இன்னும் அரைஅடி முன்

அர்ஜுனின் வீட்டுக் கதவின் முன் கீர்த்தனா எடுத்துவந்த உணவுப் பெட்டியை யாமினி அத்தை அவள் கையிலிருந்தபடியே திருப்பி நெருத்தினாள். “இது உள்ளே போகாது. அவனுக்கு நான் சாப்பாடு போட்டுட்டேன். நீ வாசல்லே வச்சுட்டு போ.”

பெட்டியின் மூடியோரம் பழைய பேனா கீறிய நீலக் கோடு இருந்தது; அலுவலக இரவுப்பணிக்கு போகும் ஒவ்வொரு நாளும் அதே பெட்டிதான். உள்ளே இருந்த எலுமிச்சை சாதம் குளிர்ந்து கட்டி போயிருந்தது. காலை முதல் அவள் வாய்க்கு ஒன்றும் இறங்கவில்லை; ஆனாலும் அந்த வாக்கியமே அதிகமாக எரிந்தது. வீட்டிலிருந்து கிளம்பும்போது அம்மா, “நீ போறதையும் தெரிஞ்சுக்காம நம்ம வீட்டுலயே பேசுறாங்க. அங்கேயும் வாசல்தான்னா எதுக்கு இப்படி ஓடற?” என்று எரிச்சலுடன் கேட்டிருந்தாள். இங்கும் வாசல். அங்கும் வாசல்.

உள்ளே ஹால்லை வெட்டிக்கொண்டு தொலைக்காட்சி சத்தம் வந்தது. அர்ஜுன் காலணியில்லாமல் கதவுக்குள் வந்தான்; அவன் பார்வை அவள் கையில் இருந்த பெட்டியில்தான் முதலில் விழுந்தது. “நீ இன்னும் போகலையா?” என்ற யாமினி அத்தையின் குரல் கூர்ந்து எழுந்தவுடன் அவள் கையை நீட்டி பெட்டியை தரையில் வைக்கச் சென்றாள். அவன் அதே நேரம் முன்னே வந்ததால் இருவரின் விரல்கள் கதவுச்சட்டத்தருகே hampir தொட்டன. ஒரு கணம் அவன் நிற்கவில்லை. அடுத்த கணம் அத்தையின் பார்வை பட்டதும் அவன் கை பின்வாங்கியது. கீர்த்தனா பெட்டியை வாசல் கல்லின் உள்ளே செல்லாத ஓரத்தில் வைத்துவிட்டு கீழே பார்த்தாள்.

“அவங்க அலுவலகத்துல வேலை பண்ணுறவங்கன்னா எல்லாரும் வீட்டுக்குள்ள வரணும்னு சட்டமில்லை,” யாமினி அத்தை சொன்னாள். அந்தச் சொல்லில் பணியிடமும், வீட்டும், அவளுடைய இடமும் ஒரே கோட்டில் தள்ளப்பட்டன.

சென்னையின் இரவுப்பனிக்காற்று கூட அந்த குடியிருப்பு நடைபாதையில் நின்று போன மாதிரி இருந்தது. மாடிப்படிக் கழித்துளையில் மெல்ல ஒலிக்கும் மின் விளக்கின் ஊம் சத்தத்தோடு அவள் கீழே இறங்கினாள். கைப்பையில் இருந்த பணப்பையை எடுக்கும்போது மாத இறுதி வாடகை நினைவுக்கு வந்தது; அம்மாவின் மருந்து, தம்பியின் தேர்வுக்கட்டணம், மீதமுள்ள கடன்—அவள் இந்த சேவைத் துறையிலான வேலை பிடித்து நின்றிருப்பதற்கே இவ்வளவு காரணங்கள் இருந்தன. ஆனால் அர்ஜுன் மேற்பார்வை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த அணியில் அவள் பெயர் இருந்தும், கதவுகளின் உள்ளே அவள் இருப்பு இல்லாததுபோல நடத்தப்பட்டது.

