அவர்கள் விட்ட தடம் திரும்பி வந்தது #2

“யாழினி, உன் பேர் அங்கே இல்ல. பின்பக்க வாசல் வழியா போ. சாம்பார் பாத்திரம் வைக்கிற மேசை பக்கம்,” என்று முரளி அத்தை கண்ணாடி அறிவிப்புப் பலகையில் ஒட்டியிருந்த பட்டியலை விரலால் தட்டினாள்.

மணமண்டப நுழைவாயிலில் மல்லிகைப் பூ வாசனையும் வெந்த நெய் மணமும் கலந்த காற்று அடித்தது. கண்ணாடி பலகையில் பெரிய எழுத்தில் “மாப்பிள்ளை வீட்டு வரவேற்பு” என்று மேலே. அதின் கீழே நாற்காலி ஒதுக்கீடு, வரவேற்பு பொறுப்பு, மாலை மாற்றும் நேரம். “அருண் – குடும்பத்தினர்”, “ரேவதி – மணப்பெண் பக்கம்”, “யாழினி” என்று இருந்த இடத்தில் வெள்ளை லேபிள் ஒன்று ஒட்டப்பட்டிருந்தது; அதன் மேல் புதிதாக எழுதப்பட்டிருந்தது: “தன்னார்வ உதவி”.

பக்கத்தில் நின்ற இரண்டு சித்திகள் கண்கள் மட்டும் அவளைப் பார்த்தன. யாரும் நேராகப் பேசவில்லை. யாழினி கைப்பையில் இருந்த அரைமடக்கப்பட்ட ரசீதை விரித்து மீண்டும் மடித்தாள். இந்த மண்டப முன்பணம், பூ அலங்காரக் கட்டணம், புகைப்படக்காரருக்குச் செலுத்திய தொகை—அவள் சேவைத் துறை சம்பளத்திலிருந்து கடித்து வைத்த காசுகள். பெயர் மட்டும், ஒரு சொல், கண்ணாடியில் இருந்து எடுக்கப்பட்டு வேறொரு வரியில் ஒட்டப்பட்டது.

“நான் வரவேற்பு பட்டியலில் இருந்தேன்,” என்று அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்.

“இப்போ இல்ல,” என்று முரளி அத்தை சிரிப்பில்லாமல் சொன்னாள். “குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் என்பதாலே எல்லாரும் எல்லா இடத்திலும் நிற்க முடியாது. புரிஞ்சிக்கோ. பசங்க பக்கம் பேச ஆரம்பிச்சுட்டாங்க. நீ அமைதியா உதவி பண்ணு. நல்லதுக்குத்தான்.”

அவள் கண்ணாடிக்கு நெருங்கினாள். பழைய லேபிள் கீழே ஒட்டியிருந்த இடத்தில் ஓரமாக மங்கலான பசை வட்டம் தெரிந்தது. புதுசா ஒட்டிய காகிதம் சீராக இல்லை; அவசரமாக வெட்டி ஒட்டிய தடம். யாழினி விரலை அதற்கருகே எடுத்தபோது முரளி அத்தை உடனே, “கையை வைக்காதே,” என்றாள்.

அந்த ஒரு கட்டளைக்குப் பிறகு யாழினி வாதம் செய்யவில்லை. பின்வாசலுக்குச் செல்லாமல், நேராக பதிவு மேசைக்கு நடந்தாள். அங்கே அமர்ந்திருந்த மண்டப நிர்வாகியிடம், “முன்பணம் ரசீது யாருடைய பெயரில் இருக்கு, ஒரு நகல் தர முடியுமா?” என்றாள். அவர் குழம்பி அவளைப் பார்த்தார்; பிறகு ரசீது புத்தகத்தைத் திறந்தார். அவள் தன் அரைமடக்கப்பட்ட நகலைப் பக்கத்தில் வைத்தாள். இரண்டிலும் ஒரே கையெழுத்து. “யாழினி. நிகழ்வு ஒத்துழைப்பு.” சிறிய எழுத்து. முதல் கீறல் அங்கிருந்தது.

அதைப் பார்த்த முரளி அத்தையின் முகம் கெட்டிப்போனது. “அது பணம் கட்டினதுக்கானது. அதைக் கொண்டு நிலை முடிவு ஆகாது.”

“நிலை முடிவு ஆகாது,” என்று யாழினி அமைதியாகத் திருப்பிச் சொன்னாள். “ஆனா யாரை எப்படி மாற்றினாங்கன்னு தெரியும்.”

