முதலில் சிரித்தவர்கள், கதவிலேயே நின்றார்கள்

“அதைக் கீழே வை, கவின்,” என்று நிரஞ்சனா மாமி கத்தின குரல் காரின் ஹார்னை மீறி முன் வாசல் வரை பாய்ந்தது; அவர் கையிலிருந்த மஞ்சள் காகித உறையை அவன் பிடியிலிருந்து சுருட்டிக் கொண்டு, “நீ டிரைவர்களோட பக்கம் நில். பெரியவர்கள் வரவேற்பு நாங்க பார்த்துக்கறோம்,” என்று தள்ளிவிட்டாள்.

சென்னையின் மாலை ஈரப்பதம் சட்டை காலரில் ஒட்டியிருந்தது. காலைப் பஸ், மதிய மெட்ரோ, பிறகு இரண்டு முறை பைக் மேல் ஓடி வந்து இந்த மண்டபத்துக்குள் நுழைந்த உடம்பில் முழு நாளின் சுருக்கு இருந்தது. ஆனாலும் அவன் தான் இந்த வரவேற்பு வரிசையை அமைத்தவன்—எந்த காரு எங்கே நிற்கும், யாரை முதலில் உள்ளே அழைத்துச் செல்லணும், வயதான மாமாக்கள் படியில் நிக்காமல் சக்கர நாற்காலி பக்கம் திருப்பணும், பதிவு மேசை எங்கே சிக்கல் தரும்—எல்லாம் அவனுடைய தலையில்தான். கடந்த மூன்று வாரமா சேவைத் துறையில தன் வேலை முடிச்சு இரவு நேரம் வீடியோ கால் பண்ணி, பட்டியல் சீரமைத்து, டிரைவர் குழுக்களுக்கு வழி சொன்னவன் அவன்தான். இப்போது, மண்டப வாசலில் கார் கதவு திறக்கும் நேரத்தில், அவனை பொதுப்பணிக்காரன் மாதிரி ஓரம் தள்ளினாள்.

வெண்பா அத்தை அதைக் கண்டு உதட்டில் நசுங்கிய சிரிப்பை மறைக்கவே இல்லை. “அட, நன்றிதான். வீட்டுக்கார பக்கம் இருக்கேன்னு எல்லாரும் நினைச்சுடுவாங்க,” என்று அருகிலிருந்த இரண்டு சகோதரிகளிடம் சொன்னாள். துளசி, மலர் தட்டோட நின்றிருந்தாள்; கண்களில் ஒரு திடுக்கு வந்தது, ஆனால் அவள் வாயைத் திறக்கவில்லை. குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் உறவு என்றாலும், திருமண நுழைவாயிலில் பெயரில்லாத பக்கம் எப்போதும் பலவீனமானதுதான்.

கவின் ஒரு சொல்லும் சொல்லாமல் மாமி அவன் மார்பில் குத்தியிருந்த பார்க்கிங் அட்டையை எடுத்து, தன் கையில் சுருட்டி, பக்கத்து பாதுகாப்பு மேசையின் விளிம்பில் வைத்தான். அங்கே ஏற்கெனவே கிழிந்த செலோடேப், பேனா, சிறிய சாவித்தொகுப்பு, முறுக்கிப்போன ரசீது காகிதம் குவிந்திருந்தது. “சரி,” என்றான் மட்டுமே. நடந்து பக்கத்துக்கு போனான். அந்த ஒரு அடி பின்வாங்கலே முதல் சிளைப்பு. யாராவது கத்திக் கொண்டு பிடிவாதம் பிடிப்பான் என்று எதிர்பார்த்திருந்த முகங்களில் சிறு குழப்பம் தோன்றியது.

அந்த நேரத்தில்தான் முதல் தவறு உடைந்து விழுந்தது. கோயம்புத்தூரிலிருந்து வந்த மணமகள் பெரியப்பா கார் நுழைந்தது; அதற்குமுன்னே மாமி தன் தம்பி மகன் அருணின் காரை சிவப்பு கம்பளத்துக்கு நேராக அழைத்துவிட்டாள். பின்னால் வந்த வாடகை டெம்போ வளைந்து நிற்க முடியாமல் பாதி சாலையையும் மறைத்தது. நடுவே இறங்கிய மூத்தவர்கள் இருவர் நடைக்கோல் பிடித்து கதவுக்குள் செல்லாமல் கார்களுக்கு நடுவே சிக்கினர். நாதஸ்வரம் ஓசை உள்ளே எழுந்துகொண்டிருந்தது; வெளியே, ஹெட்லைட் வெள்ளையில் முகங்கள் சுளிந்தன.

