பின்னடைவு இருவரையும் விட்டதே இல்ல

“மூடி வைங்க அந்தத் துப்பட்டாவை—இங்க எல்லாரும் பார்க்கிறாங்க,” என்று ஒருவன் சத்தமிட்ட நேரத்திலேயே, சரவணன் மேசைமேல் சிந்தியிருந்த சிவப்பு ஜூஸையும் உடைந்த கண்ணாடித் துண்டுகளையும் ஒரு கையால் துடைத்துக் கொண்டிருந்தான்; இன்னொரு கையால் யாழினியின் தோள்மேல் வழுந்து வந்த துப்பட்டாவை இழுத்து சரி செய்தான். கல்லூரி விழா மண்டபத்தின் பின்புறம், மின் விளக்குக் கம்பிகளும் ஸ்பீக்கர் கம்பிகளும் குழம்பி கிடந்த இடத்தில், அவள் வெள்ளைச் சல்வாரின் பக்கவாட்டில் பழச்சாறு பெரிதாகப் பரவி இருந்தது. ஒரு நிமிஷம் முன் மேடைக்கு ஏறிச் சான்றிதழ் வாங்க வேண்டியவள், இப்போது பிளாஸ்டிக் நாற்காலியின் மூலையில் சுருண்டு அமர்ந்து, மூச்சைச் சமப்படுத்த முடியாமல் இருந்தாள்.

“ஏன்னா, வாய்ப்பு பார்த்து கிட்ட நிக்கணும் இல்லையா,” என்று நிகழ்ச்சி ஒருங்கிணைப்பாளர் தினேஷ் உதட்டைச் சுளித்தான். மேடையில் நின்று படம் எடுக்கும்போது கைக்கு மேல் கை போட்டு சிரித்தவன், இப்போ தொலைவில் நின்று தான் எந்தப் பக்கமுமில்லாதவன் போலத் தோற்றமளித்தான். “நான் டாக்டரைக் கூப்பிடுறேன்,” என்றான்; ஆனால் அங்கேயே நின்றான்.

சரவணன் பதில் சொல்லவில்லை. அவன் சட்டைமூட்டையின் பழைய பேனா கறை, வியர்வை ஒட்டிய நீலக் கைக்கவசம், இரவு முழுக்க வேலை பார்த்த உடல் சோர்வு—அனைத்தும் அப்படியே தெரிந்தன. காலை சேவைத் துறையிலுள்ள உணவக வேலையிலிருந்து நேராக கல்லூரிக்கே வந்தவன். கையிலிருந்த தண்ணீர் பாட்டிலால் தரையை கழுவி, உடைந்த துண்டுகளை காலால் சேர்த்துத் தள்ளி, “எழுந்திருக்காதே. காலில் வெட்டும்,” என்றான் மட்டும். அவள் முகம் வெட்கத்தாலும் கோபத்தாலும் சிவந்து இருந்தது; ஆனாலும் அவன் குரலில் குறைச்சொல் இல்லை.

அந்த நேரத்தில்தான் நிலா அக்கா வந்தாள். யாழினியின் அத்தைமகள். சென்னை மயிலாப்பூரிலிருந்து நேராக வந்தவள் போல மடிப்பே இல்லாத சேலை, கழுத்தில் தங்கச் சங்கிலி, கையில் கார் சாவி. ஒரு பார்வையிலேயே காட்சியை அளந்துவிட்டு, முதலில் யாழினியைக் காணாமல் சரவணனையே பார்த்தாள். “நீங்க கொஞ்சம் தள்ளி நிக்கலாமே. எல்லாரும் பார்த்துட்டே இருக்காங்க. குழந்தைதான்; கலக்கம் வரும்,” என்றாள். ‘குழந்தை’ என்று சொல்வதில் பாசம் இல்லை; கட்டுப்பாடு மட்டும் இருந்தது.

