உண்மையான ஷிப்ட் கை திரும்பியது

“அந்த சீட்டை இங்க குடுங்க, அக்கா— ரத்தம் எடுத்த வரிசை கலைஞ்சிடுது,” என்று காயத்ரி சொன்னவுடனே, பதிவு மேசையருகே நின்றிருந்த இளம் பெண் வெறுமனே கண் சிமிட்டினாள். அவளது கழுத்தில் கிளிப்பில் தொங்கிய அடையாள அட்டை மட்டும் அதிகாரமாக மின்னியது; மேசையின் இந்தப் பக்கம் கையுறை இல்லாமல், ஏற்கெனவே மூன்று மாத்திரை டப்பாக்கள், இரண்டு மாதிரி குழாய்கள், மீண்டும் மடித்து திறந்து மடித்து திறந்ததால் மெலிந்துபோன கட்டண ரசீது ஒன்றை காயத்ரி விரலால் ஒழுங்குபடுத்திக்கொண்டிருந்தாள். பின்புற வழித்தடத்தில் குழாய் விளக்கின் ஈசல் ஓசை அடித்துக்கொண்டே இருந்தது. ஒரு வயதானவர் நாற்காலியில் சாய்ந்து, “எனக்கு fasting ஆச்சு மா… எவ்வளவு நேரம்?” என்று கத்த, காயத்ரி அவர் ரசீதைக் கையை நீட்டி எடுத்தாள்; இரண்டு எண்ணுகள் மாற்றி எழுதப்பட்டிருந்ததை ஒரே பார்வையில் கண்டுபிடித்து, “மாமா, நீங்க ultrasound வரிசை இல்ல. ரத்தப் பரிசோதனை. இந்த நீல டோக்கன்,” என்று மாற்றிக்கொடுத்தாள். வரிசை அசைந்தது. ஆனால் அட்டையோ அவளிடம் இல்லை.

சென்னையின் காலை கூட்டம் அப்படித்தான்— மெட்ரோவில் இறங்கி வருபவர்கள், இருசக்கர வாகன ஹெல்மெட்டோடு அலைபேசியை கையில் தாழ்த்திப் பிடித்தவர்கள், வீட்டிலிருந்து வெறுமனே உடம்பை இழுத்துக் கொண்டு வந்த அம்மாக்கள்— எல்லாருக்கும் வேகம்தான் தேவை. தனியார் பரிசோதனை மையம் என்றால், சேவைத் துறையோட முகம் மென்மையாக இருக்கணும்; உள்ளே ஓடும் வேலை மட்டும் கத்தி மாதிரி கூர்மையாக இருக்கணும். அந்தக் கூர்மை தினமும் காயத்ரி கையில்தான் இருந்தது. ஆனாலும் இன்று காலை, டியூட்டி பட்டியலில் அவளது பெயருக்குக் குறுக்கே பேனா கோடு போட்டிருந்தது.

“காயு, நீ இன்று உள்ளே போகவேண்டாம்,” என்று ரேவதி மெதுவாகச் சொன்னபோது, அவள் ஏற்கனவே இரண்டு நோயாளிகளை சரியான அறைக்குத் திருப்பி அனுப்பி முடித்திருந்தாள். “அத்தை வந்திருக்காங்க.”

அந்த ஒரு சொல்லே போதும். நித்யா அத்தை. விக்னேஷின் அத்தை. வீட்டில் பெரியவர் போல நடந்துகொள்பவர். குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் அளவுக்கு விக்னேஷும் காயத்ரியும் நெருக்கம் இருந்தாலும், பெயர் சொல்லும் தைரியம் யாருக்கும் வராத நிலை. கல்யாணம் பார்க்கும் வயசு, வேலை நிலை, யார் வீடு, யார் சம்பளம்— எல்லாம் மேசைமேலே கிடக்கும் கோப்புகளைவிட கூர்மையாக அளக்கப்படும் நாட்கள். காயத்ரி இங்கே வேலைப் பிடித்தபோது முதல் மாத சம்பளம் முழுக்க அம்மாவின் மருத்துவக் கடனுக்கு போனது. அப்புறம் இருந்து அவள் இடம் வாங்கியது வேலை மூலம்தான்; உறவால் இல்ல.

