தாமதமான வருத்தத்துக்கு உள்ளே இடமில்லை

“காவியா, டீயைக் கொண்டு அந்த மேசை பக்கம் போடு… அங்கே நின்றுடாதே,” என்று மாலதி அத்தை கையில் இருந்த ஸ்டீல் டம்ளரை அவள் தட்டில் அடித்துவிட்டபடி சொன்னாள். கத்தரிக்காய் பஜ்ஜியின் எண்ணெய் வாசனையும் ஜாதி மல்லியின் நெளிவும் நிறைந்த மண்டபமில்லாத வீட்டுக் கூடத்தில் எல்லோரும் திரும்பிப் பார்த்தார்கள். “இவளுக்கு இப்படித்தான் பழக்கம். கல்லூரிலேயே ஒரு பையனைக் கட்டிப்பிடிச்சு சுற்றி, அப்புறம் நல்ல வீட்டுப் பேச்சு வந்ததும் அவளே விலகிட்டாளாம். இப்போவும் முகம் அப்படியே.”

காவியா டம்ளர்களை நேராக வைத்தாள். குளிர்ந்து போன சிறிய உணவுப்பெட்டி சமையலறை வாசல் அருகே இருந்தது; அவள் மதிய வேலையிலிருந்து நேராக மெட்ரோ ஏறி வந்து வைத்த சாப்பாடு. சாப்பிட நேரமே கிடைக்கவில்லை. கழுத்தில் மடங்கி போன அடையாள அட்டைப்பட்டா இன்னும் இருந்தது; சேவைத் துறையில் நாள் முழுக்க நின்ற உடல் இந்த வீட்டில் மட்டும் உட்கார உரிமை இல்லாத மாதிரி. இந்த வீட்டில் நடப்பது அவள் தம்பி பிரணவின் நிச்சயதார்த்தம். அவள் வெளியே போக முடியாது. அம்மா சமையலறையில் வியர்வை துடைத்துக்கொண்டிருந்தாள். சரவணன் மாமா, “சும்மா இரு, மாலதி,” என்று வாய்க்குள் சொன்னார்; ஆனால் சத்தம் அத்தையின் குரலைத் தாண்டவில்லை.

“அதைவிட முக்கியம்,” மாலதி அத்தை இன்னும் பலமாகப் பேசினாள், “இப்படி மனம் மாறுற பொண்ணு வீட்டுல இருந்தா எல்லாரும் பேசுவாங்க. நம்ம பக்கம் எதுவும் மறைவு இல்ல. குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் விஷயம்.”

காவியா பதில் சொல்லவில்லை. சொல்லத் தொடங்கினால், இந்த வீட்டின் மஞ்சள் விளக்குகளில் அவளுக்குத்தான் கேவலம் ஒட்டும் என்று அவளுக்குத் தெரியும். அவள் டீத் தட்டை எடுத்துக் கொண்டு மைய மேசை பக்கம் நடந்தபோது, முன் கதவிலிருந்து யாரோ மூச்சுத்திணறி, “காவியா!” என்று கூப்பிட்டார்கள்.

நிவேதா தான். கல்லூரி நாட்களில் இருந்து முகம் மாறாத அவசரத்துடன், பையை தோளில் தொங்கவிட்டு, கைபேசியை உள்ளங்கையில் கீழே சாய்த்து பிடித்தபடி வந்தாள். அவள் நேராக காவியாவிடம் வராமல், கூடத்தில் இருந்த பெரியவர்களிடம்தான் திரும்பினாள். “மன்னிக்கணும், இவ்வளவு நேரம் திடீர்னு வந்துட்டேன். ஆனா இப்பவே சொல்லணும். அப்படி பேசினது தவறு.”

மாலதி அத்தை புன்னகைத்தாள். “என்னம்மா, நீயும் கல்லூரி கூட்டமா?”

