காலியான இடம் எனதுதான்

“யாழினி, அந்த டோக்கன் கட்டை இங்க கொடு—வாடை பார், சாம்பார் கெட்டிப் போச்சு!” என்று முரளி கத்துவதற்குள், யாழினி ஏற்கெனவே பெரிய பாத்திரத்தை இரு கைகளாலும் தூக்கி, அடுப்பின் மேல் இருந்த கஞ்சி கரண்டியை மாற்றி விட்டாள். மதிய இடைவேளையின் முதல் அலை கேன்டீன் கதவையே தள்ளிக் கொண்டே வந்தது. தட்டுகள் மோதி ஒலித்தன. பணம் வாங்கும் மேசையின் அருகே நின்றிருந்த இரண்டாம் ஆண்டு மாணவன் மயங்கி போன மாதிரி டோக்கன் எண்ணிக்கையே தவறிப் போட்டான். அவன் பக்கம் ஓட வேண்டியவன் வரவில்லை. யாழினி தன் வரிசையை விட்டு அவன் இடத்துக்குள் நுழைந்து, கிழிந்துக் கொண்டிருந்த வரிசையை ஒற்றைக் கையால் நேராக்கினாள்.

“உனக்கு யார் சொன்னது அந்த மேசை பக்கம் போக?” என்று நிர்மலா அத்தை பறித்துக் கேட்டாள். அவள் குரல் பெரியதாக இல்லை; அதுதான் இன்னும் காய்த்தது. “உன் பெயர் பரிமாறும் வரிசையில்தான். எல்லாத்துலயும் கையை வைக்க வேண்டிய அவசியம் இல்ல.”

யாழினி பதில் சொல்லாமல் டோக்கன் கட்டையை மேசையில் நேராக வைத்து விட்டாள். வரிசை கலைந்து விடாமல் நின்றது; ஆனால் அவள் நின்ற இடம் உடனே வேறொருவருக்காக காலியாக்கப்பட்ட மாதிரி உணர்ந்தது. கல்லூரி மாணவர் பணி சுழற்சி அட்டையில் அவள் பெயருக்கு அருகே ஒட்டியிருந்த சிறிய நீலக் கிளிப் நிர்மலா அத்தையின் விரல்களில் இடம் மாறி, கீழ் வரிசைக்குத் தள்ளப்பட்டது. அவள் அதை எல்லாருக்கும் தெரியாமல் செய்தாள். யாழினி அதை பார்த்தாள்.

சென்னையின் அந்த தனியார் கல்லூரியில் கேன்டீன் வேலை என்று சொல்லிக் கொண்டே வந்த இந்த மாணவர் உதவி வேலை, அவளுக்கு சுமாரான காசு மட்டும் இல்லை. மாடவெளி வாடகை வீட்டில் அம்மா வைத்திருக்கும் கணக்குப் புத்தகத்தில், ‘மாலை பணி’ என்று தனி வரி இருந்தது. அப்பாவிடம் கேட்காமல் பேருந்து, மெட்ரோ, தேர்வு கட்டணம், வீட்டுக் காய்கறி—அதுக்கெல்லாம் அதே வரி. இன்னும் ஒரு வரி எழுதப்படாமல் இருந்தது: இந்த வளாகத்துக்குள் அவள் கால் பதிக்க உரிமை.

அந்த மாலை, பின்பக்க நடைபாதையில் மெல்ல ஒலிக்கும் குழாய் மோட்டார் சத்தத்துக்குள், முரளி அவளிடம் சாவியைத் திருப்பிக் கொடுத்தான். வழக்கமாக அவள் மூடும் பின்வாசல் சாவி. இன்று கொஞ்சம் தாமதமாக. “இனி ஒரு வாரம் நீ சாயங்கால வேளைக்கு வர வேண்டாம்,” என்றான். “அத்தை சொன்னாங்க. தேர்வு வருகிறது, நீ ஓய்வெடு.”

“எனக்குத் தேர்வு எப்பவுமேதான் வருகிறது,” என்றாள் யாழினி. சாவியைப் பெறாமல் பார்த்தாள்.

