எனக்காக தோண்டிய குழியில் அவர்களே விழுந்தார்கள்

“அவளை இங்கிருந்து எடுத்து விடு,” என்று வரதன் பின்வாசல் இரும்புக் கதவின் முன் கையை நீட்டி நிறுத்தியபோது, கயல்விழி கையில் இருந்த பாதி மடிக்கப்பட்ட பட்டியலும் தாமதமாகத் திருப்பிய சாவியும் ஒன்றாகச் சிணுங்கின. “முன் மண்டப வரவேற்பு பக்கம் உனக்கு வேலை இல்லை. கீழே சமையல் வழியில போ.”

சென்னையின் பெரிய திருமண மண்டபம் அது; மேலே மலர் வாசனை, நாதசுவரம், கேமரா ஃபிளாஷ். கீழே பின்வாசல் சேவை நுழைவாயிலில் வெந்த எண்ணெய், ஈர சிமெண்டு, பாத்திரம் உரசும் சத்தம். இந்த மண்டபத்தின் காலை ஒழுங்கை கயல்விழி மூன்று வருடம் தோள் சாய்த்தே நிமிர்த்தியவள். மணமகள் வீட்டாரின் பட்டியல், தாம்பூல பைகள், மூத்தவர்களுக்கு இருக்கை, மேடைக்குப் போகும் பாதை—யாரும் கேட்காமல் அவள் கையில் வந்து சேர்ந்த வேலை. இன்றோ, சண்முகம் மாமா நேரில் உள்ள நாள். அவருக்கும் மற்ற உறவினருக்கும் தெரியும், இந்த சேவைத் துறையில் அவள் எவ்வளவு தன்னை உருக்கி நின்றிருக்கிறாள் என்பதும், முரளியுடன் அவளது தொடர்பும் குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் என்பதும்.

“வரதா, பட்டியல் என் கையில் தான் இருக்கு,” என்று அவள் சொன்னாள். குரல் உயரவில்லை.

“பட்டியல் இருக்கலாம். அதிகாரம் இப்போ என் கையில் இருக்கு.” அவன் அருகில் நின்ற பாதுகாப்புக் காவலரிடம் திரும்பினான். “பின்பாதை பதிவு புத்தகத்திலே குறிச்சு வை. கயல்விழி—கீழ்தளம் மட்டுமே. மேலே சேவை படிக்கட்டு வழியாக அனுமதி இல்ல.”

காவலன் தயக்கத்துடன் அவன் முகத்தையும் அவள் முகத்தையும் பார்த்தான். வரதன் கையில் இருந்த பேனா பதிவுப் புத்தகத்தின் மேல் தட்டியது. “எழுது,” என்றான்.

அந்தச் சிறிய தட்டுப்போதே முதல் வெட்டு. கயல்விழி பேச்சில் அல்ல, காகிதத்தில் தள்ளப்பட்டாள்.

அந்த நேரத்தில்தான் சண்முகம் மாமா உள்ளே வந்தார். வெள்ளை வேஷ்டி மடிப்பை தூக்கிக்கொண்டு, பின்வாசல் வழியாகவே வருவார்; மேடையில் யார் நின்றிருக்கிறார்கள் என்பதைக் காட்டிலும் சமையலறையில் எத்தனை பேர் தண்ணீர் இல்லாமல் தவிக்கிறார்கள் என்பதைக் கேட்பவர். அவரோடு இரு வேலைக்காரப் பெண்கள் தாம்பூலக் கூளங்களைத் தூக்கி வந்தனர்.

“ஏன், கயல் இங்கே?” என்று மாமா கேட்டார்.

வரதன் ஒரு கணமும் தடுக்கவில்லை. “மாமா, ஒழுங்குக்காகத்தான். எல்லாருக்கும் வழி வேறுபடுத்தி வைத்திருக்கோம். மேல் வரவேற்பு பக்கம் அனுபவம் உள்ளவர்கள் மட்டும். அவளைக் கீழே வைத்தா ஓட்டம் சீரா இருக்கும்.”