“கல்லூரி கூட்டம்தான்,” நிவேதா சொன்னாள். “அதனாலதான் சரியாகத் தெரியும்.” அவள் கைபேசியை திறந்தாள். திரையின் ஒளி அவள் கையில் தாழ்ந்தபடி பிரகாசித்தது. “எனக்கு நேற்று இரவு அர்ஜுனின் தங்கை அனுப்பிய voice note வந்தது. அவன் பழைய mail-கள், chat backup எல்லாம் கண்டுபிடிச்சிருக்காங்க. நான் இதைக் காட்டவே வரலை. ஆனா இங்கே காவியாவைப் பற்றி தவறா பேசுறாங்கன்னு கேட்டதும் வந்தேன்.”

கூடம் அசைந்தது; பிளாஸ்டிக் நாற்காலி ஒன்று சறுக்கிய சத்தம் மட்டும் மேலெழுந்தது. நிவேதா ஆடியோவை போட்டாள். ஒரு பெண் குரல்—தளர்ந்த, அவசரப்பட்ட—“அண்ணா, அப்போ அப்பா கம்பனிக்காரரின் மாப்பிள்ளை கூட்டணி கையில போச்சுன்னு நீயே காவியாவை block பண்ணிட்டு, அவளே விலகிட்டாள்னு எல்லார்கிட்ட சொன்னது தவறுதான்…” என்று வந்ததும், மாலதி அத்தையின் முகம் பிடிபட்டபடி நின்றது.

அது போதாத மாதிரி நிவேதா இன்னொரு ஸ்கிரீன்‌ஷாட் திறந்து சரவணன் மாமாவிடம் நீட்டினாள். “தேதி பாருங்க. அவள் interview-க்காக கோயம்புத்தூர்ல இருந்த நாளே இவரு ‘நம்ம வீட்டில நீ வரக் கூடாது, அப்பா fix பண்ணுற engagement கெடக்கூடாது’ன்னு அனுப்பியிருக்கார். அப்புறம் அவளைதான் மனம் மாறினவள்னு சொல்லிட்டார்.”

காவியாவுக்கு உடம்புக்குள் எங்கேயோ பழைய இரும்புக் கம்பி ஒன்றை யாரோ மீண்டும் சுழற்றிய மாதிரி இருந்தது. அறையில் அவளை நோக்கிய பார்வை மாறியது; ஆனால் அந்த மாற்றத்தில் ஆறுதல் இல்லை. தவறு சரியான இடத்தில் விழுந்தாலும், அது விழுந்த சத்தம் பழைய நாட்களின் அவமதிப்பை மீட்டெடுத்தது. அம்மா சமையலறை வாசலில் ஒரு நொடி சுவரைத் தழுவிக்கொண்டாள்.

அந்த நேரத்தில்தான் கதவுக்கு வெளியே பைக் நிற்கும் சத்தம் கேட்டது. மூன்று பேர் ஒரே நேரத்தில் திரும்பினார்கள். வாசலின் நிழலில் அர்ஜுன் நின்றிருந்தான். சட்டை கையழுத்துகள் மடக்கப்பட்டிருந்தன, முகம் சீக்கிரம் வந்தவனின் வெப்பத்தால் சிவந்தது. காதல் கதையின் நாயகன் போல இல்லாமல், தீயை பார்த்து தண்ணீர் எடுத்துக் கொண்டு ஓடியும் தாமதித்த அயலவாசி மாதிரி.

அவன் முதலில் நிவேதாவைப் பார்த்தான்; உடனே அந்தப் பார்வை காவியாவிடம் நின்றது. அவளுடைய அடையாள அட்டைப்பட்டா, வேலை முடித்து நேராக வந்த சோர்வு, கையில் இன்னும் இருந்த டீத் தட்டு—அவனுடைய தாமதத்துக்கு எல்லாம் சாட்சி. “காவியா,” என்றான். அதில் உரிமை இல்லை, ஆனால் பழக்கம் இன்னும் இறக்கவில்லை.

மாலதி அத்தை தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள முன்னே வந்தாள். “இப்போ இந்த நேரம் வந்து என்ன சினிமா பண்ணப் போறீங்க?”

