அவர்களின் பொய் பதிவிலே செத்தது #2

“நிலா, நீ அங்க உட்காராதே, இலை மாற்றி வா,” என்று யுவனின் அம்மா கமலா கையில் இருந்த ஸ்டீல் டம்ளரை சிணுங்க வைத்தபடி சொன்ன நேரத்தில், நிலா ஏற்கனவே அந்த நாற்காலியின் அரை விளிம்பில் உட்கார்ந்திருந்தாள். மயிலாப்பூர் பழைய அடுக்குமாடி வீட்டின் உணவு மேசை நெருக்கமாக இருந்தது; சாம்பாரின் நீராவி, மல்லிகைப்பூ வாசனை, வெந்த வாழைக்காய் வறுவலின் எண்ணெய் கனம்—எல்லாமும் வீட்டுக்காரத் தனமாக இருந்தது. அந்த வீட்டுக்காரத் தனத்தில் மட்டும் அவளுக்கு இடம் இல்லை. யுவன், தன் தட்டில் மோர் ஊற்றிக்கொண்டபடி, “அவ்ளோதான் அம்மா, அவ கம்ஃபர்ட்டா எங்கயும்...” என்று தொடங்கி, வாக்கியத்தை நடுவே விடுத்துவிட்டான். விடப்பட்ட வாக்கியங்களில்தான் அவன் கை சுத்தம் இருக்கும்.

நிலா எழுந்து இலைகளை மாற்றினாள். அவள் பையில் மடித்து வைத்திருந்த பாதி கிழிந்த மெட்ரோ ரசீது விரலுக்கு பட்டது. மாலை சேவைத் துறையிலிருந்த அலுவலகத்திலிருந்து வேகமாக ஓடி வந்து, இதே வீட்டுக்கு கேக் பெட்டி எடுத்துவந்ததும், அந்தப் பெட்டியின் காகித மூடியை அவள்தான் மடித்துத் திறந்ததும், யாருக்கும் நினைவில்லை. “அருணா வீட்டாருக்கு சொல்லி வச்சிருக்கோம்,” என்று கமலா அடுத்த சோற்றை பரிமாறிக்கொண்டே சொன்னபோது, மேசைச் சுற்றி இருந்த அத்தைமார்கள் மெல்ல சிரித்தார்கள். “இந்த தடவை விஷயம் சரியா போய்டும். முந்தினதெல்லாம் சின்ன வயசு நட்பு.”

சின்ன வயசு நட்பு.

குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் என்று ஆண்டுக்காண்டு சுற்றி நடந்த உறவை, ஒரு கை அசைப்பில் அப்படிச் சுருட்டி எறியலாம் என்கிற அளவுக்கு யுவன் அமைதியாக இருந்தான். அவன் போன் டைனிங் மேசையின் ஓரத்தில், தண்ணீர் சொட்டுகள் படிந்த கண்ணாடி மேலே தலைகீழாக இருந்தது. திரை ஒளி ஒருமுறை உள்ளங்கையில் ஒளிர்ந்தது போல அடித்து அணைந்தது. பெயர் தெரியவில்லை. ஆனால் அதைப் பார்த்தவுடன் அவன் விரல் திடுக்கிட்டுப் போய் போனைத் திருப்பி வைத்ததை நிலா பார்த்தாள்.

“நான் பரிமாறிக்கிறேன்,” என்று அவள் சொன்ன குரல் தட்டையாக இருந்தது. யாரும் எதிர்பார்க்காதபடி அவள் மேசையை விட்டுப் போகவில்லை. பாத்திரத்திலிருந்து கூழை எடுத்துக் கமலாவின் அண்ணனுக்கு வைத்தாள். அடுத்த இலைக்கு கூட்டு வைத்தாள். வேலையாடி போல வேலை செய்தாலும், வெளியேறி அவர்களுக்கு எளிதாக்கிக் கொடுக்கவில்லை. அதுதான் அவள் முதல் அசைவு.

