எரிந்த கோடு உடையவில்லை

“இதை நீயே முடிச்சுட்டு போ,” என்று ரேவதி கோப்புகளை நிலாவின் கைகளில் நெரித்துவிட்டு, தன் குளிர்ந்த காபி கப் எடுத்துக் கொண்டு நடந்துசென்றாள். இரவு ஒன்பதைத் தாண்டிய சேவைத் துறை அலுவலகத்தில் பக்க நுழைவாயில் வழிச்சாலையின் வெள்ளை விளக்கு மெல்ல ஒலித்தது; மேசை மீது வைக்கப்பட்டிருந்த நிலாவின் சாப்பாட்டு பெட்டி திறக்கப்படாமல் குளிர்ந்துகிடந்தது. மாலைமுதல் செய்த முழு திருத்தப்பணியும் ரேவதியின் பெயரில்தான் போகும் என்பதை அவள் அறிந்திருந்தாள்; ஆனாலும் நாளை வீட்டு வாடகை, அம்மாவின் மருந்து, தம்பியின் தேர்வு கட்டணம்—இவற்றுக்குள் தன் மரியாதைக்காக வேலைவிட்டு எழுந்துசெல்ல முடியாது.

“இது என் பகுதி இல்லை,” என்று அவள் அமைதியாக சொன்னாள்.

“இப்போ எல்லாமே உன் பகுதிதான். மேல் அதிகாரியிடம் நல்ல படம் போகணும்னா இதை பேசாம பண்ணணும்,” ரேவதி திரும்பிப் பார்த்ததேயில்லை.

அந்தச் சமயத்தில்தான் வழிச்சாலையின் முடிவில் நின்றிருந்த அர்ஜுனின் பார்வை அவள்மீது விழுந்ததை நிலா உணர்ந்தாள். மேலாண்மை குழுவின் வாரிசு, அலுவலகத்தில் எல்லோருக்கும் தூரம் வைத்துப் பேசும் மனிதன். அவன் வழக்கமாக யாரின் சண்டையிலும் தலையிடமாட்டான். ஆனால் அந்த இரவு, அவள் கையில் நசுங்கிய கோப்புகளும், திறக்கப்படாத சாப்பாட்டு பெட்டியும், சோர்வால் சிவந்த கண்களும் அவனுக்கு தனியாகத் தெரிவதுபோல் இருந்தது. அவள் முகம் திருப்பிச் செல்ல முயன்றபோது, அவன் அவளருகே வந்து அந்த கோப்புகளை நேராக அவள் கையிலிருந்து எடுத்தான். விரல்கள் மோதி விடும் தூரத்தில் அவன் நின்றான்; தொடவில்லை. “இது யாருடைய திருத்தம்?” என்று கேட்ட குரல் மெலிதாக இருந்தாலும், வழிச்சாலையின் ஒலி அங்கேயே நின்றுபோனது.

ரேவதி தள்ளிப்போய் நின்றாள். “டீம் வேலைதான், சார்.”

“அப்படியென்றால் டீம் பெயரில் போகும். ஒரே ஒருத்தி இரவெல்லாம் உட்கார்ந்து முடியக்கூடாது.” அவன் கோப்பின் முதல் பக்கத்தைப் புரட்டினான். “நிலா, நீ முடிக்க வேண்டியது நீ செய்த பகுதி மட்டும். மீதி நாளைக்கு.”

அதுவே போதும் என்று அவள் நினைத்தாள். அலுவலகத்தில் யாரும் தன்னிடம் நீயும் ஒருத்திதான் என்று சொல்லிவைத்ததில்லை. அந்த ஒரு வாக்கியம், தொடாமல் நெருங்கிய அந்த ஒரு நிமிடம்—அவள் மூச்சை சீர்படுத்திக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது.

