு பெரியோர். ஏழில் யாழினி. அவளுக்கு மேல் ரேணுகா அத்தை மகள் நிர்மலா கூட இருந்தாள்.

அந்த ஒரு கணத்தில் அவளுக்குள் பழைய கோபம் அல்ல, குளிர்ந்த அவமானம் எழுந்தது. கடந்த ஆறு மாதமாக அர்ஜுனின் தந்தை சிகிச்சையில் இருந்தபோது மருத்துவமனை வாசலில் யார் இருந்தார், இந்த நிச்சயதார்த்தம் நின்றுபோனபோது யார் தங்கத்தை அடகு வைத்து மண்டபத்தை பிடித்தார்—அதை இங்கே யாரும் சொல்லப் போவதில்லை என்று அவள் அறிவாள். சொன்னாலும் இவர்களுக்கு அது உழைப்பு; உரிமை இல்லை. அவள் கையிலிருந்த ரசீதையைச் சுருக்கி கைப்பையில் திணித்துவிட்டு, “சரி,” என்றாள். எதிர்பார்த்தபடி அவள் வேண்டிக்கொள்ளவில்லை. கார் கதவை மூடி, பின்வழிக்குச் செல்லாமல், போர்டிகோவின் தூணடியில் நின்று விட்டாள். யார் முதலில் இறங்குகிறார்கள் என்று பார்க்கும் இடம் அது.

ரேணுகா அத்தை முகம் சற்றே இறுக்கமடைந்தது. “அங்கே நின்னா வழி முடிஞ்சுரும். சற்றே ஒதுங்கு.”

“நான் ஒதுங்குற இடம் எண் ஏழு தான்னா, அதையும் எல்லாரும் பார்த்துத்தான் ஒதுங்குறேன்,” என்றாள் யாழினி. குரல் உயரவில்லை; அதுதான் ரேணுகாவுக்கு தாங்க முடியாதது. அருகே நின்ற மாமிகள் ஒருவருக்கொருவர் கண் காட்டிக் கொண்டனர். குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் உறவு இது; ஆனால் பெயர் வைக்கப்படாத உறவு. அந்தப் பெயரில்லாத இடத்தைப் பயன்படுத்தித்தான் அவளை கீழே தள்ள முடிந்தது.

மண்டப மேலாளர் விரைந்து வந்து சிரிப்பை ஒட்டிக்கொண்டான். “அக்கா, அப்படி பிடிவாதம் வேண்டாம். உங்களுக்கு தனியா ஒரு இருக்கை வைத்திருக்கோம். மேடை எதிரே இரண்டாம் வரிசை.”

“முதன்மை வரவேற்பு சுவரில எண் ஏழு, இருக்கை இரண்டாம் வரிசை. நல்ல முன்னேற்றம்தான்,” என்று யாழினி சொன்னாள். அவன் விழுங்கினான். இப்போது சொல்வதெல்லாம் சாட்சியுடன் போகும் என்று புரிந்தது. அவள் பார்வை போர்டிகோ நுழைவாயிலில் கட்டியிருந்த சிவப்பு கயிற்றில் விழுந்தது; முதல் வரிசைக்கு மட்டும் விட்டு வைத்த நடைபாதை. மற்றவர்கள் வலப்புறம் சுற்றிச் செல்ல வேண்டும். வாசலிலேயே அவளுக்கான தாழ்வு கட்டமைக்கப்பட்டிருந்தது.

“அர்ஜுன் வந்ததும் எல்லாம் சரி ஆகிடும்,” என்று மீனா மாமி அவளருகே வந்து மெல்ல சொன்னாள்; குரலில் எச்சரிக்கைதான், ஆறுதல் இல்லை. “இப்ப தாங்கிக்கோ.”

“நான் தாங்கிக்கிட்டே தான் இத்தனை வருஷம் வந்தேன் மாமி,” என்றாள் யாழினி. “இன்னைக்கு மட்டும் எல்லாரும் பார்த்துக்கிட்டே இருக்கணும்.”

