அவன் மன்னிப்பு என்னைத் தவறவிட்டது

கதவு மணி இரண்டாவது முறை அடிக்கும் முன், கீர்த்தனா அடுப்பை அணைத்துக் கொண்டு கையில் இருந்த வெந்த சாம்பார் கரண்டியை பாத்திரத்துக்குள் போட்டாள்; அவள் மொபைல் திரை ஒளி உள்ளங்கையில் அடங்கிப் பளிச்சென்று, “கீழே வந்துட்டேன்” என்று கவின் அனுப்பிய செய்தி மின்னியதும், ஹாலில் உட்கார்ந்திருந்த மாலதி அத்தை மூக்கை சுழித்தாள். “இப்போதான் எல்லாரும் வர நேரம். நீ மட்டும் இதே நேரத்தில் யாரையோ வரவைக்கிறே.”

மேசைமேல் அரைமணிநேரமாக குளிர்ந்து தோல் பிடித்த தேநீர் கிண்ணம் ஒரு வளையம் விட்டிருந்தது. அதன் பக்கத்தில் சரவணன் அண்ணன் கொண்டு வந்த திருமணப் புகைப்படக் கோப்புறை, மஞ்சள் கவரில் மடக்கி வைக்கப்பட்டது. இன்று “பார்த்து பேசும்” நாள் அல்ல; ஆனால் அதற்குச் சமமான நாள். கோயம்புத்தூரில் தேர்வு வழி வேலை பார்த்து இப்போது சென்னையில் பெரிய நிறுவனத்தில் இருக்கும் பிரபுவின் அம்மா, அப்பா சாப்பாட்டுக்காக வருவார்கள். பெயர் சொல்லாமலே எல்லாரும் அதையே சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். கீர்த்தனா கடந்த மூன்று மாதமாக இந்த வீட்டில் ஒவ்வொரு உரையாடலிலும் ஒரே வாக்கியத்தை கேட்டுக் கொண்டே இருந்தாள்—“அர்ஜுன் மாதிரி இல்ல, இந்த வீட்டு பேர் தெரிஞ்ச குடும்பம்.”

கதவைத் திறந்ததும் கவின் கையில் சிறிய ஸ்டீல் உணவுப்பெட்டி, தோளில் பை, முகத்தில் தூக்கமில்லாத சலிப்பு. அவன் உள்ளே வராமல் கதவுச்சட்டத்தில் நின்றான். “அக்கா, இதை இப்போதே உன்கிட்ட கொடுக்கணும்.” அவன் பையிலிருந்து வெள்ளைத் தாளில் சுற்றிய பழைய மொபைல் ஒன்றையும், பாதி நொறுங்கிய கல்லூரி அடையாள அட்டையையும் எடுத்தான். கீர்த்தனாவின் விரல்கள் தன்னிச்சையாக உறைந்தன. அந்த அடையாள அட்டையில் அர்ஜுனின் படம், பின்னால் அவள் எழுதித் தந்த நீல பேனா வரி—“ப்ளேஸ்மென்ட் முடிஞ்சதும் பேசுவோம்.”

“இப்பவேனா?” மாலதி அத்தை நாற்காலியில் இருந்து எழுந்து வந்து கேள்வியை கவின்மேல் எறிந்தாள். “வீட்டில பெரியவர்கள் வரப்போகிறாங்க. இதெல்லாம் நாளைக்கு முடியாதா?”

கவின் அவளைப் பார்க்கவே இல்லை. “நேத்து இரவு அர்ஜுனோட அப்பாவுக்கு பைபாஸ். அவன் பழைய பொருட்களெல்லாம் கிளியர் பண்ண சொல்லி என்னை அழைத்தான். ஹாஸ்டல் பெட்டியில் இருந்தது. மொபைல் ஒன் ஆகவில்லை. சார்ஜ் போட்டேன். வீடியோ இருக்கு.” அவன் சொல்லும்போது கீர்த்தனாவை மட்டும் பார்த்தான்; “நீ கேட்கணும்.”