அடுத்த வாரமே அழுத்தம் வேறு வடிவம் எடுத்தது. அலுவலக ஆண்டு நிதியாளர்கள் விருந்துக்கு மேலாளர் குடும்பங்களும் வந்திருந்தனர். சென்னையின் நுங்கம்பாக்கம் கிளப் மண்டபத்தில் விளக்குகள் பளபளத்தன; அர்ஜுனின் அத்தை சிவகாமி மங்கைபோல் சுற்றி நடந்து, யாருக்கு யார் பொருத்தம் என்று கணக்கிட்டுக் கொண்டிருந்தாள். ரேவதியை அவள் அருகில் நிறுத்தி, “எங்கள் வீட்டாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் மாதிரி பேசிக்கிட்டு இருக்கோம். இவ்ளோ நாளாச்சே,” என்று பலருக்கும் கேட்கும்படி சொன்னாள். அந்த ஒரு வரியில் ரேவதியின் முகத்தில் நாணம் அல்ல, வெற்றி தெரிந்தது.

நிலா பதிவேட்டருகே நின்று விருந்தினர்களின் விவரங்களை எழுதிக் கொண்டிருந்தாள். அது அவள் பதவி அல்ல; ஆனாலும் யாரோ ஒருவருக்கு செய்யவேண்டிய சிறுபணிகள் எப்போதும் அவள் மேசையில்தான் வந்து விழும். சிவகாமி அத்தை அவளை நோக்கி, “குடிநீர் கண்ணாடி அங்கே குறைஞ்சிருக்கு. நீ பார்த்துடு,” என்றாள்; அவள் அலுவலக ஊழியர் அல்ல, வீட்டுப்பெண் போல.

அந்த நேரம் அர்ஜுன் மேடையிலிருந்து இறங்கி நேராக பதிவேட்டருகே வந்தான். “இதைக் யார் அவளிடம் கொடுத்தது?” என்று கேட்டான். யாரும் பதில் சொல்லவில்லை. அவன் கண்ணாடி கேட்கவில்லை, நன்றி சொல்லவில்லை; பதிவேட்டை நிலாவின் முன் மேலும் சரி செய்து வைத்து, “இன்றைய வருகைப் பதிவு நீயே முடி. தவறு வரக்கூடாது,” என்றான். அது வேலைவிதியாகச் சொல்லப்பட்டாலும், எல்லோரும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்—அவன் ஒரு விருந்தில் தன் குடும்பம் ஏற்படுத்திய காட்சியை விட்டு, அவள் நிற்கும் சிறிய மேசையருகே நின்றுவிட்டான். ரேவதியின் புன்னகை சிறிது தள்ளிச் சரிந்தது.

பிறகு உணவுக் கூடத்தில், சிவகாமி அத்தை திட்டமிட்டே குத்தினாள். “அலுவலகம் அலுவலகம்தான். எல்லாருக்கும் தங்கள் இடம் தெரிஞ்சிருக்கணும். எல்லாரையும் அதிகமா கவனிச்சா பிறகு பேச்சு வரும்.”

அவள் நேராக நிலாவை நோக்கிப் பேசவில்லை. அதுதான் இன்னும் இழிவாயிருந்தது.

அர்ஜுன் தட்டில் இருந்த கரண்டியை வைத்துவிட்டு, “பேச்சு வரக்கூடிய விஷயத்தை முதலில் யார் செய்றாங்கன்னு பார்த்தா நல்லது, அத்தை,” என்றான். பிறகு நிலாவை நோக்கி அல்ல, மேசையிலிருந்த அனைவரையும் நோக்கி, “இவங்க இந்த மாதம் முழு கிளை கணக்கை இழப்பிலிருந்து காப்பாத்தியவர். யாருக்காவது ‘இடம்’ பற்றி சந்தேகம் இருந்தா சம்பளப் பட்டியலைப் பாருங்க.”