அர்ஜுன் அவளைப் பார்க்கவே இல்லை. “நான் காவியாவிடம் பேசணும். இரண்டு நிமிஷம். வெளியே… அல்லது பக்கத்தறை—”

“பக்கத்தறை வேண்டாம்,” காவியா சொன்னாள். அவள் குரல் குளிர்ந்த டம்ளர் விளிம்பைப் போல சீராக இருந்தது. “இங்கேயே சொல்லுங்க. இல்லென்றால் எதுவும் சொல்ல வேண்டாம்.”

அவன் ஒரு நொடி உறைந்தான். கல்லூரியில் இருந்தபோது எல்லாவற்றையும் பெயர் வைக்கிறவன் அவன்—எது காதல், எது காத்திருப்பு, எது எதிர்காலம். இப்போது ஒரு கதவு வரம்பைத் தாண்ட அவளுடைய அனுமதி தேவைப்பட்டது. சரவணன் மாமா வேடிக்கை பார்க்கும் மனிதரைப்போல் அல்ல, குடும்பத்துக்கு முன்னால் என்ன செய்யலாம் என்ன செய்யக்கூடாது என்று கணக்கிடும் மனிதரைப்போல் நின்றார். வாசலில் செருப்புகள் அலைபோல குவிந்திருந்தன. அந்தத் தாண்டல் இப்போது வெறும் இரண்டு அடிகள் இல்லை.

“காவியா, தயவு செய்து,” அர்ஜுன் மெதுவாகச் சொன்னான். “நான் late. எனக்குத் தெரியும். ஆனா ஒரு முறை—”

“இது என் தம்பி வீட்டு நாள்,” அவள் சொன்னாள். “உங்க மனசாட்சிக்கு side room கிடையாது.”

கூடத்தின் ஓரம் நின்றிருந்த நிவேதா மெதுவாக மூச்சை விட்டாள். அது ஆதரவு அல்ல; இடம் விட்டு நின்ற சாட்சி. அர்ஜுன் தன் கைப்பையில் இருந்து ஒரு கவர் எடுத்தான். பழுப்பு நிற அஞ்சல் கவர். மூலைச்சுருண்டு இருந்தது. “இது உனக்காக. நான்… நாளைக்கு சொல்ல நினைக்கல. இப்போ தான் கொண்டு வந்தேன்.”

“அதை இங்கேயே வைத்துக்கோங்க,” காவியா சொன்னாள். “கையில் கொடுக்காதீங்க.”

அவன் அப்படியே நின்றான். மாலதி அத்தை இப்போது முற்றிலுமாகச் சத்தம் இழந்திருந்தாள்; அவள் வாய்தான் திறந்திருந்தது. அம்மா மெதுவாக வந்து காவியாவுக்கு அருகே நின்றாள். தொடவில்லை. ஆனால் முதல் முறையாக, அருகே நின்றாள்.

அர்ஜுன் கவரை வாசல் மரத்தட்டில் வைத்தான். அதன் மேல் அவன் விரல்கள் ஒரு நொடி மிதந்தன. “அப்போ நான் சொன்னது எல்லாம் பொய்,” என்றான். “நீ என்னை விட்டுப் போகவில்லை. நான் தான் விட்டேன். அப்பா சொன்ன மாப்பிள்ளை கூட்டணியும், வெளிநாட்டு வாய்ப்பும், வீட்டுப் பெயரும்… எல்லாத்துக்கும் நடுவில் நான் உன்னை ஒதுக்கிட்டேன். உன் number block பண்ணினதும் நான்தான். நம்ம இருவருக்கும் இருந்ததை உனக்கே சுமத்திட்டதும் நான்தான்.”

