தலைமேசையில் என் பெயர் மேலே போனது

“அக்கா, நீங்க இங்கத்தான் உட்காருங்க. பெயர் வரும்போது கூப்பிடுறோம்.” பதிவு ஜன்னலின் பக்கத்து நீலப் பெஞ்சைத் தட்டிக் காட்டிய பையன், காவியாவை நிறுத்திவிட்டு, அவள் பின்னால் இப்போதுதான் வந்திருந்த இரண்டு பெண்களை கயிறு பிரித்திருந்த உள்ளே செல்லும் பாதையில் கைசைகொண்டு அனுப்பினான். அவர்களுடைய கைகளில் வெறும் இனிப்பு பெட்டி. காவியாவின் கையில் மட்டும் பழுப்பு காகிதத்தில் மடக்கப்பட்ட நகை உறை, அழைப்பிதழ் கோப்பு, மேல் தளர்ந்திருந்த தண்ணீர் பாட்டில். காலை முதலே ஓடி வந்த உடல் சோர்வால் அவள் சல்வாரின் கைச்சிவட்டில் மடிப்புகள் பதிந்திருந்தன. ஆனாலும் உள்ளே செல்லும் வழி அவளுக்கு இல்லை.

பெஞ்ச் எதிரே, தாள்விரித்து பெயர் பார்க்கும் மேசையின் ஓரத்தில் சிதறியிருந்த பந்தல் ரசீதுகள், குங்குமப் பெட்டி, பாதியாக திறந்த செலோடேப், குளிர்ந்துபோன ஒரு உணவுப் பெட்டி—எல்லாமே யாரோ ஒருவருக்குச் சேர்ந்த வேலையிடத்தைப் போல இருந்தது; காவியா மட்டும் இந்த நிகழ்ச்சிக்குச் சேர்ந்தவள் இல்லைபோல். அவள் அமைதியாக உட்கார்ந்தவுடனே மணிமேகலை அத்தை கன்னத்தில் பதிந்த புன்னகையுடன் வந்தாள்.

“காவியா, புரிஞ்சுக்கோம்மா. இது வீட்டாரோட நேரம். நீங்க இப்போ வெளியிலேயே இருந்தா நல்லா இருக்கும். நம்ம ஊர்க்காரங்க, பெரியவர்கள்… முதல்ல யாரெல்லாம் போகணும்னு ஒழுங்கு இருக்கு.”

“நான் வெளியிலிருந்தே வந்தது இல்ல அத்தை,” காவியா மெதுவாகச் சொன்னாள். “நேத்து இரவுலிருந்து ஒழுங்கு பட்டியல் நான் தான் சரி பண்ணேன். தலைமேசை பெயர்சீட்டுகூட—”

“அதான் சொல்றேன்,” அத்தை உடனே துண்டித்தாள். “வேலை பண்ணினவங்க எல்லாரும் முன்னாடி உட்கார முடியாதுல? நீ சேவைத் துறை வேலை பண்ணுறதால புரியும். வேலை வேற, இடம் வேற.”

அந்த ஒரே வரியில், உறவும் வேலைகளோடு சேர்த்து கீழே தள்ளப்பட்டது. பெஞ்சின் மறுபக்கத்தில் இருந்த மாமியார் பக்கம் உறவினர் இருவர் முகம் பார்த்து சின்ன சிரிப்பு போட்டார்கள். காவியா எழுந்து நிற்காமல், கையில் இருந்த பழுப்பு காகித உறையை மட்டும் சுருக்கிப் பிடித்தாள். காகிதம் உலர்ந்த சத்தம் செய்தது. “என் பெயர் எந்தப் பட்டியலில இருக்குன்னு மட்டும் சொல்லுங்க,” என்றாள். அந்தச் சொல் அத்தைக்கு எதிர்பாராததாக பட்டது.

“பெயரா?” அத்தை ஒரு கணம் நின்று, மேசை பையனை நோக்கினாள். “அவளை இன்னொரு பெஞ்ச்க்கு மாற்றுடா. இங்க நெரிசல்.”