சரண்யா சமையலறை கதவு அருகே சாய்ந்தபடி எல்லாத்தையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். யுவனின் சித்தி மகள். வாயை மூடமாட்டாள், ஆனால் தேவையில்லாத நாடகமும் பிடிக்காது. நிலா அருகே வந்தபோது அவள் மெதுவாக, “அக்கா, அவன் பழைய போன் இன்னும் இருக்குதா?” என்று கேட்டாள். சிந்திப்பதற்குள் கேள்வி வந்தது. நிலா அவளைப் பார்த்தாள். சரண்யா கண்களை மட்டுமே அசைத்தாள்; ஹாலில் டிவி கீழே சார்ஜருக்கு சொருகி கிடந்த பழைய கருப்பு போனைச் சுட்டினாள். “அந்த WhatsApp backup ரீஸ்டோர் பண்ணனும்னு நேற்று என்னிடம் கேட்டான். memory fullன்னு புலம்பினான்.”

நிலா பரிமாறிய கை மெதுவானது. “எதுக்கு?”

“புது போன்ல ஏதோ பழைய புகைப்படம் தேவைன்னு. ஆனா...” சரண்யா சொல்வதை நிறுத்தி, தன் கைப்பேசியைத் திறந்தாள். “நான் ஒன்னு பார்த்தேன். நீ பார்க்கணும்.”

ஹாலின் ஓரத்தில் எலிவேட்டர் கண்ணாடிபோல் மாசு படிந்த ஷோக்கேஸ் கண்ணாடி இருந்தது; அதில் நிலாவின் முகம் நின்றும் நின்றதுபோல தெரிந்தது—அரை வீட்டு வெளிச்சம், அரை விழுங்கப்பட்ட அவமானம். சரண்யா அவளை நீர்குடுவை எடுக்கிறதுபோல் அழைத்து சென்றாள். பழைய போன் திறக்க சிரமப்பட்டு, கடைசியில் விரல் அச்சு வேலை செய்யாததால் pattern போட்டாள். யுவன் மேலே பார்த்தான். “என்னடி நீங்க?”

“புகைப்படம் பார்க்கறேன்,” என்று சரண்யா அசட்டையாகச் சொன்னாள்.

WhatsApp திறந்ததும் சில பழைய அரட்டைகள் வெள்ளம் போல் வந்தன. குடும்பக் குழுக்கள், அலுவலகச் செய்திகள், மாசமாசமாக மாறிய display pictures. நிலா ஏதாவது கண்டுபிடிக்கத் தயாராகவே இல்லை. ஆனாலும் ஒன்றில் கண் நின்றது. ‘ராமமூர்த்தி மாமா’ என்ற பெயருக்கு கீழே ஒரு backup தேதியுடன் மேலே வந்த செய்தி. நேரம் பழைய வடிவில். ஒரு வரி preview மட்டும் தெரிந்தது: “மாமா, நான் முடிவு பண்ணிட்டேன்—”

“ஓபன் பண்ணு,” என்று நிலா சொன்னாள்.

அதைத் திறந்தபோது, முழு செய்தி வரவில்லை. ஆனால் தேதியின் பக்கத்தில் ஒரு விசித்திரம் இருந்தது. யுவன் எல்லோரிடமும் கூறிய கதையில், அவன் அருணாவைப் பற்றி பேசத் தொடங்கியது மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பு. இந்த செய்தி அதற்கு முன்னைய வருடம்தான். சரண்யா ஸ்க்ரோல் செய்தாள். கீழே system line: “இந்த அரட்டை காப்பகப்படுத்தப்பட்டது.” மீண்டும் மேலே. அந்தக் காப்பக தேதி வேறு. “இது சுத்தமில்லை,” என்று அவள் சொன்னாள். “அதே நாள்ல archive, unarchive, மறுபடியும் archive. யாராவது வரலாற்றை ஒத்திசைக்கும்போது இப்படி நடக்கும்.”

நிலா எந்தத் தீர்ப்பும் சொல்லவில்லை. ஆனால் வயிற்றுக்குள் ஏற்கனவே குளிர் சேர்ந்தது. தேர்ந்தெடுத்தவன் யார், பிறகு சொல்லியவன் யார்—இரண்டும் வேறு என்று ஒற்றை நேர முத்திரைச் சங்கிலி அவள்முன் நரம்பைப் போலத் தெரிந்தது.

“ஏய், கொடு,” என்று யுவன் திடீரென்று வந்து போனைப் பறிக்க முயன்றான். அவன் வேகம் அவன் தவறை விட பெரிய சாட்சி. சரண்யா கை மாற்றி தவிர்த்தாள். போன் அவள் விரலிலிருந்து கிட்டத்தட்ட நழுவியது; நிலா தன்னிச்சையாகப் பிடித்தாள். அந்தத் தருணத்தில் டைனிங் மேசை ஓசைகள் நிற்கவில்லை, ஆனால் அவை எல்லாம் வேறு அறையில் நடப்பதுபோல் தொலைந்தன.