காவியா அவனைப் பார்த்தாள். அந்தச் சொற்கள் பல வருடங்களுக்கு முன் கேட்க வேண்டியவை. கல்லூரி நிலையத்தில் அவன் வராமல் போன மாலை, சென்னை சென்ட்ரலில் நின்று அழுகையை விழுங்கிக்கொண்டு அவள் ரயில் ஏறிய இரவில் கேட்க வேண்டியவை. வேலை தேடி கதவு கதவாகச் சென்றபோது, “அவளே விட்டுட்டா” என்ற கிசுகிசு முன்பே சென்றதால் அவள் முகம் கடினமான மாதங்களில் கேட்க வேண்டியவை. இப்போது அவன் ஒவ்வொரு சொல்லும் சரியான பூட்டுக்கான சாவி போல இருந்தது; ஆனால் அந்த வீடு ஏற்கனவே இடிக்கப்பட்டு புதிய சுவர் எழுந்துவிட்டது.

அர்ஜுன் தொடர்ந்து பேசினான். “நான் engagement-ஐ முடிக்கல. மாதங்கள் ஆகுது. உன்னை தேடினேன். நிவேதாவிடம் பேசினேன். உன் அம்மாவிடம் நேராக வரத் துணியல. இப்போ வந்திருக்கேன். இந்தக் கவர்ல…” அவன் தொண்டையைத் துடைத்துக் கொண்டான். “பெங்களூர்ல எனக்கு வேலை மாறுது. அங்கே வீடு advance போட்டுருக்கேன். நீ வரணும்னு இல்லை… நீ விரும்பினா புதிதா பேசலாம், தொடங்கலாம். குறைந்தபட்சம் நான் செய்ததை சரி செய்ய ஒரு வாய்ப்பு—”

காவியா சிரிக்கவில்லை. கோபமாகவும் பேசவில்லை. அவள் டீத் தட்டையை அருகிலிருந்த குறுகிய மேசை விளிம்பில் வைத்தாள்; அதன் மீது ஏற்கனவே வெற்றுக் கிண்ணம், மலர்த் தண்டு, ஒரு திறக்காத இனிப்பு பெட்டி நெருங்கி நின்றன. “சரி செய்ய?” என்று கேட்டாள்.

அர்ஜுன் முகம் சுருங்கியது. “என்னால முடிஞ்ச அளவுக்கு.”

“என்னால முடியாத அளவுக்கு ஏற்கனவே நடந்து முடிஞ்சிருச்சு.” அவள் சொற்களை மெதுவாகத் தேர்ந்தெடுத்தாள். “நீ இன்று சொல்றது உண்மைதான். நான் அதை மறுக்க மாட்டேன். நீ தான் விட்ட. நீ தான் பொய் சொல்லிட்ட. நீ தான் எனக்கு மேல் உன் பயத்தை போட்ட. இதெல்லாம் நான் பல வருடமா தெரிஞ்ச உண்மை. வேற யாராவது கேட்டால், நிரூபிக்க நான் சுழன்றே திரிந்தேன். இன்று இங்கே அது உன் வாயிலிருந்து வந்ததுதான் வித்தியாசம்.”

அவன் உடனே முன்னே வந்தான்; வாசல் வரம்பைத் தாண்டாமல். “அப்படியென்றால்—”

“அதனால என்னை உனக்குத் திருப்பிக் கொடுக்கணுமா?” காவியாவின் குரல் இன்னும் உயரவில்லை. அதுவே கூடத்தை இறுக்கிப் போட்டது. “நான் இந்த வீட்டில எவ்வளவு மாதம் பணம் சேர்த்து இந்த நிச்சயதார்த்தத்துக்கு தங்க மோதிர advance கொடுத்தேன் தெரியுமா? அம்மாவை மருத்துவமனைக்கு நான் அழைத்துப் போன நாட்களில் யார் இருந்தது தெரியும்? காலை மெட்ரோ, மாலை பேருந்து, நடுவில் சேவைத் துறையில நின்று, இரவு tuition எடுத்துப் வீட்டைக் கட்டிப் பிடிச்ச இந்த வாழ்க்கையில நீயோட சரியான வார்த்தை மட்டும் தான் குறையா இருந்தது என்று நினைச்சுக்கிறியா?”

அர்ஜுன் பதில் சொல்லவில்லை. அவன் கையில் இருந்த தசைகள் மட்டும் இறுகின. அவள் தொடர்ந்தாள்.