அவள் கைப்பேசியை எடுக்கவில்லை. திரை ஒளி கைஉள்ளங்கையில் மட்டும் மந்தமாகப் பளிச்சிட்டது. அருண் அனுப்பிய இரண்டு பதிலளிக்காத செய்திகளின் மேல் இன்னொரு செய்தி வந்து நின்றது: “எங்கே நீ?” அவள் திறக்கவில்லை. கண்ணாடிப் பலகையின் ஓரத்தில் துடைத்த பழைய விரல் தடங்கள் இருந்தன. லிஃப்டின் உலோகக் கதவிலிருந்த சுரண்டல்போல. இந்த இடத்தில் யாரோ யாரையோ முன்பே அழித்துச் சீர்செய்திருக்கிறார்கள் என்ற உணர்வு அவளுக்கு அடர்ந்தது.

பின்பக்க சமையலறை அருகே ரேவதி அவளைச் சந்தித்தாள். கையில் பூச்செண்டு பட்டியல், முகத்தில் வியர்வை. “இங்க என்ன ஆயிற்று? அத்தை ஏன் உன்னை அந்த மாதிரி—”

“என் பெயரை மாற்றிட்டாங்க,” என்றாள் யாழினி. ரசீதை அவளிடம் கொடுத்தாள். “இதையும் பாரு.”

ரேவதி ரசீதை விரித்துக் கொண்டபோது காகிதம் உலர்ந்த சத்தம் எழுந்தது. “நீங்க இதுக்கு எல்லாம் பணம் கட்டி இருக்கே. அப்போ ஏன் ‘தன்னார்வ உதவி’?”

“அதே கேள்வி எனக்கும்.” யாழினி கண்ணாடி பக்கம் பார்த்துக் கொண்டே சொன்னாள். “இது முதல் தடவை இல்லை.”

ரேவதி அவளை நேராகப் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வையில் ஒரு நினைவு தடவி வந்தது. “நிச்சயதார்த்த நாள்… அந்த வாசல் விஷயம்…”

யாழினி உதட்டை இறுக்கினாள். அந்த நாளை அவள் எப்போதும் தன் தவறாகத்தான் நினைத்திருந்தாள். தாமதமாக வந்தேன். அவசரமாக உள்ளே போனேன். பெரியவர்கள் மனதில் பிடிக்கவில்லை. அதன்பிறகு மெதுவாக எல்லா காட்சியிலும் ஒரு படி பின்சென்று நின்றாள். பேசாமல், பாத்திரம் தூக்கி, பட்டியல் தட்டச்சு செய்து, செலவு பகிர்ந்து, பெயர் வராத இடங்களில் கூட வேலை செய்தாள்.

ரேவதி திடீரென்று, “என் கைப்பேசியில் ஒரு விஷயம் இருக்கு,” என்றாள். “அன்று நான் சேமிச்சேன். அப்போ என்னனு புரியல.”

அவள் திரையைத் திறந்தாள். பழைய செய்தித் தொகுப்பு. அருணின் தம்பி அனுப்பிய குரல் பதிவு, மண்டப நிர்வாகிக்குச் சென்றிருந்த குறுஞ்செய்தி, நேரங்களுடன். ரேவதி அதை ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் திறந்து வாசித்தாள். “மாலை ஆறு முப்பதிக்குப் பிறகு யாழினியைக் கிழக்கு வாசல் வழியா அனுப்பாதீங்க. முக்கிய புகைப்படத்தில் அவள் வேண்டாம். லேபிள் மாற்றுங்க.” கீழே இன்னொரு செய்தி: “அவளுக்கே தாமதம் என்று சொல்லிவிடலாம்.” அனுப்பிய எண் முரளி அத்தையின் பழைய எண்ணே; இன்னும் பெயர் மாறாமல் சேமித்திருந்தது.

யாழினியின் உடல் முழுக்க குளிர் ஓடியது. அந்நாள் அவள் தாமதமாகவில்லை. அவளைத் தடுத்திருந்தார்கள். கதவின் முன் நின்ற பணியாளன் “அத்தை சொன்னாங்க” என்று மெதுவாகச் சொன்னதை அவள் அவமானத்தில் கேட்காததுபோல் நடித்து விட்டிருந்தாள். பிறகு அருணின் அமைதியையும் தன் குறையாகவே எடுத்துக் கொண்டாள். இப்போது நேரம், செய்தி, உத்தரவு—மூன்று கோடுகள் ஒன்றாக சேர்ந்தன.