அந்தச் சொல்லுக்கு முன்னரே, மாலதி அத்தை கீர்த்தனாவுக்கான இடத்தைச் சுருக்க ஆரம்பித்துவிட்டாள். “அந்த பெட்டியை சமையலறைக்கு வை. அவனைக் உள்ளே வரவைக்காதே. விருந்தாளிகள் வரப்போகிறாங்க. கீர்த்தனா, நீ இப்போ இப்படி முகம் போட்டுக் கதவில நிற்காதே. உள்ளே வா.” சொற்களோடு சேர்த்து செயலும் வந்தது; சோஃபாவின் முன் இருந்த தலையணையை எடுத்துப் பக்கத்துக்கு எறிந்து, கவினுக்கு இருக்கை கிடைக்காதபடி செய்தாள். சரவணன் அண்ணன், “கவின், நீ போடா. இவளோட கல்லூரி நண்பன் நீ. எல்லாருக்கும் தெரிஞ்சது. ஆனா இப்படி நேரம் பார்த்து…” என்று அரைசிரிப்புடன் வாயைச் சுருக்கினான். குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் தொடர்பு என்றிருந்தது ஒருகாலத்தில்; இப்போது அதே தெரிதல் கீர்த்தனாவுக்கு எதிராக சாட்சியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது.

கீர்த்தனா கதவுச்சட்டத்தில் கையை வைத்தபடி, “அவன் உள்ளே வரட்டும்,” என்றாள். குரல் உயரவில்லை; ஆனால் மாலதி அத்தைக்கு அதை எதிர்ப்பாகக் கேட்க வேண்டியிருந்தது. “இல்லை,” என்றாள் அத்தை திடுக்கென. “இந்த வீட்டுக்கு வரவேண்டியவங்க வரணும். எல்லாருக்கும் எல்லா நேரமும் வாசல் திறந்திருக்காது.”

அந்த நொடியில் படிக்கட்டில் காலடிச் சத்தம். கீழே வைக்கப்பட்டிருந்த பூக்கூடை முதலில் தெரிந்தது; அதன் பின்னால் பிரபுவின் அம்மா, அப்பா. மாலதி அத்தை உடனே குரலின் நிறத்தை மாற்றிக் கொண்டாள். “வாங்கோ, வாங்கோ. இவ கீர்த்தனா. சின்னதா சில வேலை—” அவள் ‘வேலை’ என்ற சொல்லுக்குள் கீர்த்தனாவை உள்பட எல்லாவற்றையும் குறைத்துவிட்டாள். கவின் இன்னும் கதவுக்கு வெளியே. கீர்த்தனா இன்னும் உள்ளும் வெளியுமாகப் பிளந்து.

பிரபுவின் அம்மா அவளை மேலிருந்து கீழ்வரை பார்த்து, “சேவைத் துறையில்தானே வேலை? இரவுப்பணி இல்லையா?” என்று கேட்டாள். கேள்விக்குள் சம்பளம் இல்லை; நிலைமட்டுமே இருந்தது. மாலதி அத்தை பதில் சொல்ல துடித்தாள். “அது கால் செண்டர் இல்லைம்மா, வேற மாதிரி.” பின்னர் கீர்த்தனாவை நோக்கி நாணம் உத்தரவாக மாறியது. “காபி எடுத்துக்கொண்டு வா.”

கீர்த்தனா தலையசைத்து உள்ளே போகாமல், கவினின் கையிலிருந்த பழைய மொபைலை எடுத்தாள். அவன் ஏற்கனவே சார்ஜ் போட்டிருந்ததால் திரை உயிர் கொண்டு வந்தது. கடவுச்சொல் இல்லை. ‘வீடியோக்கள்’ என்ற கோப்புறையில் தேதி பார்த்தவுடன் அவளது மார்பு நடுங்கியது—மூன்று வருடம் முன், அவள் அர்ஜுனை பத்தொன்பது முறை அழைத்துவிட்டு கடைசியாக அழுது தூங்கிய இரவு. மாலதி அத்தை அருகே வந்து, “இது என்ன நாடகம்?” என்று கிசுகிசுத்தபோது, கீர்த்தனா திரையை சாய்க்காமல் நேராகப் பிழிந்து திறந்தாள்.