அது முதல் சிறு வெட்டு. காவியா உட்கார்ந்திருந்த இடம் நேராக உள்ளே செல்லும் கயிற்றுப் பாதைக்கு எதிரே. அங்கே யாரை முதலில் அழைக்கிறார்கள் என்று எல்லாரும் பார்க்க முடியும். பையன் அவளின் முன் தண்ணீர் பாட்டிலும் கோப்பும் குவிந்திருக்கும் இடத்துக்குக் கையை நீட்டி, “அக்கா, அந்த மூலை பெஞ்ச்,” என்றான். மூலை பெஞ்ச் தூணின் பின்னால். அங்கே உட்கார்ந்தவளை யாரும் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள மாட்டார்கள்.

காவியா மெதுவாக எழுந்தாள். தூணுக்குப் பின்னே நகரும் போது ரேணு அக்கா வந்து நின்றாள். சமையலறை வாசலிலிருந்து வியர்வை துடைத்தபடி வந்திருந்தாள்; அவளது கையில் விருந்தினர்களுக்கான பட்டியல். “அதை அங்கே மாற்றாதே,” என்று பையனிடம் சொன்னாள். “இந்தப் பெண் பெயர் பார்க்க வரலை. தலைமேசை பெயர்சீட்டு பையில் அவள்கிட்ட இருக்கு.”

மணிமேகலை அத்தை திரும்பிப் பார்த்தாள். “ரேணு, நீ உன் வேலையைப் பார். எல்லாத்துக்கும் மேலெழுந்து பேச வேண்டாம்.”

“நான் என் வேலையைத்தான் பார்க்கறேன்,” ரேணு அக்கா நேராகச் சொன்னாள். “பெயர்சீட்டு இல்லேன்னா உள்ளே ஊர்வல வரிசை நிக்குது.”

ஒரே கணத்தில் மூன்று பேர் தலை திருப்பினர்—ஜன்னல் பையன், கயிறு வாசல் அருகே நின்ற அலங்கார மேற்பார்வையாளர், மேலும் உள்ளிருந்து வெளியே வந்த ஒருத்தி. காவியாவிடம் இருந்த கோப்பு திடீரென்று அவசியமான பொருளாக மாறியது. அத்தை முகத்தில் அந்தச் சிறு மாற்றம் தெரிந்தது; ஆனால் உடனே அது மறைந்தது.

“அவள்கிட்ட இருந்தா வாங்கிக்கோ. அவள் உள்ளே வரத் தேவையில்லை,” என்றாள் அத்தை.

காவியா கோப்பை மார்போடு நெருக்கிக் கொண்டாள். “கையெழுத்து போட்ட ஒப்புதல் இல்லாம நான் தர மாட்டேன். எந்த மேசை, எந்த வரிசை, யார் பெயர் எங்கே—எல்லாம் மாற்றி மாற்றி சொல்லிட்டு இருக்கீங்க.”

அந்தச் சொல்லுக்குப் பக்கத்தில் காத்திருந்தவர்கள் அசைந்தார்கள். திடீரென்று வரிசை சற்றுக் கடினமாயிற்று. உள்ளே செல்லும் கயிற்றுப் பாதையில் நின்றிருந்த ஒரு குடும்பம் தாமதமாகும் என்ற பதட்டத்தில் முன்னே தள்ளியது. ஜன்னல் பையன் அவர்களை உள்ளே விட நினைத்து கயிற்றை உயர்த்த, ரேணு அக்கா அவன் கையைப் பிடித்து, “ஒரு நிமிஷம்,” என்றாள். உடல்களே வரிசையை மறுபடியும் வெட்டின. இதுவரை வாசலின் முன் நின்றிருந்த மாமியார் பக்கம் உறவினர் பின் நகர்ந்தார்கள்; காவியா கையில் இருந்த கோப்புடன் நேராக கயிற்றின் அருகே வந்து நின்றாள். தவறான முதல் இடம் அப்படியே எடுத்துப் போடப்பட்டதுபோல இருந்தது.