யாழினி தலையைத் தூக்கினாள். “அக்கா, நான்—”

“நீ எதுவும் பேசாதே,” என்று நிலா அக்கா வெட்டி நிறுத்தினாள். “இந்த விழா விஷயமே வீட்டுக்குத் தெரியாம இல்லை. குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் அளவுக்கு பெயர் வந்து நிக்கற நேரம் இது. யார் அருகில் இருக்கிறாங்கன்னு கூட கவனிக்கணும்.” அதற்குள் தினேஷ் ஓர் வாய்ப்பைப் பிடித்தவன் போல, “ஆம் அக்கா, நான் பார்த்துக்கறேன்,” என்று முன்னேறினான்.

அவளது பக்கத்தில் இருந்த கைத்தொலைபேசி தரையில் வழுந்து இருந்தது. சரவணன் அதை எடுத்துத் தூசியைத் தட்டி அவள் கையில் வைத்தான். அவன் விரல் அவள் விரலைத் தொடும் நேரம் ஒரு நொடி தான்; ஆனால் நிலா அக்காவின் கண் அதில் பட்டு கடினமாயிற்று. “போதும்,” என்றாள். “நீ கிளம்பு. அவளை நாங்களே கூட்டிக்கறோம்.”

முதல் முறையாக சரவணன் நேராக அவளை நோக்கினான். “கிளினிக்குக் கூட்டணும்,” என்றான். “கால் நடுக்குது.”

“அது எங்களுக்கு தெரியும்.”

“அப்போ கூப்பிட்ட வண்டி எங்கே?”

நிலா அக்கா பதில் சொல்லாமல் தினேஷை நோக்கினாள். தினேஷ் தன் கைப்பேசியைப் பார்த்தபடி, “ஆட்டோ கிடைக்கலை… இரண்டு நிமிஷம்…” என்றான். யாழினி நாற்காலியில் இருந்து எழ முயன்றவுடன், காலணியின் விளிம்பில் கண்ணாடித் துண்டு ஒட்டியிருந்தது. சரவணன் வேகமாக மண்டியிட்டு அவள் பாதத்தைத் தூக்கிப் பிடித்தான். சிறிய ரத்தக் கோடு எழுந்தது. “அசையாதே,” என்றான். அருகில் நின்றிருந்த காவல் பார்த்து நிற்கும் இளம் உறவினர் ஒருவன், இதுவரை முகம் சுழித்தவனே, திடீரென்று தண்ணீர் கேட்டுக் கொண்டு ஓடினான். அந்தச் சிறிய ஓட்டமே முதல் மாற்றம்.

கல்லூரி வளாகத்துக்கு வெளியே இருந்த சிறு கிளினிக்கில் கூட்டம் அதிகமில்லை; இருந்த இடங்களிலும் யார் அமர, யார் நிக்க என்பதற்கே கண்கள் இருந்தன. பிளாஸ்டிக் நாற்காலியின் மூலையில் யாழினியை அமர்த்தியபின், சரவணன் தானோ சுவர்க்கருகே நின்றான். பதிவு மேசையின் வட்டத்தில் குளிர்ந்து தோல் பிடித்த தேநீர் இருந்தது; யாரோ நீண்ட நேரம் காத்திருப்பதற்குள் மறந்துபோனது போல. நிலா அக்கா பெயரைச் சொல்லிக்கொண்டு, “பெண்கள் பக்கம் யாராவது இருக்கட்டும்,” என்று மேசை ஆளிடம் விசேஷமாகச் சொன்னாள். அதுவே இன்னொரு எல்லை.

“நீங்க வெளியிலேயே இருங்க,” என்றாள் பிறகு சரவணனை நோக்கி. “கணக்குப் பண்ண வேண்டியதெல்லாம் நான் பார்க்கிறேன். இங்க இருந்து யாராவது படம் எடுத்தா வேற மாதிரி ஆகிடும்.”

சரவணன் தலை அசைத்தான். வெளியே போகவில்லை. கதவுக்கருகே நின்று, மருந்துப் பையை வாங்கியவனிடம் சில்லறை மாற்றிக் கொடுத்து, உள்ளே கொண்டுபோன துடைப்பை மீண்டும் எடுத்துக் கொண்டு தரையில் விழுந்த பருத்தி துண்டுகளைத் துடைத்தான். அவன் இருப்பே தவறாகப் படிக்கப்படட்டும்; அவள் மீண்டும் வழுக்காமல் இருக்கணும் என்பதுதான் அவன் வேலை போல இருந்தது.