குடும்ப மேசையில் அவன் அத்தைக்கு எதிராகப் பேசுவது முகக்கேடு. அந்தச் சில நொடிகள் மண்டபத்தின் ஏர் கண்டிஷன் குளிரே ஒலித்தது போல இருந்தது. நிலா தலையைக் குனிந்தாள்; அவமானமில்லை, ஆபத்து. அந்த கவனம் இப்படி தெரிந்துவிட்டால், எல்லோரும் தவறான கதையைத்தான் கட்டுவார்கள்.

அவள் அந்த இரவுக்குப் பிறகு தெளிவான தூரம் வைத்தாள். அலுவலகத்தில் அவனிடம் நேராகப் பேசுவதைக் குறைத்தாள்; தேவையான கோப்பை மட்டும் விட்டு விலகினாள். ஆனால் அர்ஜுன் பின்வாங்கவில்லை; அவன் நெருங்கவும் இல்லை. வித்தியாசம் அதுதான். அவள் கைக்கு வரும் கூடுதல் வேலைகளை மீண்டும் அனுப்பிவைத்தான். ரேவதி தவறை நிலாவ்மீது தள்ள முயன்ற கூட்டத்தில், “அதைச் செய்தவர் பெயர் இங்கே இருக்கிறது,” என்று அமைதியாகச் சொன்னவன் அவன்தான். ஓர் நாள் மதியத்தில், நிலா பேருந்து அட்டையின் சிதைந்த விளிம்பை பணப்பையில் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது, அலுவலக வாகனம் வெளியில் காலியாக இருந்தும், அவன் தன் காரைக் கொண்டுவரவில்லை; மழை நின்றதும் கூட்டத்தோடு அவளும் வெளியேறட்டும் என்ற காத்திருப்பு மட்டும்.

அதுவே அவளை அதிகமாக உளைத்தது. கட்டளைப் பேசும் மேல் நிலை மனிதன் திடீரென்று ஒரு கோட்டுக்குள் நின்றுவிடும்போது, அந்தக் கோடு எவ்வளவு எரிகிறது என்று கோடு வைத்திருப்பவளுக்குத்தான் தெரியும்.

ஒரு மாலை அவள் வீட்டுக்குள் வந்தபோது, கதவின் அடியில் அர்ஜுனின் அலுவலக அணுகல் அட்டை இருந்தது. காலை கூட்டத்தில் அவன் பையில் இருந்து விழுந்திருக்கும்; பாதுகாப்பு மேசையில் ஒப்படைக்கலாம். ஆனாலும் பெயர் தெரிந்த பொருளை அந்நிய கையில் கொடுப்பதற்கு முன் அவள் அவனுக்கு ஒரு குறுஞ்செய்தி அனுப்பினாள்: “அட்டை என்னிடம் இருக்கிறது. கீழே பாதுகாப்பு மேசையிலே வைக்கிறேன்.”

பத்து நிமிடத்தில் பதில் வந்தது: “நான் வருகிறேன்.”

அவள் புருவம் சுருங்கியது. இரவு. குடியிருப்பு மாடிப்படிகள். அக்கம் பக்கத்தார் கதவுகள் பாதியாக திறந்திருக்கும் நேரம். அவர் வரக்கூடாது.

அவன் வந்தான். மழைத் துளிகள் சட்டையின் தோள்களில் இருந்தன. மூன்றாம் மாடி நெறிய வழிச்சாலையில் மின்விளக்கு மெல்ல ஒலித்தது. நிலா கதவை முழுதாகத் திறக்காமல், உள்ளே நின்றபடியே அட்டையை நீட்டினாள். “இங்கிருந்து எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.”

அர்ஜுன் ஒரு அரைஅடி முன்னேறினான். அவள் உடனே கையை நீட்டி அவன் மணிக்கட்டைப் பிடித்தாள். பலமாக இல்லை; போதும் என்ற அளவு. “உள்ளே வராதீர்கள்.”

