நான் விலகியதும் அவர்களின் சுலபம் முடிந்தது

“காவியா, அந்த டோக்கன் கட்டையை இங்கே தள்ளு. நீ பின்பக்கம் நில்.”

கண்ணாடிக் கவுண்டரின் கீழே அடைத்துக் கிடந்த பரிசோதனை சீட்டுக் கோப்பை காவியா ஒரே இழுப்பில் வெளியே எடுத்தாள். முன் நின்ற கர்ப்பிணிப் பெண்ணின் கையில் இருந்த பழைய சீட்டு, புதிய பதிவு எண், மருத்துவர் குறிப்பில் இருந்த தவறான எழுத்து—மூன்றையும் இரண்டு கண்களில் ஒப்பிட்டு, “அம்மா, உங்க ரத்தப் பரிசோதனை நேற்றே கட்டப்பட்டது. இப்போ ஸ்கேன் மட்டும்,” என்று சொல்லிக்கொண்டே ரசீது அச்சைத் திருத்தினாள். அவள் விரல்கள் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருக்க, நித்யா அக்காவின் கழுத்தில் தொங்கிய அடையாள அட்டை மட்டும் வெளிச்சம் பிடித்தது.

வாசல் பக்கம் நீள்ந்த இருக்கைகளில் நோயாளிகள் இருந்தனர்; அவர்களுக்கிடையில் சாந்தி அத்தை நன்றாகத் தெரியும் அளவுக்கு நேராக உட்கார்ந்திருந்தாள். அவள் யாருடைய அத்தை என்று கேட்கத் தேவையில்லை; மேல்மாடி வீட்டு உரிமையாளர், அருணின் அத்தை, அதே சமயம் இந்த மையத்துக்கு எப்போது வந்தாலும் வீட்டு பெரியவராக முகம் காட்டுபவள். “இவளுக்கு வேலை வேகம் இருக்கு,” என்று சிரித்தபடி மற்றொரு பெண்ணிடம் சொன்னாள், “ஆனா முன்னே இருக்கற இடம் எல்லாம் ஒழுக்கமுள்ள பொண்ணுங்கதான் பிடிக்கணும்.” அந்த ஒரு சொல்லே போதியது. காவியா வேலை செய்கிறாள், வேலையின் முகம் வேறொருத்தி.

காவியாவின் தோள்களில் மாலை நேர சோர்வு ஏற்கனவே படிந்திருந்தது. காலை மெட்ரோவில் தள்ளாடிக் கொண்டுவரும்போது அவள் பர்ஸிலிருந்து எடுக்கும்போதெல்லாம் விரல் பற்றும் அந்த பழுதடைந்த பயண அட்டையின் கருப்பு ஓரம் இப்போதும் கவுண்டருக்குக் கீழே கிடந்தது. அவள் அதை நிமிர்த்தி பணப்பையின் உள்ளே நுழைத்துவிட்டு, அச்சுப்பெட்டியில் சிக்கிய காகிதத்தை இழுத்து நேராக்கினாள். “அக்கா, இந்த அம்மாவுக்கு பழைய ரசீது சேர்ந்துட்டு இருக்கு. நான் சீர்படுத்திட்டேன்,” என்றாள்.

“அதை நான் பார்த்துக்கறேன்,” என்று நித்யா காகிதத்தை அவள் கையிலிருந்தே இழுத்துக்கொண்டாள்; அடுத்த நொடியில் நோயாளியிடம் திரும்பி, “சரி அம்மா, நான்தான் செஞ்சுட்டேன். அடுத்தவர்,” என்றாள்.

காவியா கண்களைத் தூக்கவே இல்லை. அவள் பக்கம் வந்து விழுந்த அடுத்த சிக்கலைப் பிடித்தாள். ஆய்வகத்திலிருந்து ஒரு வார்ட்பாய் மூன்று கோப்புகளைக் கொண்டு வந்து, “முதல் மாடி மருத்துவர் கையொப்பம் வேணும், கீழே வந்தவுடன் உடனே அனுப்பச் சொன்னாங்க,” என்று தள்ளிவிட்டான். நித்யா அக்கா அப்போது தனது செல்பேசியில் யாரோடோ மென்மையான குரலில், “ஆமாம் சாந்தி அத்தை, இரவு மேலே வந்து சாப்பிடுறேன்,” என்று பேசிக் கொண்டிருந்தாள். கோப்புகள் எல்லாம் காவியாவின் பக்கமே சரிந்து வந்து அவள் முழங்கையில் மோதி நின்றன.