மருத்துவர் உள்ளே அழைத்தபோது தினேஷ் மட்டும் உடனே எழுந்து, “நான் வர்றேன்,” என்று சென்றான். இரண்டு நிமிஷத்தில் கதவு திறந்து, அவன் முகம் வெண்மையாகி வெளியில் வந்தான். “ஊசி பார்க்க முடியல,” என்று உதடு குலுங்கியது. உள்ளே யாழினி கையை இழுத்துக் கொண்டபடி, “யாராவது பிடிங்க…” என்ற குரல் வெளியே வந்தது. நிலா அக்கா தன் தொலைபேசியில் வீட்டாரிடம் ஏதோ சமாதானமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்; குரலை நிறுத்தவே இல்லை.

அந்த ஒரு குரலுக்காகவே சரவணன் உள்ளே சென்றான். யாரும் அனுமதி கொடுக்கவில்லை; யாரும் நேரத்தில் தடுக்கவும் இல்லை. அவள் கையைத் தன் கையில் அடக்கி, மற்ற கையால் தோளுக்கு மேல் இருந்த துப்பட்டாவை மீண்டும் இழுத்து மூடியான். “பார் என்னை,” என்றான் அமைதியாக. மருத்துவர் ஊசியை வைத்தார். யாழினியின் நகங்கள் அவன் மணிக்கட்டில் ஆழமாகப் பதிந்தன. கதவின் அருகே நின்றிருந்த இளம் உறவினர் அதைக் கண்டான்; நிலா அக்காவும் கண்டாள். தினேஷ் பார்வையைத் திருப்பிக் கொண்டான்.

வெளியே வந்தபோது, யாழினியின் பை, கோப்புப் பை, தண்ணீர், மருந்து—எல்லாம் சிதறிக் கிடந்தன. தினேஷ் தன் சட்டை காலரைச் சீர்செய்துக் கொண்டபடி, “நான் போய் பைக்கை எடுத்துக்கிட்டு வர்றேன்,” என்று மெலிதாகச் சொன்னான்; ஆனால் அவளுடைய பொருட்களைத் தொட்டதே இல்லை. சரவணன் கீழே விழுந்திருந்த தாள்களை ஒன்றொன்றாகத் திரட்டி கோப்புக்குள் சொருகினான். ரத்தம் படிந்திருந்த சல்வாரின் மீது கூடுதலாக கட்டுவதற்காக மருத்துவர் கொடுத்த துணியை மடித்து அவள் முழங்காலுக்கு மேல் வைத்தான். பையின் கிழிந்த கட்டை கையில் வைத்தபடி, பதிவு மேசையில் இருந்த பழைய பென் ஒன்றைப் பிடுங்கி அதன் கிளிப்பால் தற்காலிகமாக மாட்டினான். பேனாவில் இருந்த கருப்பு கறை அவன் விரல்களில் மாறி ஒட்டியது.

“அதை வேற யாராவது பண்ணட்டும்,” என்றாள் நிலா அக்கா கூர்மையாக. “நீ எல்லாத்திலும் கையை வைக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை.”

“அவள் கையில் பலம் இல்ல,” என்றான் சரவணன். பார்த்துக்கொண்டு இருந்தவர்கள் இரண்டு அடிகள் தள்ளிச் சென்று இடம் விட்டார்கள்; உதவி செய்ய அல்ல, சிக்கலைத் தொடாதிருக்க.

