சாவி அவன் கையிலேயே நின்றது

வாசல் கம்பியைக் கொட்டி, “யாழினி, இதை உங்க கையிலேயே கொடுக்கச் சொன்னாங்க,” என்று கூரியர் பையன் பழுப்பு காகிதத்தில் மடக்கப்பட்ட சின்னப் பொதியை நீட்டியபோது, மாளிகை இல்லை என்றாலும் அந்த மயிலாப்பூர் பழைய வீட்டின் முன்வாசல் ஒரே வீட்டாரின் பார்வையால் நெருக்கமாகிப் போனது. உள்ளே சாப்பாட்டு மேசையில் எலுமிச்சை சாதத்தின் வாசனையும், ஸ்டீல் டம்ளரின் சத்தமும் இருந்தது. வாசலருகே செருப்புகள் குவிந்திருந்தன. அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டு கார்த்திக்கின் அம்மா திரைச்சீலைத் தள்ளி பார்த்தார். யாழினி கையை நீட்டும் முன் பொதிக்குள் இருந்த உலோகத்தின் சின்னச் சிணுங்கல் அவளுக்கு கேட்டது. சாவி.

அவள் கையெடுத்தவுடன் காகிதம் உலர்ந்த சத்தம் போட்டது. வெளியில் பேருந்து காற்றை வெட்டிச் சென்றது. உள்ளே இருந்தவர்களில் யாரும் கேள்வி கேட்கவில்லை; அதுவே இன்னும் மோசம். இந்த வீட்டில் அவள் விருந்தாளி அல்ல, உதவ வருகிற பெண்ணும் அல்ல; தினமும் இங்கே வந்து கார்த்திக்கின் அம்மாவுக்கு மருந்து நேரம் பார்த்து, கீழே இருக்கும் தையல் பெண்களிடம் கொடுக்க வேண்டிய சம்பளப் பட்டியலைச் சரி செய்து, தன் சேவைத் துறை அலுவலகப் பணிக்குப் போகும் முன் உணவைப் பகிர்ந்து விட்டு போகும் ஒருத்தி. குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் என்ற அமைதியான இடத்தில் அவள் நின்றுக்கொண்டிருந்தாள். அந்தப் பொதியைத் திறந்தவுடன் பழைய அவமானம் நேராக சாப்பாட்டு மேசைக்குள் நடந்து வந்தது.

காகிதம் கழன்றது. மடித்துப் போட்டிருந்த அரைச் சீட்டு—பல முறை திறந்து மடித்த ரசீது மாதிரி மெலிந்து போயிருந்தது—அதற்குள் ஒரு பிளாட்டின் சாவி. அவள் ஒருகாலத்தில் அர்ஜுனுக்காக வாடகைக்கு எடுத்த சிறு வீட்டின் சாவி. சீட்டில் இரண்டு வரி மட்டுமே. “பேசணும். இது உன்னுடையது. நான் தாமதமாகிட்டேன்.” பெயரில்லை. தேவையுமில்லை.

“யார்?” என்று கார்த்திக்கின் அம்மா கேட்டது கவனமாக அல்ல; வீட்டை காப்பதுபோல. யாழினி சீட்டை உள்ளங்கை நடுவில் மடித்தாள். “பழைய ஆபீஸ் விசயம், அத்தை,” என்றாள். பொய் சொன்ன குரல் கூட அமைதியாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் அவள் முகத்தைப் பார்த்ததும் மூத்த பெண் இன்னும் கேட்கவில்லை. கேட்காமல் இருந்த மரியாதை, ஒருகாலத்தில் அர்ஜுன் தராத ஒன்றாக இருந்தது.

அந்த மாலை வேலை முடிந்து மெட்ரோவிலிருந்து இறங்கியவுடனே அவளுக்கு அர்ஜுனின் அழைப்பு வந்தது. மூன்று முறை துண்டித்தாள். நான்காவது முறை எடுத்தவுடன் அங்கே அவனுடைய பழைய நம்பிக்கையே முதலில் பேசினது. “கீழே வா. நான் அருகில்தான் இருக்கேன். இரண்டு நிமிஷம்.” கேட்பது போல சொன்னாலும், காத்திருக்கச் சொல்வது போல இருந்தது.

“எதுக்கு?”

“சாவி கிடைச்சிருக்கும். நான் வரலாம்னு முன்னாடியே சொல்லியிருக்கணும். ஆனா—”

“இப்போ சொல்றே.”