“நீ மேலே ஓடிட்டு கையொப்பம் வாங்கிட்டு வா,” என்றாள் நித்யா, போன் காதில் இருந்தபடியே. “அதுக்குள்ள நான் கவுண்டர் பார்த்துக்கறேன்.”

அது பொய் என்று எல்லாருக்கும் தெரிந்தது. நித்யா இருக்கையில் உட்கார்ந்து இருக்கும்; பெயர் கேட்பவர்களிடம் சலிப்பான முகம் காட்டும்; மூன்று பேருக்குப் பிறகு வரிசை முறியும்; மீண்டும் கீழே வந்து அதை ஒட்ட வேண்டியது காவியாதான். ஆனால் முன் இருக்கையில் சாந்தி அத்தை இருந்தாள். அவள் கண்களில் “வேலையாடி வேலையாடிதான்” என்ற தீர்ப்பு குளிர்ந்தபடி ஒட்டியிருந்தது.

காவியா கோப்புகளைத் தூக்கிக்கொண்டே எழுந்தாள். எழும்பும் போது மேசை மூலையில் இருந்த கையிருப்பு சீட்டு அவளது கையில் தடம் போட்டது. அவள் நின்ற இடத்தில் இருந்து, “ரமேஷ் சார் கேட்டா, இப்போ வரிசை ஏற்கனவே நிறைய இருக்கு, நான் மேலே போக முடியாது என்று சொல்லுங்க,” என்றாள். அது வேண்டுகோள் இல்லை; பதிவாக இருக்க வேண்டிய வாக்கியம்.

நித்யா அக்கா போனை விட்டு, கண்களைச் சுருக்கி பார்த்தாள். சாந்தி அத்தை முன் இருக்கையில் சிறிது நேராக அமர்ந்தாள். ஒரு இதழ் ஒலி கூட இல்லாமல் அறை அவள் குரலை எதிர்பார்த்தது.

“நீ இல்லாம இங்க ஓடாதே,” என்றாள் நித்யா இறுக. “ஆனா மேலாளரிடம் இப்படிச் சொல்லக் கற்றுக்கிட்டியே?”

அதே நேரத்தில் பதிவு மேசைக்குப் பக்கம் நின்ற ஒரு முதியவர் கையில் இருந்த சீட்டை ஆட்டினார். “என் டோக்கன் எண் இரண்டு மணி நேரமா நிக்குது. யாராவது சொல்லுங்கம்மா.”

காவியா அந்த முதியவரிடம் கைநீட்டி, “அப்பா, உங்க சீட்டை கொடுங்க,” என்றாள். கோப்புகளை ஒரு பக்கம் குவித்து, பழைய பதிவு எண்ணை கணினியில் தேடிக் கண்டுபிடித்து, தவறாக மருத்துவர் வரிசைக்குப் போனதை ஆய்வக வரிசைக்குத் திருப்பினாள். அச்சு காகிதம் வெளியே வந்ததும் அந்த முதியவரின் முகத்தில் உடனடி நிம்மதி பிறந்தது. “இதோ, நேரா மூன்றாவது அறை,” என்றாள். நித்யா எதுவும் செய்யாமல் உட்கார்ந்திருக்க, வரிசையில் நின்ற இருவர் கண்களை அவள் பக்கம் திருப்பினர். அந்தச் சிறிய திருப்பு காவியாவுக்குக் கிடைத்த முதல் சம்பளம் போல இருந்தது.

