உண்மை திறமை தெரிந்ததும் அவள் பெயர் கரைந்தது

“யாழினி, பக்கத்துல நில். இந்த சுற்றை நிரஞ்சனா எடுப்பா.”

கீதார் மேசையின் மேலிருந்த அவள் பெயர் சீட்டை நிகழ்ச்சி ஒருங்கிணைப்பாளர் விரலால் தள்ளி, நிரஞ்சனாவின் முன் நிமிர்த்தி வைத்தான். மேடையின் வலது சாரி சுரங்கவாசல் போல நெறுக்கிய பக்கவாட்டில் யாழினி நின்றுகொண்டே இருந்தாள். காலை முதல் மெட்ரோ, பிறகு பார்சல் பெட்டி, பிறகு கருவிப் பெட்டி — தோளில் தொங்கிய பட்டா தோலை வெட்டிய கோடு இன்னும் சிவந்தபடியே இருந்தது. அந்த டெமோ சுற்று தான் அவள் ஆறு மாதமாக ஓடிக் கொண்டிருந்த சேவைத் துறை நிகழ்ச்சி வேலையில் மேலே ஏற வழி; அதுதான் இப்படி மூன்று வினாடியில் திருடப்பட்டது.

“ஆனா இந்த மாடலோட ஸ்ட்ரிங் செட்டப் நான்—” என்று அவள் சொல்ல முன்பே நிரஞ்சனா சிரித்தாள்.

“செட்டப் எல்லாம் டெக்னீஷியன் பண்ணிடுவாங்க. கேமரா முன்னாடி நிற்றது வேற விஷயம். யாழினி, நீ notes கைல வைத்துக்கோ. நான் flow எடுத்துக்கறேன்.”

அவள் ஏற்கனவே கீதாரை தூக்கிக் கொண்டிருந்தாள்; ஆனால் தூக்கும் முறையிலேயே யாழினியின் பல்லு இறுக்கியது. மேல் பட்டா பூட்டின் துளை தவறாக இருந்தது. இன்னும் இரண்டு நிமிஷத்தில் மேடைக்கு போனால் இரண்டாம் தண்டு குலுங்கும். யாழினி பேசாமல் முன்னே வந்து, கீதாரின் கழுத்தை ஒரு கணம் தாங்கி, இடது கையால் பட்டாவை சரியான துளைக்குள் மாட்டினாள். நிரஞ்சனாவின் முகத்தில் ஒரு சின்ன தடுக்கல். அருகே நின்ற ஒளிப்பதிவாளர் அவளைப் பார்த்தான். அதுதான் முதல் முறிவு.

பக்கவாட்டு நுழைவு வாயிலின் கதவுச்சுவரில் சண்முகம் மாமா நின்றிருந்தார். வயது காரணமாக முதுகு வளைந்து இருந்தாலும் கண்கள் மட்டும் இன்னும் நிமிர்ந்திருந்தன. இந்த பிராண்ட் பயிற்சி வேலைக்கு அவளை அறிமுகம் செய்ததும் அவர் தான்; “குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும்” என்று பெருமையாக சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் பழக்கம் அவருக்கு இருந்தது. அவளை பார்த்ததும் அவர் கைசைகொடுத்து உள்ளே வரச் சொன்னார். ஆனால் பாதுகாப்பு ஆள் ஒரு நாற்காலியை இழுத்து வழியை மறைத்தான்.

“அண்ணே, panel guest side only.”

சண்முகம் மாமா அந்த நாற்காலி முன் நின்றபடியே நின்றார். உட்கார இடம் இல்லை. யாழினிக்கு மட்டும் அல்ல; அவருக்கும் இடம் திருடப்பட்டது.

மேடையில் நிகழ்ச்சி அறிவிப்பாளர் நிரஞ்சனாவை “சென்னையிலிருந்து வர்ற பிரபல கலைப்பயிற்சி முகம்” என்று உயர்த்திக் கூறினான். அந்த ஒரு வாக்கியத்திலே எத்தனை பொய் ஒட்டிக் கிடக்கிறது என்று யாழினி எண்ணிப் பார்க்க நேரமில்லை. ஏற்கனவே பிரவீன் பக்கமாக வந்து மெதுவாகச் சொன்னான், “வெளியே போயிரு. இங்க நின்னா இன்னும் அவமானம்.”