வெளியேறும் நேரம் மாலை இருளில் இறங்கிவிட்டது. மெட்ரோ நிலையம் வழி கூட்டம், சாலையில் பேருந்து ஹார்ன், கிளினிக் முன் மருந்துக் கடை நீயான். நிலா அக்கா காரை அழைக்க தொலைபேசியில் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்; வீட்டிலிருந்து மூத்தவர் ஒருவரின் குரல் மொபைலிலேயே கத்தி வந்தது—“வீட்டுக் கதவுக்குள்ள அள்ளி எடுக்காதீங்க, கீழே இருந்தே அனுப்பு. முதல்ல யார் யாரு வந்திருக்காங்கன்னு பாருங்க.” அந்த ‘யார் யாரு’வில் சரவணனுக்கான இடம் எதுவுமில்லை.

கடைசியில் வாடகை கார் வந்தது. யாழினியை ஏற்றும்போது, நிலா அக்கா தன் உடலை கதவுக்குள் நுழைத்து இடம் நிரப்பிவிட்டாள். “நீங்க பின்காரில் வரத் தேவையில்லை,” என்று சரவணனை நோக்கி சொன்னாள். “பையை மட்டும் கொடுங்க.”

பை மட்டும் அல்ல. மருந்துப் பெட்டி, தண்ணீர், கோப்பு, கிளினிக்கில் வாங்கிய சிறிய சார்ஜ் செய்யும் மின் விளக்கு—வீட்டில் மின்தடை இருந்தால் மேல்மாடிக்குக் கொண்டு போகவேண்டும் என்று மருத்துவர் மேசையருகே இருந்த விற்பனையிலிருந்து நிலா அக்காவே வாங்கச் சொன்னது—எல்லாம் அவன் கைகளில் இருந்தன. யாழினி பின்சீட்டில் சாய்ந்தபடி அவனைப் பார்த்தாள். மதியத்திலிருந்து அவன் முகத்தில் அவள் இத kadar நேராகப் பார்ப்பது அதுவே முதல் முறை. ஆனால் கார் கதவு மூடப்பட்டுவிட்டது.

அவர்களுடைய குடியிருப்பு மாடி வீடு பழைய கட்டிடம். கீழே மளிகைக் கடை, மேலே நெருக்கமான படிக்கட்டு. கார் வந்து நின்றபோது மின்சாரம் போயிருந்தது; நுழைவாயிலில் இருள் அடர்ந்தது. நிலா அக்கா சலிப்புடன், “இதுவும் இப்போதுதான் போகணும்,” என்று முணுமுணுத்தாள். இளம் உறவினர் கைப்பேசி விளக்கை ஏற்றி இரண்டு படிகள் மேலே எடுத்தான்; உடனே அழைப்பு வந்ததால் கீழே இறங்கி விலகிவிட்டான். தினேஷ் வரவே இல்லை.

யாழினி இறங்கும்போது வலி முகத்தில் வெளுத்தது. சரவணன் ஏற்கனவே பையை ஒரு தோளில், கோப்பைப் பறித்துக் கொண்ட கையில், இன்னொரு கையில் அந்த மின் விளக்கை பிடித்துக்கொண்டு நின்றான். விளக்கின் பட்டா நீளமாகத் தொங்கியது. அவன் முன்னே வர, நிலா அக்கா திடீரென்று கதவறுகில் நின்று வழியை அரைமட்டும் மறைத்தாள். “கீழே வச்சிட்டு போங்க,” என்றாள். “மேலே வர வேண்டியதில்லை. யாராவது பார்த்தா வேற அர்த்தம்.”

அது கூச்சலல்ல. அதைவிட மோசமானது—அமைதியாகச் சொல்லப்பட்ட அவமானம். கீழ்மாடி கடைக்காரன் இருளிலிருந்து பார்த்தான். மேல் மாடியில் யாரோ வாசல் திறந்த சத்தம். யாழினி கைப்பிடியைப் பிடித்தபடி நின்றாள்; ஒரு கால் முழுக்க தாங்க முடியாமல் இருந்தது. சரவணன் எதுவும் சொல்லவில்லை. பையின் சுமை அவன் தோளைக் கிழித்தது போல கீழே இழுத்தது. அவன் சற்றே பின்வாங்கி, பொருட்களை தரையில் வைக்கத் தயார் ஆனான்.

அந்த ஒரு நொடிதான் எல்லாம் மாறியது.

