வருத்தம் வந்தது, உள்ளே வரவில்லை

கதவு மணி இரண்டாவது முறையாக அடித்ததும் காவியா கையில் இருந்த ஸ்டீல் டம்ளரை மேசையில் வைத்தாள்; தேநீர் ஓரம் மெல்ல ஒரு வளையம் விட்டது. வாசலுக்கு முன் இருந்த குறுகிய இடத்தில் அவள் அத்தை கமலம் ஏற்கனவே உடலை அகலமாக நின்று மறித்து கொண்டிருந்தாள். கதவு பாதி திறந்ததும், வெளிச்சம் கையில் தாழ்வாக ஒளிரும் தொலைபேசியின் மேல் விழுந்தது; அரவிந்தின் தங்கை ரேணு மூச்சு திணறியபடி நின்றாள். அவள் விரல்களுக்கு நடுவே ஒரு சாவி கட்டு. “அக்கா... அவன் கீழே இருக்கான். ஐந்து நிமிஷம் பேசணும் சொல்றான். இதை கொடுக்கச் சொன்னான்.”

காவியாவின் நெஞ்சு உடனே குளிர்ந்தது. மூன்று மாதம் முன் இதே நேரம், அப்பா சுடுகாட்டுக்கு எடுத்துச் செல்லப்படும் முன்னே அவள் அரவிந்துக்கு பதினேழு முறை அழைத்திருந்தாள். அப்போது வராதவன், இன்று சாவியுடன்? உள்ளே ஹாலில் மாமா, சித்தப்பா, அத்தைகளின் பேசும் சத்தம் கசிந்துகொண்டே இருந்தது. நாளை பார்க்க வருகிறவர்கள் வரப்போகிறார்கள்; அதற்காகவே உறவினர் வீடு நிரம்பியிருந்தது. குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் என்ற உறவை, அவர்களே இப்போது தவறான முதலீடாக எண்ணி அமர்ந்திருந்தனர்.

“கொடுத்து போ,” என்று கமலம் அத்தை கை நீட்டினாள். “இப்ப வீட்டுக்குள்ள இந்த நேரம் யாரையும் நிறுத்த முடியாது. குறிப்பா அவனை.”

ரேணு சாவியை அவளிடம் கொடுக்காமல் காவியாவை பார்த்தாள். “அக்கா, அவன் கீழேதான் இருக்கான். போக மாட்டேன் சொல்றான். உன்னைப் பார்க்காமல் போக மாட்டேன் சொல்றான்.”

“அப்போ சுடுகாட்டுக்கு ஏன் வரல?” என்று காவியா கேட்ட குரல் உயரவில்லை; ஆனால் ஹாலிலிருந்து பேச்சு நின்றது. “அப்பா உடம்பு இன்னும் வீட்டிலிருந்தப்போவே எங்கே போயிருந்தான்? இப்ப சாவி கொடுத்தா மாத்திடுமா?”

கமலம் அத்தை உடனே திரும்பி உள்ளே இருப்பவர்களுக்குக் கேட்கும்விதமாக, “அதான் சொன்னேன்ல, வேலை வேலையென்று திரிந்து திரிந்து நல்ல வீட்டுப் பெண்ணை காத்திருக்க வச்சவன் நம்பக்கூடாதுனு,” என்றாள். “சேவைத் துறையில் வேலை பார்க்கிறவன் என்றா பெரிய நிலை? நெருக்கடியான நாளில் இல்லாதவன் கணக்கே இல்லை.”

