உண்மையான ஷிப்ட் கை மீண்டும் வந்தது

“அம்மா, கையைப் பிடிங்க—இல்லை, அப்படி இல்ல, மெதுவா,” என்று சொல்லிக்கொண்டே காவ்யா நோயாளியின் தோளைக் குத்தி, ஊசி சென்ற இடத்தில் பஞ்சை அழுத்தினாள். அடுத்த நொடி, கதவின் அருகே நின்ற ஹரினி அக்கா உறவினர்களைப் பார்த்து, “நல்லா செட்டாகிட்டுச்சு. நம்ம பக்கம் எல்லாம் கவனிச்சுட்டோம்,” என்றாள்; அவள் பளிச் சேலையின் முடிச்சு மட்டும் வேலை செய்தது போல ஆடியது.

கிளினிக் வழியறையில் மின்விளக்கின் ஓசை எப்போதும் போல மெதுவாக முணுமுணுத்தது. பிளாஸ்டிக் நாற்காலியில் காத்திருந்த தம்பதிகள் தலை தூக்கிப் பார்த்தனர். காவ்யா பஞ்சை நோயாளியின் விரல்களுக்கு இடையில் வைத்து, “ஐந்து நிமிஷம் விடாதீங்க,” என்றதும் அந்தப் பெண் நன்றி சொல்ல நினைத்துக் கண்ணால் மட்டும் பார்த்தாள்; ஆனால் அவளோடு வந்த பெரியம்மா ஹரினி பக்கம் திரும்பி, “ரொம்ப அக்கறை,” என்று சொன்னார். காவ்யாவுக்கு அந்தச் சொல்லே பிளாஸ்டர் மாதிரி தோன்றியது—ஒட்டும், ஆனால் காயத்தை மூடாது.

கட்டண ரசீது பாதியாக மடிக்கப்பட்டு மீண்டும் மீண்டும் திறந்த அடையாளத்தோடு மேசை ஓரத்தில் இருந்தது. அது காவ்யாவின் அம்மா காலை கொடுத்த மருந்துப் பட்டியல் காகிதத்தை நினைவுபடுத்தியது. வீட்டில் கடன், இங்கே ஷிப்ட், அதன் மேல் குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் என்று எல்லாரும் அரைமொழியில் கூறிக்கொண்டிருக்கும் சரவணன் சம்பந்தம்—இவை எல்லாம் சேர்ந்து அவளின் கழுத்தில் தெரியாத அட்டைப்பலகை போல் தொங்கின. “இவளே இருந்தா வசதிதான்,” என்று பலர் சொல்வார்கள்; ஆனால் பெயர் எழுத வேண்டிய இடத்தில் வேறொருவரை முன் நிறுத்திவிடுவார்கள்.

“காவ்யா, நீ பின்னாடி போய் ஸ்டோர் கீ எடுத்து வா,” ஹரினி அக்கா சொன்னாள். “இங்க முன் மேசையில நின்றா ரொம்ப நெரிசல். இன்று மாலை சரவணன் அம்மா வர்றாங்க. கொஞ்சம் ஒழுங்கா இருக்கணும்.”

அந்த “ஒழுங்கா” என்பதில் காவ்யாவுக்கான இடம் எப்போதும் சுருங்கித்தான் போகும். இருந்தும் அவள் உடனே திரும்பவில்லை. நோயாளியின் கோப்பில் நேரத்தை எழுதிவிட்டு, டூட்டி நர்ஸ் ரேணுவிடம், “இவருக்கு பத்து நிமிஷம் கழிச்சு மீண்டும் அழுத்தம் பாருங்க,” என்று சொன்னாள். ரேணு தலைஅசைத்தாள்; அடுத்த நொடி, காத்திருந்த ஒருவன், “அக்கா, அடுத்தது எது?” என்று நேராக காவ்யாவையே கேட்டான். ஹரினி முகத்தில் மின்னல் ஓடியது. அது அந்த காலை கிடைத்த முதல் சிறிய மாற்றம்—வேலை யாருடைய கையில்தான் ஓடுகிறது என்பதைக் காத்திருக்கும் கூட்டம் தவறாமல் உணர்ந்த சிறு இடறல்.

மதியம் வரை அக்கா அந்த இடறலை ஒட்டவிடவில்லை. முன் மேசை அமரும் இருக்கையை தன்னிடம் இழுத்துக்கொண்டு, வரிசை அழைப்புப் பட்டியலை காவ்யாவிடம் கொடுக்காமல், “பின்னாடி போய் கோப்புகள் செட் பண்ணு. மேல் தள லேப் சாம்பிள் போடு. காபி வந்தா வாங்கி வா,” என்றபடி வேலைகளை மூட்டையாக தள்ளினாள். சாவிக்கொத்து கூட தாமதமாகத் திருப்பிக் கொடுத்தாள்; ஒவ்வொரு முறை காவ்யா கதவுக்கருகே நின்று காத்திருக்க வேண்டியது. தாமதமாகத் திரும்பிய அந்த சாவி, யாருக்கு உள்ளே வர உரிமை, யாருக்கு கதவு திறக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் சொன்னது.