“இதை அவனுக்குக் காட்டணும்,” என்று ரேவதி சொன்னாள்.

“முதல்ல இங்க என்ன மாற்றினாங்கன்னு நிறுத்தணும்,” என்றாள் யாழினி.

அதே நேரத்தில் முன்புறத்தில் அலைச்சல். முரளி அத்தை வேகமாக நடந்துவந்தாள்; அவளுடன் அருணும். முகத்தில் அரைபடியான பதட்டம், அரைபடியான சமாதானம். “யாழினி, ஒரு நிமிஷம் வெளியே வாங்க,” என்றான் அவன்.

“இல்ல,” என்றாள் அவள்.

முரளி அத்தை குரலைத் தாழ்த்தினாள்; அதுவே அதிக அவமானமாக இருந்தது. “இந்த மாதிரி விஷயத்தை இங்கே பெரிதாக்காதே. லேபிள் தவறுதான். நான் சொல்லி சரிசெய்ய சொல்றேன்.”

“இப்போ தப்பா?” ரேவதி கைப்பேசியை உயர்த்தாமல், திரையையே அவர்களுக்குள் வைத்தாள். “அப்போ அந்த நாள்?”

அருண் திரையைப் பார்த்தான். முகத்தில் இரத்தம் இறங்கியது போல வெண்மையாகியது. அவன் வாயைத் திறந்தான்; ஆனால் முரளி அத்தை முன்பே பேசினாள். “பழைய மெசேஜ் வைத்து இப்போ நாடகம் வேணாம். வீட்டுப் பெயர், பெரியவர்களின் மதிப்பு—”

“மதிப்பு?” யாழினி கேட்டாள். அவள் குரல் உயரவில்லை. அதனால் தான் அருகில் நின்றவர்கள் திரும்பிப் பார்த்தார்கள். “பட்டியலில் என் பெயர் ஒட்டி மறைப்பது மதிப்பா? கதவிலே நிறுத்தி, நான் தாமதம்னு சொல்லி விடுவது மதிப்பா?”

முரளி அத்தை பதிவு மேசை நோக்கி திரும்பி, “அந்த பழைய பதிவு புத்தகமெல்லாம் கொண்டு வராதீங்க,” என்று நிர்வாகியிடம் கட்டளையிட்டாள். அந்த அச்சமே யாழினிக்குத் தேவையான கடைசி உறுதிப்பாடு.

மண்டப நிர்வாகி தயங்கி நின்றார். அவர் வயதானவர்; சடங்கு நேரங்கள், ரசீதுகள், அறை சாவிகள் என்று வாழ்நாள் முழுக்க காகிதத்தோடு பழகிய முகம். “அம்மா, நகல் புத்தகம் இன்னும் உள்ளே இருக்குது,” என்றார். “இன்றைய அறிவிப்புக்கு பழைய வரிசைத் தாளும் சேர்த்து வைக்க சொன்னது நீங்களே. ஒட்டிய காகிதம் விழுந்துடும் என்பதால்.”

அவர் மேசை கீழிருந்து பழுப்பு நிற கோப்புறையை எடுத்தார். அதில் முதலில் அச்சிடப்பட்டிருந்த வரவேற்புப் பட்டியல், கீழே மாற்றம் செய்யப்பட்ட நேர குறிப்புகள், ஓரமாக எடுத்தெறியப்பட்ட பழைய லேபிள். “யாழினி – வரவேற்பு / மணமகன் பக்கம்.” அதன் மேல் பின்னர் ஒட்டப்பட்ட புதிய சீட்டு: “தன்னார்வ உதவி.” இரண்டிலும் நேரம் பதிந்திருந்தது. முதல் அச்சு காலை பத்து முப்பது. மாற்றிய லேபிள் மதியம் ஒரு பத்து. அதே நேரத்தில் முரளி அத்தையின் எண்ணிலிருந்து நிர்வாகிக்குச் சென்ற செய்தி ரேவதி திரையில் இருந்தது.

அது கையில் இருந்தபடியே, மண்டபத்தின் பக்கவழி சுவரிலிருந்த கண்ணாடி அறிவிப்புப் பலகை திடீரென மிகத் தெளிவான போர்க்களமாக மாறியது. யாரும் பெரிய சத்தம் போடவில்லை. ஆனாலும் யார் என்ன வாசிக்கிறார்கள் என்று எல்லோரின் கண்களும் ஒரு திசையில் இழுக்கப்பட்டன. அருண், “யாழினி…” என்று தொடங்கினான்.