அந்த ஒரு வரியில் காவியாவுக்கு பழைய அவமானம் மீண்டும் முகத்தில் அடித்தது. அரவிந்த் பெரிய சம்பளமில்லாத அழைப்பு மைய வேலையிலிருந்து புதிய நிறுவனத்துக்கு மாற முயன்றுகொண்டிருந்தான்; இரவு பகல் மாறி வேலை, மெட்ரோ, இரு சக்கர வண்டி, வாடகை அறை—அனைத்தும் தெரிந்ததே. தெரிந்தும், அப்பா இறந்த வாரமே கமலம் அத்தை ஒரு பொன் சங்கிலி அணிந்த வங்கிப் பணியாளரின் பெயரை மேசை மேல் வைக்கத் தொடங்கினாள். “கஷ்ட நேரத்தில் தோளாக நிற்கக் கூடியவன் வேண்டும்,” என்று சொல்லும்போது அவள் பார்வை நேராக காவியாவின் தோள்மேல் இருந்தது; அங்கே அப்பாவின் சாம்பல் வாசனை இன்னும் மறையவில்லை.

“நான் கீழே போய் பேசிட்டு வர்றேன்,” என்றாள் காவியா.

“அப்படி தனியா போக முடியாது,” மாமா உள்ளே இருந்து எழுந்தார். “கீழே எல்லாரும் பார்த்தா என்ன பேசுவாங்க? இப்பவே இந்த வீட்டுக்குப் பார்த்து வர வரிசை இருக்கு.”

கமலம் அத்தை வாயைச் சுருக்கினாள். “வாசல் அருகே நின்னு பேசட்டும். உள்ளே வரக்கூடாது. நாற்காலி போடவேண்டாம். ரேணு, நீயும் அங்கேயே இரு.”

அதுவே தீர்ப்பாகிப் போனது. காவியா ஒரு நொடிக்கு கதவுச் சட்டத்தில் கை வைத்துக் கொண்டாள். அந்தச் சிறிய இடைவெளியில் மூச்சு அடைந்தது. ரேணுவின் கையில் இன்னும் சாவி இருந்தது; அவள் உள்ளே தரவில்லை, கீழே தர வேண்டும் என்றபடி பிடித்திருந்தாள். அந்த சிறிய எதிர்ப்பு காவியாவுக்கு அறியாத சலனமாக இருந்தது.

அபார்ட்மெண்ட் கீழே தெருவோர மருத்துவமனை சுவர் ஓரத்தில் மூன்று பேருக்கான சிமெண்ட் பெஞ்ச் இருந்தது. மழை பெய்யாமல் இருந்தாலும் காற்றில் ஈரப்பதம் இருந்தது. அரவிந்த் அங்கே நின்றிருந்தான்; சட்டை கையஞ்சல் மடக்கி, ஒருவேளை பலமுறை காத்திருப்பதால் நிமிர்ந்திருக்க முடியாமல் சாய்ந்தபடி. அவளைப் பார்த்ததும் நேராக வரவில்லை. அவன் கையில் பழுப்பு உறை ஒன்று; ரேணுவின் கையில் இருந்த சாவி இன்னும் அவளிடமே.

“ஐந்து நிமிஷம்,” என்றான். அது அவள் கேட்ட கோரிக்கை இல்லை; அவன் தன்னிடம் விதித்த தண்டனை மாதிரி இருந்தது.

“மூன்று மாதம் கிடைச்சதே,” என்று காவியா சொன்னாள். “இப்ப இந்த ஐந்து நிமிஷத்துக்கா?”

அவன் உதடு அசைந்தது; வார்த்தை வருவதற்கு முன் கமலம் அத்தை பின்னால் இறங்கி வந்து நின்றாள். “குறுக்கே பேசாதே. சொல்ல வர்றதைச் சொல்லிட்டு கிளம்பு. இங்க வண்டி நிறுத்தி நாடகம் வேண்டாம்.”

அரவிந்தின் முகத்தில் ஏதோ கடினமாய் மூடியது. “அத்தை, உங்களிடம் பேச நான் வரல.”

“ஆனா நீ வராத நாளில் நாங்கள்தான் இந்தப் பெண்ணை தூக்கிக் கொண்டு நடந்தோம்,” அவள் வெட்டிப் போட்டாள். “இப்ப நல்ல நிலை அமைந்து கொண்டிருக்குது. மறுபடியும் கலக்க வேண்டாம்.”

