அந்த கவுண்டர் காட்சி அவர்கள்மேல் திரும்பியது

“அந்தப் படிவம் இங்கே வையுங்கள், உங்கள் பெயர் இப்போ பட்டியலில் இல்லை,” என்று முன்கவுண்டரின் கண்ணாடி தட்டில் ரேவதி மாமி விரல் நகத்தால் தட்டிய சத்தம், அங்கிருந்த வரிசையையே திருப்பிப் பார்த்தது.

காவியா கையில் பிடித்திருந்த பழைய மெட்ரோ அட்டையின் உரிந்த விளிம்பு அவள் விரலில் குத்தியது. இரவு வேலையின் சுருக்கம் இன்னும் அவள் சால்வை தோளில் மடங்கிக் கிடந்தது. சென்னை நுங்கம்பாக்கம் தனியார் மருத்துவமனையின் சேவைத் துறை முன்கவுண்டர்—விஐபி வருகை நேரம்—அங்கே காத்திருந்தவர்கள் நோயாளி உறவுகள் மட்டும் இல்லை; பிரபுவின் அத்தை பக்கத்தார், மாப்பிள்ளை வீட்டார், “குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும்” என்று பாதி ஊருக்கே தெரிந்திருந்த அவர்களின் உறவைக் கணக்கிட்டு நிற்கும் கண்களும் இருந்தன.

“நான் காலை முதலே டிராப்-ஆஃப் வழி ஒதுக்கீட்டுக்கான மாற்றம் கேட்டிருக்கேன்,” காவியா அமைதியாகச் சொன்னாள். “டாக்டர் ஷண்முகம் அழைத்துக் கொண்டு வர சொன்ன நோயாளர்—”

“நீங்க இங்கே தற்காலிக உதவி தான்,” ரேவதி மாமி அவள் சொற்களை நடுவே வெட்டினாள். “யார் எங்கே நிற்கணும், யாருக்குப் பாதை திறக்கணும், அதை நான் தீர்மானிப்பேன். முதல்ல அங்கே போய் உட்கார்ந்து காத்திரு.”

உட்காரச் சொன்ன இடம் கவுண்டருக்கு எதிரே சுவரோடு ஒட்டிய பிளாஸ்டிக் நாற்காலியின் உடைந்த மூலை. அங்கே உட்கார்ந்தால் வரிசை நகரும்; அவள் மட்டும் நின்ற இடத்திலிருந்து தள்ளப்பட்டவள் போலத் தெரியும். காவியா அசையவில்லை. பின்னால் நின்ற நிலா திடுக்கிட்டு கையில் இருந்த பதிவு புத்தகத்தை மார்போடு அணைத்துக் கொண்டாள். பிரபு தன் அம்மாவின் பக்கம் பார்த்தான்; ரேவதி மாமியின் முகத்தில், இது வேலை ஒழுங்கு அல்ல, இடம் காட்டுதல் என்ற நிச்சயம் இருந்தது.

காவியாவுக்கு இது புதிய அவமதிப்பு இல்லை. இரண்டாவது வாழ்க்கை போல அவள் நினைவில் நிற்கும் ஒரு முந்தைய நாளில், இதே பெண்மணி இதே கவுண்டரிலேயே அவளுடைய அடையாள அட்டையைப் பிடித்து கீழே வைத்துவிட்டு, “உன்னை யாரும் எதிர்பார்க்கலை” என்று சொன்னபோது, அந்த ஒரு காட்சி மாப்பிள்ளை வீட்டாரின் மதிப்பீட்டையும், வேலை இடத்தின் வாசலையும் சேர்த்து மூடியிருந்தது. அந்த நாளில் காவியா விளக்கம் கேட்டாள். இன்று கேட்கவில்லை.

“மாமி,” என்றாள் அவள், குரலை உயர்த்தாமல். “என்னுடைய பெயர் இல்லைன்னா, யார் நீக்கினாங்கன்னு பதிவில் இருக்கும்.”