பிரவீன் அவளிடம் திருமணம் பேசப்பட்டவன் இல்லை; அதற்கும் முன் நகர்ந்த உறவுக்காரன் இல்லை; ஆனால் இருவரும் ஒரே வட்டத்தில் திரிந்ததால், வீட்டிலிருந்தே பெயர் சேர்ந்து பேசப்பட்ட அளவுக்கு நெருக்கம் இருந்தது. இங்கே இருந்த பெரும்பாலோருக்கும் அது தெரியும். அவன் குரலில் கவலைக்கும் மேல் பயம் இருந்தது — தவறான தரப்பில் நிற்கிறவனுடைய பயம்.

“நான் பக்கத்துலதான் இருப்பேன்,” என்று யாழினி சொன்னாள். கதவுச்சுவரை விட்டு ஒரு அங்குலமும் நகரவில்லை.

நிரஞ்சனா டெமோ தொடங்கினாள். பிராண்ட் சொல்லிக்கொடுத்த புன்னகை, மெல்லிய ஆங்கில சொற்கள், கைச்சைக்கள் — எல்லாம் சரியாக இருந்தது. ஆனால் மூன்றாம் நிமிஷத்தில் அவள் “இந்த மாடல்ல action லோவா இருக்கு” என்று சொல்லி திறந்த நாதத்தைத் தட்டியபோது, நாதம் சற்று குரல் கிழிந்தது. ஒலி மேசை அருகே இருந்த நீதிபதி ரேவதி புருவத்தைச் சுருக்கினார். நிரஞ்சனா உடனே சிரித்தபடி அடுத்த வரிக்கு சென்றாள். சண்முகம் மாமா கதவுச்சுவரிலிருந்து நிமிர முயன்றார்; நாற்காலி காலில் அவர் வெஷ்டி மாட்டிக்கொண்டது.

“பிரிட்ஜ் கொஞ்சம் forward ஆச்சு,” என்று யாழினி தன்னையும் மறந்தபடி சொன்னாள்.

அவள் உரக்கக் கத்தவில்லை. பக்கவாட்டு நிழலிலிருந்து, கருவிக்கே சொல்வதுபோல மட்டும் சொன்னாள். ஆனாலும் ரேவதி கேட்டார். ஒலி மேசை ஆள் கேட்டான். நிரஞ்சனா மட்டும் கேட்காதவள் போல நடித்தாள்.

“நீங்க hold பண்ணுங்க,” என்று ரேவதி கையை உயர்த்தினாள்.

மேடை இசை திடீரென நின்றது. எல்லாரின் பார்வையும் திரும்பி அந்தப் பக்கவாட்டுக் கதவுக்கு வந்தது. ஒருங்கிணைப்பாளர் முகம் வெண்மையடைந்தது. “மேம், சின்ன விஷயம்—” என்று அவன் ஆரம்பித்ததும் ரேவதி கையை வெட்டி நிறுத்தினார்.

“யார் சொன்னது?”

யாழினி முன்னே வந்தாள். பெட்டிக்குக் கைபிடியில் பழைய பேனா கறை இருந்தது; அதையே அவள் கட்டை விரலால் உரசியபடி நின்றாள். “பிரிட்ஜ் முன்சார்ந்திருக்கு. ஹார்மோனிக் காட்டும்,” என்றாள்.

“காட்டுங்க.”

அந்த ஒரு சொல் மேடையை விட பெரியதாக ஒலித்தது.

நிரஞ்சனா கீதாரை அவளிடம் கொடுக்கவில்லை. “இது live slot, random touch பண்ண முடியாது,” என்றாள். குரலில் இன்னும் உயர்வை காப்பாற்ற முயற்சி. ஆனால் கையின் பிடி இறுகி இருந்தது.

யாழினி எதுவும் பேசவில்லை. ரேவதி தானே மேடையின் விளிம்புக்கு வந்து கையை நீட்டினார். “கருவி.”

நிரஞ்சனா இரண்டு நொடிகள் தாமதித்தாள். அந்த இரண்டு நொடிதான் அவளது borrowed மரியாதை முறிய ஆரம்பித்த நேரம். கீதார் ரேவதியின் கையில் இருந்து யாழினியின் கைக்கு வந்ததும், அவள் நேராக தரையில் மண்டியிட்டு கழுத்தின் கோட்டை கண்களால் அளந்து, பன்னிரண்டாம் தண்டின் மேல் மெதுவாக ஹார்மோனிக் தொட்டு, திறந்த நாதத்தை ஒருமுறை தட்டினாள். பிறகு சின்ன ஆலன் சாவியை ஒலியின்றி சுற்றினாள் — ஒரு காலாண்டு திருப்பு மட்டுமே. மீண்டும் அதே இரண்டு நாதங்கள்.

இந்த முறை இரண்டும் ஒரே ஒளிபோல ஒட்டின.