திரையில் அர்ஜுனின் முகமில்லை; அவன் அப்பாவின் குரலும், இன்னொரு பெண்குரலும். எங்கோ காரின் உள்ளே பதிவு செய்யப்பட்டதுபோல் குலுக்கலுடன். “அவளை இப்போ சொல்லிட்டு விடு,” என்றார் அந்த ஆண் குரல். “நம்ம வீட்ல இதை ஒத்துக்க மாட்டாங்கன்னு சொல். நீ இரண்டு மாதம் பேசாம இருந்தா அவளே விலகிடுவா. அந்த அமைச்சர் மாப்பிள்ளை தொடர்பு கையில் இருக்கு. வேலை செட்டிலாகணும் முன்னாடி காதல் எல்லாம் வேண்டாம்.” அதற்குப் பிறகு அர்ஜுனின் குரல் சிரிப்போடு, தெளிவாக—“நேராக சொல்லி சண்டை வாங்கணுமா? அவளே பிரேக் பண்ணிட்டாள்னு எல்லாரும் நம்பிடுவாங்க. கீர்த்தனா பிடிவாதம். ஒரு முறை மௌனமா விட்டுட்டா அவள் தானே தூரமா போயிடுவா.”

அந்தச் சிறிய திரை ஹாலையே சுருட்டி பிடித்தது. பிரபுவின் அப்பா கையில் இருந்த காபி டம்ளரை எடுத்தபடி நின்றார்; மாலதி அத்தையின் முகம் ஒருமுறைக்கு மிளகாய் அரைத்த கல்லைப்போல வெறுமையாயிற்று. சரவணன் அண்ணன் முதலில் கீர்த்தனாவை பார்த்தான்; பிறகு திரையை. மூன்று ஆண்டுகளாக இந்த வீட்டில் அவளைத் துரத்திய ஒரு பொய்க்கு அந்த இரண்டு நிமிட வீடியோ எலும்பு போட்டது.

கீர்த்தனா வீடியோவை நிறுத்தவில்லை. கடைசியில் அர்ஜுனின் குரல் மீண்டும் வந்தது. “அவளுக்கு நான் கெட்டவனாகத் தெரியக் கூடாது. ரிசல்ட் வர்றதுக்கு முன்னாடி இதை முடிச்சிடணும்.” வீடியோ முடிந்ததும் அறையில் யாரும் உடனே பேசவில்லை. வாசலுக்கு வெளியே இருந்து கவின், “அக்கா, அந்த பெட்டியில இன்னும் உனக்கு அனுப்பாம வைத்திருந்த கடிதங்கள் இருந்தது. நான் எதையும் திறக்கலை,” என்றான். அவன் கையில் இருந்த உணவுப்பெட்டி குளிர்ந்து போனது; அதன் மூடியின் விளிம்பில் சாம்பார் வாடை மட்டும்.

அப்போது கீழே வண்டிச் சத்தம். மறுபடியும் காலடிச் சத்தம். மாலதி அத்தை, “இப்போ அவன் ஏன் வரணும்?” என்று தன்னிடமே சொன்னாலும், குரல் வெளியேறிவிட்டது. அர்ஜுன் வாசலுக்கு வந்தபோது முகத்தில் அவசரம் இருந்தது; ஆனால் அவன் பழக்கம் போல் முதலில் அனைவரையும் அளந்தான். பிரபுவின் குடும்பத்தைப் பார்த்தவுடன் ஒரு கணம் தடுமாறினான். அடுத்த கணம் பழைய உரிமையுடன், “கீர்த்தனா, வெளியே ஒரு நிமிஷம் பேசலாமா?” என்றான்.

