என் கையில்லாமல் லேன் நகரவில்லை

கார்ட்கள் ஒன்றின் பின் ஒன்று receiving lane-ல் முட்டிக் குவிந்தன. “மூன்றாம் பேயை முதல்ல திறங்க!” என்று ரமேஷ் அண்ணன் கத்த, இரும்புக் கதவுக்குப் பக்கத்தில் நின்றிருந்த பழனி கை நிறுத்திக்கொண்டான். கயல் ஏற்கெனவே குறுக்கே வந்து, கிழிந்த ஓரமுள்ள வெளியேற்றச் சீட்டைப் பிடித்து பார்த்தாள். “அதை இப்போ திறந்தா மதுரை லோடு உள்ளே சிக்கிடும். முதல்ல இரண்டு-ஏழு. பிறகு நாலு-ஒன்று,” என்றாள். அவள் சொல் தெளிவாக இருந்தது; சத்தம் வேண்டாமென்றால் கூட வேலை கேட்கும் குரல்.

ரமேஷ் அண்ணன் அவளிடம் இருந்து சீட்டை இழுத்துக் கொண்டு, dispatch மேசையின் சுழல் நாற்காலியில் இன்னும் ஆழமாக உட்கார்ந்தான். “உனக்கு யாரும் கேட்கல. இன்று control என் கிட்ட. நீ side-ல நில்.” அவன் தட்டையின் மேல் குளிர்ந்து தோல் பிடித்த தேநீர் வட்டம் இருந்தது; அதன் அருகே கயலின் பழைய நீல பேனா விட்ட கருமேக புள்ளி இன்னும் மேசையில் இருந்தது. அந்த இருக்கை நேற்றுவரை அவள்தான் பார்த்தது. இன்று மட்டும், மேலாளரின் மைத்துனன் என்பதற்காக, அவன் அதில் உட்கார்ந்திருந்தான்.

சேவைத் துறை டெப்போவின் பின்புற வழி அப்படி நேரம் தராது. சென்னை வெயில் டின் கூரையின் கீழ் சிக்கி காய்ந்துகொண்டிருந்தது. குளிர்ச்சிப் பெட்டிகளுடன் வந்த வண்டிகள் இரண்டு; மருந்து பெட்டிகள் ஒரு பக்கம்; மின்வணிகம் பார்சல்கள் இன்னொரு பக்கம். வெளியே காத்திருக்கும் டிரைவர்களில் ஒருவன் மீட்டர் ஆப் திறந்து நேரம் காட்டிக் கொண்டிருந்தான். இன்னொருவன், “இன்னும் பத்து நிமிஷம் late ஆயிடுச்சுன்னா மருத்துவமனை gate-ல signature வேற பேரு போயிடும்,” என்று தலையில் துண்டு தூக்கினான்.

கயல் பதில் சொல்லாமல் கையை நீட்டி radio எடுத்தாள். ரமேஷ் அண்ணன் உடனே அவளது மணிக்கட்டைப் பார்த்து சிரித்தான். “அதையும் வேணாம். நான் சொல்லுறதுதான் போகும்.” அது வெறும் கருவி தடுக்கல் இல்லை; எல்லாரும் பார்க்கும் முன்னால், “இங்கே உன் கை தேவையில்லை” என்று சொல்லிய மாதிரி. receiving lane ஓரத்தில் நின்றிருந்த சுதா கண்களைத் தப்பித்தாள். கயலின் மதிய உணவுப் பெட்டி, திறக்காமலே, கணினி பக்கத்தில் குளிர்ந்து கிடந்தது.

அந்த நேரத்தில்தான் முதல் தவறு விளைவு காட்டியது. தவறான கதவு திறக்கப்பட்டதால், உள்ளே வந்த பால் குளிர்வண்டி நடுவே நின்றது; வெளியேற வேண்டிய மருந்து கார்ட் பின்புறம் சிக்கியது. கம்பியில் சுழன்ற ப்ளூ ட்ராலி கோணம் மாறி, ஒரு பெட்டி கீழே விழுந்து மூலை நசுங்கியது. ஓட்டுநர் சபித்தான். ரமேஷ் அண்ணன் இன்னும் “அது போகட்டும், அடுத்ததை நகர்த்து!” என்று கத்திக்கொண்டிருந்தான்.