மணிமேகலை அத்தை இப்போது சிரிக்கவே முடியவில்லை. “காவியா, இது தேவையில்லாத நாடகம். குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் என்று விட்டாலே எல்லாத்துக்கும் உரிமை கிடைக்காது. எல்லாரும் பார்க்கிறாங்க.”

“அதனால்தான் நிக்கறேன்,” காவியா சொன்னாள்.

உள்ளே நாதஸ்வரம் உயரும் ஒலியோடு ஓர் இடைவெளி வந்தது. மேடைக்குச் செல்லும் ஊர்வல வரிசை இன்னும் தடுக்கப்பட்டிருந்தது. ஜன்னல் அருகே நின்றிருந்த பதிவு பையன் இப்போது யாரைப் பார்க்க வேண்டும் என்று தெரியாமல் ரேணுவையும் அத்தையையும் மாறி மாறிப் பார்த்தான்.

ரேணு அக்கா மெதுவாகக் காவியாவுக்கு மட்டும் கேட்கும் குரலில் சொன்னாள்: “இப்போ நீ பின்செல்லினா, இதுதான் வாசிப்பு. ‘வேலைக்கு வந்த பெண்’ன்னு முடிச்சு விடுவாங்க. பிறகு தலைமேசைல உன் பெயர் கீழே போகும் இல்லை… பெயரே இருக்காது.”

அந்தச் சொல் உள்ளே ஏதோ ஒன்றை உறையவைத்தது. காவியாவின் கண்கள் நேராக ஜன்னல் மேசையின் மேல் இருந்த சிறிய வெள்ளை அட்டைகளைக் கண்டன. ஒவ்வொன்றிலும் பெயர். யார் எந்த இடம். யார் மேடைக்கு அருகில். அவள் கையெழுத்து, அவள் இரவு முழுக்கச் சரிபார்த்த எழுத்து. இப்போது அத்தை விரும்பினால் ஒரு அட்டையை எடுத்துத் திருப்பிவிடலாம். அப்படி திருப்பிவிட்டால் நாளை யாரும் உண்மையை நினைவில் வைத்துக்கொள்ள மாட்டார்கள்.

அந்த நேரத்தில்தான் மண்டபத்தின் பின்வாசலிலிருந்து அர்ஜுன் வந்தான். கருநீல வேஷ்டி சட்டையில், கையில் தொலைபேசியும் இன்னொரு பெயர்பட்டியலும். அவன் நேராக ஊர்வல வரிசைக்குச் செல்லவேண்டியவன். ஆனால் பாதியில் நின்றுவிட்டான். கயிற்று வாசலருகே காவியா தூண் பின்னால் இல்லை; நடுவில் நின்றிருந்தாள். அவள் கையில் கோப்பு. அத்தை அவளை விட முன்னே நின்று கட்டளை சொல்கிறாள். பையன் பதட்டம். ரேணு பக்கம் வாய் இறுக்கம். இதுவரை நடந்ததை ஒரே பார்வையில் அவன் வாசித்தான்.

“எதுக்கு நிக்குது?” என்று அவன் கேட்ட குரல் நாதஸ்வரத்தைக் கிழித்துவிட்டு நேராக வந்தது.

மணிமேகலை அத்தை உடனே முன்னேறினாள். “ஒன்னுமில்லைடா. உள்ளே கூட்ட நெரிசல். முதல்ல வீட்டார் போகட்டும். காவியா பின்னாடி—”

“காவியா பின்னாடியா?” அர்ஜுன் அந்த ஒரு சொல் மட்டும் மீண்டும் கேட்டான். பிறகு ஜன்னல் மேசையை நோக்கி நடந்தான். அவன் நடந்த உடனே ஜன்னல் பையன் நேராக நிமிர்ந்தான். அலங்கார மேற்பார்வையாளர் கயிற்றை கீழே போட்டுவிட்டு பின்சென்றான். அத்தை இன்னும் அவன் தோளருகே வந்துகொண்டு, “இது நேரம் இல்ல—”

அர்ஜுன் அவளைப் பார்த்ததே இல்லை. “காவியா,” என்றான் தெளிவாக. “நீ முதல்ல வா.”

