அந்த சுமை நாங்க சேர்ந்து தூக்கினோம்

வாசல் பக்கத்திலிருந்து தண்ணீர் இழுத்து ஹாலுக்குள் பாய்ந்ததும், நிலா சப்பாத்திப் பலகையை சாய்த்து ஓட்டத்தைத் தடுக்க மண்டியிட்டாள்; அடுத்த நொடியே வித்யா அத்தை அவள்மேல் கத்தினாள். “யாரு உன்னை உள்ளே கையிட சொன்னது? இது வீட்டுக்காரங்க வேலை.”

சிவப்பு சால்வையின் முனை தரையில் நனைந்தது. சேவைத் துறையில் முழு நாள் நின்ற உடம்பின் சோர்வு அவள் தோள்களில் கசங்கியிருந்தது; இன்னும் அலுவலக அடையாள அட்டையின் நூல் பையில் சிக்கிக் கிடந்தது. மேசையின் விளிம்பில் அரை குளிர்ந்த தேநீர் குவளை வட்டம் விட்டிருந்தது. சமையலறை சிங்க் கீழே இருந்த பழைய குழாய் வெடித்து, மழைபோல நீர் அடித்துக் கொண்டிருந்தது. அர்ஜுனின் வீட்டில் இன்று அவன் தங்கை நிச்சயதார்த்தப் பேச்சுக்காக உறவினர் வந்திருந்தார்கள்; புது பிளாஸ்டிக் நாற்காலிகள் வராண்டாவிலிருந்து உள்ளே இழுக்கப்பட்டு, இப்போது அந்த நாற்காலிகளில் அமர்ந்திருந்தவர்கள் எல்லோரும் தண்ணீரை விட அவளைத்தான் பார்த்தனர்.

“அத்தை, முதல்ல மெயின் வால்வு—” என்று அர்ஜுன் ஓடிவந்தான்.

“நீ வெளியே போய் சரவணன் மாமாவை அழை. அவளுக்கு எதுக்கு இவ்வளவு அவசரம்? இப்பவே வீட்டுக்கார பொண்ணா?” வித்யா அத்தை சொன்ன குரலில் உள்ளவர்களுக்கெல்லாம் கேட்கும் அளவுக்கு புளிப்பு இருந்தது.

நிலா பதில் சொல்லவில்லை. பலகையை கொஞ்சம் மாட்டி, தண்ணீர் ஓட்டம் சோஃபாவை அடையாமல் திருப்பினாள். அருகே இருந்த மாட்டுத்துண்டை இழுத்து நனைந்த மின் நீட்டிப்பு கம்பியின் மேல் போட்டாள். அது தான் முதல் மின் குமுறலை அடக்கி விட்டது. கம்பியின் அருகே நின்றிருந்த அர்ஜுனின் சித்தப்பா மகன் மொபைல் பிடித்தபடி பின்சென்றான். ஒரு கணம், யாராவது “விடு” என்று சொல்வார்களா என்ற சுளுக்கு அவளுக்குள் எழுந்தது. யாரும் சொல்லவில்லை.

அர்ஜுன் இரண்டே அடியில் திரும்பி வந்து, வார்த்தை இல்லாமல் சிங்க் அடிப்பகுதி கதவைத் தட்டிக் களைந்து திறந்தான். “நீங்க இங்க தாங்குங்க,” என்று நிலாவிடம் சொன்னதும், அவன் சொல்வதை விட அவர் நின்ற இடம் தான் பதில். அவள் பலகையை பிடித்துக் கொண்டிருந்தாள்; அவன் குனிந்து வால்வைச் சுற்ற முயன்றான். வித்யா அத்தை அதைப் பார்த்தும் எதுவும் சொல்லவில்லை. அதுவே நிலாவுக்கு அந்த அறையில் கிடைத்த முதல் சிறிய இடம்—அவளை தனியா விடாமல் அவனும் அதே சிக்கலில் கையை நனைத்த இடம்.