அவன் நின்ற விதமே அவளைக் கலங்கச் செய்தது. உடனே. எந்த விளக்கமும் கேட்காமல். அவன் பார்வை அவள் முகத்தில் மட்டும் நிலைத்திருந்தது; அவள் பிடித்திருந்த மணிக்கட்டின் மீது கூட அவன் பார்வை விழவில்லை. அவள் கை அவன் தோலின் வெப்பத்தை உணர்ந்ததும் பின்னே எடுத்துக்கொண்டாள். அட்டை அவன் கையில் போனது.

“நன்றி,” என்றான்.

“இரவு நேரம். அக்கம் பக்கத்தார் பார்க்கலாம்.”

“அதனால்தான் நின்றுட்டேன்.”

அந்த ஒரே வரி மாடிப்படிச் சுவரில் நீண்ட நேரம் தங்கியது. அவன் திரும்பிச் சென்ற பிறகும், அவள் கதவை மூடும்போது உள்ளங்கையில் அவன் மணிக்கட்டின் துடிப்பு இருந்தது.

அதற்குப் பிறகு விதி கடினமாயிற்று. அலுவலகத்தில் அவன் அவளைப் பாதுகாக்கவில்லை; ஆதாரத்தைக் காத்தான். வாக்கியங்களில் அவள் பெயருக்கு அப்பால் எதுவும் இல்லாமல் இருந்தது. ஆனாலும் ஒவ்வொரு முறையும் யாராவது நிலாவை கீழே தள்ள முயன்றால், கோப்பின் சாய்வு அவள் பக்கம் திரும்பியது. ஒரு நாள் ரேவதி, “நீ இந்த அளவுக்கு உயர்ந்து பேசுறது யாரை நம்பி?” என்று சீற்றமடைந்தபோது, அர்ஜுன் கூட்டறை கதவிலேயே நின்று, “அவள் தரவைக் நம்பி பேசுறா. வேறு எதையும் இங்கே இழுக்காதீங்க,” என்றான். ரேவதியின் குரல் சுருண்டது.

அதே வாரம், சிவகாமி அத்தை நிலாவின் வீட்டுக்கே வந்தாள். காரணம் வேறு—அதே குடியிருப்பில் உறவினர் ஒருவரை பார்க்க. ஆனால் செல்லும் வழியில் கதவுத்திறந்த நிலையில் நிலாவைக் கண்டு நின்றாள். உள்ளே இரவு உணவின் வாசனை, மேசையில் பாதி மடித்த மருந்து ரசீது, குளிர்ந்துவிட்ட சாதப்பெட்டி—இவை எல்லாம் அவளின் வறுமையை அளந்தன. “நல்ல பிள்ளை மாதிரி இருக்கணும். பெரிய வீட்டு பசங்களோட பெயர் சேர்ற மாதிரி நடந்தா பெண்ணுக்கு நஷ்டம் தான்,” என்று கதவிலிருந்தபடியே விட்டுச்சென்றாள்.

அவமானம் நேராக கன்னத்தில் பட்டதுபோல் இருந்தது. ஆனால் கோபம் அழுகையைவிட வறண்டது. அதே இரவு அம்மாவுக்கு மருந்து வாங்கிச் சென்று திரும்பும்போது பைக்கின் பின்பக்கம் ஒரு கார் மெதுவாக வந்தது. குடியிருப்பின் முன் நின்றதும் அர்ஜுன் இறங்கினான். அவன் முகத்தில் வழக்கமான கட்டுப்பாடு இருந்தது; ஆனால் கண்கள் நேராக எரிந்தன.

“அத்தை இங்கே வந்தாங்களா?” அவன் கேட்டான்.

“அது உங்களோட வீட்டு விஷயம். என்கிட்ட கேட்காதீர்கள்.”

“நிலா—”

“இல்லை.” அவள் பைக் சாவியை இறுக்கப் பிடித்தாள். “அலுவலகத்தில் என்னை பாதுகாக்க வேண்டாம். வீட்டுக்கு வந்துபோக வேண்டாம். நான் யாருடைய தயவிலும் நிற்க மாட்டேன்.”