அந்தப் பெயர், அத்தையோ ரேணுவோ அல்ல, அவன் வாயில் இருந்து வந்ததும் இடம் மாறியது. காத்திருந்தவர்கள் கண்முன்னே வரிசையை புதிதாகப் படிக்க வேண்டியதாகிவிட்டது. காவியா நகரவில்லை. அவன் அவளிடம் வந்து கையில் இருந்த கோப்பை வாங்காமல், கயிற்றைத் தானே உயர்த்திப் பிடித்தான். “நீயே கொண்டு வா. உன் கையில இருந்ததை வேற யாரும் முடிவு பண்ண மாட்டாங்க.”

மணிமேகலை அத்தை உடனே தடுக்க முயன்றாள். “அர்ஜுன், பெரியவர்கள் உட்காரும் தலைமேசை பட்டியல் ரெடியாகிடுச்சு. இப்போ—”

“ரெடியாகல,” அவன் சுருங்கிய குரலில் சொன்னான். “தவறா ரெடி பண்ணிருக்காங்க.”

அவன் நேராக ஜன்னல் மேசையின் மீது இருந்த வெள்ளை பெயர்சீட்டுகளுக்குச் சென்றான். மேசையின் ஓரத்தில் குங்குமப் பெட்டி அசைந்து சிவப்பு தூள் சிதறியது. அர்ஜுன் மேல் வரிசையில் இருந்த “மணிமேகலை - குடும்ப மூத்தவர்” என்று பெரிய எழுத்தில் அச்சிடப்பட்ட அட்டையை எடுத்தான். அதற்குப் பின்புறம் துணிக் குச்சியில் மாட்டப் போகும் கிளிப். எல்லோருக்கும் படிக்கும்படி அது அவன் விரல்களுக்கு நடுவே நிமிர்ந்தது.

“இது யாரு வைத்தது?” என்று கேட்டான். யாரும் பதில் சொல்லவில்லை.

காவியா இப்போது முன்னே வந்தாள். கோப்பைத் திறந்து, உள்ளே இருந்த தலைமேசை வரிசை அட்டவணையை எடுத்தாள். அவள் குரல் சத்தமாக இல்லை; ஆனாலும் ஜன்னலருகே நின்ற ஒவ்வொருவரும் கேட்டார்கள். “முதல்சீட் மணமகளின் பெற்றோர். அடுத்தது மணமகனின் பெற்றோர். அடுத்த இரண்டில் நிகழ்ச்சி ஏற்பாடு பார்த்தவர், நேரடி அழைப்பு பட்டியல் வைத்தவர். நீயே நேற்று ஒப்புதல் போட்ட.” அவள் தாளைத் திருப்பி அர்ஜுனுக்குக் காட்டினாள். கீழே அவன் கையெழுத்து.

அத்தை முகம் இறுகியது. “ஓர் அட்டவணை வைத்தாலே—”

“அத்தை,” அர்ஜுன் சொன்னான், இப்போது நேராக அவளைப் பார்த்து. “நீங்க விருந்தினி. உரிமையாளர் மாதிரி சீட் வைத்தது போதும்.”

அந்த ஒரே வாக்கியம் அவளது குரலை உடைத்தது. பக்கம் நின்றிருந்த ஜன்னல் பையன் தானாகவே அவன் கையில் இருந்த பழைய அட்டையை வாங்க முயன்றான்; ஆனால் அர்ஜுன் கொடுக்கவில்லை. அவன் திரும்பி காவியாவிடம் கை நீட்டினான். “உன் பெயர்சீட்டு எடு.”