ஆனால் அந்தச் சலுகை ஒரு நிமிடம்தான். பின்பக்க அறையில் இணைய இணைப்பு தடைபட்டது. ஆய்வகத்தில் அச்சடிக்க வேண்டிய பில்லுகள் கீழே தேங்கி வந்தன. ஒரு தாய், அழும் சிறுவனைத் தூக்கிக் கொண்டு, “இன்னும் எவ்வளவு நேரம்?” என்று உச்சரிக்க, இன்னொரு நோயாளர் “காலைலேயே கட்டிய பணம் திரும்பத் திரும்ப ஏன் கேக்கறாங்க?” என்று சத்தம் போட்டார். நித்யா இருக்கையிலிருந்து எழுந்து, மேசை மேல் இருந்த மாற்றுப் பதிவு புத்தகத்தைத் திறந்தாள்; ஆனால் எந்தப் பக்கத்தில் எந்த மருத்துவர் குறியீடு என்பதை அவளுக்குத் தெரியவில்லை. “காவியா, நீ இங்க நில். நான் மேலே சென்று ரமேஷ் சாரை அழைக்கறேன்,” என்று சொல்லிவிட்டு, தன் அடையாள அட்டைத் தொங்கிய கிளிப்பை கழற்றி மேசைமீது போட்டாள்; கோப்பு, பணம், நோயாளி—எல்லாமும் காவியாவின் பக்கம் விழுந்தன.

அவள் சென்ற உடனே கூட்டம் நெருங்கியது. இரண்டு கவுண்டர் உயரம் தான், ஆனால் அந்த கண்ணாடி சுவருக்குப் பின்னால் நின்றவள்தான் முழு இடத்தைத் தாங்கிக்கொண்டிருக்கிறாள் என்ற உண்மை வெளிச்சத்துக்கு வந்தது. காவியா உட்கார்ந்தாள். கையெழுத்துப் புத்தகத்தைத் தன் பக்கம் இழுத்தாள். “யாருக்கு காலை கட்டிய ரசீது இருக்கு, அந்தச் சீட்டு மட்டும் மேல் தூக்குங்க. புதிய பதிவு வேற வரிசை,” என்று ஓர் உரத்த, திடமான குரலில் சொன்னாள். குரல் உயர்ந்ததும் குழப்பம் பாதியாகக் குறைந்தது. குழந்தையுடன் இருந்த பெண்ணை முதலில் அழைத்து விரைவு சீட்டு எழுதியாள்; பணம் ஏற்கனவே செலுத்தியவர்களுக்கு சிவப்பு பேனாவில் குறி போட்டாள்; தவறாக இரண்டு முறை கட்டிய ஒருவருக்குத் திருப்பிச் செலுத்த வேண்டிய சீட்டை தனிக் கோப்பாக மடித்துவைத்தாள். மேசைமீது சிதறியிருந்த படிவங்கள் ஒரு பாதையாக மாறின.

அப்போதே ரமேஷ் சார் கீழே வந்து நின்றார். கணினித் திரையை விட அவர் முதலில் பார்த்தது அந்தப் பாதை. “யார் செட் பண்ணினது?” என்று கேட்டார்.

நித்யா அக்கா படிக்கட்டில் இருந்து விரைந்து வந்து, “சார், நான் மேலே போய் நெட்வொர்க் பாக்கறப்போ—” என்று தொடங்கினாள்.

“காவியா,” என்று பக்கம் பார்த்தபடி சொன்னார் ரமேஷ். “நீ எழுந்திராதே. இதே போக்கு போகட்டும்.” அவர் தன் கையில் இருந்த குறுகிய கையிருப்பு சீட்டைப் பிடித்து மேசையிலே வைத்தார். அதில் மாலை மாற்றுப் பணியின் பெயர் வெற்று இருந்தது. “உன் பெயர் எழுதிடு. இப்போ.”

நித்யாவின் முகத்தில் ஒரு நொடிக்கு மின்சாரம் போனது போல வெறுமை வந்தது. சாந்தி அத்தை இதையெல்லாம் கதவினருகே நின்றபடி பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். காவியா பேனா எடுத்தபோது அவள் விரல்களில் சிறிய நடுக்கம் இருந்தது; அது பயமில்லை, நாள் முழுதும் ஒடுக்கி வைத்த கோபம் இரத்த ஓட்டமாக வெளியே வந்ததுதான். அவள் பெயரை எழுதியவுடன் ரமேஷ் அந்த சீட்டைக் கண்ணாடி மேசையின் கீழ் அவளது பக்கம் நுழைத்தார். நித்யா அணிந்திருந்த அடையாளம் இன்னும் மேசை மூலையில் இருந்தது.