அதற்குள் வெளியிலிருந்து ஹாரன். கருப்பு நிற கார் போர்டிகோவுக்குள் நுழைந்தது. அர்ஜுன் கோயம்புத்தூரிலிருந்து நேராக வந்திருந்தான்; விமான நிலையத்திலிருந்து வந்த வேகம் இன்னும் காரின் சக்கரங்களில் இருந்தது. ரேணுகா அத்தை உடனே நேராக நின்றாள். “நிர்மலா, மாலை எடுத்துக்கோ. மணமகன் பக்கத்துல நாம முதல்ல—”

கார் நின்றவுடன் அர்ஜுன் தானே கதவைத் தள்ளி இறங்கினான். பயண சுருக்கம் சட்டையில் இருந்தது. கழுத்தில் இருந்த அலுவலக அடையாள அட்டையின் கயிறு சுருண்டு மடிந்து இருந்தது; வந்த வழியிலேயே அதை கழற்ற நேரமில்லாமல் இருந்தான். அவன் ஒரு கணம் சுவரிலிருந்த வரிசைப் பலகையையும், சிவப்பு கயிற்றையும், தூணடியில் நின்ற யாழினியையும் பார்த்தான். பின்னர் யாருக்கும் சிரிக்காமல், நேரே டிரைவரிடம் திரும்பி, “பின்னாடி இருக்குற பையை முதல்ல எடுத்துடு,” என்றான்.

ரேணுகா அத்தை தட்டு பிடித்தபடி முன்வந்தாள். “அர்ஜுன், முதல்ல குங்குமம்—”

“ஒரு நிமிஷம்.” அவன் கையை நிறுத்தினான். பின்பக்க கதவு திறந்தது. அதிலிருந்து யாழினி காலை இறக்க நினைத்ததே இல்லை; அவள் ஏற்கெனவே வெளியே இருந்தாள். ஆனாலும் அர்ஜுன் முழு போர்டிகோவையும் கேட்கும்படி சொன்னான்: “என்னை வரவேற்குறவங்க யாழினி. அவங்க இல்லாம நான் உள்ளே போக மாட்டேன்.”

காற்றே வேறு பக்கம் திரும்பியது போல இருந்தது. தட்டு பிடித்திருந்த பெண் தடுமாறி இரண்டு அடிகள் மாற்றினாள். மண்டப மேலாளர் உடனே சிவப்பு கயிற்றை உயர்த்தி நடுப்பாதையைத் திறந்தான். ரேணுகா அத்தை முகத்தில் இருந்த அதிகாரம் திடீரென்று பயன்படாத பொருளாகிவிட்டது. நிர்மலா கையில் வைத்திருந்த மாலை கீழே ஓரளவு வழுந்தது.

யாழினி நகரவில்லை. “எண் ஏழு கூட வரவேற்பா?” என்று அவள் கேட்டாள்.

அர்ஜுனின் பார்வை அட்டைப்பலகைக்கு ஏறியது. சிரிப்பு இல்லாமல், “எண் ஏழா?” என்று அவன் மீண்டும் கேட்டான். அந்த இரண்டு சொற்களே அத்தைக்கு நேரடி அறைந்தது. சுற்றிலும் நின்றிருந்த பணியாளர்கள், தட்டுபெண்கள், உறவினர்கள் எல்லோரும் ஒரே பலகையைப் பார்த்தார்கள். அர்ஜுன் யாழினியருகே வந்து நின்று, முதலில் அவளுக்குத் தட்டை அளிக்கச் சைகை செய்தான். “நீ வாங்க.”

யாழினி தட்டைப் பெற்றுக் கொண்டாள். மல்லிகை வாசனை குளிர்ந்த உலோக வாசலோடு மோதியது. அவள் குங்குமத்தை அவன் நெற்றியில் வைத்தாள். பிறகு தான் அவன் உள்ளே ஒரு அடி நடந்தான். அவர்களை வரவேற்க வேண்டியவர்கள் பின்னால் நகர வேண்டிய சூழ்நிலை உருவானது. ரேணுகா அத்தை சற்று ஒதுங்கினாள்; ஒதுங்காமல் வழியில்லை. நடுப்பாதையில் யார் முதலில் சென்றார்கள் என்பதை எல்லோரும் பார்த்துவிட்டனர்.

