இப்போ நாமே ஒரே பக்கம்

ஸ்ட்ரெச்சரின் சக்கரம் கதவின் ஓரத்தில் சிக்கியவுடன் திலகா இரு கைகளாலும் தள்ளி நேராக்கினாள். “அக்கா, வழி!” என்று செவிலியர் கத்தினாள். திலகா தன் தோள்பையில் இருந்த நீலக் கோப்பை, ஆதார் நகல், மருத்துவ காப்பீட்டு அட்டை—எல்லாவற்றையும் ஒரே கட்டாக பிடித்துக்கொண்டு ஓடினாள். அவள் சல்வாரின் கைச்சுருக்கில் முழு நாளும் சேவைத் துறையில் நின்ற கசக்கம் இன்னும் இருந்தது; கையடக்கப் புத்தகத்தின் ஓரத்தில் பழைய பேனா மைத் தழும்பு அவள் விரல்களில் ஒட்டியது. ஆனாலும் பதிவு மேசை அருகே வந்தவுடன் ரேவதி அத்தை அவளைப் பார்த்ததே இல்லை.

“மருத்துவரிடம் முதல்ல யார் போவாங்கன்னு நான் சொல்றேன்,” என்று அத்தை முன் வந்து நின்றாள். “நீ கோப்பு மட்டும் கொடு.”

“கோப்பு நான் ஏற்கனவே—”

“திலகா, இப்ப பேசாதே,” என்றாள் அவள், அப்படியே அவள் கையிலிருந்த படிவத்தை இழுத்து எடுத்துக்கொண்டு. அர்ஜுனின் அம்மா செல்வி அம்மா அழுதுகொண்டு நாற்காலியின் பிளாஸ்டிக் மூலையில் சுருண்டிருந்தாள். படிக்கட்டில் இருந்து மூச்சு முட்டியபடி வந்த இரு மாமாக்கள் இன்னும் விபத்து எப்படி நடந்தது என்று கேட்டு கொண்டிருந்தார்கள். பதில் தெரிந்த ஒரே மனிதர் திலகாதான்—கல்லூரி விழா முடிந்து மெட்ரோ நிலையத்துக்கு நடந்தபோது மழையில் வழுக்கி, அர்ஜுன் சாலை ஓர தடுப்பில் தலையடித்ததை அவள்தான் பார்த்தாள்—ஆனால் அவள் வாய்க்கு வேலை கிடைக்கவில்லை.

பதிவு பெண், “முன்பணம் இப்போதே போடணும்,” என்றாள்.

ரேவதி அத்தை திரும்பி, “அவரோட மாமா வந்துட்டாரு. அவர் பார்த்துக்குவார்,” என்று பெருமூச்சோடு சொன்னாள். மாமா இன்னும் வரவேயில்லை. பதிவு பெண் தோள்சுருக்கினாள். படுக்கை உள்ளே நகரவில்லை.

திலகா காத்திருக்கவில்லை. தன் கைப்பேசியில் இருந்த சம்பளப் பணம், முந்தைய மாதம் வீட்டுக் குத்தகைக்காக வைத்திருந்ததை UPI-யில் அனுப்பி ரசீது காட்டினாள். “இப்போ நகர்த்துங்க,” என்றாள். செவிலியர் தலைஅசைத்தவுடன் ஸ்ட்ரெச்சர் போயிற்று. அப்போது கூட ரேவதி அத்தை ரசீதைக் கையில் எடுத்துப் பார்த்து, “நன்றிதான். பிறகுப் பேசிக்கலாம்,” என்று சொன்னாள்; அது திருப்பித் தர வேண்டிய கடனைக் குறித்து பேசுவது போல இருந்தது, உயிரைக் குறித்து அல்ல.