“எதுக்கு இவ்வளவு அவசரம்?” சரண்யா கூர்மையாகக் கேட்டாள்.

“அது personal,” என்று யுவன் சொன்னான். “குட்டி விஷயத்துக்காக scene பண்ணாதீங்க.”

நிலா இன்னும் திரையைப் பிடித்திருந்தாள். யுவன் அவள் கையிலிருந்து எடுக்க முனைந்தபோது, அவன் நகம் அவள் கைவிரலில் உரசியது. அதே நொடி சரண்யா ஒலியெடுத்து, “மாமா, அவன் கையைப் பாருங்க,” என்று ராமமூர்த்தி மாமாவை அழைத்தாள். வயிறு பெருத்த, மெதுவாகப் பேசும் அந்த மூத்தவர் எழுந்து வந்தார். யுவன் உடனே குரலை மாற்றினான். “எதுவும் இல்ல மாமா. பழைய போன்.”

“அப்படின்னா கொஞ்சம் காட்டினா என்ன?” என்றார் ராமமூர்த்தி மாமா. அவர் குரல் சத்தமில்லை. ஆனால் அந்த வீட்டில் இன்னும் சில கதவுகள் அவர் பார்த்தால்தான் திறக்கும்.

அவசரத்தில் யுவன் wrong swipe அடித்தான். archived chats பட்டி முழுதாகத் திறந்தது. மேலே மறைத்து வைத்திருந்த அரட்டைகள் அடுக்காக தெரிந்தன. ஒன்று, இரண்டு அல்ல—பல. சில பெயர்கள் மாற்றப்பட்டிருந்தன; சிலருக்கு initials மட்டும். ஆனால் ராமமூர்த்தி மாமா என்ற பெயர் அங்கே மீண்டும் இருந்தது. சரண்யா அதை அழுத்தினாள். “நிறுத்து!” என்று யுவன் அவளைத் தள்ள முயன்றான். கமலா கத்தினாள். தட்டு ஒன்றின் விளிம்பு தரையில் மோதி சத்தமிட்டது.

அரட்டை திறந்தது.

முழு உரை உடனே வரவில்லை. பழைய மீளமைப்பு இன்னும் தரவு இழுத்துக் கொண்டிருந்தது. அந்தக் காத்திருப்பு எல்லாரின் கழுத்திலும் விரல் வைத்தது. திரையில் மேலே ஏற்கனவே இருந்த சில வரிகள் தோன்றின. ஒன்று பின் ஒன்றாக. தேதிகள் பழையவை. நேரங்கள் தெளிவாக. ராமமூர்த்தி மாமா கண்ணாடியை மூக்கின் மேலே தள்ளி திரையை நெருங்கிப் பார்த்தார்.

“இது இப்போ வேண்டியதில்ல,” என்று கமலா முன்னே வந்து சொன்னாள். “வீட்டுல சாப்பாடு நடக்குது. நிலா, நீயும் அறிவா இரு. பழைய மெசேஜ் எல்லாம் எடுத்து என்ன பயன்? உன்ன கெட்டவள்னு யாரும் சொல்லல. ஆனா இப்படி பிடிவாதம் பிடிச்சா உனக்குத்தான் களங்கம்.”

அது திடீரென்று அன்புக் குரல் போல் வந்தாலும், உள்ளே இருந்த கட்டளை பளிச்சென இருந்தது: பெயர் வேண்டாம், இடம் வேண்டாம், அமைதி மட்டும் வாங்கிக்கொள்.

“நிலா நல்ல பொண்ணு,” என்று அத்தை ஒருத்தி உடனே துணை போட்டாள். “யுவன் கூட closeஆ இருந்தது இருக்கலாம். அதுக்காக எல்லார்முன்னாடி...”

“Closeஆ?” சரண்யா கடித்தாள்.

“சும்மா இரு,” என்று யுவன் அவளை முடக்கியான். பிறகு நிலாவை நோக்கி மெலிந்த குரலில், “நீ போன் கொடு. பிறகு நாம பேசிக்கலாம்.”

