அவர்கள் மூடினார்கள், நான் உள்ளே சென்றேன்

“அந்த கவரை முதல்லக் கட்டணம் மேசைல வையுங்க!” என்று கவுண்டர்லிருந்த பெண் கையை நீட்டிய நேரத்திலேயே, நிலா தன் தோள்பையில் நசுங்கிக் கிடந்த பழைய பழுப்பு நிற உறையை இழுத்தெடுத்து ஓடினாள். அவளது கைமுட்டியில் இருந்த நீல மை கோடு கவர்மேல் படிந்தது. பின்னாலேயே யாழினியின் அத்தைமகன் பிரணவ் குரலை உயர்த்தினான். “நீங்க எதுக்கு இவ்வளவு முன்னாடி வந்து பேசறீங்க? நாங்க இருக்கோம். எல்லா விஷயத்திலும் நடுவில் நுழைய வேண்டாம்.”

கவுண்டர் கண்ணாடிக்குப் பின் நின்ற பெண் ரசீது புத்தகத்தைத் தட்டினாள். “அவசர சேர்க்கை. ஐந்து நிமிஷத்துக்குள்ள பணம் போடலைன்னா மேல அனுப்ப முடியாது.” யாழினியின் அம்மா சுவரைச் சாய்ந்து அழுதுக்கொண்டிருந்தார்; கையில் இருந்த தங்கக் காப்பு சத்தம் போட்டது. அருண் மட்டும் தன் அப்பாவின் ஸ்ட்ரெச்சருடன் ஓடிப்போய் மீண்டும் திரும்பியபோது, நிலா ஏற்கனவே தொகையை எண்ணி கவரை திறந்து வைத்திருந்தாள். அவள் சேவைத் துறையில் நாள் முழுக்க நின்ற உடலின் பிடிப்புடன் இருந்தாள்; சால்வை தோளில் மடிந்து, செருப்பு முனையில் பேருந்துத் தூசி ஒட்டியிருந்தது.

“என் அப்பாவுக்கு இப்போ படுக்கை வேண்டியது,” என்றான் அருண், மூச்சை இழுத்தபடி. அவன் பிரணவைப் பார்க்கவில்லை; கவரை நிலாவிடமிருந்து வாங்கி நேராக மேசை மீது வைத்தான். அந்த ஒரு கணம் மட்டும் அவளைத் தள்ளிப் பேசாமல் விட்டது. ரசீது கிழியும் காகித ஒலி அந்தத் தகராறை விடப் பெரிதாகக் கேட்டது.

மேல்மாடி வார்டுக்கு எடுத்துச் சென்ற பின், வழித்தட நாற்காலியில் எல்லோரும் சிதறி அமர்ந்தனர். லிப்ட் கதவின் ஸ்டீல் பலகையில் பழைய துடைப்புக் கறைகள், கைரேகைகள் எல்லாம் மங்கலாகப் பட்டது; அதில் தன் முகம் சோர்வாய் பளிச்சென்று தெரிந்ததும் நிலா பார்வையைத் தள்ளினாள். “நிலா, நீ இங்க அமரு,” என்று அருண் சுவர் ஓர நாற்காலியை காலால் இழுத்து வைத்தான். பெரிய விஷயம் போல இல்லாத அந்தச் சிறிய இடம்தான் அந்த இரவில் அவளுக்குக் கிடைத்த முதல் பாதுகாப்பு.

பிரணவ் உடனே முகம் சுளித்தான். “நம்ம வீட்டுக்காரங்க அமரணும். வெளி ஆள் நிக்கட்டும்.” அவன் குரல் அதிகம் இல்லாததால்தான் அது இன்னும் மோசமாக இருந்தது. அருகிலிருந்த செல்வி என்ற வார்டு உதவியாளர் அந்தச் சத்தத்தைப் கேட்டு, “யார் நோயாளி பக்கம் நிக்கறதுன்னு இப்போ தீர்மானிக்காதீங்க சார். ஓரளவுக்கு அமைதியா இருங்க,” என்று வெட்டி சொல்லிவிட்டு போனாள். பிரணவ் உடனே போனைப் பார்த்துக் கொண்டது போல நடித்தான்.

அதற்குப் பிறகு யாரும் கேட்டதில்லை; ஆனாலும் யாழினியின் அம்மாவுக்கு சூடுநீர் தேவைப்பட்டதும், மருத்துவர் எழுதிய மருந்துப் பட்டியலில் இரவு கிடைக்காத இரண்டு மாத்திரைகளை வேறு மருந்தகத்திலிருந்து வாங்கித்தந்ததும் நிலாதான். அருண் அப்பாவின் பரிசோதனைக்காக இங்கும் அங்கும் ஓடிக் கொண்டிருக்க, அவள் பழைய பேனாவால் பட்டியல்மேல் குறிகள் போட்டு எது வாங்கப்பட்டது, எது மீதமிருக்கிறது என்று அடுக்கினாள். பிரணவ் ரசீது எல்லாம் அவளிடம் கொடுத்துவிட்டு, மற்றவர்களிடம் “நான் தான் பார்த்துக்கிட்டு இருக்கேன்” என்று சொன்னதை அவள் கேட்காத மாதிரி இருந்தாள்.