‘அனுபவம் உள்ளவர்கள்’ என்ற இடத்தில் அவன் புன்னகை மெலிதாகக் கிழிந்தது. அதில் அவளுக்கான இடமில்லை என்று வேலைக்கார பெண்களும் புரிந்து கொள்ளும் வகையில்.

சண்முகம் மாமாவின் பார்வை கயல்விழி கையில் இருந்த பட்டியலின் மீது விழுந்தது. மடிப்புகளால் விளிம்புகள் கிழிந்து போன காகிதம். முந்தின இரவு மாலையே காய்கறி விலை கணக்கிட்ட ரசீதுடன் சேர்த்து பலமுறைத் திறந்து மூடிய தடயம். “இதுக்கு முன்னாடி இந்தப் பக்கம் பார்த்தது யார்?” என்றார்.

“நான் பார்த்துடுறேன் மாமா,” என்று வரதன் சற்றே சத்தமாகச் சொன்னான். “இப்போ பொறுப்பு மாறிட்டது.”

அது சண்முகம் மாமாவுக்காகச் சொன்ன பதில் அல்ல; சுற்றி நின்றோருக்காக. கயல்விழி முகத்தை நோக்காமல், அவள் மேல் இருந்த வேலைச்சுமையையே கையில் இருந்து பிய்த்து எடுத்துக்கொண்ட பாவனை.

கயல்விழி சாவியை அவன் கையில் கொடுக்கவில்லை. கையடக்கத் தொலைபேசியின் மங்கலான ஒளி அவள் உள்ளங்கையில் மறைந்து கிடந்தது. “சரி,” என்றாள். “பதிவில் எப்படி எழுதுறீங்களோ, அப்படியே நடக்கட்டும்.”

அவள் கீழ்தள சேமிப்பறை வழி இறங்கினாள். பின்னால் நாதசுவரம் கீறி மேலேறியது; முன் ஈரமான கதவுச்சட்டம், பாதி திறந்த கதவு, ரேக்கில் அடுக்கப்பட்ட ஸ்டீல் டம்ப்ளர்கள். ஆனால் அவள் வேகமாக நகரவில்லை. சேவை படிக்கட்டு வாயிலின் குறுகிய கதவுச்சட்டத்தில் நின்று, இரண்டு பேருக்கு மட்டும் போதுமான அந்த இடத்தை முழுதாகக் கைப்பற்றிக் கொண்டாள். மேல் இருந்து பூச்செண்டு கூளங்கள் இறங்கிக் கொண்டிருந்தன. கீழே சமையலறை பக்கம் இட்லி பாத்திரம் ஏற்றிச் செல்ல மூவர் காத்திருந்தனர்.

“அடி, வழி விடுங்க,” என்று சமையலறை மேற்பார்வையாளர் ரேவதி சீறினாள்.

கயல்விழி அசையவில்லை. “நான் கீழ்தளம் மட்டும்னு பதிவு. மேலே போகக் கூடாது. இந்த படிக்கட்டு மேலே செல்லும் வழி. நான் இங்கிருந்து அசையணும்னா, மேலே போகிறவங்க மேலே போகட்டும், கீழே வர்றவங்க கீழே வரட்டும். என்னைத் தள்ளி கடக்க யாராவது எழுதித் தந்திருக்கணும்.”

அந்தச் சொல் காற்றில் அடைத்து நின்றது. அவள் உடல் கதவுச்சட்டத்தோடு சமமாக நின்றதால், வரிசை ஒரு நிமிடத்தில் சிக்கியது. ரேவதி அவளைப் பார்த்ததும் புரிந்தது; அவள் கண்கள் வரதன் இருக்கும் பக்கம் ஓடியன.

அவன் மூச்சை இழுத்தபடி கீழே வந்தான். “இது நாடகமா? விலகு,” என்றான்.