பிறகு. தனியா. பதிவு இல்லாமல். அவன் எப்போதும் அப்படித்தான் செய்தான் என்பதை நிலா அப்போது தான் முழுதாகப் பார்த்தாள். அவளைப் பற்றிய உண்மை எப்போதும் குரலில் மட்டும். பொய் மட்டும் சாட்சி உள்ள இடங்களில்.

திரையில் இன்னும் சில வரிகள் திறந்தன. ஆனால் மேலே ஓர் unread marker இருந்தது—காப்பகத்திலிருந்து இழுத்து கொண்டுவரப்பட்ட பழைய தொகுதியின் நடுவில், இன்னும் திறக்கப்படாத ஒரு நீளமான செய்தி. நேரம் மட்டும் தெரிந்தது. அந்த நேரம், அவள் வாழ்க்கையில் முக்கியமில்லாத நாளாக அவன் பின்னர் நடித்த நாளுக்கு முன்னைய காலை.

கமலா விரைந்து தீர்வை வைத்தார். “நாளைக்கு நிச்சயதார்த்தம் மாதிரி ஒன்றும் இல்லை. பேசிப் புரிஞ்சிக்கலாம். நிலா, உனக்கு நாங்களே நல்ல இடம் பார்த்து...” அந்த ‘நாங்களே’யில் எவ்வளவு அழுக்கு இருந்தது. யுவன் அவள் அருகே வந்து மெதுவாக, “இங்க இருந்தா விஷயம் பெருசா போயிடும்,” என்றான். உண்மையில் அவன் சொல்ல வந்தது—இங்க தான் அது செத்துப் போகும், நீ அமைதியா இருந்தா.

நிலா போனை இன்னும் கீழே விடாமல் பிடித்தாள். அவளது உள்ளங்கையில் திரை ஒளி மங்கலாகப் படிந்தது. சமையலறையிலிருந்து காகித மூடியின் உலர் ஒலி வந்தது; யாரோ கேக் பெட்டியை மீண்டும் மடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவளுடைய சுவாசம் மட்டும் சரியாக இருந்தது.

“மாமா,” என்றாள் அவள், ராமமூர்த்தி மாமாவை மட்டுமே பார்த்தபடி, “இது முழுசா திறக்கட்டுமா?”

அவர் யுவனைப் பார்த்தார். யுவன் பார்வையைத் திருப்பினான். அதுவே அனுமதி போலிவிட்டது.

தரவு மீள அமைந்தது. unread செய்தி மேலே பச்சை புள்ளியுடன் நின்றது. நிலா அதைத் தொட்டாள்.

திரை ஒரு முறை துடித்தது. பிறகு முழு செய்தி விரிந்தது.

“மாமா, நான் முடிவு பண்ணிட்டேன். வீட்டில் முதலாவதா சொல்லறேன். நிலாதான் என் பொண்ணு. அவ வீட்டில பேச வர ஒரு நாள் சொல்லுங்க. அம்மாவை இப்போ சமாதானப்படுத்த முடியலன்னாலும், நான் பின்னாடி மாற மாட்டேன்.”

அதற்குக் கீழே நேரம்.

அதற்குக் கீழே ராமமூர்த்தி மாமாவின் பதில்: “நிதானமா பண்ணு. உன் வாயில சொல்லி வச்சது பதிவு.”

அதற்குப் பின் இரண்டு நாட்கள் கழித்து யுவனின் செய்தி: “மாமா, வீட்டில் பெரிய பிரச்சனை. இப்போ யாரிடமும் சொல்லாதீங்க.”

அதற்குக் கீழே ஒரு மாதம் பின்னர்: “அது அவசரத்துல சொன்னது. seriousா எதுவும் இல்லை.”

அதற்கும் கீழே, இன்னும் சில மாதங்கள் கழித்து, அதே எண்ணிலிருந்து: “அருணா வீட்டோட பேசலாம்.”

அந்தச் சங்கிலி அங்கே இருந்தது. யாரையும் வேண்டிக் கொள்ளாத, யாரையும் நம்ப வைக்க வேண்டியதில்லாத, தன் தேதியோடு தானே நின்ற குற்றம். ஆரம்பத்தில் அவள் பெயரை வைத்து வாய்மொழி அல்ல, பதிவாக வைத்தவன் அவன்தான். பிறகு அவளையே “சின்ன வயசு நட்பு” என்று கழற்றியதும் அவன்தான். இப்போதைய மேசை, இப்போதைய இலை மாற்றல், இப்போதைய வேலையாடி நடத்தை—அனைத்திற்கும் ஒரு புதிய அர்த்தம் வந்தது. இது மறதி இல்லை. இது அழித்தல்.