ரேணு திடீரென்று, “அமைந்து கொண்டிருக்குதா?” என்று கேட்டாள். அவள் குரலில் பயமும் கோபமும் இரண்டும் இருந்தது. “அத்தை, பொய் சொல்ல வேண்டாம்.”

கமலம் அத்தை சடுதியாக அவளை நோக்கினாள். “உனக்கென்ன தெரியும்?”

“எனக்கே தெரியும்,” என்ற ரேணு. அவள் தொலைபேசியைத் திறந்து, திரையின் ஒளியை உள்ளங்கையில் தாழ்த்தி வைத்தபடி காவியாவிடம் நீட்டினாள். “அக்கா, இதை நீயே கேள்.”

அது பழைய குரல் பதிவு இல்லை; வாட்ஸ்அப்பில் சேமிக்கப்பட்ட குரல் செய்தி. தேதி அப்பா இறந்த மறுநாள் காலை. கமலம் அத்தையின் குரல் தெளிவாக வந்தது—“அரவிந்த், இனிமேல் வரவேண்டாம். காவியா சம்மதிச்சுட்டா. வீட்டாரு பாங்கில் வேலை பார்க்கிற நல்ல மாப்பிள்ளை பார்த்திருக்காங்க. இப்ப நீ வந்தா அவளுக்கே கெடு.” அதன் பிறகு நிமிட இடைவெளி, அரவிந்தின் திணறிய மூச்சு, “அவளே சொன்னாளா?” என்ற கேள்வி, மறுபடியும் கமலம் அத்தை: “பெண்ணின் வாயில கேட்டு தான் உனக்கு அறிவு வரணுமா? பொறுப்பில்லாத பையனுக்காக அவ தன்னால காத்திருக்க முடியாது.”

காற்று நின்றுவிட்டதுபோல காவியாவுக்கு தோன்றியது. அவள் ரேணுவின் கையிலிருந்த தொலைபேசியை பிடிக்கவில்லை; திரையை மட்டும் பார்த்தாள். தேதி, நேரம், குரல்—எல்லாமே நிர்வாணமாக இருந்தது. அப்பா மரண சடங்கு முடிந்த அடுத்த நாள் அரவிந்த் காணாமல் போனது தன் விருப்பத்தால்தான் என்று அவள் கடித்துக் கொண்ட முடிவு அங்கே சிதறிப் போனது. ஆனால் அதே நேரத்தில் வேறு ஒன்றும் உள்ளே உடைந்தது: அவன் திரும்பி வந்திருந்தான். இந்த மாதங்களெல்லாம் வரவில்லை அல்ல; திருப்பி அனுப்பப்பட்டிருந்தான்.

கமலம் அத்தை முதலில் மறுப்பதற்குத் திறந்த வாயை உடனே கோபமாக மாற்றிக்கொண்டாள். “அப்போது அந்த நிலை என்ன தெரியுமா? வீட்டில் யாராவது ஒரு முடிவு எடுக்க வேண்டியதுதான். இவள் சிதறிப் போயிருந்தாள். அந்த பையன் வந்து பிடிச்சிருந்தா—”

“அப்போ என் வாய்னு உங்களுக்கு இருந்ததா?” காவியாவின் குரல் மிகவும் அமைதியாக இருந்தது; அதனால் கமலம் அத்தை ஓரடி பின்னேறினாள். “எனக்கு சொல்லாமல் என் முடிவு சொல்லிட்டீங்களா?”

“உன் நலனுக்காகத்தான்—”

“அதை விடுங்க.” காவியா அவளை நிறுத்தினாள். பிறகு அரவிந்தை பார்த்தாள். “நீ திரும்பி வந்தியா?”

அவன் உடனே தலையசைக்கவில்லை; பார்வை மட்டும் தூக்கினான். “நான் அடுத்த நாள் வந்தேன். கீழே இரண்டு மணி நேரம் நின்னேன். உன் அத்தை நேரா சொன்னாங்க. நீயே முடிவு பண்ணிட்டாய் சொன்னாங்க. நான்... நான் போயிட்டேன். பிறகு உனக்கு போன் பண்ணினேன். நீ எடுத்தே இல்ல.”