முரளி கண் நேராக வரவில்லை. “நாளைக்கு அர்விந்த் வீட்டிலிருந்து சில பேர் வரப்போகிறாங்க. விழா திட்டம் பேசுவாங்க. வெளியில தெரியாத மாதிரி இருக்கணும். கூட்டம் அதிகம். அதனால…”

அவன் சொல்லாமல் விட்ட இடத்தில்தான் வெட்டு இருந்தது. யாழினியும் அர்விந்தும் “குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும்” என்ற எல்லைக்குள் இருந்த உறவு; ஆனால் அது பெயர் சொல்லும் அளவுக்கு உயரவில்லை. நிர்மலா அத்தை அந்த எல்லையை எப்போதும் நினைவில் வைத்திருந்தாள். உதவி செய்யலாம்; அருகில் நிற்கக்கூடாது. வேலை செய்யலாம்; வரிசையில் முகம் காட்டக்கூடாது. யாழினி சாவியை எடுக்காமல், “நான் வந்த வேலையை நான் முடிச்சு போறேன். யாருக்காக மறைஞ்சு நிற்குற பழக்கம் இல்ல,” என்றாள். பிறகு சாவியை அவன் உள்ளங்கையில் திருப்பி வைத்துவிட்டு நடந்துச்சென்றாள்.

அந்த இரவு, மெட்ரோவில் நின்றபடியே அவள் கைப்பேசியின் ஒளியை உள்ளங்கையில்தான் வைத்துப் பார்த்தாள். அர்விந்த் அனுப்பியிருந்த செய்தி: ‘நாளைக்கு வராதேன்னு நான் சொல்லலை.’ அதற்குக் கீழே நீண்ட இடைவெளி. மீண்டும்: ‘அத்தை ஓவரா எடுத்துக்கிட்டாங்க.’ யாழினி பதில் அனுப்பவில்லை. ரயில் கண்ணாடியில் அவள் முகம் சோர்வின் கோடுகளோடு மடங்கிப் போய் இருந்தது; சட்டை தோளில் பணி முடிவு சுருக்கம் கருப்பாக பதிந்திருந்தது.

மறுநாள் அவள் போகவில்லை. மூன்றாம் நாள் மதிய வேளையில் மட்டும் பாடம் முடிந்தவுடன் கேன்டீன் பக்கம் திரும்பினாள். உள்ளே செல்வதில்லை; ஜன்னல் ஓரத்தில் நின்றாள். அப்போது தான் பரபரப்பு. தொழில்துறை தொடர்பு மன்றக் கூட்டம் முடிந்து நூறு பேருக்கு மேல் ஒரே நேரத்தில் இறங்கினார்கள். சாம்பார் தொட்டி வழுக்கி கீழே விழப் போனது. டோக்கன் மேசையில் வைத்திருந்த பணப்பெட்டி அடைப்பு சிக்கியது. இடது வரிசை நின்று போனது.

நிர்மலா அத்தை அங்கிருந்த இரண்டு புதிய மாணவிகளிடம், “கை வேகமா நடக்கு!” என்று கத்தியபடியே தட்டுகளைத் தூக்கிக் கொண்டிருந்தாள். ஆனால் வரிசை நகரவில்லை. அப்போது அர்விந்த் பின்பக்கம் இருந்து வந்தான். அவன் வழக்கம்போல் பானம் பக்கம் நிற்க வேண்டியவன். இரண்டு விநாடி மட்டும் பார்த்தான். அடுத்து எதுவும் பேசாமல் ஜன்னல் ஓரத்திலிருந்த யாழினிக்கே நேராக கையை நீட்டி, டோக்கன் கட்டையை அவளிடம் கொடுத்தான்.

“எண்ணு,” என்றான் மட்டும்.

அந்த ஒரு சொல்லுக்காக மூன்று பேர் தலை திருப்பினார்கள். நிர்மலா அத்தை முகம் இறுகியது. “அர்விந்த், அவ இன்று—”

அவன் கேட்காதவனாகவே அடுத்த மாணவர்களை வலது வரிசைக்கு திருப்ப ஆரம்பித்தான். “அங்க போங்க. தட்டு இங்க. டோக்கன் அவங்க பக்கம்.” யாழினி உள்ளே வந்து மேசையைப் பிடித்தபோது, தடுமாறிக் கொண்டிருந்த அலை நேராக ஓடத் தொடங்கியது. அவள் குரல் உயரவில்லை; எண், தட்டு, மீதி பணம்—எதுவும் தவறவில்லை. ஐந்து நிமிடத்தில் நின்றிருந்த வரிசை உருகி நகர்ந்தது.