வால்வு சிக்கி இருந்தது. அர்ஜுனின் விரல்கள் வழுக்கியது. “மெத்தப் பிடிக்காதே,” என்றாள் நிலா, உடனே நின்றாள்; மீண்டும் அவள்மேல் பார்வைகள். ஆனால் அவள் ஏற்கனவே பக்கத்தில் கிடந்த பழைய துணியை அவன் கைக்கு நீட்டியிருந்தாள். அந்தத் துணியின் ஓரத்தில் நீல பேனாவின் பழைய கறை. அவள் தினமும் பேருந்தில் டிக்கெட் எடுக்கப் பயன்படுத்தும் பையைத் தேய்த்துக் கறை படிந்ததே அது. அர்ஜுன் அதை சுற்றிக்கொண்டு வால்வைத் திருப்பினான். நீரழுத்தம் கொஞ்சம் குறைந்தது.

“மோட்டாரை ஆப் பண்ணுங்கடா!” என்று சரவணன் மாமா வெளியே கத்தினார். வீட்டு பின்புறம் சிமெண்டு மைதானம், கிணறு மோட்டார், மேல் தொட்டி—அனைத்தும் ஒரே கலவரம். உள்ளே இருந்தவர்களில் யாரும் சால்வை நனைந்து நிற்கும் நிலாவுக்கு இடம் கொடுக்கவில்லை; பிளாஸ்டிக் நாற்காலியின் ஓரம் மட்டும் காலியாக இருந்தது, அதிலும் அவளுக்காக யாரும் கையை காட்டவில்லை. அவள் நின்றபடியே பாத்திரங்கள் மிதக்காமல் காலால் தடுத்தாள்.

குழாய் அடைந்ததும் உடனே அமைதி வரவில்லை. தரை முழுவதும் மிதிவெள்ளம். வித்யா அத்தை கைப்பாவாடையை தூக்கிக்கொண்டு, “இப்ப இந்தக் கெட்டியை எல்லாம் துடைக்கணும். இவளை வெளியே அனுப்பு. இங்க பெரியவர்கள் இருக்காங்க,” என்றாள். “நீ மட்டும் இரு, அர்ஜுன். வெளிநாட்டுப் போன மாதிரி இவ்ளோ நெருக்கம் எல்லாம் வேணாம்.”

அந்த “இவள்” என்ற ஒற்றைச் சொல்லே நிலாவுக்கு புதிதல்ல. மூன்று வருடமாக சென்னை மெட்ரோ, பேருந்து, மழை, கடன், இரவு வேளைகள்—அனைத்துக்கும் நடுவே அர்ஜுனுடன் அவள் நடந்ததையும், இது குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் உறவு என்பதையும் இவர்கள் அறிந்திருந்தும், வாய்ப்புள்ள ஒவ்வொரு சமயத்திலும் அவளை தற்காலிகமாக்கிக்காட்டுவார்கள். இன்று மட்டும் வேறுபாடு என்னவென்றால், தண்ணீர் அவர்களின் மரியாதையை விட வேகமாகப் பரவியது.

“மாமா, இரண்டு பேரு இருந்தா சீக்கிரம் ஆகும்,” என்று அர்ஜுன் சொன்னான்.

“சீக்கிரமா ஆகணும்னு எல்லாரும் வீட்டுக்குள் வரல,” வித்யா அத்தை வெட்டி விட்டாள். “நீங்க பார்த்துக்கோ. அவ வெளியே இருந்தா போதும்.”

நிலா நேராக அவளை நோக்கிப் பார்த்தாள். “நான் சோஃபா பக்கம் தண்ணீர் போகாமல் தடுத்தேன். இப்ப இதை நடுவிலேயே விட்டுப் போக மாட்டேன்,” என்றாள். குரல் உயர்ந்ததில்லை; ஆனாலும் வராண்டா வரை சென்றது. சொல்லிவிட்டு அவள் வாளியை எடுத்து தண்ணீரை அள்ளத் தொடங்கினாள். தலைவாசலில் நின்றிருந்த இரண்டு பெண்கள் தங்கள் புடவையின் நுனியை உயர்த்திக் கொண்டார்கள்; ஒருவர் சிரிக்க நினைத்தது மறைத்தாள்.

அவள் அள்ளிய முதல் வாளியை அர்ஜுன் எடுத்துக் கொண்டு பின்வாசல் வழியாக ஊற்றப் போனான். திரும்பிவந்தபோது, இன்னொரு வாளி ஏற்கனவே அவள் காலருகே நிரம்பியிருந்தது. இடம் குறைவு; சிங்க், குளிர்சாதன பெட்டி, சுவர்—நடுவே ஒரு மனிதன் திரும்ப முடியாத அளவு நெருக்கு. அந்த நெருக்கத்தில்தான் அவர்கள் வேலை பகிர்ந்துகொண்டார்கள். அவள் அள்ளினாள்; அவன் எடுத்தான்; சில நேரங்களில் இருவரும் எதிரெதிரே குனிந்து ஒரே துணியைப் பிடித்து இழுத்தார்கள். அவர்கள்மேல் விழும் பார்வைகள் வேலைக்குப் போகவில்லை. ஆனால் வேலை அவர்களை ஒரே கோட்டில் நிறுத்தியது.