அவளின் பக்கம் மெட்ரோ படிக்கட்டில் மக்கள் இறங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். அர்ஜுன் சிறிது சிரித்தான்; பழைய வழக்கம். விஷயத்தை சீராக்க முடியும் என்று நினைக்கும் ஆண்களின் ஒலி. “யாழி, டிராமா வேண்டாம். நான் பேசணும். உனக்கும் closure தேவை.”

அவளின் விரல்கள் கைப்பையில் இருந்த சாவியின் கடின விளிம்பைத் தொட்டன. “எனக்கு அலுவலகம் முடிஞ்சு வீடு போகணும்.”

“அந்த வீடா?” அவன் கேட்டதிலேயே அவமானம் இருந்தது. “நீ இன்னும் அங்கேயேதானே இருக்க? அல்லது...”

அவன் வாக்கியம் முழுதாக வேண்டியதில்லை. ஒரு காலத்தில் அவள் சம்பளத்திலிருந்து அவனுக்காக முன்பணம் கட்டிய அந்த வீட்டை, அவன் அம்மா பார்க்கவே இல்லை. “நம்ம வீட்டுப் பையன் எங்கே, அவ பெண் எங்கே,” என்று அப்போதெல்லாம் அத்தைகள் முன் சொன்னதும், அவன் மவுனமாக இருந்ததும் யாழினிக்கு நினைவுக்கு வரவில்லை; அது உடலிலேயே இருந்தது. இப்போதும் அவன் அதே உயரத்திலிருந்து பேசினான்—அவள் காத்திருக்கிறவள், எடுத்துக்கொள்ளப்படும் பொருள் போல.

“நாளைக்கு என் அத்தை வீட்டிலே இருக்கேன்,” என்றான். “நீ வா. இதை இப்படி விட்டுட முடியாது.”

அவள் போனை துண்டித்தாள். துண்டித்த உடனே கை நடுங்கவில்லை. அதுதான் புதுசு.

அடுத்த நாள் சாயங்காலம் அவள் போக முடிவு செய்தது அவனை ஏற்றுக்கொள்ள அல்ல; அந்தச் சாவி ஏன் இப்போது திரும்பி வந்தது என்று அவன் வாயால் கேட்க. சென்னை வெப்பம் இன்னும் சாலையிலிருந்து மெல்ல மேலேறிக்கொண்டிருந்த நேரம். டி.நகரிலிருந்த அவன் அத்தை வீடு தீபம் ஏற்ற நேரக் குளிர் போலத் தோன்றினாலும், வாசலில் இருந்த பணக்கார அமைப்பு கண்ணைக் குத்தியது—பளிச்சென துடைத்த கல், கையூசி இல்லாமல் திறக்கும் கதவு, நறுமணத் தூபம். யாழினி உள்ளே சென்றபோது அமர்ந்திருந்த இரு பெண்கள் முகம் உயர்த்திப் பார்த்தார்கள். அவர்களில் ஒருத்தி அவளை உடனே அறிந்தாள்.

“அட, நீங்களா? இன்னும் தொடர்பு இருக்கா?” அர்ஜுனின் அத்தை இவ்வளவு நாளாகக் காத்திருந்த கேள்வியை எளிதாக வீசி எறிந்தார். “என்ன அர்ஜுன், பழைய விஷயத்துக்காக இவளையும் இப்போதும் வரவழைக்கிறியா? வீட்டிலே எல்லாரும் இருக்கும்போது?”

அர்ஜுன் உள்ளிருந்து வந்தான். அலுவலக சட்டை, விலையுயர்ந்த கடிகாரம், ஆனால் முகத்தில் தூக்கம் போகவில்லை. அவன் நேராக யாழினியிடம் வராமல், முதலில் அத்தையருகே நின்றான். அது கூட ஒரு தேர்வு. “அத்தை, நான் பேசிக்கறேன்,” என்றான். பிறகு யாழினியிடம், “மேலே போவோம்.”

“இங்கேயே பேசலாம்,” என்றாள் யாழினி.

அத்தையின் புருவம் மேலேறியது. “அதுதான் நல்லது. இப்போ எதுவும் ரகசியமில்லையே?”

அவமானம் சில வீட்டுகளில் சும்மா பேசப்படாது; சோபாவுக்கு எதிரே வைக்கப்படும். அர்ஜுன் சற்று பல்லைக் கடித்துக் கொண்டான். “யாழி, unnecessary ஆக்காதே.”

“Unnecessary ஆகப் போனதுதான் இந்தச் சாவி,” என்றாள் அவள். “நான்கு வருடத்துக்கு பிறகு ஏன்?”