அந்த நிமிடம் முடிந்த பிறகுதான் அவளுக்கு உடம்பு உள்ளிருந்து குலுங்குவது தெரிந்தது. அங்கு இருந்து வெளியேறும் மாணவர்கள் ஒருவரும் பாராட்டவில்லை; அதே தான் நன்றாக இருந்தது. ஆனால் முரளி சேவைப் பதிவேட்டை எடுத்துக் கொண்டு வந்தபோது, அவர் பழக்கப்படி இடப்பக்கத் தாளைத் திறந்து, நீலக் கிளிப்பை மேலே ஏற்றி, யாழினி பெயரருகே வைத்து விட்டான். “மாலை பாதி வேளை மட்டும்,” என்றான். இது அனுமதி இல்லை; இடம் திரும்ப திறந்த ஒலி.

அந்த மாலையிலேயே நிர்மலா அத்தை இன்னொரு அடி வைத்தாள். பின்வாசல் அருகே விளக்கின் மெல்லிய ஓசையுடன் நீண்ட வழித்தடத்தில், வரும் ஞாயிறு நடத்தப் போகும் நன்கொடை மதிய உணவுக்கான பட்டியல் அவள் கையில் இருந்தது. கல்லூரி நிர்வாகம், பழைய மாணவர்கள், வெளியிலிருந்து வர இருக்கும் அர்விந்த் உறவினர்கள்—அனைவரும் பார்க்கும் நாள். பரிமாறும் முதல் வரிசையில் நான்கு பெயர்கள். யாழினியின் பெயர் இல்லை. அதற்குப் பதில் புதிதாக வந்த கீர்த்தனா.

“இது தற்காலிகமா?” என்று கேட்டாள் யாழினி.

“இது ஒழுங்கா,” என்றாள் நிர்மலா அத்தை. “எல்லாரும் எல்லா மேசையிலும் நிற்க வேண்டியதில்லை. சிலர் பின்னால நன்றாக வேலை பண்ணினா போதும். முகம் காட்டும் இடத்துக்கு ஒரு அளவு இருக்கணும்.”

“அளவு வேலையால வரணுமா, வீட்டால வரணுமா?”

நிர்மலா அத்தை சிரித்தாள்; கண்களில் இல்லை. “இரண்டுமே. இன்னொரு விஷயம்—ஞாயிறு கூட்டத்துக்கு உன் பெயரை திட்டக்குழு குறிப்பிலேயும் சேர்க்காதீங்கன்னு சொன்னேன். பிள்ளைங்கப் பணி பிள்ளைங்கபோலவே இருக்கட்டும்.”

அந்தச் சொல்லுக்கு உடனே பதில் வரவில்லை. யாழினி பட்டியலை முழுக்கப் பார்த்தாள். பின்னர் மேசையின் ஓரத்தில் இருந்த சிறிய மரப் பெயர்ப் பலகைகளில் ஒன்றை எடுத்தாள். ‘வரிசை 2 – டோக்கன்/மீதி’ என்று எழுதப்பட்ட பலகையின் கீழ் காகிதத் துண்டு மாட்டப்பட்டிருந்தது. அவள் தன் கைக்குட்டையிலிருந்து பேனாவை எடுத்து, கீர்த்தனா பெயர்மேல் ஒரு கோடு இழுத்து, கீழே தெளிவாக ‘யாழினி’ என்று எழுதினாள். பலகையைத் தன் கையில் வைத்துக் கொண்டாள்.

“அது உன் முடிவு இல்ல,” என்று நிர்மலா அத்தை முன்னே வந்தாள்.

“என் பெயரை அழிக்கிற முடிவு உங்களோடதுமில்லை,” என்றாள் யாழினி. குரல் மெதுவாக இருந்தது; அதனாலே இன்னும் உறுதியாய் கேட்டது. “ஞாயிறு நான் இந்த வரிசையில்தான் நிற்பேன். வேணும்னா என்னை முழுக்க வெளியே அனுப்புங்க. ஆனா என் இடத்தை வேற யாருக்குமே விட்டுக்கொடுக்க மாட்டேன்.”

நிர்மலா அத்தை கையை நீட்டினாள். “பலகை கொடு.”