கதவு மூடப்பட்டதும் வழிச்சாலையில் காற்று நின்றது. சென்னையின் இரவு மருத்துவமனை வாசனை—வெதுவெதுப்பான பிளாஸ்டிக், கிருமிநாசினி, வெந்த தேநீரின் மேலே படரும் மெல்லிய தோல்—ஒட்டிக் கொண்டிருந்தது. மூலையில் யாரோ விட்டு மறந்த காகிதக் கோப்பையில் தேநீர் குளிர்ந்து வளையம் விட்டிருந்தது. திலகா அதை பாதத்தில் தட்டாமல் ஓரமாக நகர்த்தினாள். அவளுக்குத் தான் உட்கார இடம் இல்லாமல் இருந்தது; ஆனால் அர்ஜுனின் சண்டல் ஜோடியை சுவரோடு சேர்த்து நேராக வைத்து விட்டாள். அப்படிச் செய்தவளிடம் யாரும், “நீயும் உட்காரு,” என்று சொல்லவில்லை.

அவர்கள் இருவரையும் பற்றி குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் என்ற அளவுக்கு நீண்ட நாட்கள் பழக்கம் இருந்தது. ஆனால் அந்தத் தெரியும் என்பதற்கு எடை வரவேண்டிய நேரங்களில் ரேவதி அத்தை அதை இலகுவாக ஆக்கிவிடுவாள். “கல்லூரி நண்பி,” “பக்கத்துல இருந்தவ,” “அவனுக்கு உதவி பண்ணுற பொண்ணு.” எல்லா சொற்களிலும் திலகா அருகில் இருந்தும் வெளியே தான் நின்றாள்.

அறுவைச் சிகிச்சை இல்லை, தையல், கண்காணிப்பு, இரவு கவனிப்பு—அதுதான் மருத்துவர் சொன்னார். அந்தச் செய்தி வந்த உடனே குடும்பத்தின் கவனம் ஆபத்திலிருந்து ஏற்பாடுகளுக்கு மாறியது. செல்வி அம்மாவுக்காக தண்ணீர், மருந்துப் பட்டியல், இரவு தங்கும் போர்வை, தொலைபேசி சார்ஜர். ரேவதி அத்தை கட்டளைகள் கொடுத்தாள்; வேலைகள் திலகா மீது விழுந்தன.

“மருந்துக் கட்டணம் கீழே செலுத்து.”

“இந்த ரிப்போர்ட்டை ஸ்கேன் பண்ணி அனுப்பு.”

“செல்விக்கு சர்க்கரை குறைஞ்சுருக்கு; காப்பி வாங்கி வா—இல்ல, டீ.”

ஒவ்வொரு தடவையும் திலகா ஓடி செய்து வைத்தாள். மருந்துக் கவுண்டரில் வரிசையில் நின்று, தன் தோளில் பை, கையில் இரண்டு சீட்டுகள், வியர்வையில் ஒட்டிய தலைமுடி. காப்பி கிடைக்காமல் டீ வாங்கிக் கொண்டு ஓடும்போது, அவளுடைய செருப்பின் பட்டை காலில் உரசியது. செல்வி அம்மா டீ குடிக்காமலே அப்படியே வைத்துவிட்டதால் மேசையில் இன்னொரு வளையம் தோன்றியது. அர்ஜுன் விழித்தால் வாந்தி வரலாம் என்று செவிலியர் சொன்னபோது குப்பைத்தொட்டியும், துணியும் திலகாதான் கொண்டு வந்து வைத்தாள். இரவு பதினொன்று மணிக்குப் பிறகு தான் அவள் சுவாசித்தது போல இருந்தது.

அப்போதுதான் ரேவதி அத்தை அரை கதவின் பக்கத்தில் அவளைத் தடுத்தாள். “இன்னைக்கு உள்ளே அவன் பக்கத்துல இருப்பது பெண்களா எல்லாம் மாறிமாறி பார்த்துக்கலாம். ஆனா பெயர் சொல்லணும். உறவினர் பெயர்தான் போடணும். நீ வெளியே இருந்தா போதும்.”