“அதைப் பார்க்க உனக்கு அதிகாரம் கிடையாது.” ரேவதி மாமி உடனே திரை பக்கம் திரும்பினாள். அங்கேயே இருந்த பாதுகாப்பு ஊழியரிடம், “இந்தப் பெயருக்கு ஹோல்ட் போடுங்க. டிராப்-ஆஃப் பாதை, முன் நுழைவு, கவுண்டர் முன்னுரிமை—எல்லாம் நிறுத்துங்க. என் கையொப்பத்துல போடுங்க. இவ எதையும் கடக்கக் கூடாது,” என்றாள்.

சுற்றி இருந்தவர்கள் அச்சத்தால் அமைதியாகவில்லை; ஆர்வத்தால் முனைந்து அமைதியாகினர். இப்படிச் சத்தமாக நேரடியாகத் தடை இடுவது அரிது. பாதுகாப்பு மேசையிலிருந்து நீல நிற வழிச்சீட்டு அட்டை கொண்டு வந்த நிலாவை ரேவதி மாமி திருப்பி அழைத்தாள். “இங்கே,” என்று சொல்லி, சிவப்பு பேனாவில் ஒரு பெட்டிக்குள் குறி போட்டாள். கீழே கைச்சாத்திட்டாள். பிறகு இன்னொரு வரியில், “விஐபி வாகனம்—ரேவதி” என்று தானே எழுதிக் கொண்டு, “இந்தப் பாதை எனது காருக்கே திறந்திருக்கும். மற்ற எல்லா மாற்றமும் நிறுத்தம்,” என்றாள்.

அந்த ஒரு கணத்தில் காவியா முதலில் பெற்ற சிறிய வெற்றி அவமானத்திலேயே மறைந்திருந்தது. ரேவதி மாமி அவளைத் தடுக்க அவசரப்பட்டதில், வழிச்சீட்டின் மேல் வாகன வழி பதிவையும் அதே தாளில் சேர்த்துவிட்டாள். தனியாக இருக்க வேண்டிய தடை, தன் காரின் பாதையோடு கட்டி எழுதப்பட்டிருந்தது. காவியா அதை நேராகப் பார்த்து விட்டதும், நிலா பார்வையைத் தாழ்த்தினாள். அவள் புரிந்தாள்.

“நிலா, அட்டையை என்கிட்ட கொடு,” என்ற ரேவதி மாமி. “அவள்கிட்ட எதுவும் போகக்கூடாது.”

நிலா அட்டையை நீட்டிச் செல்ல முயன்றபோது, காவியா ஒரு பக்கம் ஒதுங்கி, சுவரில் தொங்கிய உள்நிலை அழைப்புத் தொலைபேசியை எடுத்தாள். நீண்ட விளக்கம் இல்லை. “சார், முன்கவுண்டரில் காவியா பேசுறேன். டாக்டர் ஷண்முகம் அனுப்பிய வருகை மாற்றம் தடுக்கப்பட்டது. ரேவதி மேடம் சிவப்பு ஹோல்ட்ல தன் வாகன பாதையையும் அதே பதிவில் குறிச்சிருக்காங்க. நீங்கள் இப்போ பதிவு எண்ணைப் பார்த்தால் போதும்,” என்று மட்டும் சொன்னாள்.

அவள் வைத்த கையில் நடுக்கம் இல்லை. காத்திருந்தவர்களில் ஒருவரின் இருமல் மட்டும் கேட்டது; வழித்தடத்தின் மேலொளி மெல்ல ஒலித்தது. ரேவதி மாமி முதலில் சிரித்தாள். “யாரை வேண்டுமானாலும் அழை. இந்த முன்கவுண்டர் என்ன நடக்கணும்னு என்கிட்டத்தான் முடியும்.”

அதைத் தொடர்ந்து வெறும் முப்பது விநாடி. அத்தனைக்கும் மேலில்லை. ஆனால் அந்த முப்பது விநாடியில் வரிசை நகரவில்லை. யாரும் கண்ணாடித் தட்டில் பணத்தை வைக்கவில்லை. பாதுகாப்பு ஊழியன் கையில் இருந்த தற்காலிக தடுப்பு சாவியைத் திருப்பிக் கொண்டே நின்றான்.