“நான் விலகிட்டா என் பாதை எது?” கயல்விழி கேட்டாள். “நீங்க எழுதிய பாதைதானே இது?”

அவன் ஒரு படி முன்னே வந்தான். ஆனால் கதவுச்சட்டம் குறுகியது. அவளைத் தாண்டிப் போக அவன் தோள் சாய்த்து உடலைச் சுருக்க வேண்டும்; அதாவது, அவளுக்கே முன்னுரிமை உண்டு என்ற உடல் ஒப்புதல். பின்னால் பாத்திரம் தூக்கியவர் சபித்தார். மேலே இருந்து பூவாடைகள் இறங்க முடியாமல் நின்றன. வரதனின் முகம் சிவந்தது.

“காவலனே! இவளை வெளியே அனுப்பு,” என்று அவன் கத்தினான்.

காவலன் பாதியிலேயே நின்றான். “சார், இங்கிருந்து வெளியே அனுப்பணும்னா இந்த கதவு தான். நீங்களே...”

அவன் வாக்கியம் முடிக்கவில்லை. முடிக்க தேவையும் இல்லை. அந்தக் குறுகிய இடம் வரதன் அமைத்த ஒழுங்கை அவனுக்கே எதிராகத் திருப்பியிருந்தது. கயல்விழி அவன் முகத்தையே பார்க்காமல், கீழே காத்திருந்த சர்க்கரை மூட்டைப் பார்த்தாள். “ரேவதி அக்கா, இட்லி பாத்திரம் தாமதமானா மேலே காலை பரிமாறுதல் சிக்கிடும். வேறு வழி திறக்க சொல்லுங்க.”

இது சிறிய திருப்பம் தான்; முழு வெற்றி அல்ல. ஆனாலும் சிக்கியவர் யார் என்று அங்கே இருந்த ஒவ்வொருவருக்கும் தெளிவாகப் பட்டது.

பத்து நிமிடத்திற்கு பிறகு, பின்வாசல் மேசையின் மேல் புதிய பதிவுப் புத்தகம், சிவப்பு முத்திரை, வெள்ளைச் சீட்டு. வரதன் இப்போது மேலும் கோபமாக இருந்தான்; சிறிய நெரிசல் அவனைத் தடுக்கவில்லை, தீயை ஊதியது. முரளி மேடையிலிருந்து கீழே வந்து, நிலைமையை ஒரு பார்வையிலே வாசித்தான்; ஆனால் கயல்விழி அவனைப் பார்க்கவில்லை. அவள் நின்ற இடம் இன்னும் அதே.

“இப்படி நிக்கறதால வேலையெல்லாம் நிக்குது,” என்று வரதன் சீட்டை இழுத்தான். “இப்போ எழுதிக்கிறேன். கயல்விழி—பின்வாசல், சேமிப்பறை, கீழ்தளம் மட்டும். சேவை படிக்கட்டு, மேல் வரவேற்பு, மேடை பின்பக்கம்—நுழையக்கூடாது. அவசரம்னாலும் இல்லை. சாவி ஒப்படைக்கப்பட வேண்டும்.”

அவன் எழுதி முடித்ததும், காவலரிடம் சீட்டை காட்டி, பதிவில் எண்ணை போட்டான். கீழே ஓர் அடி வரியை இழுத்து கையொப்பம் போட்டான். கையொப்பம் சுருண்ட பாம்பு மாதிரி சீட்டின் கீழே படர்ந்தது.

சண்முகம் மாமா மீண்டும் அங்கே வந்தார். இந்த முறை அவரோடு மணமகன் வீட்டிலிருந்து வந்த இரண்டு பெரியவர்கள். “என்ன இவ்வளவு எழுத்து?” என்றார்.

வரதன் உடனே சீட்டைத் தூக்கிக் காட்டினான். “மாமா, ஒழுங்கு குலையக்கூடாதுன்னு கடுமையா கட்டுப்பாடு வச்சிருக்கேன். யாராக இருந்தாலும் வழி மீறக் கூடாது.”