யாழினி தரவில்லை. ஒரே கணம் இருவரும் அப்படியே நின்றனர். பின்னால் தண்ணீர் மோட்டார் ஒலி, ஈரத் தரையில் செருப்பு ஒட்டும் சத்தம். அப்போதுதான் அர்விந்த் அந்த வழித்தட முடிவில் தோன்றினான். அவன் எல்லாம் கேட்டானோ தெரியவில்லை. அவன் நேராக வந்து திட்டக் குறிப்புப் புத்தகத்தைத் திறந்து பார்த்தான். யாழினியின் பெயர் இல்லாத இடத்தில் கருப்பு பேனாவால் ஒரு கோடு இழுத்து, மேலே ‘யாழினி – வரிசை 2’ என்று எழுதினான். அதற்கு அருகே சிறிய வட்டம் போட்டான். பெயரை யாரும் அழிக்காதபடி.

“அர்விந்த்,” நிர்மலா அத்தை சுருங்கிய குரலில் சொன்னாள், “நாளைக்கு நம்ம வீட்டு மக்கள் வர்றாங்க.”

“ஆமாம்,” என்றான் அவன், புத்தகத்திலிருந்து கண் எடுத்துக்கொள்ளாமல். “அதனாலதான் வரிசை உடையக்கூடாது.”

ஞாயிற்றுக்கிழமை மதியத்தில் கேன்டீன் கூடம் வேற மாதிரி இருந்தது. பொலிந்த எஃகு தட்டுகள், தாமரைக்கொடி கட்டிய நுழைவு, வெளிப்புறத்தில் நிறுத்தப்பட்ட கார்கள், நல்ல சட்டை போட்டிருந்த பழைய மாணவர்கள், புடவை ஓரத்தை அடிக்கடி சரி செய்துக் கொண்டிருந்த உறவினர் பெண்கள். பரிமாறும் வரிசையில் ஒவ்வொருவருக்கும் முன்னால் மரப் பலகை. வரிசை 1. வரிசை 2. பானம். மீண்டும் நிரப்பு. யாழினி தன் பலகையை கொண்டு வந்து இரண்டாம் இடத்தில் வைத்தாள். அவள் கையை யாரும் தடுக்கவில்லை; அதுவே இந்த முறை திறந்த சண்டை.

நிர்மலா அத்தை தாமதமாக வந்து, அவள் முன்னால் கீர்த்தனாவை நிறுத்த முயன்றாள். “நீ பின்பக்கம் போ. இங்கே கூட்டம் பார்க்கும் இடம்.”

யாழினி அசையவில்லை. தட்டுகளை எண்ணிப் பொருத்தியபடியே, தன் பலகையை நேராக சாயாமல் வைத்து, அதன் கீழ் இருந்த துணிக் கட்டையை விரித்து நின்றாள். “என் வரிசை இது,” என்றாள்.

“நான் சொல்றேன்ல—”

“அத்தை,” என்று அவள் முதன்முறையாக இடைமறித்தாள். “நான் யாரையும் தள்ளி வரலை. நான் இருந்த இடத்தில நிக்கறேன்.”

அந்த ஒரு கணத்தில் வெளிப்படையாக யாரும் அவர்களைப் பார்க்கவில்லை; ஆனால் எல்லாரின் பார்வையும் வளைந்து வந்து பட்டது. பரிமாற வேண்டிய முதல் தட்டு வந்துவிட்டது. உடனே முடிவு ஆக வேண்டிய நிலை. நிர்மலா அத்தை கீர்த்தனாவை முன் தள்ளினாள். யாழினி தன் மரப் பலகையை எடுத்துக் கொண்டு தட்டுகளின் முன் வைத்து நிறுத்தினாள்; அதற்கு அப்பால் வேறொருவர் கை நீட்ட முடியாதபடி. “நீங்க வேற வரிசை திறங்க,” என்றாள்.