“எங்கே நிறுத்த சொன்னது யாரு?” என்று டிரைவர் ஒருவன் சபித்தான்.

“பெரியப்பாவை முதல்ல கொண்டு போங்கடா!” என்று வெண்பா அத்தை ஓடினாள்.

“இல்ல, மணமகன் சித்தப்பா காரு தான் next,” என்று அருண் சத்தமிட்டான்.

அவன் கையிலிருந்த வரிசைப் பட்டியல் வெறும் அலங்காரக் காகிதம் போல அசைந்தது. டிரைவர்களுக்கு அவன் முகம் தெரியாது; அவர்களுக்கு முன்கூட்டியே வாட்ஸ்அப்பில் அனுப்பப்பட்ட சின்னங்கள் மட்டும் தெரியும். அந்தச் சின்னங்களை உருவாக்கியது கவின். ஆனால் இப்போது அதை யார் படிப்பது என்று தெரியாமல் அவர்கள் குழம்பினர்.

பாதுகாப்பு காவலன் ஒருவன் கவினைத் தேடி பார்த்தான். “அண்ணே, நீங்கதானே காலைல வழி சொன்னது? இப்போ எது?” என்றான் அவசரத்தில். மாமி உடனே திரும்பி, “அவனை கேக்காதே. அவன் இப்போ எதுவும் பார்ப்பதில்லை,” என்றாள். சொல்லிக்கொண்டே அவள் தன் கைப்பையிலிருந்து சாவியை எடுத்து வைத்தாள்; ஆனால் அது எந்த தடுப்பு சங்கிலிக்கு என்று அவளுக்கே ஞாபகம் இல்லை. உலர்ந்த காகித உறை அவள் விரலில் முறுக்கும்போது ஒலி எழுந்தது.

மூன்றாவது கார் வந்து சிக்கலை இரட்டிப்பாக்கியது. மதுரையிலிருந்து வந்த மாப்பிள்ளை பாட்டி உள்ளே கொண்டு செல்லப்பட வேண்டிய நேரம். கார் கதவு திறந்ததும், “படி எங்கே?” என்று ஓர் எரிச்சலான குரல். முன் கதவுக்கு வைக்கப்பட்ட அலங்காரப் பெட்டிகள் காரணமாக சக்கர நாற்காலி வழி முடங்கியிருந்தது. அதை விலக்கணும்னு கவின் மதியமே சொன்னான். கேட்கவில்லை.

“கவின்!” என்று நிரஞ்சனா மாமி இப்போது அவனைத் தேடி கூப்பிட்டாள். அந்தக் கூப்பாட்டத்தில் முந்தைய இகழ்ச்சி இல்லை; மூச்சுத்திணறல் இருந்தது. “இங்க வந்துடு. சீக்கிரம். இப்போ என்ன பண்ணலாம் சொல்.”

அவன் வந்தான். ஆனால் அவள் அருகே நின்ற உடனே அவள் பழைய குரலை மீட்டாள். “நின்னு சொல்லு. நீங்க எல்லாரும் பண்ணி வைத்த ‘பிளான்’ இதுதானா?” என்று சுற்றியிருந்த உறவினர்கள் கேட்கும்விதமாக கேட்டாள். காயை அவன் மேல் திருப்ப நினைத்தாள்.

கவின் அவளை நேராக பார்த்தான். “மாமி,” என்றான் அமைதியாக, ஆனால் குரல் வெளிப்படையாகச் சென்று நின்றது, “கோயம்புத்தூர்லிருந்து வர்ற பெரியப்பா காரை யார் அருண் காருக்கு பின்னாடி நிறுத்த சொல்லினார்? சக்கர நாற்காலி வழியில அலங்காரப் பெட்டியை யார் நகர்க்காதீங்கன்னு சொன்னார்? டிரைவர் குழுவுக்கு அனுப்பிய குறியீட்டு பட்டியல் உங்க கையில இருக்குது. அதைப் படிக்கத் தெரியாம இப்போ யாரை நீங்க கேக்கறீங்க?”

