காட்சியான அந்த தூரம்

“காவ்யா, அந்த கோப்பை நீங்க வைக்காதீங்க,” என்று பார்வதி அத்தை கையை நீட்டி, காவ்யா காபி டம்ளரை மேசையின் தலைப்பகுதிக்குக் கொண்டு போகும் முன்பே இழுத்துக்கொண்டாள். “அங்க வீட்டு பெரியவர்கள் உட்காரப் போறாங்க. நீ இந்த பக்கம்.”

சென்னையின் அண்ணாநகர் உயர்மாடி குடியிருப்பின் பொதுமண்டபத்தில், குளிர்ந்துகொண்டிருந்த தேநீர் வட்டம் ஏற்கனவே பிளாஸ்டிக் மேசைப் பரப்பில் மங்கலான பழுப்பு வளையம் போட்டிருந்தது. மேசை ஓரத்தில் சேமியா பாயாசம் கிண்ணம், பழக் கத்தி, பிளாஸ்டிக் கரண்டி, மடித்த ரசீது, கார் சாவி—எல்லாம் நெரிசலாக இருந்தன. கழுத்தில் பழுதடைந்து மடிந்த அடையாள அட்டை கயிறு இன்னும் தொங்கிக்கொண்டே இருந்தது; அலுவலகத்திலிருந்து நேராக வந்தவள் என்கிற சாட்சி. இந்த மண்டபத்துக்கான அலங்காரம், விருந்தினர் பட்டியல், உணவகத்தோடு பேச்சு—மூன்றையும் அவள்தான் பார்த்திருந்தாள். ஆனாலும், இப்போது பார்வதி அத்தை அவளை வேலைக்காரிப் பெண்ணைப் போல பக்கத்துக்கு தள்ளினாள்.

“அத்தை, கேட்டரிங் கணக்கு—”

“அதை சரவணன் பார்த்துக்குவான். நீ பெண்களோடே இரு.” பார்வதி அத்தை, கண்ணாடி கைக்கடிகாரத்தை நேர்த்தியாகச் சுழற்றி, பெரிய குரலில் சுற்றத்தாருக்கே கேட்கும்படி சொன்னாள். “சேவைத் துறையில் வேலை பார்த்தா ஒழுங்கா ஓடிவரலாம், அதுக்காக எல்லாத்தையும் கையில் எடுக்கணுமா?”

காவ்யா தன் கையில் இருந்த கோப்பைப் பக்கமே வைத்தாள். மேசையின் தலைப்பகுதியில் அவள் பெயருக்கு வைக்கப்பட்டிருந்த கோப்பை யாரோ நகர்த்தி விட்டிருந்தனர். அதே நொடி மண்டபக் கதவிலிருந்து உள்ளே வந்த அர்ஜுன் அந்த காலியான இடத்தையும், காவ்யாவின் சற்று இறுகிய தாடையையும் பார்த்தான். எந்த முகபாவனையும் இல்லாமல், மேசையிலிருந்த இருக்கை அட்டைகளை எடுத்துப் பார்த்து, பார்வதி அத்தை நகர்த்தியிருந்த “சரவணன்” அட்டையை ஓரத்துக்கு வைத்து, “கணக்கு விவரம் தெரிஞ்சவங்க இங்க உட்காரட்டும்,” என்று மட்டும் சொன்னான். காவ்யாவைப் பார்க்காமல் சொன்னாலும், காலியான கோப்பைக்கு அருகே அவளின் பழைய கருப்பு நோட்டுப் புத்தகத்தை வைத்தான். தூரம் காக்கப்பட்ட சரிசெய்தல். ஆனாலும் அந்த ஒரு அசைவு அறையில் தவறாமல் பதிந்தது.