அடுத்த நாள் அலுவலகத்தில் அதே ஒழுக்கம் வேறே உடை போட்டுக் காத்திருந்தது. இரவு நேர வாடிக்கையாளர் உதவி மையம் கண்ணாடி சுவர்கள், குளிர்சாதனத்தின் உலர்ந்த காற்று, வெந்நீரில் நனைத்து மறந்த தேநீரின் வட்டக் கறைகள் என சோர்வை மெதுவாக பதுக்கிக் கொண்டிருந்தது. புதிய பெரிய வாடிக்கையாளர் கணக்குக்கான ஒதுக்கீடு பட்டியல் பலகையில் ஒட்டப்பட்டதும் எல்லாரும் அங்கே குவிந்தனர். கீர்த்தனா மூன்று மாதமாக அந்த வேலைக்கான தயாரிப்பு எல்லாம் செய்தவள். ஆனாலும் சிவா அவளைக் கூட அழைக்காமல், “முன் மேசை பக்கமா நீங்க இருங்க. தேவையாயிருந்தா பின்செயல் மட்டும் பாருங்க,” என்றான்.

“தரவுகள் எல்லாம் நான் தான் தயார் பண்ணினேன்,” என்று அவள் சொன்னாள்.

சிவா அவள் பேச்சை முடிக்க விடாமல் யாமினி அத்தையை நோக்கிப் புன்னகைத்தான். அத்தை அன்றைக்கு அலுவலகத்துக்கே வந்திருந்தாள்; அர்ஜுன் குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் என்ற அளவுக்குப் பெயர் பெற்றிருந்தாலும், இந்தக் காரியங்களில் யார் எங்கே நிற்க வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிப்பது அவள்தான் என்பதை எல்லோரும் அறிவார்கள். “அவளை முன்பக்கத்தில் வையுங்கள். எல்லாரும் எல்லா அறையிலும் போகக் கூடாது,” என்றாள். அது பாதுகாப்பு விதியாய் ஒலித்தது; உண்மையில் வாசல் ஒழுக்கம்.

அங்கிருந்த இரண்டு பெண்கள் பின்சாய்ந்து அவளைப் பார்த்தனர். ஒருத்தி நாற்காலியை ஒதுக்கிக் கொண்டாள்; இன்னொருத்தி கோப்புறை கட்டை அவள் பக்கம் தள்ளாமல் தன் கையிலேயே வைத்துக் கொண்டாள். நிற்க வேண்டிய இடம் கூட பிறர் அனுமதியால் தீர்மானிக்கப்படும் போது கோபம் வெடிக்காது; அது மார்புக்குள் மெல்ல இறுகும். கீர்த்தனா முன்மேசை அருகில் நின்றபடி கண்ணாடி அறைக்குள் கூட்டம் நகர்வதைப் பார்த்தாள். அர்ஜுன் உள்ளே போகும்போது ஒரு நிமிடம் அவள் பக்கம் பார்த்தான்; பார்த்ததே இல்லை என்று நடிக்கத் தெரியாத அளவுக்கு பார்த்தான்.

அந்த மாலை சிக்கல் திடீரென்று வந்தது. வாடிக்கையாளர் அமைப்பின் தகவல் மாறி, முழு கணக்கும் தடுமாறியது. உள்ளே இருந்தவர்கள் திரையில் பாயும் எண்களைப் பார்த்து திணறினர். சிவா வெளியே வந்து கோப்புகளைப் புரட்டினான். “முந்தைய கணக்குப் பாதை எங்கே?” என்று கர்ச்சித்தான். பதில் யாரிடமும் இல்லை.

கீர்த்தனா முன்மேசையிலிருந்த பழைய பதிவு புத்தகத்தைத் திறந்து, அவள் கை அடிக்கடி பதியும் பக்கத்தில் உள்ள மை கறையைத் தொட்டு, “இது இரண்டாம் சரிபார்ப்பு வழி. நீங்கள் எடுத்துப் போகவில்லை,” என்றாள். புத்தகம் அவளது பக்கம் இருந்தது; கடந்த வாரம் வரை உள்ளே இருக்கும் மேசையில்தான் அது வைக்கப்படும். “உள்ளே கொண்டு வராதீங்க,” என்று சிவா தொடங்கினான்.

“உள்ளே வா,” என்று அர்ஜுன் சொன்னான்.

