அந்த வாசலிலேயே கணக்கு வாங்கப்பட்டது

“நிலா, இதை கழுத்தில போட்டுக்கோ. நீ ரிசீவ் பண்ணுற லைன் அங்க இல்ல,” என்று வசுந்தரா அத்தை பிளாஸ்டிக் உறையில் இருந்த தற்காலிக வழிச்சீட்டை அவள் கையில் அடித்தாள். சிவப்பு நூலில் தொங்கிய அந்த அட்டையில் கருப்பு மை கசிந்த பழைய பேனா அடைமார்க்கம் இருந்தது; கீழே கையொப்பம். வரவேற்பு மேசையின் நுனியில் பூத்துண்டு, பாதுகாப்பு ஊசி, கார்சாவி, குளிர்ந்து போன எலுமிச்சை சாதப் பெட்டி எல்லாம் நெருக்கிக் கிடந்தன. மூன்று மணிநேரமாக மண்டப அலங்காரம் முதல் நிச்சயதார்த்தத் தாம்பூலம் வரை ஓடிக்கொண்டிருந்த நிலாவை பார்த்துக்கொண்டே அத்தை சொன்ன குரல் மட்டும் மெதுவாக இல்லை; சுற்றி நின்ற உறவினர்கள் கேட்கும் அளவுக்கு சீராக இருந்தது.

“அத்தை, மாப்பிள்ளை வீட்டார் முதல் கார் வந்த உடனே நான் முன் வாசல்ல இருக்கணும்னு முரளி மாமா—”

“மாமா மாமா என்று சொல்லிக்கிட்டு போனா வேலை ஆகாது. யாரு எங்கே நிற்கணும்னு நான் எழுதிட்டு கொடுத்திருக்கேன்.” என்று அவள் கையில் இருந்த வழித்தாளைத் திறந்து காட்டினாள். “முக்கிய வாசல்—நான். கார்த்திக். பெரியவர்கள். பக்க சேவை வழி—நிலா. தாமதமாக வருறவர்கள், காப், டிரைவர், பூக்கொத்து வாங்கிக்கிட்டு தவறி வருறவர்கள், எல்லாரையும் அங்க எடுத்துப் போ. குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் என்று ஒரு இடத்தில் நிற்கறதாலே குடும்பப் பெண் ஆகிட முடியாது.”

அந்த கடைசி வார்த்தை சுற்றி நின்ற இரண்டு சித்திகள் முகத்தில் உலர்ந்த சிரிப்பை கொண்டு வந்தது. கார்த்திக் மண்டப வாசலின் பித்தளை கம்பம் அருகே நின்றபடி, “அத்தை, நிலா தான் முழு ஏற்பாடையும் பார்த்துட்டு இருக்கா,” என்று ஆரம்பித்தான். வசுந்தரா அத்தை அவனைப் பார்த்ததே இல்லை.

“அதனால்தான் அவளுக்கு வேலை இருக்கு. அலங்காரம்னு வைத்தா வேலைக்காரி மாதிரி தெரிஞ்சா தான் எல்லாரும் நிம்மதியா இருப்பாங்க. மாலை கட்டிக்கிட்டு நிற்குற இடம் ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒவ்வாதே.”

நிலா அட்டையைப் பார்த்தாள். கையெழுத்து வசுந்தராவுடையது. கீழே மண்டப நிர்வாகத்தின் முத்திரை. “சேவை நுழைவு — கார் திசைமாற்று, தாமத வருகை.” அவளுக்குப் பொறுப்பு கொடுத்தது போலத் தெரிந்தாலும், நின்ற இடம் சரியாக அவளை குடும்ப வரிசையிலிருந்து வெட்டி எறியும் இடம். இந்த நிச்சயதார்த்தத்துக்கான முன்பணம் முதல் உணவு பட்டியல் வரை அவள்தான் ஓடினாள்; சேவைத் துறையில் வேலை பார்த்து சேமித்த பணத்தில் அவள் வாங்கிய தட்டுப்பூ கூட அங்கே இருந்தது. ஆனாலும் அத்தை உருவாக்கிய படம் ஒன்று: வேலை பார்த்தவள் வேலை பக்கம்.

