உண்மையான ஷிப்ட் கை மீண்டும் வந்தது #2

காசு டிராயரின் வாயை காவியா கைமுட்டியால் தட்டி மூடிக்கொண்டிருக்க, “அதை விடு, நீ பக்கம் பாக்கெட்டில் மைசூர் பாக் கவர் போடு,” என்று ராகவன் அவள்மேல் சாவியை ஒலியுடன் வீசினான். அவள் வலது கையால் நோட்டுகளைச் சீராக்கிக் கொண்டபடியே இடது தோளில் வழுக்கும் துப்பட்டாவை மீண்டும் ஏற்றி வைத்தாள்; காலை முதல் நின்றதால் சட்டை கைப்பகுதியில் மடிப்பு கெட்டியாக இருந்தது. கவுன்டருக்கு முன் டோக்கன் பிடித்த கூட்டம் நகர்ந்துகொண்டே இருந்தது. ஆனால் பணம் வாங்கி, மீதி கொடுத்து, பில் ரோல் மாற்றி, QR கட்டணத்தைப் பார்த்து உறுதி சொல்வது எல்லாம் அவள் தான். அத்தனையும் செய்துகொண்டிருக்கும் அவளை, “நம்ம வீட்டுப் பொண்ணு கிடையாது, சும்மா உதவிக்குத்தான் வந்திருக்கா,” என்று ராகவன் பக்கத்தில் நின்ற வாடிக்கையாளரிடம் சிரித்தபடி சொன்னபோது, காவியாவின் உள்ளங்கையில் இருந்த இரு பத்துரூபாய் நோட்டுகள் வியர்வையால் ஒட்டிக்கொண்டன.

சென்னையின் அண்ணா நகரில் இந்த இனிப்பு-ஸ்நாக்ஸ் கடை யாமினியின் மாமா ராகவன்தான் நடத்தினான். காவியா பிகாம் முடித்து வேலை தேடிக்கொண்டிருந்த மாதங்களில் முதலில் வார இறுதிகளில் வந்தாள்; பிறகு திருமண சீசன், ஆர்டர் சீசன், தீபாவளி, கல்லூரி திறப்பு—எதற்கும் ‘இன்னும் இரண்டு நாள் மட்டும்’ என்று அழைத்துக் கொண்டே இழுத்துவந்தார்கள். வீட்டில் அவள் அத்தை, “கொஞ்சம் பொறுத்து போ. சேவைத் துறையில் கணக்கு தெரிஞ்சா பயன் இருக்கும். மேலும்யாமினி வீட்டாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் மாதிரி பெயர் போகக்கூடாது,” என்று சொல்வாள். அந்த ‘தெரியும்’ என்பதற்காகத்தான் காவியா மாத சம்பளம் இல்லாமல், நேரம் இல்லாமல், முகம் மட்டும் நன்றாக வைத்துக் கொண்டு நின்றாள்.

யாமினி அந்த நேரம் கண்ணாடி கதவுக்கருகே மொபைல் பார்த்துக்கொண்டே, “கவி, இரண்டு கிலோ லட்டு ரெடி ஆச்சா?” என்று கேட்டாள். கேள்வி உதவி கேட்பது போல இருந்தாலும், ஒவ்வொரு முறையும் ராகவனின் பார்வை ஒன்றே—கவுன்டரின் உயிர் அவள் கையில் இருந்தாலும், இருக்கையின் உரிமை அவளுக்கு இல்லை. இதை அவன் இன்னும் தெளிவாகச் செய்தது அந்தக் காலையில் தான். பணப்பெட்டியின் சாவி, கணக்கு சீட்டு கிளிப், சிறிய உலோக நாற்காலி—மூன்றையும் எடுத்துக் கொண்டு, சற்று தாமதமாக வந்த தனது அண்ணன் மகன் சரவணன் கைக்கு வைத்தான்.