அர்ஜுன் அவளுடைய முதலாளி மட்டும் இல்லை. அவள் வேலை பார்க்கும் விருந்தினர் மேலாண்மை நிறுவனத்தின் தலைவரும், இந்தக் குடியிருப்பின் புதிய கூட்டுறவு சங்கத் தலைவரும், பார்வதி அத்தையின் சகோதரக் குமாரனும் அவன்தான். அவனுடைய அம்மா கடந்த மாதம் முதல், “அர்ஜுனுக்கும் நல்ல வீட்டுப் பெண் பார்க்கணும்” என்று வெளிப்படையாகச் சொல்லத் தொடங்கியிருந்தாள். அவ்வளவு வெளிச்சம் நிறைந்த வட்டத்துக்குள் காவ்யா பெயர் வரக் கூடாதது எல்லோருக்கும் தெரிந்த ஒழுங்கு. அவளுக்கும்.

அலப்பறை கூட்டம் தொடங்கியதும், பார்வதி அத்தை ஒவ்வொரு செலவையும் சரவணன் பக்கம் திருப்பினாள். “டெகரேஷன் யாரு பேசியது?” — “சரவணன் இருந்தான்.” “விருந்தினர் பட்டியல்?” — “நாம் குடும்பமா முடிச்சது.” காவ்யா திறந்த கோப்பின் மேல் அவள் எழுதிச்சென்ற கணக்குகள் இருந்தன; யாரும் அவளிடம் கேட்கவில்லை. அர்ஜுன் ஒரு முறை மட்டும், “பூக்கள் கூடுதலா வந்த காரணம்?” என்று கேட்டான். காவ்யா பதில் சொல்ல வாய்திறப்பதற்குள் பார்வதி அத்தை, “அது சின்னப் பிழை. பெண்ணுங்க சற்று அதிகமா ஆர்டர் பண்ணிடுவாங்க,” என்றாள். அறையில் சிரிப்பு.

காவ்யா தன் உதட்டை கடித்தாள். அர்ஜுன் அந்த சிரிப்போடு சேரவில்லை. அவன் மேசையில் இருந்த கட்டண ரசீதை எடுத்து பார்த்து, “கூடுதலா வரல. மழை எச்சரிக்கைக்கு உள் அலங்காரம் மாற்றியிருக்காங்க. குறிப்பில் இருக்கு,” என்று சொன்னான். யாருடைய பெயரையும் சொல்லவில்லை. ஆனால் ரசீதை அவள் நோட்டுப் புத்தகத்தின் மேல் வைத்தான். மீண்டும்—தொட்டதில்லை, பார்த்ததில்லை, ஆனாலும் அவளை அழிக்க முயன்ற கையை அங்கிருந்தபடியே ஓரம்தள்ளிவிட்டான்.

கூட்டம் கலைந்து, மக்கள் உணவு பகுதியை நோக்கி நகர்ந்தபோது, பார்வதி அத்தை காவ்யாவை சமையலறை வாசலருகே பிடித்தாள். “உன் அலுவலக விஷயம்னா அலுவலகத்திலேயே வா. வீட்டு மண்டபத்துல இவ்வளவு முன் வராதே. புரியுதா?”

“நான் முன் வரல, அத்தை. வேலை முடிக்க வந்தேன்.”

“வேலை முடிக்க வர்றதை யாரும் கெட்டதுன்னு சொல்லல. ஆனால் யாருடன் எவ்வளவு நெருக்கம் தெரிஞ்ச மாதிரி நடக்கணும்.” அந்த கடைசி வார்த்தையில் நாணம் என்ற பெயரில் நச்சு இருந்தது.

அந்த நேரத்தில்தான் சமையலறையிலிருந்து தண்ணீர் கேன் வழுக்கிய சத்தம் வந்தது. காவ்யா திரும்பிப் பார்த்தாள்; பெரிய கேன் சரிந்து வர, அதை தடுக்க அவள் முன் குனிந்தாள். எதிர் பக்கத்திலிருந்து அதே நேரம் அர்ஜுனும் கையை நீட்டினான். இருவரின் விரல்கள் ஒரே பிளாஸ்டிக் கைப்பிடியைத் தட்டிக்கொண்டன. ஒரு நொடி. கேனின் எடையால் அவளது கை கீழே இழுக்க, அர்ஜுனின் கை முழங்கையைத் தாண்டி வந்தது. “விடு,” என்று அவன் மெதுவாகச் சொன்னான். அவள் விடவில்லை. சமையலறை வாசலில் நிலா தோன்றி, “அக்கா, அத்தை அழைக்கிறாங்க,” என்றதும், இருவரும் ஒரே நேரத்தில் கையைப் பிரித்தார்கள். பிளாஸ்டிக் கைப்பிடி திரும்பிப் பட்டு அடித்த சிறு சத்தம், ஒழுங்கு மீண்டும் நிறுத்தப்பட்டதற்கான அடையாளமாய் இருந்தது.