சரவணன் மதிய நேரத்தில் வந்தான். அவன் வந்தவுடன் காற்றே மாறவில்லை; ஆனால் ஹரினியின் குரல் மட்டும் மென்மையாயிற்று. “உன் அம்மா சாயங்காலம் வரும்போது இங்க கலக்கம் தெரியக்கூடாது,” என்றாள். “காவ்யாவும் நல்ல பொண்ணுதான். ஆனா எல்லார்முன்னாடி முன் மேசையில நிற்பது வேற விஷயம். நமக்கு ஒரு மதிப்பு இருக்கு.”

அங்கேயே வைத்திருந்த மாத்திரை பெட்டிகளை காவ்யா வலது கையால் அடுக்கிக்கொண்டே நின்றாள். சரவணன் நேராக அவளைப் பார்க்கவில்லை. “இன்று மட்டும் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோ,” என்றான், கணினி திரை ஒளி அவன் கண்ணாடியில் ஒட்டியபடி. அவள் உள்ளங்கையில் மொபைல் ஒளி கசிந்தது; அம்மா அனுப்பிய செய்தி—“வீட்டுக் குத்தகை நாளைக்குள்ள”—என்று. அவள் அந்த ஒளியை முடித்து வைத்தாள். யாரும் அவள் கையைப் பிடித்து வெளியே தள்ளவில்லை; அதைவிட மோசமாக, எல்லோரும் சேர்ந்து அவள் நின்ற இடத்தை மெல்லமெல்ல எடுத்துக்கொண்டனர்.

மாலை மூன்று மணிக்குப் பிறகு கிளினிக் கனம் பிடித்தது. மெட்ரோ நிலையத்திலிருந்து நேரே வந்த முகங்கள், கையில் கோப்புகள், பிளாஸ்டிக் பாட்டில்கள், பதட்டத்தால் சுருண்ட புருவங்கள். சரவணன் அம்மா, சித்தி, மாமா—எல்லோரும் வந்தார்கள். முன் மேசை அருகே நின்ற ஹரினி, காவ்யாவை ஒதுக்கி, “பேஷண்ட் பெயர் கூப்பிடுறது நான் பாத்துக்கறேன்,” என்றாள். காத்திருக்கும் பெண்களின் பார்வைகள் இரு பக்கமும் அலைந்தன. யார் உண்மையிலேயே வேலைக்காரி, யார் ‘வீட்டார் பக்கம்’ என்று அறிய முயன்ற பார்வை அது.

அந்த நெரிசலில்தான் தவறு வந்தது. ஒரே மாதிரி இரண்டு கோப்புகள், ஒரே நேரம் இரண்டு ஸ்கான். ஹரினி அவசரமாக பெயரைத் திருப்பிப் படித்து தவறான தம்பதியை உள்ளே அனுப்பிவிட்டாள். உள்ளே இருந்த மருத்துவர் கதவைத் தட்டி, “இந்த கோப்பு யாரோடது? லேப் ரிப்போர்ட் வேற பேர்!” என்று கடுப்பாகக் கேட்டார். நாற்காலியில் இருந்த கணவன் எழுந்துவிட்டான். மனைவி முகம் வெண்மையாகிப் போனது. சரவணன் அம்மா கூட கழுத்தை நீட்டி பார்க்க வேண்டிய நிலை.

காவ்யா அந்த ஒரு கணம் மட்டும் நின்றாள். ஹரினி கையில் இருந்த இரண்டு கோப்புகளையும் பார்த்ததும் எந்தப் பக்கம் உடைந்தது என்று அவளுக்குப் புரிந்துவிட்டது. மேசையைச் சுற்றி வந்து, “சித்தி, நீங்க கொஞ்சம் சாயங்க,” என்று மெதுவாகச் சொல்லி, ஹரினி அமர்ந்திருந்த நாற்காலியை பின்சார்த்தாள். யாரிடமும் அனுமதி கேட்கவில்லை. நீலப்பை போட்டிருந்த தம்பதியரைக் குறித்துக் காட்டி, “மாலதி, சுரேஷ்—நீங்க தான் ஸ்கான். லேப் ரிப்போர்ட் சிவப்பு கிளிப். இதுவோ ரத்தச் சோதனை மட்டும். தயவு செய்து ஒரு நிமிஷம்,” என்றாள். கோப்புகளை மின்னல் வேகத்தில் மாற்றி, மருத்துவரிடம் சரியான தாளை அனுப்பினாள். ரேணுவிடம் சைகை செய்தவுடன் அவள் உடனே உள்ளே ஓடினாள்.