அந்த ஒரு சொல்லுக்காக அறையின் காற்றே சற்றே சாய்ந்தது. அவர் இதுவரை யாருக்காகவும் யாமினி அத்தையின் விதியை நேராக உடைத்ததில்லை. கீர்த்தனா ஒரு கணம் அசையாமல் நின்றாள். அத்தையின் முகம் கசந்தது. “அவளா?” என்றாள் அவள் அடக்கிக்கொண்ட கோபத்துடன்.

அர்ஜுன் பதில் சொல்லவில்லை. கண்ணாடி கதவைத் தானே திறந்து பக்கத்துக்கு நின்றான். “புத்தகத்தோட வா,” என்றான் மட்டும். அவள் உள்ளே சென்றபோது அவன் கையை சட்டத்தில் வைத்தபடி பிறர் வராமல் தடுத்திருக்கிறான் என்பதை எல்லாரும் பார்த்தார்கள். மேசையின் பக்கம் அவள் நெருங்க, அவன் திரையை அவள் நோக்கித் திருப்பினான். “இங்க,” என்றான். அவள் விரல் தரவு வரிசையில் நின்றதும் தவறு தெளிவாயிற்று. ஐந்து நிமிடத்தில் கணக்கு திரும்பிப் போனது. யாரும் பாராட்டவில்லை. அவசியமே இல்லை. அறையில் இருந்த ஒவ்வொருவரும் இப்போது ஒரு விஷயத்தை மட்டும் தெரிந்துகொண்டிருந்தார்கள்—அவன் காக்கும் கோடு ஒருமுறை அவளுக்காக நகர்ந்துவிட்டது.

அந்த மாற்றம் நிம்மதியை தரவில்லை; ஆபத்தைத் தந்தது. அடுத்த இரண்டு நாளில் யாமினி அத்தை ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் வெளிப்படையாகக் கட்டுப்படுத்தத் தொடங்கினாள். அலுவலக விருந்திற்கான மேசை அமைப்பில் கீர்த்தனாவுக்கான நாற்காலி கடைசியில் போடப்பட்டது. அர்ஜுனுடன் ஒரே வண்டியில் செல்ல வேண்டிய பணிப்பயணம் வந்தபோது, “பெண்கள் தனியா போனா நல்லது,” என்று பிறர்முன் அவளைப் பிரித்தாள். தன் கைப்பையில் இருந்த குடியிருப்பு கூடுதல் சாவியை அவள் முன் காட்டிக்கொண்டு, “இது யார்க்கு தரணும்னு எனக்கு தெரியும்,” என்றாள். கேட்கும் கூட்டத்துக்கு அது சாதாரண சொல்; கீர்த்தனாவுக்கு அது தகுதி அறிவிப்பு.

வெள்ளிக்கிழமை இரவு அர்ஜுனின் வீட்டில் சிறிய விரத நிறைவு சாப்பாடு வைத்திருந்தார்கள். அலுவலகத்தில் நெருக்கமாக இருக்கும் சிலரையும் அழைத்திருந்தனர். அழைப்பு அவளுக்கு நேரடியாக வரவில்லை; ஆனால் கணக்குப்பதிவு கோப்பை தரச் சொன்னதால் அவள் மாடிக்குச் சென்றாள். ஹாலில் மின் விளக்குகள் அதிகமாக எரிந்தன; வெந்த நெய், மல்லிகை, சம்பிராணி வாசனை கலந்து இருந்தது. தரையில் வரிசையாக வைக்கப்பட்ட இலைகளில் உறவினர்கள் அமர்ந்திருந்தனர். அவள் கதவின் ஓரத்தில் கோப்பைப் பிடித்தபடி நின்றவுடன் யாமினி அத்தை தலை முதல் கால்வரை பார்த்தாள்.