அவள் அவனைப் பார்க்கவில்லை. “பின் வாங்கு,” என்றாள் மட்டும்.

முரளி அத்தை உடனே கையை நீட்டி கோப்புறையைப் பிடிக்க முயன்றாள். யாழினி அதற்கு முன் பழைய அச்சுத் தாளை எடுத்துக் கொண்டாள். காகிதம் பலமுறை கையாளப்பட்டதால் ஓரங்கள் மென்மையாய் kulirndhu இருந்தது. மேல் ஒட்டியிருந்த தவறான சீட்டை மெதுவாகக் கிள்ளி எடுத்தாள்; கீழே பழைய பசை வட்டம், கண்ணாடியில் இருந்த worn patch போலவே இருந்தது. இந்த அழிப்பு ஒரே நாளின் தவறல்ல; பழகிய கையின்தடம்.

“இதை விடு,” என்று முரளி அத்தை பறித்தாள். “நான் பேசுறேன்.”

“நீங்கதான் பேசிக்கிட்டே இருந்தீங்க,” என்றாள் யாழினி.

அவள் பதிவு மேசையிலிருந்த நீள முளைப்பின்னை எடுத்தாள். நிர்வாகி இன்னொரு அச்சு நகலை அவள் கைக்குள் நுழைத்தார்; அதில் பழைய சரியான வரி, கீழே ரசீது குறிப்பு, நேர முத்திரை. ரேவதி கைப்பேசியை அவளருகில் கொண்டு வந்தாள்; செய்தி நேரம் தெரியும் அளவுக்கு மட்டும். அருண் அசையாமல் நின்றான். முதன்முறையாக அவன் இந்த இடத்தில் யாருக்கும் இடம் கொடுக்க முடியாதவனாய் இருந்தான்.

யாழினி கண்ணாடிப் பலகைக்கு நேராக நின்றாள். ஒட்டியிருந்த “தன்னார்வ உதவி” சீட்டு இன்னும் ஓரமாய் விலகத் தொடங்கியிருந்தது. அவள் அதை முழுவதும் கிழிக்கவில்லை; இருண்ட ஓரத்தை மட்டும் தூக்கி, கீழே மறைக்கப்பட்டிருந்த பழைய பெயர் சாயலை வெளிக்காட்டினாள். பிறகு சரியான அச்சுத் தாளை அதன் மேல் செவ்வனே அமர்த்தினாள்.

முரளி அத்தை கடைசியாக முயன்றாள். “இது குடும்ப விஷயம். வெளியே—”

யாழினி பின்னைப் பொருத்தும்போது அவள் சொன்னது ஒரே வரி. “குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் என்றால், சரியான பெயரும் தெரியும்.”

முளைப்பின்னின் உலோகத் தலை கண்ணாடியில் சிறு ஒலி எழுப்பியது. அவள் முதலில் மேல் மூலையில் குத்தினாள். தாள் சாய்ந்தது. கீழே பழைய ஒட்டுச் சுவடு தெரிந்தது. அவள் இடது கையால் தாளை நேராக்கி, இரண்டாம் பின்னை கீழே இருந்த பழைய kulir்ந்த துளைமேல் தள்ளினாள். கண்ணாடியில் முன்பே இருந்த மங்கிய வட்டம், புதிய தாளின் நடுவே சிக்கிக் கொண்டது. மேலிருந்து கீழே வழுக்க முயன்ற காகிதம் ஒரு கணம் அசைந்தது.

அந்தச் சிறிய அசைவுக்குள் எல்லா ஆண்டுகளும் இருந்தது—வாசலில் நிறுத்தப்பட்டது, தாமதம் என்று சொல்லப்பட்டது, செலவு செய்தும் பெயர் எடுத்தெறியப்பட்டது, அவள் தானே தன் மீது போட்ட குற்றம். இப்போது அவை எல்லாம் காகிதத்தின் கீழ் ஒரு பழைய தவறான லேபிளாக மாட்டிக்கொண்டன.

யாழினி கையை விடுத்தாள்.

கண்ணாடி அறிவிப்புப் பலகையில், பழைய கிழிந்த பசைத் தடத்தின் மேல் சரிசெய்யப்பட்ட தாள் முளைப்பின்னுக்குக் கீழே நின்றது; ஒரு நொடிக்கு வழுக்க முயன்ற காகிதம் மெதுவாக நின்றுபோனது.