குழப்பம் குறைந்தது. ஆனால் அந்தக் குறைதலின் மையம் ஹரினி இல்லை. சரவணன் அம்மா முதன்முறையாக காவ்யாவை நேராகப் பார்த்தாள்; பேசவில்லை, ஆனாலும் அவள் கண் அளவீடு மாறியதை காவ்யா கண்டாள். அடுத்த பெயரை நோயாளி தானாகவே கேட்டான்: “காவ்யா மேடம், இப்ப நாங்க தானே?” அந்த “மேடம்” யாருக்காக இல்லை; ஓடிக்கொண்டிருக்கும் வேலையுக்காக வந்தது. இருந்தும் அது மேசை மேல் விரிந்த காகிதங்களைத் தன் பக்கம் இழுக்கும் அளவுக்கு போதுமான எடை கொண்டது.

ஹரினி முகம் இறுகியது. “ஒரு தவறு வந்ததுக்கே இவ்வளவு சீன் வேண்டாம்பா. நீ பின்பக்கம் இருந்தா போதும். இப்போ வந்து உட்கார்ந்தா எல்லாரும் ஏதாவது நினைப்பாங்க,” என்றாள், குரலை மட்டும் சுருக்கி. சரவணன் அவள் பக்கம் திரும்பி, “காவ்யா, நாம வெளியில பேசி—” என்று தொடங்கினான்.

“இப்போ பேச நேரமில்லை,” காவ்யா சொன்னாள். அவள் குரல் உயரவில்லை. “வேலை தடுமாறுது. நான் சரிசெய்ய முடியும். ஆனா பின்பக்கம் நின்னு யாராவது முன்னாடி பெயர் வாங்கிக்கற மாதிரி நான் செய்ய மாட்டேன். முன் மேசை, பட்டியல், சாவி—மூன்றும் ஒரே கையில இருக்கணும். இல்லனா நான் உள்ளே மட்டும் என் பகுதி வேலைப்பாத்துக்கறேன். வெளியில நடப்பதை நீங்களே சமாளிங்க.”

அவள் சொல்லிவிட்டு விலகவில்லை; அங்கேயே நின்றாள். அதுதான் எல்லாரையும் அதிகம் பதறச் செய்தது. தாழ்மையாய் கேட்டவள் இல்லை, கோபமாய் வெடித்தவளும் இல்லை. கதவுக்கருகே வரிசை நீளிக் கொண்டிருந்தது. குழந்தையில்லாத வருடங்களின் சோர்வுடன் வந்த முகங்கள் சுவரில் சாய்ந்தன. யார் எங்கு நிற்பது என்ற சமூக விளையாட்டு, அடுத்த ஐந்து நிமிடத்தில் உடலைத் தொட்ட பயமாக மாறியிருந்தது.

அந்த மாறுதலை மேலும் கடுமையாக்கியது வெளியில் நின்ற ஆம்புலன்ஸ் சத்தம் அல்ல; உள்ளே ஒரு பெண் திடீரென மயங்கிப் பதம் பார்த்தது. லேப் இருந்து வந்திருந்தாள், வெறும் வயிறு, பயம், கூட்ட நெரிசல். ரேணு அவளைத் தாங்கிக் கொண்டே, “காவ்யா!” என்று ஒரே முறை கூப்பிட்டாள். ஹரினி அவசரமாக நீர் கேட்டு ஓடியாள், ஆனால் எந்த கோப்பு, எந்த படுக்கை, யாரை அழைக்க வேண்டும் என்று தெரியாமல் தடுமாறினாள். சரவணன் முன்வந்து தோளைக் கொடுக்க முயன்றான்; நோயாளியின் கணவன் அவனைத் தள்ளிவிட்டு, “எங்க அம்மணிக்கு யாராவது தெரியறவங்க வாங்க!” என்று சொன்னான்.

அந்தத் தட்டுப்பாட்டுக் கணத்தில்தான் உண்மையான சுமை யாரிடம் திரும்ப வேண்டும் என்று வெளிப்பட்டது. காவ்யா ஒரு அடியும் முன்னே போகவில்லை. “பட்டியல்,” என்றாள் மட்டும்.