காவியா கோப்பிலிருந்து இன்னொரு வெள்ளை அட்டையை எடுத்தாள். “காவியா” என்று அவள் எழுதிய கைஎழுத்து தெளிவாக இருந்தது; கீழே சிறிய வரியில் நிகழ்ச்சி ஒழுங்கு. அவள் அதை அவனிடம் கொடுக்க முயன்றாள். அர்ஜுன் தலை அசைத்தான்.

“நீயே வை.”

அவர் இருவரும் ஊர்வல வரிசை தொடங்கும் முன்பகுதியில் இருந்த தலைமேசை குச்சி வரிசைக்குச் சென்றார்கள். அங்கு வெள்ளை விரிப்பின் முன் கிளிப்புகளில் அட்டைகள் மாட்டப்பட்டிருந்தன. முதல் இரண்டு சரியாக. மூன்றாவது இடத்தில் மணிமேகலை அத்தையின் அட்டை ஏற்கெனவே மாட்டப்பட்டிருந்தது. அதுவே எல்லாம். யார் மேலே, யார் பக்கத்தில், யார் தெரியும்—அந்தச் சிறிய அட்டைதான் முடிவுசெய்தது.

காவியா அத்தையின் அட்டையை கிளிப்பிலிருந்து இழுத்தெடுத்தாள். கிளிப் சற்று சத்தம் செய்தது. அட்டையை எடுத்த உடன் அந்த இடம் வெறுமையாயிற்று; வெள்ளை விரிப்பின் முன் மெல்லிய இடைவெளி தெரிந்தது. அர்ஜுன் அவள் கையைத் தடுத்ததில்லை. பின்னால் அத்தை, “அதை வைக்காதே,” என்று கூறினாள்; ஆனால் அந்தக் குரலில் கட்டளை இல்லை, கெஞ்சல் துளி மட்டும் இருந்தது.

காவியா தன் பெயர்சீட்டைக் கொண்டு அதே இடத்தில் மாட்டவில்லை. அதற்கும் மேலே, மேசையின் மையத்தை நோக்கி ஒரு இடம் காலியாக இருந்தது—அவள் இரவு சரி செய்த அசல் இடம். முதலில் அங்கே இருந்த மற்றொரு உதவி அட்டையை எடுத்துப் பக்கத்துக்கு நகர்த்தினாள். பிறகு தன் “காவியா” அட்டையை மையத்துக்கு அருகிலுள்ள கிளிப்பில் செருகினாள். கிளிப் பிடித்தது. படிக்கலாம். மாற்ற முடியாத அளவுக்கு எல்லோருக்கும் தெரியும்.

அர்ஜுன் திரும்பி ஊர்வல வரிசையை நோக்கி நின்றான். “முதல்ல காவியா. அப்புறம் அம்மா, அப்பா,” என்றான். ஜன்னல் பையன் ஓடிவந்து கயிற்றைத் தூக்கினான். இதுவரை முன் நின்றிருந்தவர்கள் தாமாகவே விலகினர். மணிமேகலை அத்தை கையில் ஏதுமில்லாமல் நின்றாள்; அவள் முகத்தில் இருந்த புன்னகை முதலில் போயிற்று, பிறகு குரலும் போயிற்று.

காவியா ஒருமுறை மட்டும் அவளை நோக்கிப் பார்த்தாள். “வேலை வேற, இடம் வேறன்னு நீங்க சொன்னது சரி,” என்றாள். “இடம் நான் தான் முடிவு பண்ணிக்கறேன்.”

அவள் கையில் இருந்த மணிமேகலை அத்தையின் அட்டையை மடிக்கவில்லை, கிழிக்கவில்லை. ஊர்வல வரிசைத் தொடங்கும் கம்பத்தின் பக்கத்து காலிப் பெஞ்சின் மேல் அதைத் தலைகீழாக வைத்தாள். மேலே விரிப்பிலிருந்து தொங்கிய மெல்லிய வெள்ளைத் துணி அசைந்து கீழே இறங்கி, இப்போது காலியான அந்தக் கிளிப்பின் முன் மெதுவாக அமைந்தது.