கீர்த்தனா அவனை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவன் கண்கள் தரையில் கிடந்த பழைய அடையாள அட்டை, கவின், திறந்த மொபைல், பிறகு அவள் முகம் என்று தாவின. புரிந்துவிட்டது. அந்தப் புரிதல் அவன் தோள்களைத் தாழ்த்தவில்லை; மாறாக வேகமாக ஏதாவது திருத்திவிட முடியுமென்ற துடிப்பை மட்டும் அதிகப்படுத்தியது. மாலதி அத்தை காத்திருந்த பக்கம் சாய்ந்து, “இப்போது வேண்டாம்,” என்றாலும், அவன் அவளைப் பொருட்படுத்தவில்லை. பாக்கெட்டிலிருந்து பழுப்பு நிற உறையை எடுத்து, “இதைக் கொடுக்கத்தான் வந்தேன்,” என்றான். “உன் அப்பா எடுத்த கடனின் ஒரு பகுதி. நான் அப்போது செய்ய வேண்டியது. இப்போதாவது—”

“இப்போதாவது?” கீர்த்தனா முதல் முறையாக அவன் சொல்லை நடுவே வெட்டினாள். ஹாலில் இருந்தவர்கள் எல்லோரும் கேட்கும் அளவுக்கு அவள் குரல் போகவில்லை; ஆனால் அவனை வந்தடைய வேண்டிய அளவுக்கு கூர்மையாகப் போனது. “அப்போ நான் எத்தனை முறை பேச முயற்சி செய்தேன் நினைவிருக்கா? என் அம்மா மருத்துவமனைக்கு போக பணம் தேவைன்னு சொன்ன நாள் உனக்கு நினைவிருக்கா? நீ மௌனமா இருந்ததுக்குப் பெயர் இப்போ ‘தாமதம்’ இல்லை.”

அர்ஜுன் உறையை நீட்டினான். திறக்கப்படாதது; மடிப்பு கூட சீராக. அவன் இன்னொரு கையால் சிறிய பெட்டியையும் எடுத்தான்—பழைய புத்தக அட்டை காகிதத்தில் சுற்றப்பட்ட ஒன்று. “இது உன் நோட்ஸ், உன் பேனா, உன்—என்னால காப்பாத்தி வைச்சிருந்தது. நான் அப்படி நினைக்கல, கீர்த்தனா. அப்பா பிரஷர். வேலை. வீடு. நான் தவறு செய்தேன். ஆனா நீ—”

“நான் விலகினேன்னு எல்லாரும் நம்பிடுவாங்கன்னு நீயே சொன்ன.” அவள் மொபைலை உயர்த்திக் காட்டவில்லை; அவனை நோக்கி வைத்திருந்தாள். “அது உன் குரல். என் வாழ்க்கையோட வெட்கத்தை நீ திட்டமிட்டுக் கொண்ட குரல்.”

அவன் முகம் சிவந்தது. பிரபுவின் அம்மா நாற்காலியில் உட்கார்ந்தபடி கைப்பையில் ஏதோ தேடியது போல நடித்தாள்; பிரபுவின் அப்பா இனிமேல் இந்த வீட்டுப் பேச்சில் ஈடுபடமாட்டோம் என்பதுபோல் பார்வையைத் தவிர்த்தார். மாலதி அத்தை பேசத் தயங்கினாள்; ஏனெனில் அவள் மூன்று வருட தீர்ப்பும் இப்போது கீர்த்தனாவிடம் திரும்பி வந்து நின்றிருந்தது. சரவணன் அண்ணன் நிதானமாக மஞ்சள் கோப்புறையை மூடி மேசையின் கீழே நழுவவிட்டான்.

அர்ஜுன் ஒரு அடியளவு அருகே வந்தான். கதவுச்சட்டத்தின் குறுகிய இடைவெளியில் அவன் நின்றதால் உள்ளே வராமல் உரிமை கோருவது இன்னும் கேவலமாகத் தெரிந்தது. “நான் உன்னை கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்னு இப்போ வீட்டுல பேசிட்டேன்,” என்றான் மிகத் தாழ்ந்த குரலில். “இந்த உறை பணத்துக்காக மட்டும் இல்லை. அட்வான்ஸ் கட்டிடலாம். ரெஜிஸ்ட்ரேஷன்—”

கீர்த்தனாவுக்கு சிரிப்பு வரவில்லை; கோபமும் முழுக்க வரவில்லை. உடலெங்கும் நீண்டுகிடந்த களைப்பு மட்டும் குளிர்ந்த இரும்பைப் போல நேராக நின்றது. “மூன்று வருடம் நான் சுமந்ததை நீ இப்போ ஒரு உறையில மடிச்சு கொடுக்கறியா?” அவள் கேட்டாள். “என் அம்மா சாவடிக்குப் போன நாளில் கூட நீ வரல. இறுதி சடங்கில் கதவுக்குப் பக்கமா நின்னு திரும்பிப் போனேன்னு கவின் சொன்னான். உனக்கு என்னை இழக்க நேரம் இருந்தது. என்னை காப்பாத்த நேரம் இல்லை. இப்போ என்ன வாங்க வர்ற?”