பிறகு பின்வாசல் வழி ஓடியபடி மேற்பார்வையாளர் வந்தார். அவனுக்குப் பின்னால் சண்முகமும் வந்தார்; வெள்ளை கோட்டின் கைமடிப்பில் அவசர வளைவு. அவர் நேராக திரையைக் கேட்டார். நிலா பதிவு எண்ணைச் சொன்னாள். திரையில் சிவப்பாக மினுங்கிய வரி: முன் டிராப்-ஆஃப் முழுத் தடை, விதிவிலக்கு—ரேவதி வாகனம், கையொப்ப உறுதி. அதற்கு கீழே அவசர மாற்றங்கள் எல்லாம் நிறுத்தம்.

“யார் இதை ஒன்றாகச் சேர்த்தது?” சண்முகம் கேட்டார்.

ரேவதி மாமி உடனே, “நான் தான். ஒழுங்குக்காக. இவள் வரிசை தாண்டி—”

“காவியா,” என்று மேற்பார்வையாளர் முதல் முறையாக அவளைப் பார்த்து சொன்னார், “உங்களுடைய மாற்ற விண்ணப்பம் எங்கே?”

அந்த ‘உங்கள்’ என்ற ஒரே சொல்லே அறையை மாற்றியது. நிலா உடனே பதிவு புத்தகத்தை காவியாவுக்கு அருகே கொண்டு வந்தாள்; சில நிமிடங்களுக்கு முன் அவளைத் தள்ளிச் சென்ற அதே கண்ணாடி தட்டில் இப்போது புத்தகம் அவள் பக்கம் திரும்பி வந்தது. பாதுகாப்பு ஊழியன் சாவியை ரேவதி மாமிக்கல்ல, காவியாவைப் பார்த்தபடி பிடித்திருந்தான். பிரபு தலை உயர்த்திப் பார்த்தான்; அவன் அம்மாவின் குரலில் இருந்த நிச்சயம் அங்கே இல்லை.

காவியா தன் தாளை வைத்தாள். “இரவு மாற்று ஆம்புலன்ஸில் வந்த வயதான நோயாளிக்கு முன் நுழைவு தூரம் குறைக்க வேண்டி,” என்றாள். “நேற்று இதைத் தடுத்த அதே தவறு இன்று மீண்டும் நடக்கக் கூடாதுன்னு காலை பதிவில் குறிப்பிட்டிருந்தேன்.”

“உடனே செயல்படுத்து,” என்றார் சண்முகம். “மற்ற சிவப்பு தடை அப்படியே இருக்கட்டும். அதை வைத்தவர் தானே பதிவு செய்திருக்கிறார்.”

அந்த கடைசி வரி கத்தல் இல்லை. அதனால்தான் அடியாகப் பட்டது. ரேவதி மாமி உடனே முன்னே வந்து, “அது அப்படின்னு அர்த்தமில்லை. அந்த வரியை நீக்குங்க. என் வண்டி ஐந்து நிமிஷத்துல வரும். மாப்பிள்ளை வீட்டார் இருக்காங்க—” என்றாள்.

“பதிவு ஏற்கனவே பூட்டப்பட்டிருக்கு,” என்றான் மேற்பார்வையாளர். “வாகன பாதை மாற்றம் பாதுகாப்பு உறுதிப்படுத்தல் இல்லாமல் திறக்க முடியாது. கையொப்பம் போட்டவர் நேரடியாக அங்கிருந்தே அனுமதி கேட்கணும்.”

அவளுக்கு முதன்முறையாகச் சுவாசம் தடுமாறியது. “அப்படின்னா நான் போய்த் திறக்க சொல்லுறேன்,” என்று சொல்லி, ரேவதி மாமி திரும்பிப் போனாள். அவள் பின்னால் பிரபுவின் அத்தை விரைந்து சென்றாள். பிரபு மட்டும் அசையவில்லை. அவன் பார்வை சில நொடிகள் காவியாவைத் தொட்டது; அந்தப் பார்வையில் ஆதரவு இல்லை, தாமதமான கணக்கீடு மட்டும் இருந்தது. காவியா அதைப் பார்த்தவுடனே அங்கிருந்தவனும் மற்றவர்களைப் போலவே ஒரு காத்திருக்கும் சாட்சி என்றே முடித்துவிட்டாள்.