கயல்விழி தன் உள்ளங்கையில் இருந்த தொலைபேசியை சற்று உயர்த்தினாள். திரை ஒளி மட்டுமே தெரிந்தது; அவள் யாரோடு பேசிக் கொண்டிருந்தாள் என்பது அப்போதுதான் புரிந்தது. “அய்யா,” என்று அமைதியாகச் சொன்னாள், “நீங்க சொன்னதுபடி நான் வாதம் செய்யல. பதிவு, சீட்டு, கையொப்பம்—எல்லாம் தயாரா இருக்கு. இப்போ நீங்களே கேளுங்க.”

திரையின் மறுபக்க குரல் வெளியே ஒலிக்கவில்லை. ஆனால் வரதன் முகம் கடினமானது. கயல்விழி ஒரு வார்த்தை மட்டும் சொன்னாள்: “மண்டப உரிமையாளர் சுப்பிரமணியன் ஐயா.”

அவன் கண்களில் நொடி ஒன்றுக்கு தவறு ஓடியது. இந்த மண்டபம் ஒப்பந்தப் பணியில் வரதனுக்கு மேலே இன்னொரு படி இருப்பதை எல்லோரும் அறிந்திருந்தாலும், அந்தப் படி நேரடியாக இறங்குவது அரிது. அதுவே அவன் borrowed authority. அவன் அதைக் குடும்பக் கண்முன் தன் அதிகாரமாக அணிந்து நின்றான்.

“அவரை இங்கெல்லாம் இழுக்கற தேவையில்லை,” என்று அவன் விரைவாகச் சொன்னான்.

“தேவை இருக்கா இல்லையா நீங்க முடிவு பண்ண முடியாத நிலை வந்துடுச்சு,” கயல்விழி சொன்னாள். “சீட்டு உங்க கையொப்பம்னு சொல்லுங்க.”

சுப்பிரமணியன் ஐயா ஐந்து நிமிடத்தில் வந்தார்; வெள்ளை சட்டையின் மீது மஞ்சள் பூத்தூள் படிந்திருந்தது. அவர் முதலில் சீட்டை எடுத்தார், பிறகு பதிவு புத்தகத்தைப் பார்த்தார், பிறகு கதவுச்சட்டம், படிக்கட்டு, காத்திருக்கும் கூளங்கள், இட்லி பாத்திரங்கள். வரதன் பேசத் தொடங்கியவுடன் கை உயர்த்தி நிறுத்தினார்.

“இதுல நீ எழுதியது என்ன?” என்று கேட்டார்.

வரதன் பற்களை இறுக்கிக் கொண்டான். “பாதை கட்டுப்பாடு, ஐயா. வேலையோட்டத்துக்காக.”

“அவசரம்னாலும் இல்லைன்னு கூட எழுதியிருக்க.” உரிமையாளர் சீட்டை நேராகத் திருப்பி வாசித்தார். “சாவி ஒப்படைக்கப்பட வேண்டும். கீழ்தளம் மட்டும். சரியா?”

“ஆமா. ஆனா—”

“ஆனா வேண்டாம்.” அவர் காவலரிடம் திரும்பினார். “இப்போ இந்த ஆணை யார்மேல் அமலா இருக்கணும்?”

காவலன் உடம்பு நேர்த்திக் கொண்டான். “எழுதியவர்மேலயும் பொருந்தும், ஐயா. அதே பாதை தானே.”

சண்முகம் மாமாவின் புருவம் மெதுவாக உயர்ந்தது. சுற்றியிருந்த வேலைக்காரர்கள் கைகளை நிறுத்தவில்லை; ஆனால் எல்லோரும் கேட்டு கொண்டிருந்தனர்.