அருகிலிருந்த ஒலி பொறியாளர் தன்னிச்சையாக தலை தூக்கினான். ரேவதியின் பேனா காகிதத்தின் மேல் நிறுத்தப்பட்டது. நிரஞ்சனா உடனே, “அதுதான் நான் சொல்லப் போனேன்,” என்றாள்.

“அப்படினா நீங்க இப்போ அதே alignment explain பண்ணுங்க,” என்றார் ரேவதி.

நிரஞ்சனாவின் முகத்தில் இருந்த புன்னகை மேல் உதட்டில் மட்டும் நின்று, கண்கள் காலியாகின. அவள் கீதாரை மீண்டும் வாங்கிக்கொண்டு பன்னிரண்டாம் தண்டு அருகே விரலை வைத்தாள்; ஹார்மோனிக் ஒலிக்கவே இல்லை. திறந்த நாதம் சற்றே கீழே போனது. இரண்டு வரிசை நாற்காலிகளில் இருந்தவர்கள் உடலை முன்னே நகர்த்தினார்கள். சண்முகம் மாமா நாற்காலியை விட்டு ஒரு அடிக்கு உள்ளே வந்தார். யாரும் தடுத்தில்ல.

ரேவதி யாழினியை பார்த்தாள். “இந்த சுற்று யாருக்காக ஒதுக்கப்பட்டது?”

ஒருங்கிணைப்பாளரின் கழுத்தில் தொங்கிய அட்டைப்பலகை திடீரென கனமானது போல அவன் அதைத் தொட்டான். “மேம்… ஆரம்ப அட்டவணையில—”

“கேள்வி கேட்கிறேன்.”

“யாழினி.”

அந்த சொல்லோடு, மேடையின் பக்கத்தில் இருந்த டெமோ மேசை முழுதாக அவள் பக்கம் நகர்த்தப்பட்டது. ஒலி பொறியாளர் தன் கேபிளை பிடித்து வழி செய்தான். நீதிபதிகள் மேசையில் இருந்த கூடுதல் மதிப்பெண் தாள்கள் இழுத்து மையத்தில் வைக்கப்பட்டன. நிரஞ்சனா இன்னும் மேடையின் நடுவில் நின்றிருந்தாலும், ஒளி அவளைத் தாண்டி பக்கவாட்டில் நின்ற யாழினி மீது விழுந்தது.

“சரி,” என்றார் ரேவதி. “பேச்சு வேண்டாம். இருவருக்கும் final run. மதிப்பெண் இங்கவே. ஒரே கருவி. ஒரே பாகம். முதலில் நீங்க,” என்று நிரஞ்சனாவை நோக்கி சொன்னார்.

நிரஞ்சனா இந்த முறை சிரிக்கவில்லை. அவள் தேர்ந்தெடுத்த பகுதி பாதுகாப்பானது — திறந்த கோர்டுகள், எளிய மாற்றங்கள், பிராண்ட் விவரங்கள். நடுவே ஒரு இடத்தில் அவள் முன்பு சொன்ன “low action” வாக்கியத்தை மீண்டும் கொண்டு வந்து முகத்தைக் காப்பாற்ற முயன்றாள். ரேவதி தலை கூட உயர்த்தவில்லை. மதிப்பெண் தாளில் பேனா நிதானமாக நகர்ந்தது. முடிவில் கைதட்டல் வரவே இல்லை; இரண்டு பேர் மட்டும் மரியாதைக்காக விரல் தட்டினார்கள்.

“யாழினி.”

அவள் கீதாரைப் பெற்றுக்கொண்டபோது, தோளின் வலி இன்னும் இருந்தது. ஆனால் கையில் கருவி வந்ததும் அந்த வலி வேறொரு இடத்துக்கு நழுவியது. பட்டா உயரம் சரி. கழுத்து சமன். முதல் நாதத்தை அவள் பேசாமல் விட்டாள்; கருவி தானே அறையைத் திறக்கட்டும் என்றபடி. திறந்த நாதம் பளிச்சென்று சென்று, பின்பு அவள் அதே பன்னிரண்டாம் தண்டு ஹார்மோனிக்கை ஒரு முறை மட்டும் தூண்டினாள் — எல்லாரும் இப்போதும் நினைத்துக்கொண்டிருந்த அந்தத் தவறே இப்போது அவளது கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறது என்று காட்டும் சின்ன கையெழுத்து.