நடுத்தரத்தில் தவறு நடந்தது. நிலா வாளியை அவசரமாகத் தூக்கும்போது அதன் வாயில் பட்டு, அருகே வைத்திருந்த மஞ்சள் தட்டில் நிச்சயதார்த்தத்துக்காக அடுக்கிய மல்லிகைப்பூ மிதந்தது. “அடடா!” என்று ஒருத்தி கூச்சலிட்டாள். வித்யா அத்தை அங்கேயே திரும்பி, “இதான் சொன்னேன்! எதுக்கு உள்ளே—” என்று வர ஆரம்பித்ததும், அர்ஜுன் அவளுக்கு முன்னால் சென்று நின்றான். அடுத்த வினாடியில், அந்த நனைந்த தட்டைப் தானே காலைத் தொட்டு மேலும் சாய்த்துவிட்டான். பூக்கள் முழுவதும் தரையில் சிதறின.

“நான் தான் தட்டிட்டேன்,” என்று சொல்லிக்கொண்டே அவன் கீழே குனிந்து, விரைவாக பூக்களைக் கையில் சேகரித்து மேலே இருக்கும் உலர்ந்த தட்டில் போட்டான். பின்னர், மல்லிகை நார்களில் ஒட்டியிருந்த களிமண் தெரியாமல் தன் வேஷ்டி ஓரத்தால் துடைத்தான். எதையும் பெரிதாக்காமல் செய்த அந்தச் செயல் நேராக நிலாவின் மார்பில் வந்து நின்றது. அவள் அவனைப் பார்த்தாள்; அவன் பார்த்தது தரையைத் தான். ஆனால் இப்போ முதல் முறை, அறையில் குற்றம் எந்தத் திசையில் செல்ல வேண்டும் என்று அவன் தீர்மானித்திருந்தான்.

அந்தச் சிறிய திருப்பத்தை வித்யா அத்தை விழுங்கவில்லை. “நீ அவளைக் காப்பாத்த வேண்டிய அவசியமே இல்லை,” என்றாள். “வீடு முழுக்கக் கலங்குது. இன்னும் அவள் இங்க நிற்கணுமா, இல்லையா, நான் சொல்லுவேன். நிலா, நீ வாசலுக்கு அப்புறம் போ. பெண்கள் உள்ளே வரப் போறாங்க. இங்கிருந்தே பார்க்காத.”

‘வாசலுக்கு அப்புறம்’—அது சும்மா சொல்லப்பட்ட இடமல்ல. வீட்டுக்குள்ளும் இல்லாமல், முழுக்க வெளியும் இல்லாமல், எல்லாரும் பார்க்கும் கோடு. அங்கேயே நிற்கச் சொல்லும் பழக்கம் தான் இவர்கள் உண்மையான முகம். சரவணன் மாமா எதையோ சமாளிக்க முயன்று, “வித்யா, இப்ப நேரம்—” என்றார். ஆனால் வித்யா அத்தை ஏற்கனவே கதவு வாசலில் இருந்த பித்தளை விளக்கை ஒதுக்கி, நனைந்த பாதையில் தன் காலால் கோடு வரையும்படி நின்றாள்.

நிலா வாளியின் கைப்பிடியை இறுகப் பற்றினாள். கையை விட்டுவிட்டால், அவள் வெளியேறியதாகவே ஆகிவிடும். அர்ஜுன் சற்றே தாமதித்தான்; அந்தத் தாமதம் அவளை எரிச்சலடைய வைத்தது. இன்னும் ஒரு நிமிஷம் இவன் அமைதியா இருந்தால், அவனைத்தான் முதலில் விட்டுவிட வேண்டும் என்று அவள் மனம் கடினமானது.