இரவு பன்னிரண்டு தாண்டியபோது யாழினியின் அம்மாவுக்கு சர்க்கரை குறைந்து கைகள் நடுங்கின. அருகிலிருந்த டீ கடை மூடப் போனது. நிலா கீழே ஓடி இரண்டு பனங்கற்கண்டு பால், ஒரு பிஸ்கட் பொட்டலம் வாங்கி வந்தாள். காகிதப் பையை மடிக்கும்போது உலர்ந்த சலசலப்பு வழித்தடத்தில் ஒலித்தது. “அத்தை, கொஞ்சம் இதை குடிங்க,” என்றாள். “வேண்டாம்,” என்று முதலில் அசைத்த கை, இரண்டு நிமிஷத்துக்குப் பின் குவளைப் பிடித்தது. குடித்தவுடன் அந்தப் பெண் அழுகையிலிருந்து மூச்சுக்குள் திரும்பினாள். நன்றி சொல்லவில்லை. ஆனாலும் குவளையைத் திருப்பிக் கொடுக்கும்போது, “இதை அங்க வையடி... சிந்தாதே,” என்ற குரலில் முன் இருந்த விரட்டல் குறைந்திருந்தது.

மூன்றரை மணிக்கு திடீரென்று மருத்துவர் “உடனே இரத்தம் தேவைப்படலாம், உறவினர்கள் ரெடி இருக்கணும்” என்று சொல்லிவிட்டு சென்றார். அத்தனை நேரம் ஆணவமாய் நடந்த பிரணவ் முகம் உடைந்து, சுவரில் சாய்ந்தான். அவன் மனைவி வரவில்லை; நண்பர்கள் போன் எடுக்கவில்லை. யாழினியின் அம்மா மீண்டும் தள்ளாடத் தொடங்கினார். அப்போதுதான் அருண் கைப்பேசியை இறுக்கிப் பிடித்து நின்றபடி ஒருச்சமயம் வெறுமையாகிப் போனான்; கண்ணில் ஒரே மங்கல்.

“அருண்,” என்று நிலா அவனைத் தோளில் பிடித்தாள். “முதல்ல உட்காரு. நீ விழுந்துட்டா இன்னும் பிரச்சனை.” அவன் உட்கார்ந்ததும், அவள் அவன் கைப்பேசியை எடுத்துக் கொண்டு ரத்த வங்கி எண்ணை அழைத்தாள்; அவன் சொன்ன விவரங்களை அவளே தெளிவாகத் தெரிவித்தாள். செல்வி வந்து “யாருக்கு மயக்கம்?” என்று கேட்க, அருண் தலையசைக்கவே முடியவில்லை. நிலா பையில் இருந்த சிறு நீர்ப் பாட்டிலைத் திறந்து அவன் கைக்கு வைத்தாள். “குடி.” அவன் கட்டுப்பாடின்றி இரண்டு மடங்கு மூச்சு இழுத்தான். அந்த இடைவெளியில் மருத்துவருக்கு கையொப்பம் வேண்டிய படிவத்தை பிரணவ் தவறான பெயரில் நிரப்பிக் கொண்டிருந்ததை அவள் பார்த்து, “அது நோயாளி பெயர் வரிசை, அட்டெண்டர் இல்லை,” என்று சரி செய்தாள்.

அந்தச் சிறிய கலவரம் முழுக்க ஒரே பாதியில் நடந்தது. செல்வி சாட்சி. அருண் சாட்சியாய் அவளைப் பார்த்த விதம் இன்னும் கூர்மையாய் இருந்தது. “நீ இல்லனா…” என்று தொடங்கியவனைக் நிலா நிறுத்தினாள். “இப்போ பேசாதே. ரத்த வங்கி சொல்லுற நேரம் கேள்.” அவள் குரலில் விண்ணப்பமில்லை; வேலைநேரத் தெளிவு. அதுவே அவனை நேராக நிறுத்தியது.