அந்த ஒரு முன்னுரிமை மாற்றமே அறையைச் சலனப்படுத்தியது. இன்னும் யாரும் அதை பெயரிட்டு சொல்லவில்லை; ஆனால் மண்டப மேலாளர் உடனே தனது கைப்புத்தகத்தைத் திருப்பிப் பார்த்தான், தட்டுபெண் யாழினியிடம் “அக்கா, இன்னொரு தட்டு வேண்டுமா?” என்று கேட்டாள், முன்பு ‘நீங்க உள்ளே போனா போதும்’ என்ற அதே தொனியில் இல்லை. பணியாளர்கள் கண்களைத் தவிர்க்கத் தொடங்கினர். அதிகாரம் எங்கே இருக்கிறது என்று அவர்கள் வேகமாகப் புரிந்துகொள்வார்கள்.

அதற்குள் ரேணுகா அத்தை தன்னைக் கட்டுக்குள் கொண்டுவந்தாள். “சரி, உள்ளே வந்தாச்சு. இப்ப unnecessary scene வேண்டாம். யாழினி, உனக்காக மேடை அருகே தனியா chair வைக்க சொல்றேன். அர்ஜுன் பக்கத்துல நிற்கலாம். ஆனா வரிசை பலகை, head table order இவ்ளோ நேரத்துல மாற்ற முடியாது. விருந்தினர்கள் list போயிருச்சு.”

அது தான் அவளுடைய இறுதி காப்பு—சிறிது மரியாதை கொடுத்தது போல காட்டி, உண்மையான இடத்தை கீழே வைத்திருக்க. மேடை நுழைவாயிலருகே இன்னொரு சுவர் இருந்தது. அங்கே “முதன்மை அமர்வு” என்று பெரிய எழுத்தில், எண்களுடன் குடும்பப் பெயர்கள், இருக்கை அமைப்பு. எண் ஒன்று அர்ஜுன், இரண்டு ரேணுகா, மூன்று நிர்மலா, நான்கு பெரியப்பா, கீழே பல பேர். யாழினி பெயர் கூட இல்லை.

அர்ஜுன் ஏதோ சொல்ல முனைந்தான். யாழினி அவனை நோக்கிப் பார்த்ததுமே அவன் நின்றான். அவளுக்கு அவனின் ஆதரவு தேவையில்லை; இடத்தை முடிப்பதற்கான சாட்சி மட்டும் போதும். “முடியாதா?” என்று அவள் ரேணுகாவிடம் கேட்டாள்.

“முடியாது. இது பெரியோர்கள் முடிவுசெய்த வரிசை. நீ எதுக்கோ வருத்தப்படாத. நாளைக்கு எல்லாருக்கும் சொல்லி—”

“நாளைக்கு எதுவும் வேண்டாம்.”

யாழினி நேரே மண்டப மேலாளரிடம் திரும்பினாள். “அந்த பலகையை கீழே எடுக்கவும்.”

அவன் அசையவில்லை. ரேணுகா அத்தை குரலை உயர்த்தினாள். “தொட்டா பாதிப்பு வரும். யாரும் எடுக்காதீங்க.”

யாழினி ஓர் நொடிக்கும் வாதிக்கவில்லை. மேடை பக்கத்தில் இருந்த சிறிய அலங்கார ஏணியைத் தானே இழுத்து கொண்டுவந்தாள். அவளுடைய கைச்சிலையைச் சுருட்டியபோது மணிக்கட்டில் பஸ் கைப்பிடி பிடித்தவரின் கரும்பட்டைகள் தெளிவாகத் தெரிந்தன. வேலை முடிந்து நேரே வந்த மனிதனின் உறுதி அது. சுவர் பலகை காந்தத்தால் பொருத்தப்பட்டிருந்தது. அவள் ஏணியில் ஏறி மேலிருக்கும் பெயரட்டைகளை ஒன்றன் பின் ஒன்றாக எடுக்கத் தொடங்கினாள்.

“யாழினி, கீழே இறங்கு,” என்று ரேணுகா அத்தை கட்டளையிட்டாள்.

“என் பெயரை கீழே வைக்க உங்களுக்கு நேரமிருந்தது,” என்றாள் யாழினி, மேலிருந்து கீழே பார்க்காமல். “இப்ப நான் எங்கே நிற்கணும்னு நான் போட்டுக்கறேன்.”