அதற்குள் வித்யா அத்தை பின்னாலிருந்து மற்றொருவரிடம், “கார்த்திக்கை கூப்பிடு. ஆண்பிள்ளை இருக்கானே. இதை தூக்கிட்டு போகட்டும்,” என்றாள். தாமதமாக வந்த உரிமை. வேலை பாதி முடிந்ததும் மாற்று ஆள். நிலாவின் உள்ளே ஏதோ இறுக முடிந்தது. அவள் பேசாமல் பெரிய நீல வாளியை முழுக்க நிரப்பினாள். கழிவுநீரின் எடை கைமுறுக்கு வரை இழுத்தது. பின்வாசலுக்கு இழுத்துச் செல்ல அது ஒருத்திக்குச் சிரமம்.

அவள் வாளியை தூக்க ஆரம்பித்த கணமே அர்ஜுன் முன்வந்தான். கார்த்திக் செருப்பை கழற்றி உள்ளே இறங்கப் போனபோது, அர்ஜுன் கை நீட்டி அவனை நிறுத்தவில்லை; அதையும் விட நேராகச் செய்தான். வாளியின் மறுபக்கக் காதில் அவன் கையை வைத்தான். யாரிடமும் பார்த்துக் கேட்காமல், யாருடைய அனுமதியும் வாங்காமல். நிலா கையை விடவில்லை. இருவரும் ஒரே நேரத்தில் எடை எடுத்தார்கள்.

வித்யா அத்தை, “அது அவ கைக்கு விட்டு—” என்று சொன்ன குரல் பாதியிலேயே நின்றது. ஏனெனில் இப்போ வாளியை ஒருத்தரிடம் ஒப்படைக்க முடியாத அளவுக்கு அது இரு கைகளிலும் சமமாக இருந்தது.

நெருக்கமான சமையலறை வாயில் அவர்களை ஒதுக்கவில்லை; மாறாக இருவரும் சேர்ந்து நகர வேண்டும் என்று வற்புறுத்தியது. நிலா முன்னால் பாதையை கண்ணால் அளந்தாள். அர்ஜுன் உடம்பை சுவர்க்கே ஒட்டி, வாளி சாயாமல் திருப்பினான். நனைந்த தரை வழுக்கியது; அவள் மடியில் எடை தட்டியபோது அவன் தோளை சற்று கீழே இறக்கி தாங்கினான். பின்வாசலருகே நின்றிருந்த உறவினர்கள் தாங்களே இடம் விலகினர். யாரும் வழிகாட்டவில்லை. யாரும் “சரியில்லை” என்று மீண்டும் சொல்லத் துணியவில்லை. வேலை அவர்களை ஏற்கனவே பதிலாக மாற்றி விட்டது.

வெளியே ஊற்றிவிட்டு அவர்கள் மீண்டும் உள்ளே வந்தார்கள். மீண்டும் அள்ளினர். இந்த முறை வித்யா அத்தை கார்த்திக்கிடம், “துணி எடு,” என்றாள்; ஆனால் கார்த்திக் கதவோரத்தில் நின்றபடியே இருந்தான். உள்ளே ஏற்கனவே யார் வேலை முடிக்கிறார்கள் என்று எல்லாருக்கும் தெளிவாகியிருந்தது. நிலா வாளியை நிரப்பினாள்; அர்ஜுன் அவளோடு சேர்ந்து தூக்கினான். ஓரம் கிழிந்த பழைய துடைப்பை இருவரும் இரு முனையில் பிடித்து தரையோர நீரை மையத்துக்கு தள்ளினர். சிங்க் கீழே சிக்கியிருந்த பிளாஸ்டிக் டப்பாவை அவள் காலால் இழுத்து வெளியே போட்டாள்; அவன் அதைத் திருப்பி நீர் தேங்கும் இடத்தில் வைத்தான். வேலை பேசாமல் பொருந்திக் கொண்டது.

மூன்றாம் தடவையில் வித்யா அத்தை நேரே அவர்கள்முன் நின்றாள். “அர்ஜுன், நான் சொல்றத கேள். அவ வெளியே போகட்டும். நீ உள்ள வேலையை முடிச்சுக்கோ. அடுத்த வாரம் என்ன பேசப் போறோம் தெரியும்ல?”