“இனிமேலே மதிய ஷிப்ட் அவன் பார்க்கட்டும்,” என்றான் ராகவன். “நாளைக்கு யாமினி வீட்டாரு வர்றாங்க. நீ மேலே போய் சீர் தட்டு லிஸ்ட் எழுத உதவு. இங்க நிக்கிறதை அவன் கத்துக்கட்டும்.”

சரவணன் சுத்தமான சட்டையோடு இருந்தான்; கடையின் எண்ணெய் வாசனை இன்னும் ஒட்டாத முகம். அவன் உட்கார்ந்ததும், காவியா ஒரு நொடி அவனின் பக்கத்தில் கிடந்த சாவியைப் பார்த்தாள். ராகவன் அவளது பார்வையைப் பிடித்து, “டிராயர் திறக்கணும்னா என்னை கூப்பு,” என்றான். அதுதான் அவளுக்குக் கொடுத்த அளவு. கவுன்டரின் காசு, பட்டியல், மீதி கணக்கு—அவள் தினமும் தூக்கிக் கொண்டிருந்த சுமை—ஒரே கணத்தில் borrowed மாதிரி மாற்றி வைக்கப்பட்டது.

மேல்மாடி ஸ்டோர் ரூமில் சீர் தட்டு பட்டியல் எழுதிக்கொண்டிருந்தபோது கீழே மணி ஒலி, ஸ்டீல் தட்டுகள் மோதி எழும் சத்தம், “ரெண்டு ஜாங்கிரி கூடுங்க” என்று வாடிக்கையாளர்கள் கத்தும் குரல் எல்லாம் ஒன்றாக ஏறிவந்தது. யாமினியின் அம்மா, “காவியா, இந்த நகை பெட்டிகளுக்கும் டேக் ஒட்டு. பெண்ணு வீடு பக்கம் கெட்ட இமேஜ் போகக்கூடாது,” என்று சொன்னாள். அவள் மெட்ரோ கார்டின் தேய்ந்த விளிம்பை விரலில் உரசியபடி அமைதியாக டேக்குகள் ஒட்டினாள். கீழே நடப்பதைக் கற்பனை செய்ததுமே மார்புக்குள் கோபம் கூர்மையாயிற்று. அப்போதே சரவணன் மேலே பார்த்துக் கத்தினான்.

“அக்கா! ஒரு நிமிஷம் வா… UPI இரண்டுதடவை வந்திருக்கு போல!”

காவியா கீழே இறங்கியபோது கவுன்டர் முன் வரிசை தடுக்கி நின்றிருந்தது. ஒரு மூதாட்டி பில் காகிதத்தை ஆட்டி, “என்கிட்ட ரொம்ப வாங்கிட்டாரு,” என்று சொன்னாள். இரண்டு கல்லூரி பையன்கள் ஜூஸ் கப்புகளோடு காத்து எரிச்சலாய் நின்றனர். சரவணன் QR திரையை வியர்வை விரலால் துடைத்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்; தவறுதலாக இரண்டு ரசீதுகளை ஒன்றாகக் குத்திவிட்டிருந்தான். ராகவன் இன்னும் கதவு பக்கத்தில் ஒருவரிடம் யாமினியின் திருமணப் பேச்சு பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தான்.

காவியா அவனை நோக்கி ஒரு சொல்லும் சொல்லவில்லை. நேராக கவுன்டர் உள்ளே நுழைந்து, வாடிக்கையாளரின் கையில் இருந்த பில் சீட்டை எடுத்தாள், ரோலில் எண் பார்த்தாள், சரவணன் வைத்த தவறான ரசீதைப் பிரித்தாள், “அம்மா, உங்க கட்டணம் இதுதான். இது மீதி,” என்று மூன்று நோட்டுகளைத் துல்லியமாக வைத்தாள். பிறகு பின்புறம் இருந்த சிறிய காகிதக் கட்டை இழுத்து இரண்டு வரிசையாகப் பிரித்தாள். “UPI காட்டினவங்க இந்தப் பக்கம். பணம் கொடுக்கறவங்க இங்க.” அவள் குரல் உயரவில்லை; ஆனால் நகராமல் இருந்த வரிசை நகர ஆரம்பித்தது. சரவணன் எழுந்து நின்ற இடத்தில் அவள் அவனுக்குக் கூட நேரமில்லை என்பதுபோல தோளால் வழி கேட்டுத் திரும்பினாள். ஐந்து நிமிடத்தில் ஜாம் திறந்தது.