அவன் கையில் ஏதோ இருந்தது—பழைய கீச்செயின். அவள் வாங்கித் தந்த நீல நிறப் பிளாஸ்டிக் வளையம் இன்னும் இருந்தது. “அப்போ நான் பயந்தேன்,” என்றான். “அம்மா, வீட்டார், வேலை... நான் உன்னோட நிக்கலை. சரி. ஆனா அது mistake. இப்போ—”

“இப்போ?” அத்தை சிரித்தார். “இப்போ அந்த நிச்சயதார்த்தம் நின்னுட்டதுனாலா?”

யாழினி முதல் முறையாக அர்ஜுனை நேராகப் பார்த்தாள். அங்கேதான் தாமதம் முழு உருவம் எடுத்தது. அவன் குடும்பம் விரும்பிய பெண்ணுடன் நடந்த உறவு உடைந்து போயிருக்கிறது. இப்போது அவன் திரும்பிப் பார்க்கிறான். காதலுக்காக அல்ல; இழந்ததைப்பற்றி திடீரென புரிந்ததால். ஆனால் அந்த புரிதலின் முதல் அடிக்கு கீழே மீண்டும் அவளின் பெயர்தான்.

அவன் அத்தையை நோக்கி கோபமாகப் பார்த்தான். “அத்தை, தயவு செய்து.”

அந்தச் சரியான நேரத்தில் யாழினியின் கைப்பேசி ஒலித்தது. கார்த்திக்கின் பெயர். அவள் மன்னிக்கவும் சொல்லாமல் எடுத்தாள். மறுபுறம் அவன் குரல் சாதாரணமாக இருந்தது; அதனால்தான் அந்த வீடு முழுக்க மாற்றமடைந்தது. “யாழி, மருந்துப் பை எங்கே வச்சிருக்கே? அம்மா கேக்கறாங்க. கீழே அலமாரியில இருக்கிற இரண்டாவது சாவி உன்னிடம் தானே? நான் வாசலில நிக்கிறேன்.”

அவள் பேசுவதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அத்தையும், அர்ஜுனும் அசையாமல் நின்றார்கள். யாழினி மெதுவாக, “என் பையில் இருக்கு. பத்து நிமிஷம். நான் வந்து திறக்கிறேன்,” என்றாள்.

மறுபுறம் கார்த்திக் இன்னும் மெதுவான குரலில், எல்லாரும் கேட்கும்படியாக அல்ல, ஆனால் மறைக்கவும் இல்லாமல், “அம்மா சாப்பாடு வைக்காம காத்திருக்கறாங்க. சீக்கிரம் வா,” என்றான்.

போன் துண்டிக்கப்பட்டது. அந்த ஒரு அழைப்பே போதுமானது. யார் எந்த வீட்டில் நிற்கிறார், யாரிடம் எந்த சாவி இருக்கிறது, யாரை யார் காத்திருக்கிறார்கள்—அனைத்தும் மாறிவிட்டது. அர்ஜுன் அதை புரிந்து கொள்ள ஒரு நொடிதான் எடுத்தான்; ஏற்றுக்கொள்ள இன்னும் முடியவில்லை.

“அவன் யார்?” அத்தை நேராகக் கேட்டார்.

“நான் இருக்கும் வீட்டார்,” என்றாள் யாழினி. “மருந்து அலமாரி சாவி என்னிடம்தான் இருக்கும்.”

அந்தச் சொற்களில் கோஷமில்லை. ஆனாலும் அர்ஜுனின் முகத்தில் முதல் முறையாக அவள் இல்லாத எதிர்காலத்தின் வடிவம் தெரிந்தது. அவன் முன்னொரு காலத்தில் அவளை தனியாக விட முடிந்தது, ஏனெனில் அவள் திரும்பி வர இடமில்லை என்று நினைத்தான். இப்போது அவளிடம் திரும்பிப் போக வேண்டிய வீடு இருந்தது. கதவு திறக்க வேண்டிய கைகள் இருந்தன.

அவள் திரும்பச் செல்லத் தயாரானபோது, அர்ஜுன் திடீரென மெலிந்த குரலில், “யாழி, ஒரு நிமிஷம்,” என்றான். அவன் அத்தையின் முன்னால் மென்மை காட்டுவது அவமானத்தையே அதிகப்படுத்தியது. “நான் அந்த வீட்டை காலி பண்ணவே முடியல. நீ வாங்கிய பாத்திரங்களும் இருக்குது. நானே போய் பார்க்கவே முடியல. ஒவ்வொரு முறை போனாலும்...” அவன் குரல் தடுக்கியது. “நீ இல்லாதது தெரியும்.”

அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை. அவனுடைய பின்வாங்கிய தைரியம் இப்போது தான் வந்திருக்கிறது. அதுவே பிரச்சினை.

அந்த இரவே யாழினி கார்த்திக்கின் வீட்டுக்குத் திரும்பியபோது, சமையலறை விளக்கின் கீழ் கார்த்திக்கின் அம்மா மேசை ஓரத்தில் காய்கறி துண்டித்துக் கொண்டிருந்தார். மேசை ஓரம் சிறுசிறு பொருள்களால் நிரம்பியிருந்தது—மருந்து சீட்டு, பாதி மடித்த மின்சார ரசீது, மஞ்சள் தூள் டப்பா, தையல் அளவு புத்தகம். யாழினி அமைதியாக மருந்துப் பையை அலமாரியில் வைத்தாள். கார்த்திக் கைகளை கழுவிக் கொண்டு வந்து, எந்தக் கேள்வியும் இல்லாமல், “நாளைக்கு தையல் பெண்களுக்கான பணம் நீங்க கொடுத்தா சரி. நான் காலை வெளியே போயிருவேன்,” என்றான்.

அம்மா உடனே, “அதுக்கும் மேல, பின்பக்கத்துக் கூரை ஒழுகுது. உனக்குத் தெரிஞ்ச அந்த மிஸ்திரியை நாளைக்கு பேசிக்கோ,” என்றார். பிறகு சிறிது தயக்கத்துடன், “யாழினி, நீ சாப்பாட்டுக்கு முன்னாடி இந்த வீட்டுக்காரியா இல்லையா என்று நான் தனியா கேக்க மாட்டேன். ஆனா இங்கே யாருக்கென்ன சாவி இருக்கணும்னு நான் முடிவெடுக்கிறேன். மருந்து அலமாரி சாவி நீயே வைத்துக்கோ,” என்றார்.

அந்த ஒற்றைச் சொல்லில் வரவேற்பும், எல்லையும் இரண்டும் இருந்தன. பொதுவாக அறிவிப்பு இல்லை. உறவு பெயரிடப்படவும் இல்லை. ஆனால் மேசை அருகே அவளுக்கான இடம் இழுக்கப்படாமல் இருந்தது. கார்த்திக் சாப்பாடு எடுத்து அவள் முன் வைத்தான்; “குழம்பு குறைஞ்சிருக்கு, இதை எடுத்துக்கோ,” என்றான் மட்டும். அதுவே போதும். நீண்ட நாட்களுக்கு முன் யாழினி தேடியிருந்த பாதுகாப்பு, இங்கே சத்தமில்லாமல் அன்றாட வேலைகளில் பதிந்திருந்தது.

மூன்று நாட்கள் அர்ஜுன் அழைக்கவில்லை. நான்காம் நாள் மாலை மழை பெய்து நின்றபின், கார்த்திக்கின் வீட்டின் முன்வராண்டாவில் கம்பளம் ஈரமாய் இருந்தது. யாழினி அலுவலகத்திலிருந்து வந்து பையை இறக்கிக் கொண்டிருந்தபோது, வெளியில் பைக் சத்தம் நின்றது. கார்த்திக் குளியலறையில். அம்மா ஜெபம் முடித்து வருகிறார். கதவின் கம்பி தட்டப்பட்டது.

அவள் திறந்தாள். அர்ஜுன் நின்றிருந்தான். நனைந்த தலைமுடி, கண்களில் தூக்கம் இல்லாத சிவப்பு, கையில் அந்தச் சாவி. இந்த முறை பழுப்பு காகிதம் கூட இல்லை. நேரடியாக.

“உள்ளே வரல,” என்றான் முதலில். அந்தச் சொல் அனுமதி கேட்பதுபோல் இருந்தாலும், அவன் கால்கள் வாசலின் வெள்ளை கோட்டைக் கடந்துவிடாமல் நிற்குவது தான் உண்மையான தூரம்.

யாழினி கதவை முழுதாகத் திறக்கவில்லை. “என்ன வேணும்?”

“ஒருத்தரையாவது நேரா பார்க்கணும்.” அவன் அவளைக் கண் வாங்காமல் பார்த்தான். “அந்த நாள்ல நான் உன்னைத் தேர்வு செய்யலை. அது சரி ஆகாது. தெரியும். ஆனா இப்போ நான் என்னை ஏமாத்திக்க முடியல. அந்த வீட்டை நீ வாங்கினது நான் சௌகரியமா இருக்கணும்னு. நீ பேருந்துல நின்னு போய், நான் பைக்குல வரணும்னு. நீ உன் சம்பளத்தில advance கட்டினே. நான் அந்த சாவியை அப்பவே உன்கிட்ட கொடுக்கணும். நான் வச்சுக்கிட்டேன். ஏன்னா நீ காத்திருப்பேன்னு நினைச்சேன்.”