“வாந்தி வந்தா திருப்பணும். மருந்து நேரம் நினைவில் வைக்கணும். நான்—”

“நீ செய்ததெல்லாம் உபகாரம். அதற்கு மேலே வரம்பு இருக்கு.” அத்தை மெலிதாகச் சொன்னாள்; மெலிதான குரலில்தான் அவள் குத்துவது அதிகம். “நாளைக்கு மக்கள் வருவாங்க. யாரு எங்கே நின்னாங்கன்னு பார்த்துக்குவாங்க.”

திலகா ஒரு நொடி அவளைப் பார்த்தாள். பின்பு கையில் இருந்த மருந்துப் பையை நீட்டினாள். “அப்படின்னா, இதையும் நீங்க எடுத்துக்கோங்க. நேரம் தவறினா என் பொறுப்பு இல்லை.”

அத்தை அந்தப் பையை உடனே வாங்கவில்லை. அப்படியே நிற்கும் போது அர்ஜுன் படுக்கையருகிலிருந்த டூட்டி செவிலியர் வெளியில் வந்தாள். “ரெண்டு நிமிஷம். நோயாளி கண்ணு திறந்திருக்கார். வாந்தி உணர்ச்சி இருக்கு. யாரு பிடிச்சு உட்கார வைக்கிறாங்களோ அவர்கள் மட்டும் வாங்க.”

ரேவதி அத்தை முதல் அடியை எடுத்தாள். உள்ளிருந்து அர்ஜுனின் குரல் கிழிந்தது. “திலகா.”

அவள் சொன்ன பெயர் பெரியதாக இல்லை. ஆனாலும் வழிச்சாலையில் நின்றிருந்த மூன்று பேரின் கண்கள் ஒரே நேரத்தில் திரும்பின. செவிலியர் யாரை அழைக்கிறாரோ என்ற குழப்பமே இல்லாமல் திலகா பக்கமே கைநீட்டினாள். “இந்தக் கிண்ணம், இந்தத் துணி. சீக்கிரம்.”

“நான் வர்றேன்,” என்ற ரேவதி அத்தை.

“அவங்க பேரைத்தான் சொன்னார்,” செவிலியர் எரிச்சலோடு சொன்னாள். “நேரம் போகுது.”

அந்த ஒரு வாக்கியத்திலேயே முதல் சாய்வு நடந்தது. திலகா கிண்ணத்தையும் துணியையும் எடுத்துக் கொண்டாள். அர்ஜுன் அரைமயக்கத்தில் இருந்தான்; நெற்றியில் கட்டு, உதட்டின் ஓரம் உலர்ந்த இரத்தம். அவளைப் பார்த்ததும் அவன் கண்களில் இருந்த கலக்கம் கொஞ்சம் இறங்கியது. அவள் தலையை சற்று உயர்த்திக் கிண்ணம் பிடிக்க, அவர் தோளில் முழு உடல் சுமையும் வந்தது. “பாரு, சும்மா இரு,” என்று அவள் மெதுவாக சொன்னாள். அது காதலின் குரல் இல்லை; வழுக்காமல் பிடித்து நிறுத்தும் குரல்.

வெளியே வந்தபோது ரேவதி அத்தை முகத்தில் சிறிய தோல்வியை மறைக்க முயன்று நின்றாள். “மயக்கத்துல யாரையும் சொல்லலாம்,” என்றாள்.

திலகா பதில் சொல்லவில்லை. அவள் கையில் இருந்த ஈரத் துணியை கழுவப் போனாள். குளியலறை முன் இருக்கும் சிங்கில் நீர் அடிக்கும் சத்தம் மட்டும் கடினமாகக் கேட்கிறது. அவள் விரல்களில் இருந்த மைத் தழும்பு மேலும் நீலமடைந்தது.