அவன் ஓர் நிமிடம் அசையாமல் நின்றான். பிறகு, “உன்னை தயவால் யாரும் பார்க்க முடியாது,” என்றான். குரல் தாழ்ந்தது. “அதுதான் பிரச்சினை.”

அந்த வரியை அவள் கேட்கவேண்டாமென்று நினைத்தாள். கேட்டுவிட்டாள்.

அடுத்த இரவு, கிளை கணக்கில் திடீர் பிழை. மேலாளர் நகரத்திற்கு வெளியே. எல்லோருக்கும் அழைப்புகள். நிலா திருத்தப் பதிவு புத்தகத்துடன் அலுவலகத்திலிருந்து வெளியேறும்போது மணி பதினொன்று. மழை மீண்டும். ரேவதி திட்டமிட்டதா தெரியவில்லை; ஆனால் தவறான தகவல் அர்ஜுனின் பெயரிலும் போகும் வகையில் இருந்தது. இப்போது அவள் சரி செய்யாவிட்டால், அலுவலக இழப்பும் அவள்மீது விழும்; சரி செய்தால், அவன் இரவு அவள் குடியிருப்புக்கு வர வேண்டியிருக்கும். வந்தால்—அதற்குப் பிறகு அக்கம் பக்கத்தார் கதை சொல்லிவிடுவார்கள்.

அவள் இறுதியில் கோப்புகளைக் கொண்டு வீட்டுக்கு வந்தாள். சிறிய வாடகை வீட்டின் முன் வழிச்சாலையில் மின்விளக்கு அதே ஓசை. உள்ளே அம்மா தூங்கிவிட்டார். முகக்கண்ணாடி தொங்கும் சுவரருகே அவள் நின்று எண்ணிக்கொண்டிருந்தபோது கதவு தட்டியது. ஒருமுறை. இருமுறை இல்லை.

அவள் திறந்தாள். அர்ஜுன் நுழைவாயிலில். மழை வாசனை. கையில் தேவையான கையொப்பப் பதிவு. கீழே படிகளில் யாரோ தண்ணீர் வாளி இழுக்கும் சத்தம். இப்படி நிற்பதற்கே அர்த்தம் உண்டு.

“கையொப்பம் போட்டுட்டு போங்கள்,” என்றாள் நிலா. குரல் உலர்ந்தது.

அவன் காகிதத்தை எடுத்துக் கொண்டு உள்ளே இருக்கும் மேசையைப் பார்த்தான். “ஒளி இங்கே போதாது.”

“அதனால் உள்ளே வர முடியாது.”

அவன் அவளைப் பார்த்தான். இந்த முறை பார்வை வெறுமனே நெருக்கமாக இல்லை; முடிவெடுக்கும்வரைக் குறுகிய கத்திபோல். “நீயே வெளிச்சத்துக்கு கொண்டு வா.”

அவள் காகிதத்தை எடுத்துக் கொண்டு கண்ணாடி இருக்கும் சுவரருகே சென்றாள். மின்விளக்கின் மங்கலான வெளிச்சம் அங்கே விழுந்தது. அவன் கதவின் உள்புற வரம்பைத் தாண்டாமல், இருந்த இடத்திலிருந்து சற்றே முன்னேறி கையொப்பமிட கை நீட்டினான். அந்த அரை அடி தான் ஆபத்து. அவன் தோள் கதவின் கோட்டில், முகம் அவளுக்கு மிக அருகில், கண்ணாடியில் இருவரின் நிழல் ஒரே சட்டத்தில் சேர்ந்தது.