அடுத்த நாள் அலுவலகத்தில் இன்னும் அருவருப்பாக இருந்தது. நகர மையத்தில் கண்ணாடி சுவர்களோடு இருந்த அந்த நிறுவன அலுவலகத்தில் எல்லாருக்கும் தெரியும் விஷயம் ஒன்று—அர்ஜுன் யாருக்கும் தனியாக அனுமதி கொடுக்க மாட்டான். அவன் தளத்துக்கு செல்லும் அணுகல் அட்டைகள் மூன்று பேரிடம் மட்டுமே. காவ்யா தன் பழைய போக்குவரத்து அட்டையின் கரண்டுபோன ஓரத்தை பெருவிரலால் உரசியபடி கணினி முன் நின்றிருந்தாள்; அவள் தயார் செய்த நிகழ்ச்சி முன்மொழிவு, மேலாளர் சரவணன் பெயரில் வாடிக்கையாளரிடம் சென்றுவிட்டது.

“மீட்டிங்க்கு நீ வர தேவையில்லை,” என்று சரவணன் திரையைப் பார்க்காமல் சொன்னான். “வாடிக்கையாளர் பெரியவர். நான் எடுத்துக்கறேன்.”

“அது நான் தயாரிச்ச கோப்பு.”

“அது குழு வேலை.”

அவள் மேசை ஓரத்தில் இருந்த கோப்பைப் பிடித்தவுடன் சரவணன் தன் கையை அதன் மேல் வைத்தான். அதிகாரத்தோடு அல்ல; களவாடுபவனின் அவசரத்தோடு. அதே நேரத்தில் அர்ஜுன் வெளியே செல்லும் வழியில் நின்று, கண்ணாடி கதவின் பிரதிபலிப்பில் அந்த அசைவைக் கண்டான். அவன் திரும்பவில்லை. நேரே தன் தளத்துக்குச் சென்றான். காவ்யா உள்ளுக்குள் தன்னைத் தானே திட்டிக்கொண்டாள்—நேற்று மண்டபத்தில் நடந்த அவமானம் போதாதா, இன்று அலுவலகத்திலும் இதேதானா?

அரைமணி நேரத்திற்கு பிறகு, எல்லோரும் லிப்ட் முன் நின்றபோது, மேல்தளத்தின் கண்ணாடிக் கதவு திறந்தது. வழக்கமாக பாதுகாப்பு பணியாளர் திறக்க வேண்டிய கதவை அர்ஜுன் தானே திறந்து வைத்திருந்தான். “காவ்யா,” என்று சற்று உயரமாகக் கூப்பிட்டான். சரவணன் கையில் வைத்திருந்த கோப்பை நோக்கி, “அந்த முன்மொழிவு பேசப் போறவங்க உள்ளே வரணும். மற்றவர்கள் கீழே.”

அலுவலகம் உறைந்தது. பாதுகாப்பு பணியாளர் கூட ஒரு துடிப்புக்கு யாரைப் பார்க்க வேண்டும் என்று தெரியாமல் நின்றான். காவ்யா அப்படியே நின்றாள். அவள் கழுத்தில் மடிந்த கயிறு, கையில் கோப்பு, கண்களில் நெருப்பு. அர்ஜுன் பேசாமல் கதவைத் திறந்தபடி காத்திருந்தான். அது அவளுக்காக மட்டும் அவன் விதியை உடைத்த ஒரு நொடியாக இருந்தது. அவள் நடந்துசென்றபோது, சரவணன் பக்கமாக நகர வேண்டியிருந்தது. அவன் கையில் இருந்த கோப்பை காவ்யாவிடம் அர்ஜுன் கேட்கவில்லை; பாதுகாப்பு மேசையின் குறுகிய விளிம்பில் இருந்த வருகைப் பதிவேட்டை நேராக அவள் பக்கம் இழுத்துவைத்தான். உள்ளே வர உரிமை கேட்டுக் கொள்ளாமல் கிடைத்தது. ஆனால் கதவு அவள் உள்ளே சென்றவுடன் உடனே மூடப்பட்டது. விதி உடைந்ததும், அதே விதி இன்னும் கடினமாய் நின்றது.