“கோப்பு கொடுத்துட்டு போ. இங்க உட்கார இடம் இல்ல,” என்றாள். சொல்லிக்கொண்டே வாசலருகே இருந்த சிறிய மூங்கில்நாற்காலியை வேறொருத்திக்காக இழுத்து எடுத்தாள். அருகில் இருந்த பெண் சிரிப்பை மறைக்கத் தலையைத் தாழ்த்தினாள். கீர்த்தனாவின் முதுகுக்குப் பின்னால் படிக்கட்டு நடைபாதையின் மின்விளக்கு ஊம் சத்தம் ஒலித்தது. உள்ளே செல்லும் இடம் இல்லை; நிற்கும் மரியாதையும் இல்லை.

அர்ஜுன் அப்போது தண்ணீர் குவளை வைத்துக் கொண்டிருந்தான். “அந்தக் கோப்பை இங்கே வச்சிடு,” என்று சொன்னான். கீர்த்தனா கதவு வரம்பைத் தாண்டாமல் கையை நீட்டினாள். அவன் வாங்க முன்வந்தான். யாமினி அத்தை உடனே, “வாசல்ல நின்னா போதும். எல்லாரும் பாத்துட்டிருக்காங்க,” என்றாள். அது ஒரே நேரத்தில் எச்சரிக்கையும் அவமதிப்பும். அந்தச் சொல்லுக்குப் பிறகு ஹாலில் இருந்த பேச்சுகள் ஓரமாய் சுருண்டன; யார் எதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதே முக்கியமானது ஆனது.

அப்போது அத்தை இன்னொரு அடி சென்றாள். “நீ நல்ல பசங்கிடையே வேலை பண்ணறதாலே வரம்பு தெரியாம போயிடக்கூடாது. நம்ம வீட்டுக்குள்ள வர்ற பெண்ணுக்கு வேற ஒழுக்கு இருக்கு.”

அதைவிட வெளிப்படையான ஒப்பீடு தேவையில்லை. அறையின் வெப்பம் கீர்த்தனாவின் கன்னத்தில் அடித்தது. அவள் கோப்பை மீண்டும் தன் கையில் இழுத்துக்கொண்டாள். “அப்படின்னா இது நாளைக்கு அலுவலகத்தில்தான் போகும்,” என்றாள் அமைதியாக. குரலில் கோபம் இல்லை; திரும்பப் பெறப்பட்ட உரிமை மட்டும் இருந்தது. அவள் உடனே திரும்பி படிக்கட்டுக்குச் சென்றாள்.

“கீர்த்தனா,” என்று அர்ஜுன் அழைத்தான்.

அவள் நின்றாலும் திரும்பவில்லை. பின்னால் பல குரல்கள் ஒன்றாக எழுந்தன—அத்தை சலசலப்பு, பாத்திர ஒலி, யாரோ குழந்தையை அமைதிப்படுத்தும் சத்தம். அதற்கு நடுவே அர்ஜுனின் கால் சத்தம் மட்டும் நெருங்கியது. கதவுக்கு வெளியே வந்தவுடன் அவன் முதல் முறையாக ஹாலின் உள்ள சத்தத்தைத் தன் முதுகுக்குப் பின்னால் விட்டான். “கோப்பை குடு,” என்ற கட்டளையோ, “ஒரு நிமிஷம் கேள்,” என்ற பணிவோ இல்லை. அவன் அவள் அருகே வந்தபோது அவள் கையில் இருந்த கோப்பை பார்க்கவில்லை; முகத்தைக் கூட நேராகப் பார்க்கத் தயங்கினான். “கீழே போகாதே,” என்றான் மட்டும், மிக மெதுவாக.

மேல்மாடி படிக்கட்டுத் தளத்தில் அவர்கள் இருவரும் நின்ற இடம் வீட்டு வாசலுக்கும் தெருவுக்கும் நடுவிலிருந்த இடைவெளி. உள்ளிருந்து யாமினி அத்தையின் குரல் இன்னும் வந்துகொண்டே இருந்தது—இப்போதோ கட்டுப்படுத்தப்பட்ட கோபமாக. “அர்ஜுன்!” என்று அவள் அழைத்தாள்; அந்த அழைப்பில் கட்டளையும் குடும்ப முகமும் ஒன்றாக இருந்தது.