மாலை சிறிது தளர்ந்தபோது அருண் கீழே வந்தான். ஆய்வகத்தின் பக்க அலுவலகத்தில் வேலை; கணக்குப் புத்தகமும் மாதிரி பாட்டில்களும் நடுவே ஓடிக்கொண்டிருப்பவன். காவியாவுடன் அவனுடைய நெருக்கம் இங்குள்ளவர்களுக்கு புதிதல்ல; குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் அளவுக்கு இருந்தும், பெயரிட்டு பேசத் தயங்கும் வகை. அவன் கவுண்டருக்குள் வராமல் கதவுச்சட்டத்தில் நின்றான். “மேலே இரவு சாப்பாடு. அத்தை கூப்பிடுறாங்க,” என்றான்.

காவியா ரசீது குவியலைச் சீர்செய்தபடி, “நான் டியூட்டி முடிஞ்சுதான் வருவேன்,” என்றாள்.

“அது மட்டும் இல்ல.” அவன் சற்றுத் தாழ்ந்த குரலில், “அத்தை சொல்றாங்க, நீ கவுண்டர்ல எல்லாருக்கும் முன்னாடி உட்காராதே. நித்யா அக்கா பெரியவர். உனக்கே நல்லது,” என்றான்.

அந்த கதவுச்சட்டை இடைவேளையாய் நின்றது. வெளியில் நோயாளி பாதையில் செருப்புகள் ஒட்டிய சத்தம்; உள்ளே குளிர்சாதனத்தின் மெல்லிய அலறல். காவியா தலை உயர்த்தி அவனைப் பார்த்தாள். “எனக்கே நல்லது னு சொல்றது வேலை நான் பண்ணி, பெயர் வேற யாருக்குப் போகணும்னா?”

அருண் முகத்தைச் சற்றே இறக்கினான். “இப்ப சண்டை வேண்டாம். மேலே வா. அத்தை முன்னாடி சும்மா இரு. நாளைக்கு பார்த்துக்கலாம்.”

“நாளைக்கு வரிசை இங்கேயே நிக்கப் போகுது,” என்றாள் காவியா. “சும்மா இருக்க சொல்லுறது கவுண்டரா, இல்ல என்ன?” அவள் சொன்னதும் அவன் பதில் சொல்லவில்லை. கதவுச்சட்டத்தில் கை வைத்தபடி ஒரு நொடி நின்று விலகினான். அந்த நொடியில்தான் காவியாவுக்கு எது சமூகச் செலவு, எது உடனடி நஷ்டம் என்று தெளிவாயிற்று.

இரவு ஏழரை மணிக்குப் பிறகு உண்மையான நெரிசல் இறங்கியது. மருத்துவர் பார்க்காமல் நேரம் கடந்து விட்டதால் சீற்றமடைந்தவர்கள், டிஸ்கவுண்ட் வாக்குறுதி கேட்டவர்கள், முடிவு தாமதமான பரிசோதனைக்காக காத்திருந்த குடும்பங்கள்—அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் கவுண்டர்மீது முனைந்தார்கள். நித்யா அக்கா அதற்குள் மீண்டும் முன்னாடி இருக்கையில் உட்கார்ந்திருந்தாள்; மாலை மாற்றுச் சீட்டில் பெயர் காவியா என்று இருந்தாலும், அடையாளக் கிளிப் மட்டும் அவள் மார்பில்தான். “நான் பேசறத கேளுங்க,” என்று கூட்டத்திடம் கையை உயர்த்தினாள். யாரும் அமைதியாகவில்லை.

ஒரு இளைஞன் சீட்டு அட்டையை மேசைமீது அடித்தான். “என் அம்மாவுக்கு சக்கரை குறைஞ்சிருக்கு. முடிவு இப்போ வேணும்.”

அதே நேரத்தில் இரண்டு கோப்புகள் காணாமல் போனது தெரிய வந்தது. பின்புற அலமாரியில் இருக்க வேண்டிய ஸ்கேன் ஒப்புதல் படிவம் கிடைக்கவில்லை. நித்யா பதறி புத்தகப் பக்கங்களைத் திருப்பத் தொடங்கினாள். தவறான கோப்பைத் திறந்து தவறான பெயரை அழைத்தாள். முன் இருந்த மக்கள் உடனே கொதித்தார்கள்.