அப்போது ராகவன் வந்து நின்றான். முகத்தில் சிரிப்பு இல்லை, சண்டையும் இல்லை. “சரி, பார்த்துட்டியா? இப்போ போய் மேலே வேலை முடிச்சுடு,” என்றான். அவன் கையில் சாவி இருந்துகொண்டே இருந்தது. அவள் மீண்டும் கவுன்டருக்குள் நின்ற நிலையைப் பிளந்து வெளியில் வரவேண்டிய மாதிரி அந்த வார்த்தை இருந்தது.

காவியா கைகளை துடைத்துக்கொண்டு கவுன்டரின் விளிம்பில் நின்றாள். வெளியே போகவில்லை; உள்ளே முழுவதும் நுழையவும் இல்லை. கதவுச்சட்டத்தின் பாதி இடைவெளியைப் போல ஒரு தூரம். “ஜாம் திறக்க சொல்லலாம்,” என்றாள் அவள். “ஆனா நான் மறைஞ்சு சரிசெய்ய மாட்டேன். டிராயர் சாவி, ஷிப்ட் சீட்டு, இருக்கை—மூணும் கவுன்டர்ல என்கிட்ட திரும்ப வரணும். இல்லனா மேலே டேக் ஒட்டிக்கிறதைத்தான் செய்வேன்.”

யாமினி திடுக்கிட்டு அவளைப் பார்த்தாள். அருகில் நின்ற சரவணன் உட்கார வேண்டுமா எழுந்திருக்க வேண்டுமா தெரியாமல் நாற்காலியின் பின்புறம் கை வைத்தான். ராகவன் சிரிக்க முயன்றான். “இவ்வளவு பெரிய வார்த்தையா? வீட்டுக்குள்ள விஷயம்தானே.”

“கடைக்குள்ள விஷயம்,” என்று காவியா சொன்னாள். “யார் காசு வாங்குறாங்க, யார் பிழை சரிசெய்றாங்க, யார்கிட்ட எதுக்கு கூப்பிடணும்—அதுதான்.”

அந்த நொடியில் அவள் குரலில் வேண்டுகோள் இல்லாததை ராகவன் புரிந்துகொண்டான். ஆனாலும் அவன் சாவியைத் தரவில்லை. “இப்போ டைம் இல்லை. போய் உன் வேலையை பார்,” என்றான். காவியா திரும்பிப் போய்விட்டாள். அவள் முதுகு இறுக இருந்தது; நீண்ட ஷிப்டின் சோர்வு தோள்களில் தொங்கினாலும், நடை மெதுவாகவில்லை.

மாலை ஐந்தரைத் தாண்டியதும் கடை மீண்டும் நிரம்பியது. அருகிலுள்ள கல்லூரியில் கலாச்சார விழா முடிந்த கூட்டம் வந்து சேர்ந்தது; அதோடு ஒரு அலுவலக ஆர்டர் பிக்கப், மேலே திருமண பேச்சுக்காக வந்த யாமினி பக்கம் சொந்தங்கள், எல்லாம் ஒரே நேரத்தில். கீழே இருந்து சத்தம் மேலே அதிர்ந்தது. “காசு எங்கே?” “ரசீது இல்ல!” “மூன்று பெட்டி மிக்ஸ்சர் ஏற்கனவே பணம் கொடுத்துட்டேன்!” என்ற குரல்கள் அடுக்கடுக்காய் வந்தன. யாமினியின் அம்மா கைநகை பெட்டியை மூடிக்கொண்டு கதவுக்கருகே போய் நின்றாள். “காவியா, கொஞ்சம் கீழே போய்ப் பார்,” என்றாள், இம்முறை குரலில் கட்டளையை விட பயம் அதிகம்.