யுவன் வாயைத் திறந்தான். ஒலி வரவில்லை. கமலாவின் விரல்கள் கண்ணாடி கிண்ணத்தின் வாயில் இறுகின. ராமமூர்த்தி மாமா போனிலிருந்து யுவன் முகத்துக்குப் பார்த்தார்; அந்தப் பார்வையில் கோபம் கூட இல்லை, அதைவிட மோசமான ஒன்றிருந்தது—ஏமாந்த மூத்தவரின் வெறுமை. யாரும் உடனே உரை சொல்லவில்லை. சாம்பார் வாசனை திடீரென்று பழுப்பேறிப்போனது போல இருந்தது.

நிலா எந்த விளக்கமும் சொல்லவில்லை. அவள் மெதுவாக மேல் மூலையில் மூன்று புள்ளிகளைத் தொட்டாள். “Pin” என்பதற்குப் பக்கத்தில் தமிழ் வரி வந்தது. அவள் அதை அழுத்தினாள். காப்பகத்தில் புதைக்கப்பட்டிருந்த அந்த அரட்டை மேலே நிலை கொண்டு நின்றது. பச்சை புள்ளி மறைந்தது. பெயர் தெரிந்தது. நேரங்கள் தெரிந்தன. அவளது பெயர் மறைக்க முடியாத அளவுக்கு வெளிச்சமாக இருந்தது.

பிறகு அவள் இன்னொரு விஷயம் செய்தாள். அரட்டையின் contact name யுவன் மாற்றியிருந்த குறுக்கு பெயரை நீக்கி, “ராமமூர்த்தி மாமா” என்று முழுதாகத் திருத்தினாள். திரையின் மேலே அந்தப் பெயர் ஒழுங்காக நின்றதும், இந்தப் பொய்க்கு மீண்டும் சுருங்கிப் போக இடமில்லை என்று தோன்றியது.

“போன்,” என்று யுவன் இப்போது மெதுவாகச் சொன்னான். கட்டளையாய் இல்லை. கேட்கும் சத்தமாய் இல்லை. சத்தமே இல்லாத சிதைவு.

“இது என் ஸ்கிரீன்ல இருக்கும்,” என்றாள் நிலா.

அவள் தன் கைப்பேசியை எடுத்தாள். சரண்யா உடனே அந்த அரட்டையை அவளுக்கே அனுப்ப உதவினாள்; archived export இல்லை, நேரடியாக forward செய்யப்பட்ட பதிவுகள், நேரமுத்திரையுடன். யுவன் தடுக்க முன்னர் நிலா அதைத் தன் போனில் திறந்துவிட்டாள். அவள் சொந்த திரையில் அதே வரிகள் மீண்டும் தெரிந்தன. “நிலாதான் என் பொண்ணு.” கீழே: “உன் வாயில சொல்லி வச்சது பதிவு.”

அவள் பின்னோக்கி ஒரு படி சென்றாள். மேசை, இலைகள், கேக் பெட்டி, கமலாவின் திணறல்—எல்லாம் ஒரு வீட்டின் பொருட்களாக மட்டும் இறங்கின. அவளை வரையறுக்கிற அதிகாரம் அந்த அறையிலிருந்து நழுவி வந்து அவள் உள்ளங்கைக்கு மாறியிருந்தது.

வாசல் வரை நடக்கும்போது யாரும் அவளைத் தடுக்கவில்லை. லிப்ட் வர காத்திருந்த போது, சுவரில் இருந்த கண்ணாடி மாசில் அவளுடைய முகம் தெளிவாக இல்லை; ஆனாலும் இம்முறை விழுங்கப்பட்டபடி இல்லை. லிப்ட் கதவு மூடிக்கொள்ளும் முன், அவள் தன் கைப்பேசியைத் திறந்து அந்த forward செய்த அரட்டையை மீண்டும் மேலே கொண்டு வந்து pin செய்தாள். மங்கிய திரை ஒளி அவள் உள்ளங்கையில் தங்கியது. மேலே திறந்திருந்த செய்தியில், தேதி, நேரம், பெயர், ஒரு வரி—“நிலாதான் என் பொண்ணு”—மறுபடியும் யாராலும் கீழே தள்ள முடியாதபடி அங்கேயே இருந்தது.