காவியாவுக்கு உடனே நினைவுக்கு வந்தது: அந்த வாரம் தெரியாத எண்களை அவள் எடுக்கவில்லை. வங்கிப் பணி, கடன், ஆறுதல், சம்மந்தம்—எத்தனை அழைப்புகள். அவன் அழைத்தது எந்த எண்ணிலிருந்து? எத்தனை முறை? அதை கேட்டால் என்ன மாறும்? ஒன்றும் இல்லை. காயம் ஆழமானது; ஆனால் ஆறுதலாக இல்லாமல். தவறான புரிதல் அன்பை காப்பாற்றவில்லை; நேரத்தை மட்டும் கொன்றது.

அரவிந்த் மெதுவாக ரேணுவிடம் இருந்து சாவியை எடுத்துக் கொண்டான். “இது பல்லாவரத்தில் எடுத்த வீட்டு சாவி,” என்றான். “அப்போ முன்பணம் போட்டு வைத்திருந்தேன். இருவருக்கும் பிடிச்ச பக்கம். நீ வேலைக்கு மெட்ரோ எடுக்க சுலபம், நானும் இரவு வேலையிலிருந்து சீக்கிரம் வரலாம் நினைச்சேன்.” பழுப்பு உறையையும் நீட்டினான். “உன் பெயர்லேயே இருந்த ஒப்பந்த நகல். திறக்கல. இன்னும்... உனக்காக வைத்தது.”

அந்தச் சாவி அவள் விரல்களுக்கு அருகே வந்தபோது, அது வெறும் உலோகமில்லை; வாழாத வாழ்க்கையின் எடை போலத் தோன்றியது. அவள் ஒரு முறை அப்பாவுடன் போய் வீடு பார்க்க வேண்டும் என்று சொல்லி ஒத்தி வைத்த நாள் நினைவுக்கு வந்தது. அப்பாவுக்கு உடம்பு சரியில்லாததால் “அடுத்த ஞாயிறு போவோம்” என்றிருந்தாள். அந்த ஞாயிறு வந்ததே இல்லை. இப்போது சாவி வந்திருந்தது. வீடு வந்திருந்தது. நேரம் மட்டும் வரவில்லை.

கமலம் அத்தை இப்போதும் விட்டுவைக்கவில்லை. “என்ன பெரிய தியாகம் மாதிரி சாவி காட்டுற? மூணு மாதம் எங்கே இருந்த? இப்ப நல்ல இடம் பார்த்திருக்கோம் என்று கேட்டதும்—”

அரவிந்த் இந்த முறை அவளை நேராக பார்த்தான். “நான் எங்கே இருந்தேன்னு உங்களுக்குத் தெரியும். உங்க வார்த்தையில்தான் இருந்தேன். அவளே வேண்டாம் சொன்னாள்னு நம்பி இருந்தேன்.” அவன் குரல் உடைந்தது; ஆனால் தாழவில்லை. “அந்த நம்பிக்கையே தப்பாகிட்டது.”

காவியா சாவியையும் உறையையும் எடுக்கவில்லை. “அதை பெஞ்ச்மேல் வை,” என்றாள்.

அரவிந்த் சிறிது தாமதித்து அவளைப் பார்த்தான். பிறகு மருத்துவமனைச் சுவர் ஓர பெஞ்சின் முன் இருந்த சிறிய சிமெண்ட் மேசை மீது சாவியையும் உறையையும் வைத்தான். ரேணு அருகிலிருந்த டீக்கடையிலிருந்து வாங்கிய காகிதக் கப் ஒன்றை எங்கே வைப்பது என்று தெரியாமல் அதே மேசை ஓரத்தில் வைத்தாள். யாரும் அதைத் தொடவில்லை.