அவள் முகம் மாறவில்லை. “சரி,” என்றாள். அட்டையை கழுத்தில் போட்டுக்கொண்டாள். அந்தச் சிறிய அமைதிதான் முதல் தடவை வசுந்தரா அத்தைக்கு ஒரு கணம் கூடுதல் பார்வை கொடுக்க வைத்தது.

வாசல் வெளியே சென்னை வெப்பம் சுட்டுக்கொண்டிருந்தது. மண்டபத்தின் முன் வரிசையாக கார்களின் முன் விளக்குகள் மின்னின. பக்க சேவை வழி முக்கிய நுழைவின் ஒளி, மலர், நாதசுவரம் எல்லாம் இல்லாத ஒரு குறுகிய வளைவு. சாம்பல் சுவரின் பக்கத்தில் பழைய விசிறி ஓசை, தள்ளிவைக்கப்பட்ட தண்ணீர் கேன்கள், தாமதமாகத் திருப்பிய சாவி தொங்கும் பலகை. நிலா அங்கே நின்றபடி வாகன வரிசையைப் பார்த்தாள். பாதுகாப்பு பணியாளன் செந்தில், அவளது அட்டையை பார்த்து உடனே நிமிர்ந்தான்.

“அக்கா, மேடம் சொன்னாங்களா? பக்க லைன் முழுக்க உங்க கட்டுப்பாடு.”

“அப்படி தானாம்,” என்றாள் நிலா. “எந்த கார் எங்கே திருப்பணும்னு முன்பே எழுதினதுதானே?”

செந்தில் வழித்தாளின் பிரதியை காட்டினான். அதிலும் அதே கையொப்பம். ஆனால் நிலா காலைதான் கவனித்திருந்த ஒரு சிறிய வேறுபாடு இருந்தது. முக்கிய வாசல் முன் ஓர் நேரத்தில் இரண்டு கார்களுக்கும் மேல் நிறுத்தக் கூடாது; கூடுதல் கார்கள் பக்க வழியாகச் சுற்றி பின்புற இறக்குமிடத்தில் இறக்க வேண்டும். அந்த இடத்தில் முதலில் இறங்குவோரைக் கொண்டுபோய் மீண்டும் முன் ஏற்றிச் சேர்க்க வேண்டும். அதை வசுந்தரா அத்தை “தாமதம் ஆனவர்கள் மட்டும்” என்று வாயால் மாற்றிவிட்டாள்; காகிதம் மாற்றப்படவில்லை.

முதல் கார் வந்து நின்றது. கார்த்திக்கின் மாமனார் தரப்பிலிருந்து வந்த மூதாட்டி. வசுந்தரா அத்தை மலர் தட்டுடன் முன் வாசலுக்கு பாய்ந்தாள். ஆனால் அதே நேரம் பின்னால் கருப்பு டெம்போ டிராவலர் வளைந்து வந்தது. அதில் கோயம்புத்தூரிலிருந்து வருவதாகச் சொன்ன பெரியோரின் குழு. முன் வாசல் ஏற்கனவே நிரம்பியது. செந்தில் குழம்பிப் பார்த்தான்.

நிலா காகிதத்தை அவன் கைக்கு நெருக்கினாள். “இரண்டைத் தாண்டினா பக்க வளைவு. முதல்ல இறக்கி லிப்ட் பக்கம் அழைச்சு வரணும்.”

செந்தில் உடனே கம்பியைத் திறந்தான். டிராவலர் பக்க வழிக்குத் திரும்பியது. அங்கேயே முரளி மாமா காரிலிருந்து இறங்கினார். அவன் முகம் கடிந்து, “எதுக்கு இங்க?” என்று கேட்டார்.

“கையொப்பம் போட்ட வழித்தாள் அப்படிதான் மாமா,” என்று நிலா காகிதத்தை நீட்டினாள். அதே நேரம் வசுந்தரா அத்தை தொலைவில் இருந்து கையை ஆட்டினாள். “அந்த கார் முன்னாடி கொண்டு வா! பெரியவர்கள்!”