காவியா படிக்கட்டின் கடைசி படியில் நின்று கீழே பார்த்தாள். சரவணன் காசு டிராயர் திறந்தபடியே விட்டிருந்தான்; சில்லறை தரையில் விழுந்து உருண்டது. ஒரு வாடிக்கையாளர் பில் ரோலை இழுத்ததால் அது சுருண்டு தொங்கியது. ராகவன் ஒருவரிடம் “ஒரு நிமிஷம், ஒரு நிமிஷம்” என்று சொல்லிக்கொண்டே கணக்கு சீட்டைத் தேடி வியர்த்து நின்றான். அந்தப் பரபரப்பில் சரவணன் அவளைப் பார்த்ததும், “காவியா, வா டா, சீக்கிரம்!” என்று almost கெஞ்சும் குரலில் சொன்னான்.

அவள் இன்னொரு படி கீழே இறங்கினாள். அதற்கு மேல் இல்லை. படிக்கட்டு கைப்பிடியருகே நின்றவளின் துப்பட்டா நுனி காற்றில் அசைந்தது. “சாவி,” என்றாள். கேட்காமல் தள்ள முடியாத அளவுக்கு தெளிவாக. “ஷிப்ட் சீட்டு. இருக்கை. மூணும்.”

“அட இப்போவா இதெல்லாம்?” ராகவன் சீறினான். ஆனால் அடுத்த நொடியில் ஒரு மூதர் மேசையைத் தட்டி, “ஐயா, என் பணம் மீதி?” என்று உயரமாகக் கேட்டார். மேலே வந்திருந்த மணமகள் பக்கம் உறவினர் இருவர் படிக்கட்டு வாயிலில் நின்று கீழே பார்த்துகொண்டிருந்தனர். யாமினி வெட்கத்தால் அல்ல, கட்டுப்பாடு கலைவதால்தான் நிறம் மாறினாள்.

“அவளைக் கூப்பிட்டு சரிசெய்ய சொல்லிட்டே இருப்பீங்களா,” என்று அந்த மூதர் தள்ளிப்பேசினார். “யார் பண்ணறதோ அவர்கிட்ட கொடுங்க.”

சரவணனின் கை நாற்காலியிலிருந்து விலகியது. ராகவன் ஒரு நொடி அவனைப் பார்த்தான்; அடுத்த நொடி கூட்டத்தைப் பார்த்தான். borrowed முகம் இங்கே காப்பாற்ற மாட்டாது என்று அவனுக்குத் தெரிந்துபோனது. மேசையிலிருந்த ஷிப்ட் சீட்டை எடுத்து, சுருண்டிருந்த முனையைச் சீராக்கி காவியா பக்கம் நீட்டினான். பிறகு சாவியை அவன் விரல்களில் ஒரு முறை சுற்றி, யாரும் பார்க்கவில்லை என்ற போலி முயற்சியும் செய்யாமல் அவள் கையில் வைத்தான். “உட்கார்,” என்றான். குரல் தாழ்ந்து போயிருந்தது. சரவணன் தானாகவே பக்கத்துக்கு நின்றான்; உலோக நாற்காலியை இரண்டு அங்குலம் பின்வாங்கி விட்டான்.

காவியா கீழே இறங்கியதும் முதல் வேலை சில்லறை அல்ல; திறந்திருந்த டிராயரை ஒழுங்காக இழுத்து மீண்டும் எண்ணிப் பதித்தது. சாவி திரும்பிய ஒலி அருகிலிருந்தவர்களுக்கு கேட்டது. அவள் ஷிப்ட் சீட்டை டிராயர் பக்கத்தில் வைத்தாள். “பணம் கொடுத்தவர் இடப்பக்கம். வாங்கிக்கிறவர் வலப்பக்கம். பிக்கப் ரசீது தனியா பிடிங்க,” என்றாள். அந்தக் குரலில் இப்போது அனுமதி தேடல் இல்லை. அவள் நாற்காலியில் உட்கார்ந்த உடனே சரவணன் அவளிடம் எதை எங்கே வைக்க வேண்டும் என்று காத்து நின்றான்.