முன்கவுண்டரில் வேலை தொடர்ந்து நகரத் தொடங்கியது. நிலா தானாகவே, “அக்கா, இந்த வழிச்சீட்டு உங்க கையிலேயே இருக்கட்டும்,” என்று கொடுத்தாள். காவியா அதை மடக்கி வைத்தாள். மேற்பார்வையாளர் பாதுகாப்பு ஊழியரிடம் அவசர நோயாளி வாகனத்திற்கு முன் வழி திறக்கச் சொன்னார். அந்தச் சிறிய மாற்றம் கூட வரிசையில் நின்றவர்களுக்கு தெளிவாகத் தெரிந்தது: யார் காத்திருக்கச் சொல்லப்பட்டவர், யார் இப்போது பாதையை நிர்ணயிக்கிறவர்.

கதவு அருகே வண்டிச் சக்கரங்களின் சறுக்கல் சத்தம், வாக்கி-டாக்கியின் முறுக்கு ஒலி, வழித்தட விளக்கின் மெல்லிய உமிழ்—அனைத்தும் ஒன்றாகச் சேர்ந்தது. வெளியிலிருந்து ஒரு வெள்ளி நிற கார் வேகமாக முன் வளைவை நெருங்குவதை கண்ணாடி வழியே காவியா பார்த்தாள். ஓட்டுநர் ஹார்னைத் தட்டினான். உள்ளே இருந்த பாதுகாப்பு ஊழியன் உடனே கணினி திரையைப் பார்த்து தலைநீட்டினான். “அதுதான் ரேவதி மேடம் காரு,” என்றான் யாரோ.

காவியா முன்கவுண்டரிலிருந்து விலகவில்லை. அவள் கையிலிருந்த உள்நிலை தொலைபேசியை மீண்டும் எடுத்தாள். இம்முறை ஒரு வரி மட்டும். “பதிவு பூட்டலை நடைமுறைப்படி விடாதீங்க,” என்றாள். “எப்படி எழுதப்பட்டிருக்குதோ அப்படியே போகட்டும்.”

“உறுதி,” என்ற பதில் அங்கேயே முடிந்தது.

வெளியில் ரேவதி மாமி தன் காரை நோக்கி கையை உயர்த்திச் சைகை செய்தாள். அவள் இன்னும் அதிகார குரலில் இருந்தாள்; இந்த இடம் பழக்கத்தின் பலத்தால் திறந்து விடும் என்று நம்பிக்கையோடு. கார் விஐபி டிராப்-ஆஃப் திருப்பை எடுத்த உடன், தரையில் பதிந்திருந்த இரண்டு மஞ்சள் பொல்லார்ட்களின் இடையே சுருண்டு கிடந்த கனரக சங்கிலி மின்னல் போல இழுத்தெழுந்தது. இரும்பு வளையங்கள் ஒன்று ஒன்றை மோதிய சத்தம் கண்ணாடி வழியே உள்ளே வந்தது. முன்னோக்கி வந்த காரின் மூக்கு ஒரு தட்டுப்பாட்டில் நின்றது; சங்கிலி கார் முன்னே நெளிந்து இல்லாமல், செருகி பிடித்துக் கொண்டது.

காவியா வழிச்சீட்டை விரலால் ஒருமுறை நேர்த்தியாகச் செம்மைப்படுத்தி, கவுண்டர் விளிம்பில் இருந்த பதிவை தன் பக்கம் இழுத்துக் கொண்டு, டிராப்-ஆஃப் திருப்பில் இறுக நிமிர்ந்த சங்கிலியைப் பார்த்தபடி அடுத்த நோயாளர் பெயரை அழைத்தாள்.