“வைக்காதே,” என்றாள் யாழினி.

அவள் முதலில் நிலா அக்காவை பார்த்ததில்லை; சரவணனின் கையிலிருந்த விளக்கின் பட்டாவையே பார்த்தாள். பிறகு மெதுவாக ஒரு படி இறங்கி வந்தாள். வலி காரணமாக மூச்சு சுருங்கியது; ஆனாலும் வந்தாள். “கொடு,” என்றாள். யாருக்கும் அல்ல—அவனுக்கே. சரவணன் அசையாமல் நின்றான். அவள் கையை நீட்டி, விளக்கின் அதே பட்டாவை நடுவில் பிடித்துக் கொண்டாள். அவன் பிடி தளரவில்லை; அவளுடையதும் இல்லை. விளக்கு இருவருக்கும் நடுவில் தொங்கியது.

நிலா அக்கா உடனே, “யாழி, மேல போ. நான் எடுத்துக்கறேன்,” என்றாள். ஆனால் இப்போது எடுத்துக்கொள்ள முடியாத அளவுக்கு முடிவு உடம்புக்குள்ளே நடந்து விட்டது. யாழினி இன்னொரு கையால் படிக்கட்டு பிடித்து, “பை அவர் கையில் இருக்கட்டும்,” என்றாள் சுருக்கமாக. “இது நாமே எடுப்போம்.”

‘நாம்’ என்று அவள் மெதுவாகச் சொன்னாலும், அந்த இருள் நிறைந்த நுழைவாயிலில் அது மிகத் தெளிவாகப் பட்டது. குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் எல்லை அங்கேயே புதிதாக வரையப்பட்டது. யாரையும் எதிர்த்து வாய் சண்டை இல்லை; யாருக்கும் விளக்கம் இல்லை. ஒரே மாற்றம்—விளக்கின் எடை இனிமேல் ஒரே கையில் இல்லை.

முதல் சில படிகள் கடினம். சரவணன் பையைத் தோளில் சரி செய்தான்; யாழினி பட்டாவைச் சற்றுக் குறுக்காக இழுத்தாள். விளக்கு சுவர் மீது ஒளியை வீசி, அவர்களுடைய நிழல்கள் ஒரே தாளத்தில் நகர்ந்தன. கீழே நின்ற நிலா அக்கா பாதி வழி வர நினைத்தும், ஏதோ காரணத்தால் நின்றுவிட்டாள். மேல்மாடி வாசலில் இருந்தவர் உள்ளே சென்றார். பார்த்துக் கொண்டிருந்த கண்கள் மெதுவாகப் பின்வாங்கின.

மூன்றாம் திருப்பில் யாழினியின் கால் மீண்டும் நடுங்கியது. சரவணன் உடனே பையின் சுமையைத் தன் பக்கமே குவித்தான்; ஆனால் விளக்கின் பட்டாவை அவள் கையிலிருந்து விடவில்லை. அவள் சற்றே மூச்சை இழுத்து, “நிக்கலாம்,” என்றாள். அவன் நின்றான்.

படிக்கட்டு திருப்பின் சிறிய ஜன்னல் வழியாக வெளியிலிருந்த தெருவிளக்கின் மங்கலொளி உள்ளே சுருண்டு வந்தது. அவர்களுக்கிடையில் தொங்கியிருந்த விளக்கு மெதுவாக ஊசலாடி, ஒளியை அவன் முகத்திலிருந்து அவள் கன்னத்துக்கு, அங்கிருந்து சுவர் ஓரத்தில் காய்ந்து போன தேநீர் வட்டம் போல இருந்த பழைய கறைமீது, மீண்டும் இருவரின் கைகள்மீது சுழற்றிக் கொண்டே இருந்தது. அவள் முதலில் நின்ற இடத்தை அவன்தான் பிடித்துக் கொண்டிருந்தான்; இப்போது இருவரும் அதே பட்டாவைச் சுமந்து, அந்தத் திருப்பில் ஒரே ஒளிக்குள் நின்றார்கள்.