அடுத்த பத்து நிமிடங்கள் கடை உயிரோடு இருப்பதற்கான துல்லியம்தான். காசு வாங்கும்போது அவள் நோட்டுகளின் விளிம்பை விரலில் நேர்த்தியாகத் தட்டினாள்; தவறான பில்லைக் கிழித்து புதிய ரசீது எடுத்தாள்; QR கட்டணங்களுக்கு சிவப்பு பேனாவால் குறி போட்டாள்; ஏற்கனவே பணம் கொடுத்தவரின் பெட்டியில் சிறிய பென்சில் கோடு போட்டாள். ஒருவன், “அக்கா, நான் முன்பே சொன்னேன்,” என்று எரிச்சலாய் சொன்னபோது, “இப்போ சொல்லுங்க,” என்று அவள் தலை கூட உயர்க்காமல் பதிலிட்டாள்; அந்தப் பதில் போதியது, அவன் அமைதியாக ரசீதை நீட்டினான். ராகவன் இரண்டு முறை முன் வந்து ஏதோ சொல்லத் தொடங்கி, அவள் அமைத்த வரிசையைப் பார்த்து பின் சென்றான். யாமினியின் உறவினர்கள் கதவுக்கருகே இருந்து பார்த்தனர்; எவரும் பேசவில்லை. பேச வேண்டிய அவசியமே இல்லை. காசு, சாவி, சீட்டு, இருக்கை—எது யார்கிட்ட இருக்கிறது என்பதே போதும்.

ஒரு கட்டத்தில் சரவணன் மெதுவாக, “இதுக்கு என்ன குறி போடணும்?” என்று கேட்டான். காவியா அவனை நோக்கி திரும்பி, வெறும் ஒரு அங்குலம் இடத்தைச் சுட்டினாள். “பச்சை பேனா அங்க. பில் எண் மேல.” அதுதான். அவனை தள்ளவில்லை; அவனுக்காகத் தூக்கவும் இல்லை. வேலைக்கு வேண்டிய அளவு இடம்தான்.

கூட்டம் மெல்ல இறங்கியபோது யாமினி அருகே வந்து நின்றாள். ஒரு வார்த்தை சொல்ல பலமுறை தொடங்கிப் பின் நின்றது முகத்தில் தெரிந்தது. கடை வாசலில் மாலை ஒளி கண்ணாடி வழியாக மங்கலாக விழுந்தது. “கவி…” என்றாள் அவள். காவியா கணக்கு சீட்டிலிருந்து தலைத் தூக்கினாள். யாமினி கையில் இருந்த தண்ணீர் குவளை கவுன்டரின் உள்ளே நழுவவைத்து, மிகச்சிறிய குரலில், “இரவு கிளோசிங் நீயே பார்,” என்றாள். அனுமதி கேட்பது போலவும் இல்லை; யார் பார்க்க வேண்டும் என்று இறுதியில் சரியாகப் பெயர் சொல்வது போலவும் இருந்தது. காவியா குவளையை எடுக்கவில்லை; ஆனால் “சரி” என்றாள். அது அவர்களுக்குள் இதுவரை இல்லாத ஒரு நேர்கோடு.

இரவு கடை ஒளி மங்கத் தொடங்கியபோது கடைசிப் பில் அச்சாயிற்று. காவியா கணக்கு சீட்டின் மீது முடிவுத் தொகையைப் பதித்து, டிராயரிலிருந்த நோட்டுகளைத் திருத்தி வைத்தாள். பில் ரோலின் கடைசி வரியை ஒருமுறை பார்த்து, அதைச் சரியாகக் கிழித்தாள். கிழித்த வெண்காகிதச் சுருளை திறந்த காசு டிராயரின் பக்கத்தில் வைத்து, சாவி இன்னும் அவள் விரல்களுக்கு இடையில் சாய்ந்தபடியே இருந்தது.