மீட்டிங் வெற்றி பெற்றது. வாடிக்கையாளர் நேராக காவ்யாவிடம் இரண்டு கேள்விகள் கேட்டார்; அவள் பதில் சொன்னாள். வெளியே வந்தபோது வாழ்த்துக்கள் எதுவும் இல்லை. அர்ஜுன் வெறும் “கோப்பை மாலை ஆறுக்கு முன் அனுப்பு” என்றான். ஆனால் அந்த வாக்கியத்தில்தான் மாற்றம் இருந்தது. வேலை தெரிந்தவளாக அவளைப் பயன்படுத்துவது அல்ல; வேலையின் உரிமையை திரும்ப அவள் கையில் வைப்பது.

அந்த மாலையே குடியிருப்பு மண்டபத்தில் நிச்சயதார்த்தம் பற்றிய பேச்சு பெரிதாயிற்று. அர்ஜுனின் அம்மாவும் பார்வதி அத்தையும் சாப்பாட்டு மேசை அருகே அமர்ந்திருந்தார்கள். “நிலாவின் மாமா வீட்டிலிருந்து மக்கள் வர்றாங்க,” என்று அம்மா சொன்னதும், பல கண்கள் அர்ஜுனை நோக்கின. காவ்யா அங்கே ஏன் இருந்தாள் என்ற கேள்விக்கு ஒரே பதில்—நாளை நடக்கவிருக்கும் அறக்கட்டளை விருந்தின் ஏற்பாடுகள். ஆனாலும் பெண்கள் அமர்ந்திருந்த கோணத்தில் அவளுக்கு நாற்காலி தரப்படவில்லை; அவள் நிற்க வைத்தார்கள்.

பார்வதி அத்தை இதை விடவில்லை. “சில எல்லைகள் வீட்டிலேயே கற்றுக்கணும். அலுவலக கதவு திறக்குது என்பதால எல்லா கதவும் திறக்காது,” என்று பெரிதாகச் சொன்னாள். அருகில் இருந்த மூத்தவர் ஒருவர், “குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் மாதிரி ஆகிடக் கூடாதுங்க, இப்போ காலம் வேற மாதிரி,” என்று புன்னகையோடு சேர்த்தார். வாக்கியத்தின் மிருதுவே அதன் இழிவாக இருந்தது.

காவ்யா அங்கேயே நின்றபடி, தன் கையில் இருந்த தட்டைப் மேசை மீது வைத்தாள். அவள் குரல் சமநிலையாக இருந்தது. “எனக்கென்ன கதவு திறக்கணும்னு நான் கேட்டதே இல்ல.”

அர்ஜுன் அந்த வாக்கியத்துக்குப் பதில் சொல்லவில்லை. சொல்ல முடியாது. அவன் அம்மாவின் விரல்கள் ஜவ்வரிசி வடையை உடைக்கும் சத்தம் மட்டும் தெளிவாகக் கேட்கப்பட்டது. பார்வதி அத்தை அவனைக் கட்டாயப்படுத்தும் முகத்தில், “நாளைக்கு பிறகு இந்தப் பெண் ஏற்பாடுகளை நிலா பார்த்துக்கலாம். நீங்க இருவரும் அதிகமா ஒரே இடத்துல காணப்படுறது நல்லதில்ல,” என்றாள்.