கீர்த்தனா மெதுவாகத் திரும்பினாள். அவளுக்கு முன் இருந்தது அவன் திறந்து வைத்த பாதி இடம்—கதவுக்குள் அல்ல, படிக்கட்டு தளத்தின் ஓரம். அவன் நேராக அருகே வரவில்லை; வழியை அடைக்கவும் இல்லை. முதன்முறையாக அவன் நகர்ந்த இடைவெளி ‘வா’ என்று சொல்லாமல் அதையேச் சொன்னது. அந்த ஒரு அடி எவ்வளவு ஆபத்தானது என்று அவளுக்குத் தெரியும். இப்போ அவள் உட்புகுந்தால், அத்தையின் அவமதிப்பைத் தாண்டி தானே தன் விலையைச் சுலபப்படுத்திக் கொடுப்பாள். வாசலில் நிற்க வைத்தவர்களின் கணக்கில் அது வேண்டுதல் ஆகிவிடும்.

உள்ளே இருந்து ஒரு சிறுமி ஓடி வந்து கதவின் சட்டத்தில் நின்று அவர்களைப் பார்த்து மீண்டும் உள்ளே ஓடியது. அந்தக் கணம் போதுமானது. இது தனிப்பட்டது; ஆனாலும் சமூகமாகப் படிக்கப்படும். கீர்த்தனா கோப்பை நெஞ்சருகே இழுத்து பிடித்தாள். “நான் இப்படி வர மாட்டேன்,” என்றாள். குரல் உடையவில்லை. “அலுவலகக் கோப்பு வேண்டும் என்றால் நாளைக்கு வாங்கிக்கோங்க. வீட்டுக்குள் வரச் சொல்ல வேண்டிய இடம் இது இல்ல.”

அவனது தோள்கள் ஒரு நொடிக்கு இறங்கின. எதிர்ப்பா, ஒப்புக்கொள்தலா என்று பிரிக்க முடியாத அசைவு. பின்னால் மீண்டும் “அர்ஜுன்!” என்று அத்தை அழைத்தாள், இம்முறை கூர்மையாய். அவன் திரும்பவில்லை. கதவிலிருந்து முழுவதுமாக விலகியும் இல்லை. கீர்த்தனா ஒரு படி கீழே இறங்கினாள்; அவன் அதற்கு இணையாக இன்னொரு அரைஅடி பின்சார்ந்து, அவளுக்குக் கீழே இறங்குவதற்கான வழியைத் திறந்தான். தடுக்காமல். துரத்தாமல். பிடிக்காமல்.

அவள் அடுத்த படிக்கட்டின் அரை உயரத்தில் நின்றாள். மேலிருந்து வரும் மின் விளக்கின் மஞ்சள் ஒளி அவன் காலடியில் உடைந்து விழுந்தது. அவன் அவளுக்காக விட்ட இடம் இன்னும் திறந்தே இருந்தது. ஒரு கணம் அவள் மீண்டும் மேலே பார்த்தாள்; அந்த இடைவெளிக்குள் நுழையலாம். அவள் விரும்பினால் இப்போதே எல்லாவற்றையும் எரியவிடலாம். யாமினி அத்தையின் வார்த்தை, அலுவலக ஒழுக்கு, வீட்டு வாசல்—எதுவும் முழுதாகத் தடுக்க முடியாத அளவுக்கு அவன் இடம் விட்டிருந்தான்.

கீர்த்தனா தன் வலது காலின் முனையை மெதுவாக மேலிருக்கும் அரை படிக்கட்டின் விளிம்பருகே கொண்டு வந்து நிறுத்தினாள். கால் நுனி கோட்டைத் தொட்டது; கடக்கவில்லை. “இங்கதான்,” என்றாள் மிகச் சின்ன குரலில். பிறகு கோப்பை அவன் கைக்கு தராமல், படிக்கட்டு சுவரின் அகல ஓரத்தில் வைத்தாள்—இருவருக்கும் நடுவிலான இடத்தில், யாரும் யாரிடமும் கையெடுக்க வேண்டாத இடத்தில்.

அரைப்படியில் நின்ற அவள் செருப்பின் முனை கோட்டில் நின்றது; மேலிருந்து சாய்ந்த அவன் நிழல் அவளுடைய நிழலின் அருகே வந்து நின்றும் ஒன்றாக கலக்கவில்லை.