இரவு நீண்டது. செல்வி அம்மா தூங்காமல் அழுது, அழுததாலே சோர்ந்து மயங்கிவிட்டார். மாமாக்கள் ஒருவர் போய் ஒருவர் வந்தார்கள். அர்ஜுன் இரண்டு தடவை விழித்தான்; இரண்டு தடவையும் தண்ணீர் கேட்டபோது திலகாதான் கண்ணாடியை உதட்டருகே வைத்தாள். அவள் உட்கார்ந்தது கூட சரியாக உட்கார்வாக இல்லை; பிளாஸ்டிக் நாற்காலியின் ஓரத்தில், உடல் எப்போதும் எழுந்து ஓடத் தயாராக. விடியற்காலையில் மருத்துவர் எழுதித் தந்த புதிய மருந்துச் சீட்டுடன் செவிலியர் வந்தபோது, “கீழே கவுண்டர்ல உடனே எடுக்கணும். இல்லன்னா அடுத்த டோஸ் தள்ளிப் போயிடும்,” என்றாள்.

அதே நேரத்தில் ரேவதி அத்தையின் சகோதரர் வந்தார். வெள்ளை சட்டை, தூக்கமில்லாத கண்கள், ஆனால் குரலில் ஆணைத்தனம். “செல்வி, வீட்ல இருந்து உடை, மடிக்கம்பளி, சார்ஜர், பல் தூரிகை, எல்லாம் யாராவது எடுத்துக்கிட்டு வரணும். நான் கார்ல அனுப்பிடுறேன். ரேவதி, நீ போ.”

ரேவதி அத்தை உடனே தலையசைத்தாள். “திலகா போய்க் கொண்டு வரட்டும். இங்க என்னமோ அவள் நல்லா ஓடறா. நாம இங்க இருக்கணும்.”

அவள் சொல்லியது வேலைப் பிரிப்பு மாதிரி இருந்தது; அதற்குள் பழைய தள்ளலும் இருந்தது. உள்ளே நோயாளி, வெளியே வீட்டு ஓட்டம்—பார்க்கக் கிடைக்காத பகுதி திலகாவுக்கு. அத்தையின் கை மருந்துச் சீட்டுக்காக நீள, திலகா தன்னிச்சையாக அதை பிடித்துக்கொண்டாள். “நான் கீழே போறேன்,” என்றாள்.

“நீயா? வீட்டு சாவி—”

அர்ஜுன் படுக்கையிலிருந்து சற்றே எழுந்தான். செவிலியர் தலையணை சரி செய்யும் போது அவன் குரல் கடினமாய் வந்தது. “அம்மா பையை திலகாக்கு கொடு.”

செல்வி அம்மா தன் கைப்பையில் இருந்து வீட்டுச் சாவியையும் சிறிய பணப்பையையும் எடுத்தார். அவள் கண்கள் வீங்கி இருந்தாலும் கையை நேராக நீட்டினார். அது ரேவதி அத்தையைத் தாண்டி சென்ற கையைப் போலத் தோன்றியது. “குழந்தே, அங்க மேல் அலமாரில நீலப் பை இருக்கு. மருந்து வாங்கிட்டு அதையும் எடுத்து வா,” என்றார்.

“அவளுக்குத் தெரியும்?” ரேவதி அத்தை குளிர்ந்த சிரிப்புடன் கேட்டாள்.

“அவளுக்குத்தான் தெரியும்,” என்று செல்வி அம்மா சோர்ந்த குரலில் சொன்னார். “அர்ஜுனோட மாத்திரை நேரம் கூட.”

அது அறிவிப்பு இல்லை; ஆனாலும் வேலை யாரிடம் செல்கிறது என்பது எல்லோருக்கும் தெரிந்துவிட்டது. திலகா சாவியை எடுத்துக் கொண்டாள். ரேவதி அத்தை இன்னும் பக்கத்தில் நின்று, “நானும் வர்றேன்,” என்றாள்.

“வேண்டாம்,” திலகா நேராகப் பார்த்தாள். “நீங்க இங்க இருக்கணும்னு இப்போதான் சொன்னீங்களே.”

ஒரு நொடி அத்தை வாயைத் திறந்து மூடியாள். அதற்குள் செவிலியர், “மருந்து சீக்கிரம்,” என்று தட்டிவிட்டாள். திலகா திரும்பி ஓடினாள்.