“ஒரு நேரத்தில் நான் உன்னிடம் இருந்து அந்த ஒரு சொல் வேண்டி இருந்தேன். ‘நீ தவறு செய்யல’ன்னு. ‘நான் தான்’ன்னு. அந்தச் சொல் இல்லாததால் நான் எத்தனை பேரை முகம் பார்த்தேன் எனக்கு தெரியும். ஆனா அந்தக் காலம் முடிஞ்சுருச்சு. நீ பெயர் வைக்காமலேயே நான் வாழ்ந்து முடிச்சுட்டேன்.”

அம்மா மிகச் சின்ன சத்தத்தில், “காவியா…” என்றார். அது நிறுத்தச் சொல்லவில்லை. நடுங்காமல் நிற்க அவளுக்கு துணை கொடுத்த சத்தம்.

அர்ஜுன் கவரை நோக்கிக் காட்டினான். “இதையாவது எடுத்துக்கோ. உடனே எந்த முடிவும் வேண்டாம். வாசிச்சு பிறகு—”

“எடுத்துக்கொண்டா, அதுக்கு உள்ளே மீண்டும் உனக்கு இடம் கொடுத்த மாதிரி ஆகும்.” காவியா வாசலுக்குச் சென்றாள். அவன் ஒரு அடி பின்னேற வேண்டியதாயிற்று. அந்தச் சிறிய நகர்வு கூடத்தில் இருந்த எல்லோருக்கும் தெளிவாகத் தெரிந்தது. “நீ இன்று சொன்னதை நான் கேட்டேன். அதற்கு போதும். அதைக்கடந்த எதுவும் வேண்டாம்.”

அவன் குரல் முதன்முறையாக உடைந்தது. “ஒரு வாய்ப்புக்கூட இல்லையா?”

அவள் முகத்தில் இரக்கம் தோன்றியது; ஆனால் அது திரும்பிப் போகவில்லை. “எனக்கு இருந்த வாய்ப்பை நீயே எடுத்த நாளே, இப்போ கேக்கற வாய்ப்புக்கான இடமும் போயிற்று.”

வாசல் மரத்தட்டில் இருந்த கவரை அவள் தொட்டதே இல்லை. மாறாக, கதவைச் சிறிது உள்ளே இழுத்தாள். முழுவதும் அடைக்கவில்லை; ஆனால் அவன் தோளைக் கடக்க முடியாத அளவு மட்டும். “இங்கே வராதீங்க மீண்டும்,” என்றாள். “அம்மாவைத் தொடர்பு கொள்ளாதீங்க. என்னைப் பற்றிய உண்மை இன்றைக்கு வந்து சேர்ந்தது. உங்களோட வருத்தம் இப்போதுதான் வந்தது. இரண்டுக்கும் ஒரே கதவு கிடையாது.”

அவள் திரும்பி உள்ளே நடந்தாள். யாரும் அவளைத் தடுக்கவில்லை. மேசை மீது அவள் விட்ட டீ டம்ளர் குளிர்ந்து, மேலே மெலிந்த படலம் பிடித்திருந்தது. நிவேதா அமைதியாக விலகி நிற்க, மாலதி அத்தை தன்னுடைய புடவை ஓரத்தை தேவையில்லாமல் சீர்செய்துக்கொண்டாள். காவியா கைபேசியை எடுத்தாள். திரையில் அர்ஜுனின் பெயருடன் புதிய செய்தி திறந்து நின்றது—“Please read once”—அதன் கீழே இன்னொரு அழைப்பு மின்னியது. அவள் எந்த செய்தியையும் திறக்காமல் அந்த உரையாடல் சாளரத்தை மூடி, எண்ணைத் தடுத்தாள். பிறகு கைபேசியை குளிர்ந்த டீக்குப் பக்கத்தில் திரை கீழாக வைத்தாள்; ஒரு நொடி கழித்து அது தானாக ஒளி அணைந்து கருமையாகிப் போனது.