சரவணன் அவளைப் பார்த்தான். அவன் கையில் இருந்த ஷிப்ட் தாள் சுருண்டு நனைந்திருந்தது. சுற்றிலும் அவன் உறவினர்கள், நோயாளிகள், ஊழியர்கள். அதை அவளிடம் கொடுப்பது வெறும் காகிதம் கொடுப்பது இல்ல; நாள் முழுக்க அவள் நின்ற இடத்தை திருப்பிக் கொடுப்பது. ஒரு நொடி அவன் தயங்கினான். பிறகு அவன் கை கீழிறங்கி வந்தது. “காவ்யா,” என்றான் மெதுவாக, காகிதத்தையும் சாவிக்கொத்தையும் அவள் உள்ளங்கையில் வைத்து ஒரு படி விலகினான்.

அது போதுமானது.

காவ்யா உடனே நகர்ந்தாள். “ரேணு, அறை இரண்டு திற. சர்க்கரை நீர் கொண்டுவா. அண்ணா, தயவு செய்து பக்கம் வாங்க. அம்மா, அவங்க தலை நேரா வச்சுக்கோங்க,” என்று சொல்லிக்கொண்டே மயங்கிய பெண்ணின் நாடியைப் பார்த்தாள். தவறான கோப்பு மீண்டும் வராதபடி ஷிப்ட் தாளில் பெயரை வட்டமிட்டு, அடுத்த வரிசையை உயர்ந்த குரல் இல்லாமல் தெளிவாக மாற்றினாள். “மாலதி ஜோடி, பத்து நிமிஷம் தாமதம். விஜயா ஜோடி முதல்ல. மருத்துவரிடம் சொல்லிட்டேன்.” மருத்துவர் கதவிலிருந்து ஒரு பார்வை போட்டார்; எதிர்ப்பு ஏதுமில்லை. வேலை அவள் கையில்போனதும் வழியறையின் ஓசையே வேறு ரீதியில் ஓடத் தொடங்கியது—குழப்ப ஓசையிலிருந்து ஒழுங்கான அசைவு.

ஹரினி மீண்டும் முன் வர முயன்றாள். “நான் பெயர் கூப்பிடறேன்,” என்றாள். காவ்யா தாளை மடிக்காமல் நேராக வைத்தபடி, “நீர் எடுத்துக்கொண்டு உள்ளே போங்க. இங்க நான் இருக்கேன்,” என்றாள். குரலில் மரியாதை இருந்தது; இடம் இல்லை. ஹரினி முதன்முறையாக அவள் சொன்ன வழியில் நகர்ந்தாள். அவள் சேலை விளிம்பு தரையில் உரசியது; அதுவே அந்த மாலையின் சிறிய ஒப்புதல்.

ஒரு மணி நேரம் அவள் கையிலேயே கிளினிக் ஓடியது. யார் முதலில், யார் காத்திருப்பு, யாருடைய ரிப்போர்ட் மிச், யாருக்கு தனி கவனம்—எல்லாம் அவள் கண், கை, குரல் மூன்றின் அளவில் செட்டானது. சரவணன் சில முறை ஏதோ சொல்லத் தொடங்கி நிறுத்திக்கொண்டான். ஒருமுறை தண்ணீர் குவளை அவள் அருகே வைத்தான்; அவள் நன்றி சொல்ல நேரமில்லை. ஆனாலும் அவர் அதை எடுத்துச் செல்லவும் இல்ல. அந்தச் சிறிய நிறுத்தம் கூட பழைய உரிமைமொழியிலிருந்து விலகியது.

நெரிசல் குறையும்போது சரவணன் அம்மா கிளம்பத் தயாரானாள். கதவின் அருகே வந்தபோது காவ்யாவை நோக்கி, “அந்தப் பெண்ணை நல்லா காப்பாத்தின,” என்றாள் மட்டும். திருமணப் பேச்சு இல்லை, பாச வார்த்தை இல்லை, பெருமை இல்லை. இருந்தும் அந்த ஒரு வாக்கியம், முன்பு மேசை முன்னால் அவளுக்காக விடாத இடத்தில் இப்போது காற்றளவாவது திறந்திருந்ததைச் சொன்னது. காவ்யா தலைஅசைத்தாள்; அவள் கையில் ஷிப்ட் தாள் இன்னும் இருந்தது.

இரவு முடிவில் எல்லோரும் சென்றபின், பணியாளர் குடியிருப்பு பின்பக்கத் துவைக்கோல் மூலையில் காவ்யா நின்றாள். நாள் முழுக்க வியர்வை உட்கொண்ட முன்சட்டையை அவள் கழற்றி தொங்கவிட்டாள். ஜேபிலிருந்த ஷிப்ட் தாளை நேர்த்தியாக மடித்து மீண்டும் கையில் வைத்துக் கொண்டாள். கயிற்றில் தொங்கிய முன்சட்டையின் மடிப்பு இன்னும் வெப்பம் விட்டுக்கொண்டிருந்தது; சலவை காற்று அடித்தும் அந்தச் சுருக்கம் உடனே தணியவில்லை.