அது வேண்டாத அளவு பிடிவாதம் போலத் தோன்றிய கணமே, அர்விந்த் குடிநீர் பக்கம் இருந்து வந்தான். அவன் கீர்த்தனாவை நோக்கி, “நீ பானம் பக்கம் போ,” என்றான். அவள் குழம்பி நின்றாள். நிர்மலா அத்தை வாயைத் திறந்தாள். அதற்குள் அவன் வரிசை 2 முன் இருந்த கூடுதல் தட்டுக் கட்டையை எடுத்துச் சென்று வரிசை 1-க்குப் போட்டான்; யாழினி முன் இருந்த இடம் நெருக்கமாகவும் செயலில் இருப்பதுபோலும் மாறியது. பிறகு மிகச் சாதாரணமாக, யாழினியின் வலப்புறத்தில் ஒரு இடைவெளியை காலியாக விட்டான். அங்கேயே வழக்கமாக அவன் நின்று சாம்பார் கிண்ணம் கொடுப்பான். இன்று அவன் பின்னால் அரைஅடி தள்ளி நின்றான். காலி இடம் செயலில் இருந்தது; ஆனா யாருக்கும் கிடைக்கவில்லை.

முதல் தட்டு வந்தது. யாழினி சாதம் வைத்தாள். அடுத்த தட்டு. அடுத்தது. நிர்மலா அத்தை ஒரு கணம் இன்னும் அங்கே நின்றாள்; பிறகு, வரிசை நின்றுவிடக் கூடாது என்பதற்காகவே பக்கத்து பானம் பக்கம் திரும்ப வேண்டி வந்தது. அவள் முகத்தில் கோபம் இருந்தது; ஆனால் அவள் கையால் மாற்ற முடியாத ஒழுங்கு உருவாகிவிட்டது. அர்விந்த் அவள் பக்கம் பார்க்கவில்லை. பார்க்காததால்தான் அது அதிகமாகத் தெரிந்தது.

மதிய அலை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பெரிதானது. பழைய மாணவர்கள், நிர்வாகிகள், அர்விந்த் வீட்டிலிருந்த பெண்கள்—யார் வந்தாலும் தட்டு யாழினி கைக்கு வந்து, அடுத்த கைக்கு போனது. அவள் பெயர்ப் பலகை ஈர நீராவியில் மெலிதாக மின்னியது. ஒருமுறை ஒரு மூத்த பெண், “இந்தப் பையன் எங்கே நிக்கறான்?” என்று அர்விந்தைப் பற்றி கேட்டபோது, நிர்மலா அத்தை வாயைத் திறக்க முன்னரே முரளி, “வரிசை அப்படித்தான் மேடம்,” என்று சொல்லிவிட்டார். சொல்லாத நிறைய விஷயங்கள் அங்கே ஒழுங்காக நின்றன.

அலை மந்தமானபோது தான் அர்விந்த் அவள் அருகே வந்தான். பேசாமல், அவள் விரலில் சூடாய் ஒட்டியிருந்த பெரிய கரண்டியை மெதுவாகப் பிடித்து ஒரு நொடிக்கு தாங்கினான்; அவள் கை வலிப்பு சரியாகும் வரை மட்டும். அந்தத் தொட்டு நிமிடம் கூட யாருக்கும் காட்டப் போனது இல்லை. “நீரா?” என்றான்.

யாழினி தலை அசைத்தாள். பிறகு தன் பலகையை மீண்டும் நேராக்கினாள். “இதை எடுத்தா போகாது,” என்றாள் அவன் கேட்கும் அளவுக்கு மட்டும்.

“எடுக்க மாட்டேன்,” என்றான் அவன்.

அதற்கு மேலே ஒன்றும் இல்லை. மதிய உணவின் கடைசி சில தட்டுகள் பரிமாறப்பட்டன. பின்னர் தட்டு திரும்பும் வரிசை மெதுவாக நிரம்பியது. கழுவும் பகுதியில் தண்ணீர் ஒலி நின்று மீண்டும் தொடங்கியது. யாழினி தன் கைகளில் இருந்த ஈரத்தைத் துணியில் துடைத்து, மக்கள் திருப்பிய தட்டுகளில் ஒன்றை எடுத்தாள். சாம்பார் தடம் இன்னும் ஓரத்தில் இருந்தது. அதைத் திரும்பும் வரிசையின் நடுவே, அவள் நின்றிருந்த அதே வரிசையை நோக்கி காலியாக விடப்பட்ட இடத்தில் வைத்து விட்டாள். இரண்டு தட்டுகள் அதை நெருங்கி வந்து பக்கத்தில் அமர்ந்தன. அந்த இடம் மீண்டும் அவளுக்காகத்தான் திறந்து நின்றது.