“இப்ப நான் என்ன செய்யணும்?” என்று அரவிந்த் கேட்டான். அந்த கேள்வியில் வேண்டுகோள் இருந்தது; ஆனால் மன்னிப்பு கேட்கும் உரிமை இல்லை. “ஒரு முறை உள்ளே வர விடு. உன் மாமாவிடம், யாரிடமோ, நான் சொல்றேன். நம்ம விஷயம்—”

“உள்ளே வர உரிமை எப்போ போய்ச் செஞ்சது தெரியுமா?” காவியா கேட்டாள். “அப்பா போன நாளல்ல. நீ வராதேன்னு நான் நம்பிய நாள் இல்ல. நீ திரும்பி வந்திருந்தது இன்று தான் எனக்கு தெரிஞ்சது. அதான் காயம். நீ வரவில்லைன்னு தாங்கிட்டேன். நீ வந்தும், நம்ம வாழ்க்கை வாசலிலேயே திருப்பிவிடப்பட்டதுன்னு இப்பத்தான் தெரிஞ்சது.”

அவன் எதையோ சொல்ல முனைந்தான். அவள் கை தூக்கி நிறுத்தினாள். மேலே பால்கனியில் நிழல்கள் நகர்ந்தன; யார் பார்க்கிறார்கள் என்று தெரிந்தது. உள்ளே வருவது இப்போது காதல் விஷயம் மட்டும் இல்லை; இந்த வீட்டில் யார் முடிவு செய்கிறார்கள் என்பதற்கும் பதில். அவள் அந்தப் பதிலைத் தெளிவாகவே வேண்டினாள்.

“நான் உன்னை நம்பாமல் தவறிட்டேன்,” என்றாள் காவியா. “அதை நான் என்னோட வாழ்க்கையிலேயே சுமக்கிறேன். ஆனா நீ கொண்டு வந்த இந்தச் சாவி, இந்த உறை—இவை எல்லாம் நேரத்துக்கு வரணும். சுடுகாட்டுக்கு பிறகு வராத அன்பு மாதிரி இல்ல. இதெல்லாம் இப்ப வந்து என்னைத் திரும்ப அழைக்காது. அப்போதைய வெற்றிடத்துக்குள் நீ இல்ல. அதை நான் தனியா கடந்து வந்துட்டேன்.”

அரவிந்த் ஒரு அடியெடுத்து முன்னே வந்தான். கதவு வரை இல்லாவிட்டாலும், அந்த அடி போதியது; கமலம் அத்தை உடனே குரல் உயர்த்தத் தயாரானாள். ஆனால் காவியா தானே கதவுபக்கம் திரும்பி, படிக்கட்டு நுழைவாயிலின் குறுகிய இடத்தில் நின்றாள். அவள் நின்ற விதமே எல்லைக்கோடு போல இருந்தது.

“காவியா...” அவன் முதன்முறையாக அவள் பெயரை மெதுவாக சொன்னான். “மறுபடியும் ஆரம்பிக்கலாம்.”

“ஆரம்பம் மாத்திரம் தாமதமாக வராது,” என்றாள் அவள். “முடிஞ்ச பிறகுதான் தாமதம்னு தெரியும். உள்ளே வராதே.”

அவள் சொன்னபோது குரல் குளிர்ந்திருந்தது. அதில் அலறலும் இல்லை, கண்ணீரும் இல்லை. சாவி மேசைமேல் இருந்தது. பழுப்பு உறை திறக்கப்படாமல் அதற்குப் பக்கத்தில். ரேணு கீழே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்; கமலம் அத்தை வாயைத் திறந்திருந்தாள்; அரவிந்தின் கை வெறுமையாகிவிட்டது. காவியா ஒருமுறை கூட அந்த மேசையை நோக்கி திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. படிக்கட்டு கதவை உள்ளே இழுத்து மூடினாள்.

மருத்துவமனைச் சுவர் ஓர பெஞ்ச் வெறுமையாகவே இருந்தது. மேசை ஓரத்தில் திரும்ப எடுத்துக்கொள்ளப்படாத சாவி, திறக்கப்படாத உறை, தொடாத காகிதக் கப். தேநீரின் மெல்லிய ஆவி சிறிது நேரம் மேலேறி, பிறகு குளிர்ந்த காற்றில் மங்கிப் போனது.