சென்னையின் அதிகாலை இன்னும் முழுதாக வெளிச்சமில்லை. மருத்துவமனைக்கு வெளியே தேநீர் கடை அடுப்பில் நீர் எரிந்துகொண்டிருந்தது. ஆட்டோ பிடித்து அர்ஜுனின் வீட்டுக்குச் சென்று, சாவியால் கதவைத் திறந்தபோது வீட்டுக்குள் நேற்றிரவு சாப்பிட்ட தட்டுகள் கழுவப்படாமல் இருந்தன. உணவுமேசையில் சாம்பார் தட்டின் அருகே குளிர்ந்த டம்ளர் ஒரு வளையம் விட்டிருந்தது. அவள் நீலப் பை, துணிகள், சார்ஜர், மருந்துப் பெட்டி, கண்ணாடி, பல் தூரிகை—எல்லாம் வேகமாக அடுக்கினாள். சுவரில் கல்லூரி பட்டமளிப்பு படம்; அருகில் அவளும் அர்ஜுனும் நண்பர்கள் கூட்டத்தில் நின்ற புகைப்படம். அவள் அதை நோக்கவே இல்லை. அலமாரி கீழே இருந்த பழைய துணிப்பையில் ஒரு சிறிய புத்தகம் விழுந்தது; அதில் அர்ஜுனின் அலட்சிய கிறுக்கல்கள், திலகா ஒருமுறை கொடுத்த பேனா விட்ட நீல கோடு. அவள் அதை மீண்டும் உள்ளே தள்ளிவிட்டாள்.

திரும்பி வந்தபோது கவுண்டரில் புதிய பிரச்சினை காத்திருந்தது. அறை மாற்றம் செய்ய வேண்டுமாம்; கண்காணிப்பு இன்னும் ஆறு மணி நேரம் தொடரும். கூடுதலாக பணம், நோயாளியின் பொருட்களை மாற்ற யார் உடன் வருவது, கையொப்பம் யார் போடுவது—அனைத்தும் ஒன்றாகத் திணிக்கப்பட்டிருந்தன. ரேவதி அத்தை உடனே முன் வந்தாள். “நான் உறவினர். கையெழுத்து நான் போட்றேன். பை அவ கிட்ட இருக்கு, எடுத்து வா.”

அவள் ‘அவ’ என்று சொன்ன அந்தச் சொல்லே திலகாவின் முதுகை நேராக்கியது. நீலப் பையை தன் கையிலேயே இறுக்கிப் பிடித்தாள். “மருந்து நேரம் பத்துநிமிஷம் தான் இருக்கு. முதலில மேலே எடுத்துப் போகணும்.”

“பையை இங்க வைய்,” என்றாள் ரேவதி அத்தை, இந்த முறை திறந்த கட்டளை. “உறவினர் கையில்தான் இருக்கணும். இல்லன்னா எப்படித் தெரியும்மா வெளியே உள்ளவர்களுக்கு?”

வெளியே உள்ளவர்கள். பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்—பதிவு மேசை பெண், ஒரு வார்ட்பாய், தூரத்தில் நின்ற மாமா. அந்தச் சிறிய இடத்திலே யார் பையை பிடிக்கிறார்கள், யார் படுக்கையோடு நகர்கிறார்கள் என்பதை எல்லோரும் படித்துக்கொண்டிருந்தனர்.

அதே நேரத்தில் அர்ஜுனை சக்கர நாற்காலியில் கொண்டு வந்தார்கள். அவன் முகம் சோர்ந்து வெண்மையாக இருந்தது; ஆனாலும் கண்ணோட்டம் தெளிவாக இருந்தது. ரேவதி அத்தை காகிதத்தை அவன் முன் நீட்டினாள். “கையெழுத்து போடு. பையை நான் எடுத்துக்கறேன்.”