கயல்விழி அப்போதுதான் முதல் முறையாக நேராகப் பேசினாள். “நான் இதே ஆணைக்கு உட்பட்டு கீழே நிக்கிறேன். அவரும் அதே ஆணைக்கு உட்படட்டும். மேலே வரவேற்பு, மேடை பின்பக்கம், சேவை படிக்கட்டு—அவருக்கும் இல்லை. பதிவை அப்படியே காப்பாத்துங்க.”

வரதன் சீட்டைப் பறிக்க முயன்றான். உரிமையாளர் கை அசைக்கவில்லை; சீட்டு அவரின் விரல்களுக்கு நடுவே உறைந்தது. “பதிவில் போட்டத கிழிக்க முடியாது,” என்றார். “இப்போ முதலா—கயல்விழி மேலே வரவேற்பு ஓட்டத்தை பார்ப்பா. நீ கீழ்தளப் பகுதி வெளியே. அடுத்த ஆணை வரைக்கும் பின்வாசல் பூட்டு.”

அந்த ஒரு வாக்கியத்தில் அவன் குரல் சுருங்கியது. “ஐயா, இது அவமானம். நான் தான்—”

“அதான்,” என்றார் உரிமையாளர். “அதிகம் எழுதறதுக்கு முன்னாடி பாதை அளவு பார்க்கணும்.”

காவலன் உடனே வேலையில் இறங்கினான். மேசையின் கீழே இருந்த நீளச் சாவியை எடுத்துக் கொண்டு பின்வாசல் இரும்புக் கதவை இழுத்தான். வரதன் திடீரென்று முன்னேறினான். “இது அபத்தம். நான் மேலே போகணும். மணமகன் பக்கம்—”

“நிற்று.” இந்த முறை குரல் கயல்விழியுடையது. அவள் உரிமையாளரிடமிருந்து சீட்டின் நகலை எடுத்துக் கொண்டு, பதிவுப் புத்தகத்தின் மேல் நேராக வைத்தாள். “கீழ்தளம் மட்டும். சாவி ஒப்படைக்கப்பட வேண்டும். நான் ஒப்படைச்ச சாவி என்னோடதா இருந்தது. இப்போ இந்த பாதைக்கான சாவி உரிமையாளர் பக்கம்.”

அவள் கையை நீட்டினாள். காவலன் சாவியை அவளிடம் கொடுக்க முயன்றபோது, அவள் அதைப் பெறாமல் உரிமையாளரின் மேசை மீது வைத்தாள். “இங்கிருந்தே பூட்டுங்க,” என்றாள். “பதிவுக்கேற்றபடி.”

இரும்புக் கதவு கரகரத்துடன் மூடியது. உள்ளே சிக்கிய காற்று தூசியாக முகத்தில் பட்டது. கதவின் குறுகிய கம்பிகளுக்குப் பின் வரதன் நின்ற இடம் கணநேரத்தில் தாழ்ந்தது; அவன் இன்னும் அதே மனிதன், ஆனால் அவன் செல்லும் வழி இப்போது அவன் கையொப்பம் போட்ட வரியால் வெட்டப்பட்டிருந்தது. மேலே நாதசுவரம் வேறு ராகத்துக்குத் திரும்பியது. ரேவதி இட்லி பாத்திரத்தைத் தூக்கிச் சென்றாள். முரளி ஒரு சொல்லும் பேசவில்லை; அவன் பக்கம் கூட கயல்விழி திரும்பவில்லை.

அவள் பதிவுப் புத்தகத்தை மூடி, பாதி மடிக்கப்பட்ட பட்டியலை அதன் மேல் வைத்து, உரிமையாளரின் மேசையிலிருந்த பின்வாசல் பூட்டுச் சாவியை எடுத்து பூட்டில் நுழைத்தாள். ஒருமுறை மட்டும் திருப்பினாள். பிறகு சாவியை எடுத்தாள்.

கதவுக்குள் இருந்த வரதன் உடனே கைநீட்டி பூட்டைப் பிடித்து எதிர்த்திசையில் ஒருமுறைத் திருப்பினான்.

அது திரியவே இல்லை.