அந்த ஒரு கேள்வி வாசலிலேயே நின்று கொண்டிருந்தவர்களைத் திருப்பிப் பார்த்துவிட்டது. அருணின் கையில் இருந்த பட்டியல் கீழே வழுந்து படியில் படபடவென்று அடித்தது. வெண்பா அத்தை “அதை இப்போ—” என்று தொடங்கினாள்; நிரஞ்சனா மாமி வாயைத் திறந்தாள், ஆனால் சரியான பதில் அவளிடம் இல்லை. துளசி மலர் தட்டையை மற்றொரு பெண்ணிடம் கொடுத்து இரண்டு அடி முன்னே வந்தாள். மூத்த பெரியப்பா காருக்குள் இருந்தபடி கண்ணாடி வழியாக வெளியைக் கடிந்து பார்த்தார். வாசலிலே நிற்கும் யாருக்குமே இப்போது கவின் ஒரு வேலைக்காரன் மாதிரி தெரியவில்லை; வழி தெரிஞ்ச ஒரே மனிதன் மாதிரி தெரிந்தான்.

“அந்த நீல டேக்குள்ள கார்களை பின்பக்க வளைவுக்கு திருப்புங்க,” என்று கவின் பாதுகாப்பு காவலனிடம் சொன்னான். “முன் வரிசை காலி பண்ணுங்க. சக்கர நாற்காலி இதே பக்கம். அருண், பட்டியலை என்கிட்ட கொடு. சொன்னபடி டிரைவர் பெயரை மட்டும் கூப்பிடு.” அவன் கையை நீட்டியபோது, அருண் யோசிக்காமல் காகிதத்தைக் கொடுத்தான்.

அது போதும். இரு வாகன உதவியாளர்கள் அவன் பக்கம் நகர்ந்தனர். பாதுகாப்பு சங்கிலி திறக்க வேண்டிய சாவியை காவலன் அவனிடம் தந்தான்; கவின் அதை வாங்கி தடுப்பைத் திறந்தான். பாட்டியை இறக்கும்போது துளசி தன் பட்டுப் புடவையை கையில் தூக்கி, “இங்க இடம் விடுங்க,” என்று அவன் சொன்ன வழியிலேயே நின்றாள். வெண்பா அத்தை வரைபடம் பார்த்த மாதிரி முகம் போட்டிருந்தாலும், மூத்தவர்களை உள்ளே நடத்திக்கொண்டு போனாள். நிரஞ்சனா மாமி மட்டும் வாய்க்கும் கட்டுப்பாடுக்கும் நடுவே சிக்கியபடி நின்றாள்.

ஐந்து நிமிடத்துக்குள் வாசலின் ஓட்டம் மாறிவிட்டது. கார் கதவுகள் திறக்கும் சத்தம் இடைவெளியோட வந்தது. யாரை முதலில் வரவேற்கணும், யாரை நேரே மண்டபத்துக்குள் அனுப்பணும் என்று கவின் வாயிலிருந்து வெளியேறிய சொற்கள் மீதே வேலை நடந்தது. துளசியின் தந்தை, இதுவரை உள்ளே பூஜை மேசை பக்கம் இருந்தவர், வெளியே வந்து பார்த்தார். நிலைமை புரிய இரண்டு நொடிகள் போதியது. அவர் நேரே கவின் அருகே வந்து, “முதல் சுற்று வரவேற்பு நீ பார்த்துக்கோ,” என்றார். அது வேண்டுகோள் அல்ல. குடும்பம் கேட்கும் முன் சொன்ன ஒப்படைப்பு.

அந்தச் சொல்லே நிரஞ்சனா மாமியின் முகத்தை இறுக்கியது. அவள் உடனே மீள முயன்றாள். “அவரு வெளியே ஏற்பாடு பார்த்துக்கட்டும். உள்ளே வரவேற்பு வரிசை என் பக்கம் தான்,” என்றாள். அப்போதே வழித்தடத்தில் கருப்பு நிற பெரிய கார் நுழைந்தது. முன்கண்ணாடியில் அரசுத்துறைக் குறியீடு. மணமகள் அம்மாவின் அண்ணன்—சென்னையில் பெயர் சொல்லப்பட வேண்டியவர். அவரை யார் வரவேற்கிறார்கள் என்பதே அடுத்த நாள் குடும்ப வட்டாரத்தில் பேசப்படும் விஷயம்.