திலகா பையை விட்டுவைக்கவில்லை. “அர்ஜுன்,” என்று மட்டும் அழைத்தாள். அவள் குரல் சாந்தமாக இருந்தது; ஆனால் அதில் இந்த முறை ஓடிவரத் தயாரான உதவி இல்லாமல், கோடு இழுக்கும் முடிவு இருந்தது. “மருந்து, துணி, சார்ஜர், எல்லாம் உள்ளே இருக்கு. யாரோட கையில போகணும்னு நீயே சொல்லு.”

அவள் அதைச் சொன்னதும் அறை சிறிது மாறியது. ரேவதி அத்தை உடனே, “இப்படி பிள்ளைமையா—” என்று தொடங்கினாள்.

அர்ஜுன் அவளைப் பார்க்கவில்லை. திலகாவின் கையில் இருக்கும் பையைப் பார்த்தான்; அப்படிச் பார்த்தவுடன் நேற்று இரவு வாந்திக்கிண்ணம் பிடித்த அவள் கை, மருந்து நேரம் நினைத்த அவள் முகம், தன் அம்மாவுக்கு தண்ணீர் வாங்கிய ஓட்டம்—எல்லாம் அவன் தலையில் ஒன்றாக நின்றது போல இருந்தது. அவன் காகிதத்தில் கையெழுத்து போட்டான். பின்பு பதிவு பெண்ணிடம், “அவங்க தான் வருவாங்க,” என்றான்.

அது பெரிய சத்தமில்லை. ஆனால் ரேவதி அத்தையின் நீட்டிய கை காற்றில் தொங்கியது. பதிவு பெண் உடனே இரண்டாவது சீட்டைத் திலகா பக்கம் நகர்த்தினாள். “இந்த ரசீதும், இந்த டோக்கனும். பொருட்களோட நோயாளியையும் புதிய வார்டுக்கு கூட்டிப்போங்க.”

“நான் கூட வர்றேன்,” ரேவதி அத்தை இன்னொரு முறை சொன்னாள்; இப்போது கட்டளையாய் இல்லை, வழுக்கிவிடும் இடம் பிடிக்க முயல்பவரின் அவசரமாக.

அர்ஜுன் சக்கர நாற்காலியின் கைப்பிடியில் விரலை இறுக்கியான். “அத்தை, அம்மா இங்கதான் இருக்கட்டும். நீங்க அவர்கிட்ட இருங்க.” அவன் திலகாவை நேராகப் பார்க்காமல் சொன்னாலும், பையை வேறு யாருக்கும் கொடுக்கவில்லை.

அடுத்த நிமிஷம் செயல் வேகமாக நகர்ந்தது. வார்ட்பாய் நாற்காலியைத் தள்ள, திலகா நீலப் பையை ஒரு தோளில் போட்டுக்கொண்டு மருந்துப் பொதியை மற்ற கையில் எடுத்தாள். வழியில் லிப்ட் கூட்டம். பதிவு பெண், “ஸ்ட்ரெச்சர் வருது, ஓரமாக,” என்று கத்தினாள். திலகா உடனே நாற்காலியைச் சுவரோடு திருப்பினாள்; அர்ஜுனின் முழங்கால் லிப்ட் கதவின் உலோக ஓரத்தைத் தொடாதபடி அவள் கை இடையில் வந்தது.

மேல்தள வார்டு வாசலில் மீண்டும் தடுப்பு. “ஒரு உறவினர் மட்டும்,” என்ற பாதுகாப்பு ஊழியர்.

ரேவதி அத்தை தூரத்தில் இருந்து சீக்கிரம் வந்து, “நான் உள்ளே போறேன்,” என்றாள்.

திலகா அங்கேயே நின்று பையைத் திறந்தாள். மருந்துச் சீட்டு, ரசீது, நோயாளி கைப்பட்டி நகல்—அனைத்தையும் ஒரு கட்டாக எடுத்தாள். “இது யாருக்குன்னு கீழே முடிஞ்சிருச்சு,” என்றாள். பையை மூடிவிட்டு சக்கர நாற்காலியின் பின்புறக் கைப்பிடியில் ஒன்று, தன் தோளில் ஒன்று—இரண்டு கைகளாலும் சுமையைப் பகிர்ந்துகொண்டாள். “வாங்க.”