காலை ஒளி கண்ணாடி ஜன்னலின் மேல் வெள்ளையாகப் பரவும்போது அபாயம் கொஞ்சம் குறைந்தது. யாழினியின் அம்மா வழித்தடத்தில் கண்களை மூடி சாய்ந்திருந்தார். பிரணவ் உடனே குரல் மீட்டான். “சரி, இப்போ எல்லாம் சீராகிட்டுச்சு. நிலா, நீ வீட்டுக்குப் போ. இங்க நாங்க இருக்கோம். இப்ப இந்த அளவுக்கு இருந்தா போதும்.” ‘போதும்’ என்ற வார்த்தையில் நன்றி இல்லை; தள்ளுதல் மட்டும் இருந்தது. அதோடு அவன் மெதுவாகச் சேர்த்தான், “வீட்டுக்கும் நேரா வரவேண்டாம். இப்படி இரவு முழுக்க ஹாஸ்பிட்டல்ல இருந்ததுக்குப் பிறகு தெருவே பேசும்.”

அருண் அந்த நேரம் காபி டம்ளர் எடுத்துக் கொண்டு வந்தான். கையில் நடுக்கம் இன்னும் போகவில்லை. பிரணவ் அவனை நோக்கி, “நான் கார்ல அத்தையை கூட்டிட்டு வீடுக்கு போறேன். நீயும் அங்கே வா. இவளை அவளோட பக்கம் அனுப்பிடு. நம்ம வாசல்ல இப்போ யாரும் பேசாதது நல்லது,” என்றான். ‘இவளை’ என்ற ஒற்றைச் சொல் வழித்தடத்தில் சுளீரென்று பட்டது.

அருண் டம்ளரை சன்னலில் வைத்தான். “நிலா என்னோட பக்கம் தான் வருவா,” என்றான். பிரணவ் சிரித்தான். “இப்போ தலை சரியில்ல. எல்லாரும் பார்த்துக்கிட்டே இருக்காங்க.” அருண் முதல் முறையாக அவனை நேராகப் பார்த்தான். “அதனால்தான் சொல்றேன். நேற்று இரவு யார் இருந்தாங்கன்னு எல்லாரும் பார்த்தாங்க.” அவன் குரல் உயரவில்லை; அதனால்தான் அங்கே இருந்த மூவர் முகமெடுத்து பார்த்தார்கள். யாழினியின் அம்மா கண் திறந்து உட்கார முயன்றார். பிரணவ் உடனே மென்மை பூசிக் கொண்டான். “நான் சொல்வது அவளுக்கே நல்லது. பெண் பேரு, வீட்டுப் பேர்—”

“அவள் தனியா போக மாட்டா,” என்று அருண் வெட்டினான். “நான் கூட்டிட்டு போறேன்.”

அதுவே எல்லாம் உடனே முடிந்துவிடவில்லை. மதியம் மருத்துவமனையிலிருந்து வெளியேறும்போது பிரணவ் மீண்டும் வழியை மாற்ற முயன்றான். திடீரென மழை பெய்தது; நிறுத்துமிடத்தின் மேல் தண்ணீர் சிதறியது. “அத்தையோட வீட்டுல கீழே ஓய்வறை இருக்கு, அங்கே கொஞ்ச நேரம் இருந்துட்டு போகலாம்,” என்றான் அவன், அருணின் கையைப் பிடிக்க முயன்று. “அதுக்கு மேல் பேச வேண்டாம்.”

நிலா அப்போதே நின்றாள். ஒரு இரவு முழுக்க பயன்படுத்தப்பட்ட கவரை அவள் கைப்பையில் இருந்து எடுத்தாள். அதில் ரசீதுகள், மருந்துப் பட்டியல், சிறு மாற்றுப் பணம் எல்லாம் இருந்தது. அவற்றை அருணிடம் நீட்டினாள். “இது உங்க வீட்டுக்காரங்க கணக்குப் பை. நான் இங்கிருந்து பேருந்து எடுக்கிறேன்.” அவள் குரல் சோர்வாக இருந்தது; கெஞ்சல் இல்லை. அவள் திரும்பத் தொடங்கியதும், அங்கேதான் அருணின் முடிவு வெளிப்படையாக உடம்பு எடுத்தது.

அவன் கவரை வாங்கவில்லை. பதிலாக தன் பைக்கின் சாவியை எடுத்து நிலாவின் உள்ளங்கையில் வைத்தான். “முன்னாடி நீ போ. நான் பின்னாடி வர்றேன்.” பிரணவ் எரிந்தான். “அது என்ன அர்த்தம்?” அருண் அவனை நோக்காமல், “அப்பா வீடு திறந்திருக்கும். மேல வீட்டு சாவி உன்னிடமில்லை,” என்றான். அந்த ஒரு வாக்கியத்தில் யார் எங்கே நுழைய முடியும் என்பதன் கோடு மாறிவிட்டது.