கையொப்பம் முடிந்தது. காகிதத்தைத் திருப்பித் தரும்போது அவன் அசைவின்றி நின்றான். அவன் முகத்தில் சொல்லப்படாததைவிட, சொல்லாமல் நிறுத்திக்கொண்டதுதான் தீவிரமாக இருந்தது. அவன் ஒரு அரைஅடி மேலும் வந்தால், அவள் பின்னோக்கி நகரவேண்டும்; அந்த நகர்வை கண்ணாடி முழுதாகப் பதிவு செய்துவிடும். வெளியே யாராவது காலடி நின்றாலே போதும்.

“அர்ஜுன்.” அவள் அவன் பெயரை முதன்முறையாக இவ்வளவு மெதுவாகச் சொன்னாள். “இங்கிருந்து மேல ஒரு அடி கூட இல்லை.”

அவன் மூச்சு சற்றே மாறியது. கண்ணாடியில் அவன் கையின் நரம்பு தெரிந்தது. பின்னர் அவன் உண்மையிலேயே அந்த கடைசி பாதியடியை எடுத்தான்—அவளிடம் அல்ல, நிற்கும் இடத்தின் எல்லைக்கே. இன்னொரு அசைவு வந்திருக்கலாம். அதைத்தான் நிலா நிறுத்தினாள். அவள் இடது கையை உயர்த்தி அவன் மணிக்கட்டின் முன் வைத்தாள்; தொட்டதில்லை. காற்றில் ஒரு கோடு வரையப்பட்டது போல.

“இல்லை,” என்றாள்.

அந்தச் சொல்லில் வேண்டுகோள் இல்லை. விதி.

ஒரு இதயத் துடிப்பு நேரம் அவன் அங்கே எரிந்தான். பிறகு நடந்த அதுவே திரும்ப முடியாதது. அவன் கையைத் தானாகப் பின்னே இழுக்கவில்லை; அவள் வைத்த கோட்டில் அப்படியே நிறுத்தினான். பார்வை அவள்மீதே. விரல்கள் சுருங்கின. பிறகு அவன் கையில் இருந்த கார் சாவியை மெதுவாக கீழே மேசையிலில்லை, கதவுக்கருகிலுள்ள தட்டில் வைத்தான்—நான் அவசரத்தில் இழுத்து செல்லமாட்டேன், நீயே முடி என்பதுபோல. அடுத்ததாக, அவள் கையிலிருந்த திருத்தப் பதிவு புத்தகத்தை எடுத்துக் கொள்ளாமல், அதன் ஓரத்தை அவள் பக்கம் தள்ளினான். முடிவு அவள் கையில் இருக்கட்டும்.

அது எந்தப் பெரிய அறிவிப்புமில்லை. ஆனால் அர்ஜுன் மாதிரியான மனிதன் செய்யாத இரண்டு விஷயங்கள்: தன் வேகத்தை ஒப்படைத்தல், தன் முடிவை மற்றொருவரின் கோட்டுக்குள் நிறுத்துதல்.

நிலாவின் தொண்டை இறுகியது. அவள் அவன் மணிக்கட்டின் முன் வைத்திருந்த கையை அப்படியே வைத்துக்கொண்டே, “கீழே போங்கள்,” என்றாள்.

அவன் தலை அசைத்தான். திரும்புவதற்கு முன், கண்ணாடியில் அவளின் தோளருகே நின்ற தனது நிழலை ஒரு மூச்சு நேரம் பார்த்து நின்றான். அந்த மூச்சு கண்ணாடியை மெதுவாகத் தொட்டது. நிலா கை உயரத்தையே மாற்றாமல், கதவு திறந்த தூரத்தை இன்னும் குறைத்தாள்.

அவள் கையைத் தளர்க்காமல், “இங்கேயே நிற்கணும் என்பதற்கும் கூட எல்லை இருக்கு,” என்றாள்.

அவனின் நின்ற அசைவு அங்கேயே நின்றது. கண்ணாடி கோட்டில் அவன் மூச்சு மங்கலாகப் படிந்து, ஒளி-நிழல் நடுவே ஒரு நொடிதான் பிடித்திருந்து பிறகு கரைந்தது.