அதற்குப் பிறகுதான் சிறிய குழப்பம். அறக்கட்டளை விருந்துக்கான நன்கொடையாளர் பட்டியலில் தவறு; முக்கிய நபரின் பெயர் விடுபட்டுவிட்டது. யார் திருத்தப் போகிறார்கள், யார் காப்பாற்றப் போகிறார்கள் என்ற பரபரப்பில் எல்லோரும் மேல் கீழ் ஓடினர். பட்டியல் இருக்கும் தளம், அர்ஜுனின் தனிப்பட்ட அணுகல் தளத்தில்தான். சரவணன் ஓடி, “சார், நான் போயிட்டு—” என்றான்.

“வேண்டாம்,” என்ற அர்ஜுன். அங்கே இருந்த எல்லோரின் முன்பும், தன் கழுத்திலிருந்த அணுகல் அட்டையை கழற்றி காவ்யாவிடம் கொடுத்தான். அறை ஒரு புள்ளிக்கு சுருங்கியது. “திருத்து. இப்போதே.”

அந்த அட்டை அவளின் உள்ளங்கையில் படும்போது, அது பிளாஸ்டிக் துண்டு இல்ல; எல்லோரும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் விதியைப் பிளந்த சத்தம். பார்வதி அத்தையின் முகம் கெட்டியாகிவிட்டது. “அர்ஜுன்!” என்று அம்மா சற்று அடக்கமாகச் சொன்னார். ஆனால் அட்டை ஏற்கனவே காவ்யாவின் கையில் இருந்தது. அர்ஜுன் மற்றெதையும் விளக்கவில்லை. “மூன்றாம் தளம். இடது பக்கம்,” என்று மட்டும் சொன்னான்.

காவ்யா மேலே போனாள். விரல்கள் நடுங்கவில்லை; அதுதான் அவளுக்கே புதிது. பட்டியல் திருத்தம் இரண்டு நிமிட வேலை. ஆனால் அட்டையைத் திருப்பிக் கொடுக்க கீழே வரும் வரை அவள் மனதில் ஒரே கேள்வி—இவ்வளவு பேர்முன்னால் அவன் இது செய்தது ஏன்? உதவி செய்யவா? இல்லை, இனி அவளை மறைக்க முடியாது என்பதற்கா?

விருந்து தொடங்கியதும் விருந்தினர்கள் நிரம்பினர். பட்டியல் காப்பாற்றப்பட்டது. வெளியில் சிரிப்புகள், புகைப்படங்கள், பேராசிரியர் பேச்சு. உள்ளே, எல்லோரும் அந்த ஒரு அட்டையையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். காவ்யா அதை மடித்து கையில் பிடித்தபடி, மேல் தள லிப்ட் முன் நின்றாள். கீழே கொடுக்கலாம். கூட்டத்திலேயே கொடுக்கலாம். ஆனால் அப்போது பார்வதி அத்தை, “அட்டையை உடனே திருப்பி கொடு,” என்று கீழே இருந்து பார்வையால் துரத்தியபடியே இருந்தாள். அந்த அழுத்தம் தள்ளியதால் காவ்யா மேல்தளத்திலேயே காத்திருந்தாள்.

லிப்ட் திறந்தது. உள்ளே அர்ஜுன் மட்டும். கழுத்தில் இப்போது அட்டை இல்லை; காலியான கயிறு சட்டை மேல் கிடந்தது. “கீழே எல்லோரும் பார்க்கிறாங்க,” என்றான்.

“அதனால்தான் இங்கே கொடுக்க வர்றேன்.” அவள் அட்டையை நீட்டினாள்.

அவன் எடுக்கவில்லை. “நீ கீழே வர.”

“நான் உங்க பின்னால வர்ற மாதிரி தோணும்.”

அவன் கண்கள் முதன்முறையாக நேராக அவளைத் தொட்டது. “இப்போ அப்படித்தான் தோணுது.”