மண்டப மேலாளர் வியர்க்கத் தொடங்கினான். அந்த பலகை தான் முழு அமர்வு ஒழுங்குக்கான சான்று; விருந்தோம்பல் பையன்கள் அதைப் பார்த்தே முதன்மை மேசைக்கு யாரை அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்று தீர்மானிப்பார்கள். யாழினி முதல் வரிசை அட்டையை எடுத்து, “1”க்கு அருகே இருந்த அர்ஜுன் பெயரின் பக்கத்தில் காலி இடம் செய்தாள். கீழே ரேணுகா அத்தை மூச்சை இழுத்துக் கொண்ட சத்தம் கேட்டது.

“அர்ஜுன்,” ரேணுகா குரல் மாறியது, “நீயாவது சொல்லு. இப்படி public-ah பண்ணினா நல்லா இருக்காது.”

அவன் அமைதியாக இருந்தான். பின்னர் தெளிவாக, எல்லாரும் கேட்கும்படி சொன்னான்: “அந்த பலகையில என் பக்கத்து இருக்கை யாரோடன்னு நான் சொல்லல. இப்ப அவங்களே போடுறாங்க.”

அது போதும். யாழினி தன் பெயரட்டை—கீழே பணியாளர்கள் கையில் வைத்திருந்த மீதிப் பெயரட்டைகளில் இருந்த ஒன்றை—எடுத்து “1”க்கு கீழே அல்ல, “அர்ஜுன்”க்கு நேரே பக்கத்தில் பொருத்தினாள். பிறகு எண் பட்டையை மாற்றினாள். “1. அர்ஜுன் - யாழினி.” அதற்குக் கீழே “2. ரேணுகா.” காந்தம் சத்தமாக ஒட்டியது. அந்த சத்தம் வெறும் உலோக ஒலி இல்லை; முகத்தில் அடிபட்ட ஒலி போல மண்டபம் முழுக்கச் சென்றது.

ரேணுகா அத்தை ஏணியின் அடிக்குச் சீறி வந்தாள். “இது உன்னாலா தீர்மானிக்க முடியாது. நீ இன்னும்—”

“என்ன இன்னும்?” யாழினி மெதுவாகக் கேட்டாள். கீழே இறங்கிவிட்டாள்; ஏணி அவள் பின்னால். “குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் என்று உங்களுக்குப் பயன்பட்ட அளவுக்கு மட்டும் வைத்திருந்தீங்களே? இப்ப அதே எல்லாரும் பார்க்கிற இடத்துல முழுசா போகட்டும்.”

அவள் கைப்பையிலிருந்து மடிந்த ரசீதையை எடுத்தாள். அந்த ரசீது வியர்வையால் மென்மையாகி இருந்தது. “இந்த மண்டபத்தின் முன்பணம் யார் கொடுத்தது என்று உங்களுக்கு தெரியும். மருத்துவமனை இரவு யார் இருந்தது என்று இங்க நிற்கும் பெரியோருக்கு தெரியும். ஆனா அது எல்லாம் பலகையில இடம் வாங்கல. சரி. இப்ப இதுதான் இடம் வாங்கும்.”

ரேணுகாவின் முகம் வெண்மையாகிப் போனது. முதலில் கோபம், பிறகு கணக்குப் போடல், அடுத்து திடீர் அச்சம். அவள் அருகே இருந்த மண்டப மேலாளரை நோக்கி, “ஒரு புதிய board print பண்ணுங்க. temporary-a இதை வச்சுட்டு—” என்றாள். குரல் கட்டளையிலிருந்து வேண்டுகோளுக்கு வழுந்தது.

“வேண்டாம்,” என்றாள் யாழினி. “தற்காலிகம் எதுவும் வேண்டாம்.”