நித்யா அத்தை வெளியே இருந்த நாற்காலியிலிருந்து எழுந்து உள்ளே வந்தார். பட்டு சேலை ஓரம் கைப்பையில் மடித்து சொருகி, மேசை மீது கண் போட்டவுடனே, “இவளா இன்னும் இங்க?” என்றார். “விக்னேஷ் சொன்னான், இன்று சரவணன் மாமாவின் மகள் வருவாள்னு. படிச்ச பெண். முறையாகப் பதிவு வேலை பார்த்திருக்கா.”

“நான் பார்த்துட்டிருக்கேன்,” என்று காயத்ரி சொன்னாள். அது வாதம் இல்ல; தகவல்.

“அது தெரியும்,” என்று நித்யா அத்தை சிரித்தார். அந்தச் சிரிப்பு பாராட்டல்ல; ஓரம் அறுக்கும். “ஆனா வீட்டார் முன்னாடி எல்லாம் ஒரு அளவு இருக்கணும். எல்லாத்தையும் பிடிச்சுக்கிட்டு நிக்கற மாதிரி நல்லா தெரியாது. காயு, நீ மாதிரி உழைப்புப் பெண்கள் தவறில்லை. ஆனா இடம் தெரிஞ்சிருக்கணும்.”

அவர் பின்பக்கம் நின்றிருந்த பெண்ணை முன் இழுத்தார். “இவ ரஞ்சனி. நம்ம ஊரு பொண்ணு. நாகரிகமா பேசத் தெரியும். நோயாளிகளை எப்படி அழைக்கணும்னு நான் சொல்லிட்டேன்.” அதே நேரம், காயத்ரி கையிலிருந்த நாள்-வரிசைச் சீட்டை ரஞ்சனிக்குத் தள்ளி வைத்தார். அடையாள அட்டையையும் அவள் கழுத்தில் சரி செய்து கிளிப்பைத் தொட்டு நேர்த்திபடுத்தினார். அங்கே நின்றவர்கள் எதையும் சத்தமாகச் சொல்லவில்லை; ஆனால் யார் அதிகாரத்தில், யார் ஒதுக்கில் என்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். விக்னேஷ் அந்த வழித்தட முடிவில் நின்று, கைப்பேசி ஒளியை உள்ளங்கையில் தாழ்த்திப் பிடித்தபடி இதையெல்லாம் பார்த்தான். அவன் முகத்தில் அசௌகரியம் இருந்தது; செயல் இல்லை.

காயத்ரி அவனை நோக்கிப் பார்க்கவே இல்லை. அவள் மேசையின் மூலையில் சிதறியிருந்த ரசீதுகளை ஒரு குவியலாக்கி, தண்ணீர் டிஸ்பென்சரருகே நிற்கும் கர்ப்பிணிப் பெண்ணை நோக்கி, “அக்கா, நீங்க உட்காருங்க. உங்க பெயர் வரும்போது நான் சொல்லுறேன்,” என்றாள். அது அவளுக்குக் கிடைத்த முதல் சிறிய திருப்பம்— ரேவதி அமைதியாக வந்துவிட்டு, டிராயரில் இருந்த ஊசி-கையுறைத் தொகுப்பை அவள் பக்கம் நெளித்தாள். “இதை மட்டும் நீ வைத்துக்கோ,” என்றாள். மேசை அதிகாரம் போயிருந்தாலும், வேலை இன்னும் அவள் கையைத் தேடுவதை அந்தச் சிறு நகர்வு சொன்னது.

பத்து நிமிடம் கூட ஆகவில்லை. ரஞ்சனி பெயர்களை அழைக்கும் விதமே வரிசையை கிழித்தது. “மிஸ்டர் ஆறுமுகம்?” என்று அழைத்தாள். இரண்டு பேர் எழுந்தார்கள். தவறான ரசீது கையில் இருந்த முதியவரை உள்ளே அனுப்பிவிட்டு, fasting குழந்தையோட அம்மாவை காத்திருக்கச் சொன்னாள். “முதலில் கட்டணம் clear ஆகணும்,” என்று சொன்னதும் ரேவதி தலை தூக்கிப் பார்த்தாள்; கட்டணம் ஏற்கனவே செலுத்தப்பட்டிருந்தது. காயத்ரி வாயைத் திறக்கவில்லை. மூச்சைச் சுருக்கிக்கொண்டு நின்றாள். வரிசை முன் மேசையில் காகிதங்கள் மட்டும் இல்ல; மக்கள் உடம்பு, பசி, பயம் எல்லாம் குவிந்திருந்தன.