அர்ஜுனின் கையில் இருந்த உறை சற்றே கீழிறங்கியது; ஆனாலும் அவன் விடவில்லை. “ஒரு வாய்ப்பு.”

“வாய்ப்பு?” அவள் மீண்டும் சொன்னாள். “நான் அப்போது கேள்வி கேட்டேன். நீ பதில் தரலை. நான் காத்தேன். நீ வரலை. வீட்டில் என்னைப் பற்றி சொன்னது எல்லாம் உண்மைன்னு எல்லாரும் நம்பினாங்க. அதோட நான் வாழ்ந்து முடிச்சுட்டேன். இப்போ உண்மை வந்தது. நல்லது. ஆனா அது நான் திரும்பிப் போகணும் என்பதல்ல.” அவள் கவினிடமிருந்து அந்தச் சிறிய பெட்டியை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு நெஞ்சருகே வைத்தாள். அர்ஜுன் நீட்டிய உறையைத் தொடவே இல்லை. “இதைக் கையில் வாங்கினா, நீ தாமதமா வந்த மன்னிப்புக்கு நான் ரசீது கொடுத்த மாதிரி ஆகிடும்.”

அவன் கண்கள் முதல் முறையாகப் பிய்ந்தன. “கீர்த்தனா, ப்ளீஸ்—”

“என் பெயரை இவ்வளவு மெதுவா சொல்லாதே,” என்றாள் அவள். “அதில் அன்பு மாதிரி கேட்டாலும், அதுக்குள் தைரியம் இல்லை. அப்போ இல்ல. இப்போவும் இல்ல.” அவள் கதவுக்குள் இருந்து ஒரு அடிப் பின்னால் நின்றாள். அது சண்டையிலிருந்து விலகுவது அல்ல; எல்லை கோடு இழுப்பது. “நீ கொடுக்க வந்தது பணம்னா, அதை வேற எங்காவது செலவு பண்ணு. மன்னிப்புன்னா, அதை நீயே வை. இரண்டுக்கும் நான் தாமதமாயிட்டேன்.”

மாலதி அத்தை உதடு அசைந்தது; என்ன சொல்ல வேண்டும் என்று கண்டுபிடிக்க முடியாமல் போனது. கீர்த்தனா அவளைக் கூட பார்க்கவில்லை. அவள் பிரபுவின் குடும்பத்தையும் பார்க்கவில்லை. யாருடைய சம்மதமும் நிராகரிப்பும் இந்த முடிவுக்கு தேவையில்லை என்பதைக் காற்றே உணர்ந்தது. அவள் கையில் இருந்த சிறிய பெட்டியோடு திரும்பி உள்ளே சென்றாள். வாசலின் ஓரம் தொங்கியிருந்த சாவித் தொடை மெதுவாகச் சிணுங்கியது. கதவு முழுதாக அடையவில்லை; உள்ளே போனவள் மட்டும் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.

வீட்டின் வெளியே, சுவர் ஓரப் பெஞ்சின் கடைசி நிழலில் கவின் கொண்டு வந்த பெரிய பழைய பெட்டி எடுக்கப்படாமல் இருந்தது. அதன் பக்கத்தில் அர்ஜுன் நீட்டியபடியே திரும்பப் பெற்றுக் கொள்ளாத உறை விழாமல் சாய்ந்து, இரவுக் காற்றில் அசையாமல் கிடந்தது; திறக்கப்படாத அட்டை பெட்டியின் கார்ட்போர்டு, யாரும் கையை வைக்காதபோதும், தன் வடிவத்தை அப்படியே காத்துக் கொண்டிருந்தது.