காவியா எழுந்திருக்கவில்லை. முதலில் அவள் நித்யாவின் கையிலிருந்த நீலக் கோப்பை பார்த்தாள்; அது ரத்தப் பரிசோதனைக்கு, அவள் தேடுவது ஸ்கேன் ஒப்புதல் கோப்பு. அடுத்ததாக அடையாளக் கிளிப்பை பார்த்தாள்; தவறான மார்பில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த ஒரு சிறிய பொய். ரமேஷ் சார் பக்கம் ஓரமாக நின்று எல்லாம் புரிந்து கொண்ட முகத்துடன் இருந்தார்; ஆனால் யாருக்கும் முன்னால் தீர்ப்பு சொல்வதில்லை என்ற பழக்கம் அவருக்கு. முடிவு அவள் கையிலேயே விழுந்தது.

“அக்கா,” என்றாள் காவியா அமைதியாக. நித்யா அவளைப் பார்த்ததே இல்லை. இன்னொரு பெயரை தவறாகப் படித்தாள்.

காவியா குரலைச் சற்றுக் கடினப்படுத்தினாள். “அந்தக் கிளிப்பும் கோப்பும் இங்கே வையுங்கள்.”

அந்த ஒரு வாக்கியம் கூட்டத்துக்காக அல்ல; வேலைக்காக. நித்யா சீற்றமாய் திரும்பினாள். “இப்போ டிராமா செய்யாதே.”

“டிராமா இப்போ வரிசை செய்குது,” என்றாள் காவியா. “அந்த ஸ்கேன் கோப்பு உங்க கையில் இல்ல. இடது அலமாரி கீழே இருக்கு. உங்க கையில இருக்குறது தவறானது. கிளிப்பும் கோப்பும் இங்கே வையுங்கள். இல்லனா நான் கவுண்டரை எடுத்துக்க மாட்டேன்.”

அது வேண்டிக்கொள்ளல் இல்லை; விளிம்பு. ரமேஷ் சார் அங்கேயே நின்றார். சாந்தி அத்தை மேல்மாடியிலிருந்து இறங்கி படிக்கட்டு மூலையில் வந்திருந்தாள்; மக்கள் நடுவே அவளது முகம் தீண்டாத நாக்கு போல இறுகிப் போனது. அருணும் பக்கவாசலில் நின்றிருந்தான். யாரும் காவியாவுக்குப் பதிலாக பேசவில்லை.

ஒரு நோயாளியின் குரல் வெட்டியது. “யாருக்குத் தெரிஞ்சதோ அவர் உட்காரட்டும் அம்மா. என் அம்மா தள்ளாடறாங்க.”

நித்யாவின் விரல்கள் கிளிப்பைத் தொட்டன. அதை கழற்ற அந்த ஒரு நொடிக்கும் அவளுக்கு பெருமை தடையாக நின்றது. அடுத்த நொடியில் இன்னொரு பெண், “காலைலிருந்தே இந்த பொண்ணுதான் எல்லாம் பாத்துட்டிருக்கே,” என்று தன் மூச்சுக்குள் சொன்னாள். அது பாராட்டு இல்லை; துல்லியமான வாசிப்பு.

நித்யா கிளிப்பை கழற்றி மேசையிலே போட்டாள். ஆனால் கோப்பை கையில் வைத்தபடியே, “பார், எடுத்துக்கோ,” என்றாள்.

காவியா அசையவில்லை. “மேசையிலே இல்லை. என் கையில்.”

அந்த வாக்கியத்திற்கு விலையிருந்தது. சாந்தி அத்தை அங்கே நின்றபடி இதைக் கேட்கிறாள். அருண் கேட்கிறான். இந்தக் கவுண்டருக்குப் பின் அவள் யார், அவள் எவ்வளவு வரை தாழ்த்திக்கொள்ள தயாராக இருக்கிறாள் என்பதை இந்த நொடிதான் நிர்ணயிக்கிறது. நித்யா கோபத்தில் உதட்டை கடித்தாள்; ஆனாலும் பின்புற அலமாரியில் இருந்து சரியான பழுப்பு கோப்பை எடுத்துவந்து அவளிடம் நீட்டினாள். கிளிப்பையும் எடுத்துக் கொண்டு அவளது திறந்த உள்ளங்கையில் வைத்தாள்.