“பழனி, அந்த வெள்ளை கார்ட்டை பின்செலுத்தாதே,” என்று கயல் அவனை நேராகப் பார்த்து சொன்னாள். “இடப்பக்கம் பாதி அடி மட்டும். முரளி மாமா, நீங்க seal சரி பார்த்து இந்த இரண்டை கைமாற்றுங்க. இப்போ இதை விட்டா முழுசா அடைஞ்சிடும்.” முரளி மாமா குடும்பத் தரப்பில் மேலாளருக்கு பெரியவர்; இந்த டெப்போவில் யாரிடமும் குரல் உயர்த்தாதவர். கயலை பார்த்து ஒரு கணம் தடைப்பட்டார். ரமேஷ் அண்ணன், “நான் இருக்கே!” என்று இடையில் வந்தான். ஆனால் மாமா கீழே விழுந்த பெட்டியின் நசுங்கிய மூலையைப் பார்த்ததும் முகம் கடினமானது.

“கயல் சொல்ற மாதிரி முதல்ல இதை வெளியே எடு,” என்று அவர் பழனியிடம் சொன்னார்.

அது முதல் சிறு திறப்பு. இருக்கை அவளிடம் திரும்பவில்லை; radio கூட இல்லை. ஆனாலும் ஒரு லேன் அவள் சொல்லிய வரிசையில் நகர்ந்தது. பழனி ட்ராலியை அரை அடி திருப்ப, கயல் தானே முன்னேறி சிக்கிய சக்கரத்துக்குக் கீழே மடிந்திருந்த பிளாஸ்டிக் தட்டை காலால் இழுத்து எடுத்தாள். கார்ட் சறுக்கி நேரானது. “இப்போ ஓட்டு,” என்றாள். மருந்து லோடு வெளியேறியதும், காத்திருந்த டிரைவர் தன் கையொப்பப் புத்தகத்தை முரளி மாமாவிடம் தள்ளி வைத்து, “சரி, இது போயிடுச்சு,” என்றான். ரமேஷ் அண்ணனின் முகத்தில் அப்போது மட்டும் நெருடல் ஒட்டியது.

அதற்குள் மேலே அலுவலகம் பக்கம் இருந்து அழைப்பு வந்தது. ரமேஷ் அண்ணன் தொலைபேசியை காதில் சாய்த்து, “ஆமாம் மாமா, எல்லாம் கட்டுப்பாட்டுல இருக்கு,” என்றான். அவன் “மாமா” என்ற ஒரே சொல்லில் எத்தனை கடன்கள், எத்தனை நிழல்கள் இருந்தன என்பதை இந்த டெப்போவிலிருப்பவர்கள் எல்லாரும் தெரிந்தவர்கள். கயலுக்கும் தெரியும். அடுத்த மாதம் அவள் தங்கையின் நிச்சயதார்த்தம். வீட்டில் rental advance, நகை advance, இரண்டுக்கும் காசு தேவை. இந்த shift கையில் இருந்து போனால் overtime போகும்; overtime போனால் வீட்டுச் சாப்பாட்டு மேசையில் முகம் குனிய வேண்டியது அவள்தான். அதனால்தான் அவள் இன்று காலை இத்தனை சீக்கிரம் வந்திருந்தாள். அதனால்தான் அவளை வெளியே தள்ளியிருக்கையை அமைதியாக பார்த்துக்கொண்டிருக்க முடியவில்லை.

அடுத்த நிமிஷத்திலேயே டெப்போ உண்மையிலேயே பிளந்தது. loading bay handoff-க்கு பின் வரிசையில் நிற்க வேண்டிய மூன்று pallets ஒரே நேரத்தில் வந்தன. ஒருவர் தவறாக barcode சீட்டை கீழே போட்டு மிதித்திருந்தான்; இன்னொருவர் seal புத்தகத்தை தவறான வண்டிக்குக் கொண்டு போயிருந்தான். ரமேஷ் அண்ணன் எண் குழப்பி, “ஐந்தை ஏழோட சேர்த்து வெளியேற்று!” என்று கத்தினான். இரண்டு ஓட்டுநர்கள் ஒரே கதவுக்குள் தலை நுழைத்தனர். பின்னால் reversing வண்டி அழுத்தமான சத்தத்தில் நின்றது. ஒரு ட்ராலியின் முன் சக்கரம் rail groove-க்குள் சிக்கி சாய்ந்தது. இன்னும் ஒரு தள்ளல் வந்தால் எல்லாம் அங்கேயே முட்டி விழும்.