அர்ஜுன் உடனே நாற்காலியில் இருந்து எழ முடியவில்லை; ஆனாலும் பையின் கீழ்புறத் தாளியை கைநீட்டி பிடித்தான். ரேவதி அத்தை, “அதை அவன்கிட்ட வைக்காதே!” என்று கத்தினாள்.

“அவனோடதுதான்,” திலகா சொன்னாள். அவள் குரலில் அச்சம் இல்லை; நேரம் வீணடிக்கிற கோபம் மட்டும் இருந்தது. “விட்றா கீழே விழும்.”

ஒரு கணம் யாரும் நகரவில்லை. பின் வார்ட்பாய் அலுத்த முகத்தோடு, “அம்மா, வழி விடுங்க,” என்றான். பாதுகாப்பு ஊழியர் கதவைத் திறந்தான். திலகா பையை சக்கர நாற்காலி கைப்பிடி மீது சரிசெய்தாள்; அர்ஜுன் கீழ்புறம் பிடித்தபடி இருந்தான். அந்தப் பை இப்போது ஒரே மனிதரின் பொருளாக இல்லை; இருவரின் கைகளால் தான் நகர முடிந்த சுமையாக மாறியது.

அவர்கள் உள்ளே சென்றதும் கூட கதவு முழுவதும் மூடப்படவில்லை. ரேவதி அத்தை பின்தொடர முயன்றாள்; ஆனால் செல்வி அம்மா நாற்காலியிலிருந்து எழுந்தபடி, “ரேவதி, எனக்குத் தண்ணீர் கொடு,” என்றார். அவளது குரல் பெரியதாக இல்லை. ஆனாலும் ரேவதி அத்தை திரும்ப வேண்டி வந்தது. அந்தச் சிறிய தடை போதுமானது. திலகா, அர்ஜுன் இருவரும் வார்டு வழிச்சாலையில் ஒரே வேகத்தில் சென்றார்கள்.

புதிய படுக்கையில் அவனை மாற்றும்போது பை கீழே இறக்கப்படவில்லை. சாலின் ஸ்டாண்ட் ஒரு பக்கம், தலையணை ஒரு பக்கம், நீலப் பை நடுவில். “மருந்து அரைமணி நேரத்துக்கு பிறகு,” செவிலியர் சொன்னாள். “கட்டணம் இன்னும் சமநிலை இருக்கு. கீழே சென்று செலுத்தணும்.”

அது மீண்டும் கவுண்டர். மீண்டும் யார் செல்வது, யார் காத்திருப்பது என்ற கேள்வி. திலகா ரசீதை எடுத்தாள். “நான் போகிறேன்,” என்று சொல்லி திரும்பினாள்.

அர்ஜுன் அவளை நிறுத்தவில்லை. ஆனால் பையை அவள் தோளில் மட்டும் ஏற்ற அனுமதிக்கவும் இல்லை. படுக்கையின் ஓரத்தில் சாய்ந்தபடி கீழே உள்ள சிறிய பொதியை எடுத்து அவள் கையில் தந்தான்; நீலப் பையின் நீண்ட பட்டையை அவள் தோளில் ஏறும்படி அவன் விரலால் தூக்கி வைத்தான். “நான் வர்றேன்,” என்றான்.

“உனக்கு தலை—”

“சக்கர நாற்காலியில.” அதற்குள் வார்ட்பாய் வந்துவிட்டான். அர்ஜுன் அவன் பக்கம் தலைகுனிந்தான். “கீழே கவுண்டர்.”

ரேவதி அத்தை இதைக் கேட்டவுடன் மீண்டும் வந்து, “ஏன்? அவள் போயிடட்டுமே. நீங்க ஓய்வு எடுக்கணும்,” என்றாள்.