மழைத்துளி அவன் மூக்கின் நுனியில் இருந்து விழுந்தது. உள்ளே கார்த்திக்கின் அம்மாவின் பாதச்சத்தம் வந்தது. அர்ஜுன் விரைவாகச் சொன்னான், “இப்போ காத்திருக்காதேன்னு சொல்ல வரல. மீண்டும் ஆரம்பிக்கலாம்னு தான் வந்திருக்கேன்.”

அவன் உள்ளங்கையைத் திறந்தான். சாவி பளிச்சென்று தெரிந்தது. நீல வளையம் kulainthu இருந்தது. ஒருகாலத்தில் அவள் வாங்கிய அணுகல், நான்கு வருடம் தாமதமாக அவன் கைப்பிடியில் திரும்பிக் கிடந்தது.

யாழினியின் உள்ளே ஏதோ பழைய காயம் அப்போது துடித்தது. அந்தச் சிறு வீடு. இரவு பதினொன்றுக்கு வரை அவன் வருமா என்று கதவுக்கு அருகே காத்திருத்தல். அவன் வந்தபின் கூட “இப்போ வீட்ல தெரியாது, கீ என்னிடமே இருக்கட்டும்” என்று சொல்லியபோது அமைதியாகத் தலையசைத்த அவள். அந்த சாவிக்காக அல்ல; அவனிடம் உரிமை உண்டா என்று கேட்கவே முடியாத அவள். அந்த வலி இன்னும் போகவில்லை. அவன் மன்னிப்பு அதை அழிக்காது.

கார்த்திக் வெளியே வந்து நின்ற சத்தம் அவளுக்குக் கேட்கப்பட்டது. அவன் எதுவும் பேசவில்லை. கதவு பின்னால் நின்ற நிசப்தம் மட்டும். வீட்டுக்குள் இருந்து அம்மா, “யாழினி, டீ போடட்டா?” என்று கேட்டார். இயல்பான குரல். உள்ளே வாழ்க்கை தொடர்கிறது என்ற நினைவூட்டல்.

அர்ஜுன் அதைக் கேட்டுவிட்டு ஒரு நொடிக்கு கண்களை மூடியான். பிறகு சாவியை இன்னும் கொஞ்சம் முன் நீட்டினான். “ஒரு வாய்ப்பு.”

யாழினி அவன் கையிலிருந்த சாவியை எடுக்கவில்லை. வாசலருகே இருந்த சிறிய மரமேசையின் மேல் ஸ்டீல் டம்ளர், பிளாஸ்டிக் மலர்க் குடுவை, வாங்கிய காய்கறிப் பை இருந்தன. அவள் தன் கைப்பையைத் திறந்து, அந்தக் கூரியர் கொண்டு வந்த பழைய சீட்டைப் எடுத்தாள். மடிக்கப்பட்ட காகிதத்தை மேசையிலே வைத்தாள். அதன் பக்கத்தில் அர்ஜுன் நீட்டிய சாவியை அவன் கையிலிருந்து எடுக்காமல், மேசை மீது அவனே வைக்கும்படி பார்வையால் காத்திருந்தாள்.

அவன் பார்வை தளர்ந்தது. மெதுவாக கை இறங்கி, சாவி மேசை மேல் ஒலி இல்லாமல் கிடந்தது.

“தாமதம்,” என்றாள் யாழினி. ஒரு சொல் மட்டும். தீர்ப்பு போல அல்ல. பதிவாக.

அவள் கதவை இழுத்து மூடவில்லை. அவன் முகத்தையும் பார்க்கவில்லை. திரும்பி உள்ளே நடந்தாள். வராண்டா பெஞ்சின் அருகே அம்மா வைத்து சென்ற டீ கப் இருந்தது. அவள் கையைத் தொட்டு வைக்காமல், மேசையிலே சாவி விட்டபடி வாசலைத் தாண்டி சமையலறைக்குள் சென்றாள்.

வாசல் பக்கப் பெஞ்ச் காலியாக இருந்தது. அதற்கருகே டீ கப் குளிர்ந்து கொண்டிருந்தது. மீதமிருந்த மெல்லிய நீராவியும் சற்றுச் சுருங்கி, பிறகு மறைந்தது.