“யாரும் தள்ளாதீங்க!” கயலின் குரல் கம்பியை வெட்டியது. அவள் ஓடி சென்று சாய்ந்த ட்ராலியின் கைப்பிடியை இரண்டு கைகளாலும் பற்றிக் கொண்டாள். அதன் எடை இடுப்பில் பதிந்தது. “பழனி, brake பிடி. சுதா, அந்த yellow strap கொண்டு வா. முரளி மாமா, இந்த வண்டி reverse அடிக்காம நிறுத்த சொல்லுங்க.” யாரும் அவளை அதிகாரபூர்வமாக அங்கீகரிக்கவில்லை; ஆனாலும் அந்த நொடி எல்லாரும் அவளையே பார்த்தனர், ஏனெனில் சிக்கியது சத்தம் இல்லாமல் இல்லை—இரும்பு உரசல், கண்ணாடி பாட்டில் ஒலி, மனிதர்கள் பின்னால் மோதும் மூச்சு.

ரமேஷ் அண்ணன் மீண்டும் இடையில் புகுந்தான். “கை விடு, இது logistics பக்கம் விஷயம், உனக்கு—”

அவள் அவனைப் பார்த்ததே இல்லை. “strap!” என்று மீண்டும் சொன்னாள். சுதா ஓடிவந்து மஞ்சள் பட்டையைத் தந்தாள். கயல் ட்ராலியின் பக்கத் தண்டு வழியாக அதை சுற்றி, பழனியிடம், “எண்ணிக்கைக்கு இல்ல, என் கைக்கு இழு,” என்றாள். பத்து வினாடி. சக்கரம் groove-ல் இருந்து தப்பி குதித்தது. ட்ராலி நேரெதிரே வந்ததும், அவள் உடனே அதைக் கால் முனையில் நிறுத்தி, “இது bay-2. அது bay-4. மருந்து லோடு நடுவுல வரக்கூடாது. சீட்டில்லாத pallet அங்கே சுவர் ஓரம். யாராவது தொடீங்கனா நாளைய கணக்கு உங்க மேல,” என்று வரிசை போட்டாள்.

இயக்கம் உடனே திரும்பியது. ஓட்டுநர்கள் இடம் மாறினர். பழனி அவள் சொன்ன எண்ணை மீண்டும் கூறி கதவு மாற்றினான். சுதா seal புத்தகத்தை சரியான மேசைக்குக் கொண்டு ஓடினாள். முரளி மாமா reversing வண்டியை பின் தள்ளி வெற்றிடத்தை உருவாக்கினார். ஒரு நிமிடம் முன்பு இறந்து போன லேன் இப்போது மூச்சு பிடித்தவளிடம் திரும்பிய மாதிரி நகர்ந்தது.

அந்த நகர்வுதான் மாற்றத்தின் தொடக்கம். ரமேஷ் அண்ணன் இன்னும் நாற்காலியில் இருந்தான்; ஆனால் யாரும் அவன் முகத்தைப் பார்க்கவில்லை. “பழனி, bay-2 close பண்ணு,” என்று அவன் சொன்னதும், பழனி குழப்பத்தில் கயலைப் பார்த்தான். கயல் கையை குறுக்காக அசைத்தாள். “இல்ல. இன்னும் இரண்டு crate.” பழனி அவள் சொல்வதைத்தான் செய்தான். ரமேஷ் அண்ணன் அதை விழுங்கிக்கொள்ள முடியாமல், “நான் சொல்றேன்ல!” என்று மேசையிலிருந்து எழுந்தான். ஆனால் அத்தனை நேரமும் அவன் சொல்லியதைச் செய்தால் மீண்டும் நெரிசல் தான் வரும் என்று இப்போது எல்லாருக்கும் தெரிந்துவிட்டது.