செந்தில் இரண்டு அடிகள் முன் சென்றதும் நின்றுவிட்டான். அவன் கண் காகிதத்தில் இருந்த முத்திரையில்தான். “மன்னிக்கணும் மேடம்,” என்று அவன் தூரத்திலிருந்தே சொன்னான், “இங்க எழுதினப்படி பின்வழி இறக்கணும்.”

அந்த ஒரு கணம் நாதசுவரம் கூட சற்று தவறிப் போன மாதிரி கேட்டது. முரளி மாமா நிலாவை நேராகப் பார்த்தார். அவள் தாளை மட்டும் காட்டினாள். “முன் வாசல் நிரம்பிருக்கு மாமா. லிப்ட் அருகே சிவப்பு கம்பளம் போட்டிருக்கேன். அங்கிருந்து நேரா வரவேற்பு வரிசை.”

மாமா எந்த வார்த்தையும் சொல்லாமல் திரும்பிச் சென்றார். அவரோடு வந்த பெரியவர்கள் பக்க வழியிலேயே ஏறிவந்தார்கள். சேவை நுழைவென நினைத்த இடம் திடீரென மதிப்புள்ள இறக்குமிடமாக மாறியது; ஏனென்றால் அங்கே காத்திருந்தவர் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் வேலைக்காரி இல்லை, வழி தெரிந்தவள்.

வசுந்தரா அத்தை முன் வாசலில் மலர் தட்டு கையில் நின்றபடி அடுத்த காரை எதிர்பார்த்தாள். ஆனால் மண்டப மேலாளர் வந்து நிலாவிடம், “அக்கா, பெரியவர்கள் இந்த வழியா வந்துட்டாங்கனா அடுத்த வரிசையும் இதே பாதைதான். லிப்ட் திறந்துவைக்க சொல்றேன்னு,” என்றான். அவன் வசுந்தராவை நோக்கவே இல்லை.

கார்த்திக் முன் வாசலிலிருந்து விரைவாக வந்து பக்க வளைவில் நின்றான். அவன் குரல் குறைந்திருந்தாலும் அவசரம் வெளிப்பட்டது. “நிலா, அத்தை ஏதோ—”

“நிற்க,” என்றாள் அவள். “முன் வாசல் லைன் கலைந்தா இன்னும் குழப்பம் வரும். மாமாவை உள்ளே அமர வைக்கணும். நீ போய் அவர்களோட இரு.”

அவள் சொல்லியவுடன் கார்த்திக் உடனே திரும்பினான். அதுவே இரண்டாவது வெட்டு. வசுந்தரா அத்தை அழைத்த குரல் அவனைக் குத்தியபோல வந்தது; ஆனால் அவன் செவியிலே போகவில்லை. அவன் முரளி மாமாவின் பக்கம் சென்றான்.

இரண்டாம் வரிசை கார்கள் வந்தபோது வசுந்தரா அத்தை தானே பக்க வழிக்குள் நுழைந்தாள். புடவையின் ஓரம் பிடித்தபடி, “இந்த லைன் யாரு மாற்ற சொன்னது? நான் முன்னாடி சொல்லலையா? முக்கிய விருந்தினர்கள் என் வாசல்ல தான் இறங்கணும்,” என்றாள்.

நிலா அவளிடம் பதில் பேசவில்லை. செந்திலிடம், “அடுத்த இனோவா, பின்வளைவு. அந்த நீல காரை மட்டும் முன் வாசல். அது மாப்பிள்ளை அம்மாவின் சகோதரி கார்னு பட்டியலில் இருக்கு,” என்றாள். செந்தில் தலைஅசைத்து கம்பியை மாற்றினான்.

“நான் பேசறப்போ நீ உத்தரவு குடுக்கறியா?” வசுந்தரா அத்தை ஒரு படி அருகே வந்தாள்.

மண்டப மேலாளர் கையில் வாக்கி டாக்கியுடன் ஓடிவந்தான். “மேடம், பெரியவர்கள் உள்ளே அமர்ந்துட்டாங்க. இப்போ இந்த வழிதான் ஸ்மூத்தா இருக்கு. சார் சொன்னாங்க, கையொப்பம் போட்ட ரோட்டிங்கை மாற்றக்கூடாதுனு.”