அதற்குள் சரவணன் மாமா தன் மனைவியை அழைத்து வந்தார். அவர்களுக்கு சக்கரை நோய், சிறுநீரக அளவுகள்— அவசர முடிவு தேவை. நித்யா அத்தை உடனே முகம் மாறி, “முதல்ல இவர்களைப் பாருங்க,” என்றார். ரஞ்சனி தாள்களைத் திருப்பித் திருப்பி பெயரைப் பிடிக்க முடியாமல் தடுமாறினாள். தவறான கோப்பை எடுத்தாள். ஆய்வகத்திலிருந்து ஒருவர் கதவு திறந்து, “எந்த நோயாளி creatinine fasting?” என்று கேட்டார். யாரும் சரியாகச் சொல்ல முடியவில்லை.

முன் நின்றவர்கள் நாற்காலியில் இருந்து எழுந்து மேசை அருகே நெருங்க ஆரம்பித்தார்கள். குழந்தை அழுகை, அச்சு இயந்திர சத்தம், குழாய் விளக்கின் ஈசல்— எல்லாம் ஒன்றாகத் தலையைக் குத்தின. ரஞ்சனி வியர்த்து, “ஒரு நிமிஷம்… ஒரு நிமிஷம்…” என்று சொல்லிக்கொண்டே குவியலை இன்னும் கெடுத்தாள். நீல டோக்கன் கொண்ட முதியவர், “எனக்கு ரத்தமா, ஸ்கானா?” என்று மீண்டும் கேட்டார். எந்தப் பெயர் எந்த வரிசை என்பது தெரியாமல் நின்ற அந்தப் பதினைந்து விநாடியில் மையம் முழுக்க நின்றுபோனது.

காயத்ரி தண்ணீர் டிஸ்பென்சரருகே சுவரில் சாய்ந்து நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவள் போய் பிடித்துவிட்டால் எல்லாம் மீண்டும் ஓடும். அதனால்தான் அவளை இவ்வளவு சுலபமாக ஒதுக்கிவைத்தார்கள். அந்தப் பழக்கம் இவ்வளவு நாளாக அவளையும் மௌனமாக்கியிருந்தது. ரஞ்சனி அவளைப் பார்த்தாள்; ரேவதி நேராகப் பார்த்தாள்; விக்னேஷ் மட்டும் கண் தவிர்த்தான்.

“காயு, கொஞ்சம் வந்து பார்த்துடு,” என்று ரேவதி சொன்னாள்.

காயத்ரி நகரவில்லை.

“ஏன் நிக்கிறே? நோயாளிகள் காத்திருக்காங்க,” நித்யா அத்தை குரல் உயர்த்தினார். அந்தக் குரலில் இப்போது அதிகாரத்தோடு சேர்ந்து பயமும் இருந்தது.

காயத்ரி மெதுவாக மேசை அருகே வந்தாள். அவள் கையை நீட்டவில்லை. ரஞ்சனியின் கழுத்தில் தொங்கியிருந்த அட்டையைப் பார்த்தாள்; பின் மேசையிலிருந்த நாள்-வரிசைச் சீட்டை பார்த்தாள். “நான் ‘கொஞ்சம்’ வந்து பார்க்க மாட்டேன்,” என்றாள். குரல் குளிராக இருந்தது. “என் டியூட்டி சீட்டும், அட்டையும் திருப்பி கொடுங்க. அப்புறம் நான் என் வேலை பார்ப்பேன்.”

ஒரு மூச்சு அளவுக்கு யாரும் பேசவில்லை. பின்புற நாற்காலியில் இருந்த சரவணன் மாமா அந்தச் சின்ன இடைவெளியில் தன் மனைவியின் கையைப் பிடித்து மாற்றிக் கொண்டார். “நித்யா,” என்றார் அவர், குரல் தாழ்ந்து. “நீ வைத்த shortcut ஓடல.”