கணினி அருகே இருந்த dispatch roster தாளை அவன் தன் பக்கம் இழுத்துக்கொண்டான். “யாரு எங்கே போகணும்னு நான் எழுதுறேன்.” கயல் bay-இல் இருந்தபடியே எண்களைச் சொன்னாள். “சுதா, குரோம்பேட்டை route முதல். அதுக்கப்புறம் ஓஎம்ஆர். மையிலாப்பூர் வண்டி இன்னும் காத்திருக்கட்டும்; bridge traffic.” சுதா ஒரே நொடிக்கு தயங்கினாள். பிறகு ரமேஷ் அண்ணனின் பேனாவைப் பார்த்தும், கயலின் முகத்தைப் பார்த்தும், roster தாளை நடுவிலிருந்து திருப்பி கயல் பக்கம் வைத்தாள். பழைய பேனா புள்ளி இருந்த அதே ஓரத்தில்.

அது மென்மையான கிளர்ச்சி இல்லை; வேலைவாசி உலகம் புரியும் அளவுக்கு கொடூரமானது. அவன் கையில் இருந்த வரிசை அவன் கையிலிருந்து செல்கிறது என்று எல்லோரும் பார்த்தனர்.

ரமேஷ் அண்ணன் அதைத் தாங்காமல், “எல்லாரும் நாடகம் ஆடுறீங்களா? மேல இருந்து order என்னன்னு தெரியுமா?” என்று சீறினான். அவன் மேசை முன் இருந்த நாற்காலியை பாதியாய் திருப்பி கயல் நிற்கும் வழியை மறைக்க முயன்றான். அதே வேளையில் புது வண்டி ஒன்று gate-ல் ஹாரன் அடித்தது. வெளியில் காத்திருந்த மருத்துவமனை ஓட்டுநர், “இப்போவே வெளியேறணும். இல்லனா நான் கையெழுத்து திருப்பிடுவேன்,” என்று சத்தம் போட்டான். மறுபடியும் ஒரு தவறு நடந்தால், முன் cleared ஆன லேன் கூட மீண்டும் அடையும்.

முரளி மாமா தாடியைத் தடவி ஒரு அடி பின்சென்றார். இது குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் வட்டத்துக்குள் போகக்கூடிய அவமானம்; மேலாளரின் பெயர் சேரும் முன் வேலை காப்பாற்றணும் என்பதையும், யார் காப்பாற்ற முடியும் என்பதையும் அவர் கணக்கிட்டார். “ரமேஷ்,” என்றார் அவர் மெதுவாக, ஆனா அதில் மண் எடை இருந்தது. “இப்போ argument வேணாம். வேலை நகரணும்.”

ரமேஷ் அண்ணன் அந்த ஒரு சொல்லையே மீறி நிற்க நினைத்தான். “நான் கொடுத்த seat-ல இருந்து அவளை—”

கயல் அப்போது வந்து நாற்காலியின் பின்புறத்தைப் பிடித்தாள். “நீ கொடுத்தது இல்ல. இன்று மட்டும் தடுத்து வைத்தது,” என்றாள். குரல் உயரவில்லை. அதைச் சுற்றி உடைந்த பெட்டி, மிதிந்த சீட்டு, தவறான கதவு, காத்திருக்கும் வண்டி—அவள் சார்பாகவே பேசின. அவள் ஒரு கையால் நாற்காலியை நேராகத் திருப்பி மேசைக்குள் தள்ளினாள்; இன்னொரு கையால் roster தாளும் radio-வும் தன் பக்கம் கொண்டுவந்தாள். “பழனி, வெளியேற்ற வரிசை வாசி.”