“எந்த சார்?” என்று அவள் சினந்தாள்.

“உங்க கையொப்பம் பார்த்து மண்டப உரிமையாளர் கேட்டார். நெரிசல் வந்தா இன்சூரன்ஸ் பிரச்சனை வருமாம். அதனால காகிதம் எப்படி இருக்கு அப்படியே.”

அவள் முகத்தில் சற்று வெளிறல் ஓடியது. கையொப்பம் போட்ட காகிதம் அவள் அதிகாரம்; இப்போ அதே கயிறு அவள் கழுத்தை இறுக்கிக் கொண்டது. இருந்தும் விடவில்லை. முன் வாசலிலிருந்து வெள்ளை கார் ஒன்று திரும்பிவர, “அது என் கார். அதை நேரா முக்கிய வாசலுக்கு விடு,” என்று வசுந்தரா அத்தை கைநீட்டினாள். “நான் உள்ளே போய் மாப்பிள்ளை வீட்டாரை ரிசீவ் பண்றேன். இந்தப் பக்க ஓட்டம் நிறுத்து.”

செந்தில் நிலாவை பார்த்தான். மேலாளர் நிலாவை பார்த்தான். கார்த்திக் தொலைவில் நின்றபடி பார்த்தான். முரளி மாமா லிப்ட் முன் இருந்து இறங்கிவந்தார். காற்றே காத்திருந்தது போல.

நிலா வசுந்தரா அத்தியிடமிருந்து ஒரு அடி தள்ளி நின்றாள். அவளது கழுத்திலிருந்த சிவப்பு நூல் அட்டையை கழற்றி மெதுவாக விரலில் பிடித்தாள். “இந்த வழிச்சீட்டை நீங்க தானே போட்டீங்க அத்தை,” என்றாள். குரல் உயரவில்லை. “தாமதமாக வருற கார், கூட்டம் நிறைஞ்ச பிறகு திருப்பப்படுற கார், முன்னாடி வரிசை முடிஞ்ச பிறகு பின்வழி இறங்கணும். கையொப்பமும் உங்கது.”

“எனக்கு காகிதம் காட்டாதே. நான் சொல்றேன்—என் காரை முன்னாடி விடு.”

அதுதான் அவள் இன்னொரு படி தள்ளிப்போன நேரம். அங்கே இருந்த எல்லோரும் அது வராதிருந்தால் அவளுக்கு இன்னும் ஓர் இடம் இருந்திருக்கும் என்று புரிந்து கொள்ளும் அளவுக்கு தெளிவாக. நிலா வழிச்சீட்டை செந்திலின் கையில் வைத்தாள். “இந்த அட்டையை பின்சேவை நடைவழி கதவு கம்பியில் தொங்கவிடு,” என்றாள். “இந்தக் கார்,” என்று வெள்ளை காரைச் சுட்டினாள், “கையொப்பம் போட்ட பின்வழியிலேயே விடு. கடைசி வளைவைத் தாண்டி பழைய சேமிப்பு நடுக்கழியில நிறுத்து. அந்த வழி இன்று விருந்தினர் நுழைவு இல்லை.”

வெள்ளை கார் கம்பியைத் தாண்டி உள்ளே சென்றது. சேவை வழி இன்னும் உள்ளே ஒரு சுண்டியடித்த வளைவு கொண்டது; பழைய ஸ்டோர் அறைகள், முடிந்த சுவர், பயன்பாடில்லாத கதவு. செந்தில் ஓடிச் சென்று அட்டையை இரும்புக் கம்பியில் தொங்கவிட்டான். சிவப்பு நூல் காற்றில் சுழன்றது. காரின் முன்விளக்கு அந்தச் சுவரை அடித்துவிட்டு நின்றது; அப்பால் பாதை இல்லை. அந்த நடுக்கழியில் தொங்கிய வழிச்சீட்டு மட்டும் குளிர்ந்த சிமெண்ட் சுவருக்கு மோதிக்கொண்டு அசைந்தது.