வார்த்தை அவளை அறைந்தது. ஏனென்றால் அது பொய் இல்லை. அட்டையை அவளுக்குக் கொடுத்தவன் அவன்; அதைத் திருப்பிக் கொடுக்க தனியாக நின்றிருப்பதும் அவள்தான். லிப்ட் கதவு திறந்தபடி இருந்தது. வெளியே காலியான வழிச்சாலை. உள்ளே மெல்லிய குளிரூட்டி சத்தம். அவள் உள்ளே நுழைந்தால், அந்த இரண்டு அடி இடைவெளி வேறு அர்த்தம் எடுத்துக்கொள்ளும். நுழையாமல் நின்றால், கீழே இருக்கும் அவமானம் மீண்டும் அவளையே தேடும்.

“நீங்க எனக்காக விதி உடைச்சீங்க,” என்று அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள். “ஆனா அதுக்குப் பிறகும் எல்லாரும் முன்னாடி நான் உங்க பின்னால்தான் வரணும்னு நீங்க நினைச்சா, எனக்கு அந்த உதவி வேண்டாம்.”

அவள் சொன்னதும் காற்றே சற்றே நிறுத்தியது போல இருந்தது. அர்ஜுனின் கை அட்டையை எடுக்க உயர்ந்தது; அவளுடைய விரல்களையும் தட்டாமல் நிறுத்திக்கொண்டது. இடைவெளி அப்படியே எரிந்தது. “காவ்யா—”

அவள் அந்த ஒரு சொல்லை ஏற்கனவே கேட்டுவிட்டாள். பெயரைச் சொல்வது போதாது. கீழே பார்வதி அத்தை பார்த்த கண்கள், மண்டபத்தில் நகர்த்தப்பட்ட கோப்பை, அலுவலகத்தில் திருடப்பட்ட வேலை, எல்லாம் அவள் முதுகின் பின்னால் ஒரே சுவராக நின்றன. லிப்ட் உள்ளே ஒரு அடி எடுத்து வைத்தால் எளிதாகிவிடும்; அந்த எளிமையே அவளுக்குச் சுலபமான இழப்பு.

அவள் அட்டையை லிப்ட் வாசல் பக்க சுவரிலிருந்த ஸ்டீல் கைப்பிடி மேல் வைத்தாள். அர்ஜுன் உடனே முன்னே வந்தான்; அட்டை கீழே விழாமல் பிடிக்க. அவன் விரல்கள் அட்டையைக் கவ்விய வேகத்தில், அவன் மற்ற கை லிப்ட் கதவு மூடும் பொத்தானைத் தட்டியிருந்தது. கதவுகள் நகர ஆரம்பித்தன. அந்தச் சுருங்கும் இடைவெளிக்குள் அவன் இன்னொரு அடி வெளியே வந்திருக்கலாம். அவள் இன்னொரு அடி உள்ளே சென்றிருக்கலாம்.

காவ்யா அப்படிச் செய்யவில்லை.

அவன் தோள்மட்டும் தூரத்தில் வந்து நின்ற அந்த நொடி, அவளது கை உயர்ந்தது; அவன் சட்டை கைமுட்டி அருகே வரைக்கும் வந்து நின்றது. தொட்டால் எல்லாம் உடையும் தூரம். அவள் விரல்களை முறுக்கி, அந்தத் தொடுதலை நிறுத்தி, ஒரு படி பின்னோக்கி இறங்கினாள். “முதல்ல,” என்றாள், குரல் குலையாமல், “யார்முன்னாடியும் என்னைத் தள்ளிப் போட்ட இடத்திலே நீங்க என்னை பார்க்கணும். அதுக்குப் பிறகுதான் நான் எந்த கதவுல நிக்கணும்னு முடிவு பண்ணுவேன்.”

அவள் பின்னே சென்றதால் உணரிபலகை வெளிச்சம் மாறியது. லிப்ட் கதவுகள் மேலும் நெருங்கின. அர்ஜுனின் கையில் இப்போது அணுகல் அட்டை இருந்தது; அவளுக்கும் அவனுக்கும் நடுவே இல்லை. கதவுகள் almost மூடிக்கொண்ட அந்தச் சுருங்கிய வெள்ளி விளிம்பு, அவள் எடுக்காத ஒரு அடியைச் சுமந்தபடி, ஒரே அடக்கமான நொடியளவு தடைபட்டு நின்றது; பிறகு மூடியது.