அந்த ஒரு வரி வெளிச்சத்தை மாற்றிவிட்டது. அவமானப்படுத்தும் பெரிய சண்டை இல்லை. ஆனாலும் அத்தை முகத்தில் இருந்த உறுதி சற்றுக் கசிந்தது. விக்னேஷ் அப்போது தான் முன்னே வந்தான். “காயத்ரி…” என்று தொடங்கினான்.

அவள் அவனை நோக்கிப் பார்க்காமல், “நீங்க வேண்டாம்,” என்றாள். “நான் யாருக்காவது உதவ வரல. என்ன டியூட்டியை நான் பார்ப்பேன். இல்லையென்றா நான் வெளியே போயிருவேன்.”

அவள் சொல்லும் விதத்தில் மனம் புண்பட்டது, காதல், குடும்பம் எதுவும் இல்லை; வேலை மட்டும் இருந்தது. அதனால்தான் அது வெட்டியது. நித்யா அத்தை மேசையைத் தட்டிக் கொண்டு, “அடையாள அட்டை கொடு,” என்று ரஞ்சனியிடம் சொன்னார். ரஞ்சனி உடனே கழுத்திலிருந்து கிளிப்பை எடுத்தபோது அவளது விரல் தடுக்கி, உலோகத் துணுக்கு மேசை மீது ஒலி எழுப்பி விழ almost விழுந்தது. காயத்ரி கையை நீட்டி பிடித்தாள். கிளிப்பின் கூர்மையான பல் அவள் உள்ளங்கையில் தட்டியது. அதே வேளையில் நாள்-வரிசைச் சீட்டையும் நித்யா அத்தை அவரே எடுத்துக் கொடுத்தார்; கண் நேராக சந்திக்காமல்.

காயத்ரி அட்டையைத் தன் குர்தா பாக்கெட்டில் சொருகி, நாள்-வரிசைச் சீட்டை இடது கையில் நிலைநிறுத்திக்கொண்டவுடனே உடல் மொழி முழுக்க மாறிவிட்டது. “நீல டோக்கன்— ஆறுமுகம் மாமா, இந்த நாற்காலி. ரத்தம் எடுக்க முன்னாடி. ஸ்கேன் இல்லை,” என்றாள். “ரேவதி, fasting குழந்தை முதல்ல. கட்டணம் முடிஞ்சது. ரசீது இங்க.” திருப்பிப் போட்ட ரசீதைக் குவியலில் இருந்து அவள் அரை மடக்கில் இருந்த காகிதத்தை இரண்டு விநாடியில் எடுத்தாள். “சரவணன் மாமி, உங்க creatinine urgent. லேப் கதவு இரண்டாவது. நடக்க முடியலனா வீல் சேர் வாங்கிட்டு வரேன்.”

வரிசை அவள் குரலுக்குப் பழகிய குதிரை மாதிரி ஒழுங்காக திரும்பியது. மக்கள் முகத்தில் கோபம் இருந்தாலும், அது அவள் மீது அல்ல என்பது தெளிவாயிற்று. இரண்டு தவறான கோப்புகளைப் பிரித்தாள். மூன்று டோக்கன்களை மாற்றினாள். குழந்தையிடம், “கண்ணா, ஒரு சின்னக் கடி மாதிரி தான்,” என்று சொல்லி ரேவதியிடம் அனுப்பினாள். நாற்காலியில் மயக்கம் வந்த பெண்ணை சுவரோடு அல்ல, காற்று வரும் பக்கம் திருப்பினாள். மேசை மீதுள்ள கணினியில் கடவுச்சொல்லை ரஞ்சனி அறியாமல் நின்றிருந்த இடத்தில், தன் விரலால் திறந்து, தவறாக திறந்திருந்த நோயாளர் பட்டியலை மூடி சரியான தாளைத் திறந்தாள்.

நித்யா அத்தை அப்படியே நின்றுக்கொண்டிருந்தார். அவருடைய முகத்தில் இன்னும் மரியாதை முழுதாக வரவில்லை; ஆனால் தலையிடும் இடம் குறைந்து கொண்டே போனது. விக்னேஷ் ஒரு முறை தண்ணீர் கொண்டு வர முயன்றான். காயத்ரி அப்போது கூட அவனை நோக்கவில்லை. “அந்த ஸ்டூல் வேண்டாம். கதவு வழி திறந்தா போதும்,” என்றாள். அவன் உடனே அதைச் செய்தான். அவள் கேட்டது வேலைக்கு உதவும் அளவில்தான்; அதற்கும் மேல் ஒன்றுமில்லை.