அந்த வார்த்தை ‘அடுத்த வாரம்’ என்றதும் வராண்டாவில் இருந்த மூதாட்டிகளின் முகம் சற்றுக் கூர்ந்தது. நிலாவுக்கு அது எந்த வாரமெனத் தெரியும்—ஜாதகம், சம்பளம், வீட்டுப்பக்கம், மதிப்பு, எல்லாம் அளக்கப்படும் வாரம். அவள் வாளியைத் தரையில் இறக்கவில்லை. “நான் இதை முடிச்சுட்டுத்தான் போவேன்,” என்றாள். இம்முறை அவள் வாசல் கோட்டைத் தாண்டி ஒரு அடி உள்ளே நின்றுகொண்டே சொன்னாள்.

அர்ஜுன் எதுவும் பேசவில்லை. ஆனால் அவன் தன் அம்மாவிடம் திரும்பிப் பார்க்கவும் இல்லை. குனிந்து வாளியின் கைப்பிடியை மீண்டும் பிடித்தான். அவள் கை இருந்த பக்கத்தையே பிடித்தான்; நடுவே மாற்றவில்லை. அங்கேதான் முடிவு இருந்தது.

அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து கடைசி பெரிய வாளியை எடுத்துச் சென்றபோது, வழியில் இருந்த பித்தளை விளக்கை சரவணன் மாமா சற்றுப் பக்கத்துக்கு நகர்த்தினார். அந்தச் சிறிய இடமாற்றம் கூட அறையில் யார் எங்கே செல்லலாம் என்ற கணக்கை மாற்றிவிட்டது. பின்வாசலில் ஊற்றிய நீர் சிமெண்டு மைதானத்தில் விரைவாகப் பரவியது. திரும்பும்போது நிலா தானே துணியை எடுத்துக் கொண்டு வராண்டா மூலையில் பிழிந்தாள்; அர்ஜுன் அதன் மறுபக்கத்தைப் பிடித்து முறுக்கினான். கைகளிலிருந்து தண்ணீர் நூல்போல் சொரிந்தது. உள்ளே இருந்து யாரோ சாப்பாட்டுக் கரண்டி விழுந்த சத்தம் வந்தது; யாரும் அதை எடுக்க விரையவில்லை.

அதற்குப் பின் வேலை மெதுவானது. வெள்ளம் இல்லை; மீதமிருந்தது ஒட்டிய நனைவு, சுவர் அடியில் படிந்த கழிவுநீர், மூலைகளில் தேங்கிய மாசு. அதுதான் சீக்கிரம் முடிவதில்லை. அந்த மெதுவான, கண்காணிக்கப்படாத வேலையில்தான் உண்மை நின்றது. உறவினர்கள் மீண்டும் நாற்காலிகளில் அமர ஆரம்பித்தார்கள்; ஆனால் கதவோரம் காலியாகவே இருந்தது. வித்யா அத்தை ஒருமுறை வந்து பார்த்தாள். என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல், “அங்க மூலையும் துடைங்க,” என்று மட்டும் சொன்னாள். கட்டளை இருந்தது; உரிமை இல்லை.

நிலா பதில் சொல்லவில்லை. மைதானத்தின் மூலையில், துளசி மண் குடுவை இருக்கும் அருகே, இன்னும் அரை வாளி கசங்கிய நீர். அவள் முதலில் அந்த மூலையை நோக்கி நடந்து, வாளியை நடுவில் வைத்தாள். கைப்பிடியில் இருந்த விரல் சிவப்பை விடவில்லை. அர்ஜுன் இரண்டு அடிகள் பின்தங்கி நின்றான்; பிறகு வந்து மறுபக்கக் காதைப் பிடித்தான். இம்முறை யாரும் தடுக்கவில்லை, யாரும் அழைக்கவில்லை.

வராண்டாவின் ஒரு மூலையில் பிளாஸ்டிக் நாற்காலி இன்னும் சாய்ந்தபடி இருந்தது. அதன் கீழே குளிர்ந்த தேநீர் வட்டம் உலராமல் தெரிந்தது. நிலா வாளிக்குப் பக்கத்தில் குனிந்து ஈரத் துணியை நீட்டினாள். அர்ஜுன் அவள் எதிரே, அதே வாளியின் மறுபக்கத்தில் கையை வைத்தான். மைதானக் காற்று தண்ணீரின் மேற்பரப்பை மெதுவாக அசைத்தது. ஒரு சிறிய அலை உள்ளே சென்று திரும்பி, வாளியின் கருப்புப் பிளாஸ்டிக் ஓரத்தை ஒற்றைமுறை தொட்டு நின்றது.