அர்ஜுன் இந்த முறை நேராக அவளைப் பார்த்தான். சோர்வான கண்களே இருந்தன; ஆனாலும் அவன் கையை நீட்டி பையின் பட்டையை திலகாவின் தோளிலிருந்து வழுக்காமல் பிடித்தான். “அத்தை, பை கீழே போகுது. நாங்க கூட்டிக்கிட்டுப் போறோம்.”

அந்த ‘நாங்க’ ரேவதி அத்தைக்கு எதிராக வீசப்பட்ட வார்த்தை போல இல்லை. அதனால் தான் அது ஆழமாகத் தாக்கியது. அவளுடைய முகத்தில் உடனே எதுவும் உடையவில்லை; ஆனால் கையை நீட்டிய நிலையில் திருப்பிக் கொள்ள வேண்டி வந்தது. அருகே நின்ற செவிலியர் ஏற்கனவே சக்கர நாற்காலியைத் தள்ளத் தொடங்கிவிட்டாள்.

கீழே செல்லும் வழி நீண்டதாகத் தோன்றியது. லிப்ட் கதவின் உலோகத்தில் மங்கிய முகங்கள். திலகா பையின் மேல் பகுதியைத் தாங்கினாள்; அர்ஜுன் உட்கார்ந்தபடி கீழே தொங்கும் பக்கத்தை பிடித்தான். சில நேரங்களில் அந்தப் பை அவள் முழங்காலில் மோத, அவன் கை சரி செய்தது. சில நேரங்களில் லிப்ட் ஆடும்போது அவன் விரல்கள் பிடியை இறுக்கியது. அவர்கள் பேசவில்லை. பேசினால் அதை யாரோ கேட்டு விடுவார்கள்; அதற்கும் மேலாக, பையைச் சுமப்பதற்கான சுவாசத்துக்கு இடம் தேவைப்பட்டது.

கவுண்டர் வரிசையில் நின்றபோது இடம் குறைந்திருந்தது. ஒரு நீண்ட இரவு கழித்து விடிந்த மருத்துவமனைக்கும் தனி சோர்வு உண்டு; தரையில் துடைத்த நீர் பாதிச் சுரண்டு இருந்தது, சுவரோர நாற்காலியில் யாரோ விட்டு சென்ற செய்தித்தாள். திலகா ரசீது எண் சொல்ல வரிசையில் நின்றாள். அர்ஜுனை நாற்காலியோடு அருகில் நிறுத்திவிட்டுப் பையை அவள் கீழே வைக்கவில்லை. அவள் விரல்களில் இருந்து அவன் கைக்கு, அவன் கையிலிருந்து பையின் எடைக்கு ஓர் அமைதியான வழித்தடம் இருந்தது.

பணம் செலுத்தி முடித்ததும் திரும்பிச் செல்லும் முன் திலகாதான் முதலில் அருகிலிருந்த காலியான காத்திருப்பு பெஞ்சின் ஓரத்தில் உட்கார்ந்தாள். பையை தன் இரண்டு முழங்கால்களுக்கிடையில் நிமிர வைத்தாள். ஒரு இதழ் நேரம் கழித்து அர்ஜுனின் சக்கர நாற்காலி அவள் பக்கத்துக்கு நகர்த்தப்பட்டது; அவன் மெதுவாக எழுந்து, பெஞ்சின் அதே வரியில் அவள் அருகே அமர்ந்தான். பை இன்னும் நடுவில் இருந்தது. அவர்கள் முழங்கால்கள் தொட்டுக்கொள்ளவில்லை; ஆனால் ஒரே கோட்டில் சமமாக இருந்தன. திலகா பையின் பட்டையை சற்று தளர்த்தினாள். அடுத்த நொடியில் அர்ஜுன் கீழே சரிந்த பக்கத்தை மீண்டும் தூக்கி நேராக்கினான். அதைத்தான் கையில் வைத்துக்கொண்டு அவர்கள் வரிசை நகரும் சத்தத்துக்குள் அசையாமல் இருந்தார்கள்.