அவள் இன்னும் முடிக்கவில்லை. சுவரின் கீழே வைத்திருந்த சிறிய எண் குச்சிகள்—முதன்மை மேசையில் ஒவ்வொரு இருக்கைக்கும் எடுத்துச் செல்லப்பட வேண்டிய குறியீடுகள். அவள் ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டு மேடை மேசை நோக்கி நடந்தாள். அனைவரும் வழி விட்டார்கள்; இப்போது யாரும் நிறுத்தத் தயங்கினார்கள். வெள்ளை மேசைத்துணியின் மீது பொற்கருவியால் பொறிக்கப்பட்ட எண்கள். எண் ஒன்று அர்ஜுன் இருக்கையின் முன். எண் இரண்டு ரேணுகா இருக்கையின் முன். யாழினி ரேணுகா முன் இருந்த “2” அட்டையை எடுத்தாள், அதை பின்வரிசை முன் வைக்கப்பட்டிருந்த காத்திருப்பு மேசை மீது கொண்டு போட்டு வைத்தாள். அந்த நகர்வு கத்தியால் நூல் வெட்டுவது போலத் தெளிவாக இருந்தது. பிறகு தன் கையில் இருந்த புதிய “1” இணை அட்டையை அர்ஜுன் இருக்கையின் பக்க இருக்கையில் வைத்தாள்.

“இங்கே,” என்றாள் அவள். “என் இடம்.”

ரேணுகா அத்தை கடைசி முயற்சியில் அருகே வந்தாள். குரல் தளர்ந்திருந்தது. “யாழினி, சின்னப் பிள்ளை மாதிரி பிடிவாதம் பண்ணாதே. அடுத்த function-ல நிச்சயமாக—”

யாழினி அவளை நேராகப் பார்த்தாள். “அடுத்த function-க்காக நான் காத்திருக்கலை. இன்றைக்கு என்னை பின்லேன் அனுப்பின அதே நாளிலேயே முடிச்சுக்கறேன்.”

மீனா மாமி சற்றே விலகி நின்று கொண்டாள்; முன்பு சமாதானம் சொன்ன வாயே இப்போது மூடப்பட்டது. மண்டப மேலாளர் தன் உதவியாளரிடம் சைகை செய்தான். அவர்கள் மேசை பெயரட்டைகளை மாற்றத் தொடங்கினர், ஏனெனில் பலகை மாறிய பிறகு பழைய அமர்வை வைத்திருக்க முடியாது. பணியாளர்களின் அசைவுகளில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை; புதிய உரிமை எங்கு இருக்கிறது என்று அவர்கள் தீர்மானித்துவிட்டனர். ரேணுகா அத்தை தடுத்த கைகள் நடுவில் காற்றைப் பிடித்துக் கொண்டன.

யாழினி மீண்டும் சுவர் பலகை அருகே சென்றாள். மேலே இன்னும் ஒரு இடைவெளி இருந்தது. அவள் இறுதி திருத்தமாக கீழே தள்ளப்பட்டிருந்த தனது பழைய பெயரட்டையை—“7. யாழினி”—எடுத்தாள். அந்த எண் காகிதத்தை இரண்டாக மடித்து, மேசை அருகே இருந்த வெற்று கிண்ணத்தில் போட்டாள். பிறகு புதிதாக எழுதிக் கொண்டாள்; கருநிற மார்க்கர் வாசனை கூர்மையாக உயர்ந்தது. “2. ரேணுகா” என்ற அட்டையைத் தாழ்த்தி, அதற்குக் கீழே நிர்மலா பெயரை வைத்தாள். எல்லோரும் படிக்கும்படி, சாயாமல் நேராகச் செருகினாள்.

அர்ஜுன் அவளருகே வந்து நின்றான். அவன் குரல் குறைவாக இருந்தது. “யாழினி.”

அவள் தலை திருப்பவில்லை. “நீ உள்ளே வா. உன்னை யார் வரவேற்கணும்னு இப்ப பலகை சொல்லும்.”

சுவரிலிருந்த “முதன்மை அமர்வு” பலகை புதிய வரிசையில் நின்றது. மேல் வரியில் “1. அர்ஜுன் - யாழினி.” அதற்குக் கீழே “2. ரேணுகா.” இன்னும் கீழே மற்ற பெயர்கள். பழைய காந்தத் தடயங்கள் பக்கத்தில் மங்கலாக இருந்தன; ஆனால் எண்கள் இப்போது நேராக, அசையாமல் ஒட்டியிருந்தன. போர்டிகோவிலிருந்து வரும் காற்றில் மல்லிகைத் தண்டு சிறிது அசைந்தது; பலகை மட்டும் அசையவில்லை. எண்கள் அங்கேயே உறைந்து நின்றன.