நிரஞ்சனா மாமி உடனே மலர் தட்டையை துளசியிடமிருந்து பிடிக்க முயன்றாள். “இதைக் கொடு. இந்த காரை நாங்க தான் வாங்கிக்கறோம்,” என்றாள் அவசரமாக. அருணை கையசைத்து அழைத்தாள். “நீ என் கூட வா. கவின், நீ அங்க நில். பாதையை மட்டும் clear பண்ணு.”

அந்த visible override—மீண்டும் ஓரம் தள்ளும் அந்த இறுதி முயற்சி—வாசலிலிருந்த எல்லோருக்கும் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

கவின் ஒரு அடி முன் வந்து, துளசியின் கையிலிருந்த மலர் தட்டையை மீண்டும் நேராக்கிக் கொடுத்தான். பின்னர் சாவித்தொகுப்பை நிரஞ்சனா மாமியின் உள்ளங்கையில் வைத்தான்—தாமதமாகத் திருப்பிக் கொடுக்கப்பட்ட அணுகல் உரிமை மாதிரி. “பாதை நான் திறந்துட்டேன்,” என்றான். “இப்போ வரவேற்பு யார் பக்கம் நிக்குதுன்னு நானே சொல்றேன்.”

அவள் திடுக்கிட்டாள். “நீ—”

அவன் நிறுத்தவில்லை. வாசலருகே சுவர் நோட்டீஸ் பகுதியில் நின்றிருந்த பதிவு மேசை பையனை நோக்கி, “பெயர்ப் பலகையை இங்க கொண்டு வா,” என்றான். சிறிய வெள்ளை பலகை, நீல மார்க்கர், கிளிப்—அவன் கையில் வந்தது. கார் கதவு இன்னும் திறக்கப்படாமல் இருந்தது; உள்ளே இருந்த முகம் வெளியைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தது. சுற்றியிருந்த உறவினர்கள் இருகால் நிலையை மாற்றாமல் பார்த்தனர்.

கவின் பலகையை சுவரில் ஒட்டியிருந்த கிளிப்பில் மாட்டினான். பெரிய எழுத்தில் எழுதினான்: “வரவேற்பு – துளசி & கவின்” அதற்குக் கீழே: “விருந்தினர் வரிசை – இங்கே.”

மார்க்கரின் நுனி பலகையில் உரசிய சத்தம் கூட அருகிலிருந்தவர்களுக்கு கேட்கப்பட்டது. பெயரை முடித்ததும் அவன் திரும்பி, கார் கதவின் பக்கம் நடந்தான். “மாமா, வரவேற்பு இங்க,” என்று கதவைத் திறந்தான். “பெரியவர்கள் முதலில். துளசி, வாங்க.”

நிரஞ்சனா மாமி முன் நுழைய முயன்றாள். கவின் கை மட்டும் உயர்த்தினான்; தடுக்கவில்லை, அனுமதிக்கவும் இல்லை. “பட்டியல் என் கையில்,” என்றான் வெறும் தகவல் போல. “இப்போ வரிசை மாறாது.”

அந்தச் சொல் குத்துபோலப் போனது. அருண் அவள் பக்கம் பார்க்காமல் பின்வாங்கினான். பாதுகாப்பு காவலன் தானாகவே சிவப்பு கயிற்றை கவின் சொன்ன இடத்துக்கு மாற்றினான். துளசியின் தந்தை ஒரு சொல்லும் பேசாமல், வரவேற்பு மலரை கவின் அருகே நின்ற துளசிக்கே கொடுத்தார். கருப்பு கார் கதவு திறந்து, முக்கிய விருந்தினர் கீழிறங்கியதும், அவர் முதலில் பார்த்த பலகை அந்தப் பலகைதான்; பிறகு நேரே கவின் நீட்டிய கையைப் பார்த்தார்.

“வாங்க, சார்,” என்ற கவின் அமைதியாக. “உள்ளே வழி தயார்.”

வாசல் திறந்தபடியே இருந்தது. உள்ளே நாதஸ்வரம் மீண்டும் உயர்ந்தது. வெளியே நோட்டீஸ் சுவரில் கிளிப்பால் பிடித்திருந்த பெயர்ப் பலகை காற்றில் லேசாக அசைந்தது; நீல எழுத்து தெளிவாக நின்றது—“வரவேற்பு – துளசி & கவின்.”