மத்தியில் ஆய்வகத்திலிருந்து டெக்னீஷியன் வெளியே வந்து, “அடுத்த பஞ்சர் யார்?” என்று கேட்டான். காயத்ரி சீட்டைப் பார்த்து பெயர் சொன்னவுடன் வேலை மீண்டும் ஓடத் தொடங்கியது. முன்பு கத்தின முதியவர் இப்போது அமைதியாகக் கைச்சுருட்டினான். கர்ப்பிணிப் பெண்ணுக்கு முன்னுரிமை கொடுத்து, பின்னால் நின்றவர்களிடம், “இவங்களுக்கு உட்கார வைக்கணும்; உங்க நேரம் போகாது,” என்று இரண்டு சொற்களில் வரிசையை அமைத்தாள். யாரும் வாதிக்கவில்லை. காரணம் அவள் விளக்கம் அளித்ததல்ல; அவளிடம் வேலை நகர்ந்தது.

ஒரு சிறிய இடைவெளியில் ரேவதி அவள் அருகே வந்து, “கையுறை?” என்று கேட்டாள்.

“பின்பக்க தட்டில இருக்கு,” என்று காயத்ரி சொன்னாள். பின்னர் நின்று, “இல்ல. நான் எடுத்துக்கறேன்,” என்று தானே திரும்பினாள். அந்தச் சின்ன மாற்றமே போதும். யாரோவின் அனுமதியில் இல்லை; தன் இடத்தில் தான். வழித்தடத்தின் குழாய் விளக்கு இன்னும் ஈசலிட்டது. மேல் விசிறி சீரற்ற சுழலில் காகித ஓரங்களை அசைத்தது. மேசை மீது இருந்த தாமதமான சாவியை— மாதிரி சேமிப்பு அலமாரியின் சாவி— அவள் எடுத்து கையிலே சுழற்றிப் பார்த்து, நேராக தன் பாக்கெட்டில் போட்டாள். திருப்பித் தர வேண்டிய இடம் இப்போது யாருக்கும் நினைவூட்டத் தேவையில்லை என்பதுபோல.

சரவணன் மாமாவின் மனைவியை உள்ளே அனுப்பி வைத்து திரும்பியபோது நித்யா அத்தை ஓரமாக நின்று கொண்டிருந்தார். “மாலை வீட்டுக்கு வா,” என்று மெதுவாகச் சொன்னார்; அது அழைப்பு அல்ல, முன் சொல்லப்பட்ட தீர்ப்பை உடனே திருத்த முடியாத ஒருவரின் கவனமான மொழி. காயத்ரி எந்த பதிலும் சொல்லவில்லை. நாள்-வரிசைச் சீட்டில் அடுத்த பெயரைக் குறித்துக் கொண்டாள். அவள் அமைதியைத் தேர்ந்தெடுத்தது கீழ்ப்படிதலாகத் தெரியவில்லை; நேரம் வீணாக்க மறுப்பாகத்தான் தெரிந்தது.

வரிசை இறுதியாக சீரான ஓட்டத்தை அடைந்தபோது, அவள் பதிவு மேசை முன் அட்டையைச் சரி செய்து கிளிப்பை மீண்டும் தன் மார்பில் பதித்தாள். உலோகத் துடிப்பு உள்ளங்கையிலே மெல்லத் தட்டியது. நாள்-வரிசைச் சீட்டை கோப்புத்தட்டின் கீழ் செருகி நேராக வைத்தாள். பின்பக்கத் தட்டில் இருந்த நீலக் கையுறை ஜோடியை எடுத்துக்கொண்டு, பயன்படுத்திவிட்டு, உபகரணத் தட்டின் நிழலில் உள்ள கொக்கியில் மீண்டும் தொங்கவிட்டாள்; ரப்பர் அவள் உள்ளங்கையை மெதுவாகச் சடுக் என்று தொட்டு நின்றது.