சென்னை மழையில் மோட்டார் வண்டிகள் நீரைத் தூக்கியபடி சென்றன. நிலா முதலில் அசையவில்லை. சாவியின் பிளாஸ்டிக் தகட்டில் பழைய பேனா கீறல் இருந்தது; அதை அவள் விரலால் தொடினாள். இது தற்காலிக சமாதானத்துக்காகக் கொடுக்கப்படும் சாவியா, கதவு வரை மட்டும் போய் திரும்பிக்கொடுக்கச் சொல்லப்படும் சாவியா என்று ஒரு கணம் அவளது முகம் கறாரானது. அருண் அவளருகே வந்து மெதுவாகச் சொன்னான். “நேரா வீட்டுக்குப் போ. கீழ வாசல் திறந்து வச்சிருப்பேன்.”

பிரணவ் இன்னும் முயன்றான். “அருண், யோசிச்சு பார். அத்தை முன்னாடி—” “நான் யோசிச்சுட்டேன்,” என்றான் அருண். அவன் குரல் அப்படியே அடைந்த கதவு போல இருந்தது. “நேற்று இரவு யாரும் அவளை வெளியே நிறுத்தலை. இப்போவும் நிறுத்த மாட்டாங்க.”

அவர்கள் அங்கேயே யாருடனும் வாக்குவாதம் நீட்டிக்கவில்லை. அதுதான் காயம் அதிகமாகப் பட்டது. அருண் யாழினியின் அம்மாவை ஆட்டோவில் ஏற்றிவிட்டு முகவரியைச் சொன்னான்; பிரணவ் அவசரமாக அவர்களுடன் போனான். நிலா தனியாக அவன் பைக்கில் ஏறி கிளம்பினாள். மழை தணிந்த சாலையில் மெட்ரோ தூண்களின் கீழ் தண்ணீர் ஒளித்தது. அவளது சால்வை நனைந்து தோளில் ஒட்டியபடி, உடலில் இரவெங்கும் நின்ற சோர்வு முளைத்தபடியே இருந்தது. ஆனாலும் ஒவ்வொரு சிக்னலையும் கடக்கும்போது, பையிலல்ல, தன் உள்ளங்கையிலேயே சாவி இருக்கிறதே என்பதுதான் கனமாக இருந்தது.

அருணின் வீடு பழைய கட்டிடமும் பக்கத்தில் புதிதாக எழும் மாடியும் சேர்ந்த கலவையிலிருந்த தெருவில். கீழ் வாசல் உண்மையிலேயே திறந்திருந்தது. உள்ளே வரந்தா விளக்கு எரிந்தது. நிலா வாசல் படியில் நின்றபோது மேலிருந்து கால் சத்தம் இறங்கியது; அவள் உடனே நேராக நின்றாள். “உள்ளே வா,” என்றான் அருண். அவன் கையில் இன்னொரு சாவி, தோளில் நனைந்த சட்டை. பின்னாலிருந்து யாராவது கூப்பிடுவார்களோ என்ற அவசரம் அவளிடம் இருந்தது; அவனிடம் இல்லை.

அந்தத் தருணத்தில்தான் பிரணவின் இறுதி முயற்சி தொலைபேசியில் வந்தது. அருணின் போன் ஒலித்தது. திரையில் பெயர் மின்னியது. அவன் பார்த்தான், எடுத்தான், ஒரு வார்த்தை மட்டும் சொன்னான். “அவள் இங்கேதான்.” பிறகு அழைப்பை நிறுத்திவிட்டான். நிலா இன்னும் படியிலேயே இருந்தாள். “நிலா,” என்றான் அவன், இப்போது அவளை மட்டும் பார்த்து, “வாசல் மூடறதுக்கு முன்னாடி உள்ளே வா.”

அவள் நடந்துசென்றாள். வரந்தா, சிறிய மாடிப்படி, சமையலறை வாசல்—அனைத்திலும் பாதை காலியாக இருந்தது. யாரும் அவளுக்காக நாற்காலி இழுக்கவில்லை; யாரும் அனுமதி உரையாடல் நடத்தவில்லை. அதைவிடப் பெரியது நடந்தது. அவள் செருப்பை கழற்றி உள்ளே வைத்ததும், அருண் கீழ் வாசலை மெதுவாக இழுத்தான்; பூட்டு போடாமல் விட்டான்.

நிலா தன் பையை சுவரோடு வைத்தாள். கைகளில் இருந்த சாவியை வாசல் அருகிலிருந்த சிறு மரத்தட்டின் மேல் வைக்கச் சென்றபோது, அதற்குக் கீழே ஏற்கனவே ஒரு காலி இடம் சுத்தமாக விடப்பட்டிருந்தது. அதற்குப் பக்கத்தில் நாளைக்கு எடுத்துச் செல்லும் வெள்ளி நிற டிபன் பெட்டி ஒன்று துடைத்துப் பளபளப்பாக வைக்கப்பட்டிருந்தது; பக்கத் தட்டில் அவளுடையது இல்லாத இடம் இனி காலியாக காத்திருந்தது.