பிளாஸ்டிக் கிளிப் அவள் உள்ளங்கையில் தட்டிய சத்தம் மிகச் சிறியது. ஆனால் அதற்குப் பிறகு நடந்தது பெரிய சத்தமில்லாத உடனடி மாற்றம். காவியா உட்கார்ந்தாள். “சக்கரை முடிவு வேண்டிய அம்மா, உங்கள் சீட்டு.” “ஸ்கேன் ஒப்புதல் கையொப்பம் போட்டவர்களே வலப்பக்கம்.” “இரண்டு முறை கட்டியவர், இங்கே.” அவள் மூன்று கோப்புகளை மூன்று திசையில் நகர்த்தினாள்; காத்திருந்தவர்கள் தாங்களே வரிசையாய் பிரிந்தனர். தவறான பெயர் அழைப்புகள் நின்றுவிட்டன. கையொப்பம் வேண்டிய படிவத்தை கண்டுபிடித்து மருத்துவரிடம் அனுப்பினாள். ஆய்வகத்திலிருந்து வந்த முடிவுகளை ஒவ்வொன்றாக சரியான கோப்பில் சொருகினாள். பத்து நிமிடத்தில் கவுண்டர்மீது இருந்த சிதறல், கம்பியில் காயவைத்த துணி போல ஒழுங்காய் வரிசை பட்டது.

அந்த இடையில் அருண் அமைதியாக உள்ளே வந்து, குடிநீர் கேன் அருகில் நின்றபடி மக்கள் அட்டைகளைப் பிரித்தான். அவள் அவனை நோக்கிப் பார்க்கவில்லை. அவன் உதவி கேட்டும் இல்லை; அவள் அனுமதித்த எல்லைக்குள் மட்டும் இருந்தான். ஒருமுறை மட்டும் அவன் ஒரு கோப்பை நீட்ட, காவியா கை நீட்டினாள்; அவன் கோப்பை விட்டுவிட்டு பின்வாங்கினான். அந்தச் சிறிய இடைவெளி பழைய நெருக்கத்தை விட புதிய வரம்பைத் தெளிவாகச் சொன்னது.

கடைசி நோயாளி சென்றபோது சாளரக் கண்ணாடியில் தெருவிளக்கின் மந்தமான மஞ்சள் பட்டை படிந்திருந்தது. ரமேஷ் சார் பணப்பெட்டியை எண்ணி, நாள் முடிவு தாளை எடுத்துவந்து காவியாவின் முன் வைத்தார். “இன்றைய மாலைப் பதிவு, மீள்ச்செலுத்தல் குறிப்புகள், முடிப்பு கையொப்பம்,” என்றார் மட்டும். வேறு ஒன்றும் சேர்க்கவில்லை. சொல்லப்படாததைச் சொல்லவே தேவையில்லை போல.

காவியா விரல்களைச் சற்றே நிமிர்த்தினாள். நாள் முழுக்க காகிதம் உரசியதால் கருவளையமாயிருந்த விரல் மூட்டுகள் வலி சொன்னன. அவள் பழுப்பு கோப்பைத் திறந்து, தனியாக வைத்திருந்த திருப்பிச் செலுத்தல் தாளை சரியான இடத்தில் சொருகினாள். மேசையின் மேல் மாலை மாற்றுச் சீட்டு அவளது பெயருடன் இருந்தது. கிளிப்பை எடுத்துப் பார்த்தாள்; பின்புறத்தில் சற்று வளைந்து போன உலோகப் பல். அதைத் தன் உள்ளங்கையில் திருப்பிப் பிடித்தபடி, முடிப்பு தாளின் கீழ் கையெழுத்திட்டாள். பிறகு அந்த அடையாளக் கிளிப்பை மீண்டும் அவள் கைக்குள் விழச் செய்து, கோப்பு திறந்தபடியே சேவை கவுண்டரின் மேல் இருந்தது; அதற்கு முன் ஒற்றைக் காகிதம் அவள் கையொப்பம் காத்தபடி நேராக நின்றது.