ரமேஷ் அண்ணன் radio-க்கு கை நீட்டினான். அதே நொடியில் பின்புற gate-ல் இருந்து இரண்டாம் வண்டி உட்புக முயன்று குத்தியது; bay-4 இன்னும் திறந்திருந்தால் முந்தைய சீரமைப்பு முழுக்க உடைந்து போகும். கயல் radio பொத்தானை அழுத்தினாள். “bay-4 மூடு. bay-2 திற. மருத்துவமனை லோடு இப்போ வெளியேறு. ஓஎம்ஆர் hold.” அவள் சொல்லிய கட்டளைகள் போனதும் பழனி ஓடினான், சுதா சீட்டைத் தள்ளினாள், வெளியில் இருந்த ஓட்டுநர் உடனே எஞ்சின் கியர் மாற்றினான். ரமேஷ் அண்ணன் radio-வைக் கையில் பிடிக்க முயன்ற கை வெறுமனே காற்றில் நின்றது. இப்போ அதை அவன் பறித்தால், எல்லாம் மீண்டும் அடையும். அந்த உண்மை அவன் முகத்திலேயே தெரிந்தது.

“கயல்,” முரளி மாமா சொன்னார், யாரும் தவறாகக் கேட்க முடியாத அளவுக்கு தெளிவாக, “நீயே உட்காரு. பெயர்கள் உன் பக்கம்தான் போகட்டும்.”

இதுதான் முடிவு. யாரும் கைதட்டவில்லை. யாரும் பாராட்டு சொல்லவில்லை. அதைவிட கெட்டது நடந்தது—ரமேஷ் அண்ணன் இரண்டு அடிகள் பின்சென்றான். நாற்காலி அவளுடைய முழங்காலில் மோத, கயல் உட்கார்ந்தாள். roster தாளின் மேல் அவள் விரல்கள் விரைவாகப் போயின. பெயர்கள் மாற்றப்பட்டன: பழனி bay-2, சுதா சீட்டு மேசை, செல்வம் மருத்துவமனை வழி, முரளி மாமா cross-check. ரமேஷ் அண்ணனுக்குக் கீழே ஓரத்தில் ஒரு குறிப்பு மட்டும்: “gate watch.” அவன் முகம் கடினமாய் நின்றது; ஆனாலும் அந்த வரியை யாரும் கேள்வி கேட்கவில்லை, ஏனெனில் வெளியேறிய முதல் வண்டி சுத்தமாக gate கடந்து சென்றுவிட்டது.

அவள் அங்கே நின்று வெற்றி பேசவில்லை. இன்னும் இரண்டு லோடுகளை அவள் கையால் தள்ளி, ஒரு தவறான சீட்டைத் திருத்தி, “இதைக் கடைசில போடு,” “அந்த பெட்டியை தொடாதே,” “முதல் கையொப்பம் யாரிடம்?” என்று அடுக்கி விடுத்தாள். ஒவ்வொரு கட்டளைக்கும் உடல் பதில் வந்தது—ஒருவன் ஓடினான், ஒருத்தி புத்தகம் திருப்பினாள், கதவு மூடிய சத்தம், trolley wheel நேரான சுழற்சி. ரமேஷ் அண்ணன் ஒருமுறை மீண்டும் “அது என்—” என்று தொடங்கினான். யாரும் தலை தூக்கவில்லை.

கடைசி மருத்துவமனை லோடு வெளியேறியபோது, receiving lane-ல் முதல் முறையாக காற்று உள்ளே வந்தது. இரும்பு தரையில் சிதறிய காகிதங்களில் ஒன்று கயலின் காலணியில் ஒட்டியது; அவள் அதை அசட்டையாக உதிர்த்தாள். அவளது திறக்கப்படாத உணவுப் பெட்டி இன்னும் குளிர்ந்துதான் இருந்தது. மேசை ஓரத்தில் பழைய பேனா புள்ளிக்குப் பக்கத்தில் இப்போது புதிய பெயர்கள், புதிய வரிசை, அவள் கையெழுத்து.

பின்னாலுள்ள குறுக்கு வழியில் அவள் radio-வை உதடருகே கொண்டு வந்தாள். “இரவு பட்டியலில் பெயர் மாற்றம் முடிஞ்சது. bay-2 முடிஞ்சதும் direct release. சந்தேகம் இருந்தா என்னைத் தான் கூப்பிடுங்க.” என்று சொன்னபின், roster தாளை தன் பக்கத்தில் மடக்கி வைத்தாள். radio-வில் ஒரு கிளிக் உடைந்து, பின்புற crosslane-ன் மங்கலான சுவரில் ஒட்டியிருந்த தூசி நடுவே static தெளிந்து கரைந்தது.