அதற்குப் பிறகு அவள் ஓடியதில்லை; விரைந்ததுமில்லை. ஒவ்வொரு பகுதியையும் வேகத்தால் அல்ல, அளவால் பிடித்தாள். பிராண்ட் டெமோவுக்கான வழக்கமான மூன்று ஒலி நிறங்களை மட்டும் காட்டாமல், அதே கருவியில் நான்காவது சாயலை அவள் வெளியே இழுத்தாள் — மென்மையான விரல் நழுவல், உடனே கூர்மையான ம்யூட், பின்பு கழுத்தைச் சுற்றி நெருக்கமாகத் திரும்பும் phrase. ஒலி மேசை ஆள் தன் காதுப்பெட்டியை ஒரு காதிலிருந்து எடுத்தான். முன்னிலை வரிசையில் இருந்த ஒருவர் தன் கைபேசியை படம் எடுக்க உயர்த்தி வைத்தபடி கையை இறக்க மறந்தார்.

ரேவதி “அடுத்தது articulation,” என்றபோது யாழினி தலை அசைத்தாள் மட்டும். அவள் வலது கையை குருட்டாக வேகப்படுத்தவில்லை. ஒரே pattern-ஐ மூன்று அழுத்தத்தில் காட்டினாள்: திறந்த அலை, குறுகிய மூச்சு, கடித்த நுணுக்கம். ஒவ்வொரு முறை அவள் நிறுத்திய இடத்தில் கருவி இன்னும் பேசிக்கொண்டே இருந்தது. அந்த இடைவெளிகளை நிரஞ்சனா பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்; அவளால் அதை நிரப்ப முடியாது என்பது இப்போது எல்லோருக்கும் தெரிந்த முகம்.

“Blind transition,” என்றார் இன்னொரு நீதிபதி.

யாழினி உடனே கழுத்தை பார்க்காமல் இடம் மாறினாள். இடது கையின் நரம்புகள் வெளியில் தென்பட்டன. தவறாமல் இறங்கியவுடன், அவள் சொற்கள் இல்லாமல் கருவியின் ஒலி உயரத்தை மெதுவாக இறக்கி, மீண்டும் ஆரம்ப பாகத்துக்கே அழைத்துவந்தாள். இதுதான் டெமோ; இதுதான் கற்றுத்தரக்கூடிய கைச்செயல்; இதுதான் வேலை வாங்கும் நிலை — இதை யாரும் இப்போது சொல்லத் தேவையில்லை.

நிரஞ்சனா திடீரென்று இடையில் பேச முயன்றாள். “மேம், அவங்க performance mode போறாங்க, demo brief—”

“நீங்க திரும்ப answer பண்ணலாம்,” என்றார் ரேவதி கண் கூட உயர்க்காமல்.

அது தண்டனை அல்ல; அதைவிட மோசமானது. வாய்ப்பு.

“நிரஞ்சனா, same line. same transition.”

நிரஞ்சனா கீதாரை எடுத்தாள். முதல் இரண்டு நாதங்களிலேயே அவள் கருவியை மீண்டும் தன்னிடம் ஒத்துக்கொள்ளச் செய்வதற்குப் போராடுவது தெரிந்தது. அவள் பார்க்காமல் மாற முயன்ற இடத்தில் விரல் சரிந்தது. ஒரு தண்டு மந்தமாக ஒலித்தது. அவள் உடனே சிரித்து “liveல இப்படிதான்” என்று காப்பாற்ற முயன்றாள். யாரும் சிரிக்கவில்லை. ரேவதி மதிப்பெண் தாளின் ஓரத்தில் நேர்கோடு இழுத்தார்.

“மறுபடி வேண்டாம்,” என்றார்.

அதன்பிறகு அறை முழுவதும் வேகம் மாறியது. யாழினிக்காக அல்ல; அவளிடம் வந்து சேர்ந்த கட்டுப்பாட்டுக்காக. நீதிபதிகள் மாறி மாறி சோதனைகள் வைத்தார்கள். ஒலி வித்தியாசம், விரல் அழுத்தம், குறுகிய கற்பித்தல் விளக்கம், வாடிக்கையாளர் கேட்கும் பொதுக் கேள்விக்கு கருவியிலேயே பதில். ஒவ்வொன்றுக்கும் யாழினி பேசுவது குறைவு; கையின் வேலை அதிகம். “இத பாருங்க” என்று சொன்னால் போதும்; அடுத்த நொடி கருவி காட்டிவிடும். அவள் கருவிப் பெட்டியில் இருந்த மாற்று பிக்கை எடுத்தபோது பழைய பேனா கறை மீண்டும் விரலில் படிந்தது. அந்த பெட்டி காலை முதல் எத்தனை தடவை தள்ளிவைக்கப்பட்டது, இப்போது அதே பெட்டி மேசையின் மையத்தில் திறந்து கிடந்தது.

சண்முகம் மாமா இப்போது கதவுச்சுவரில் இல்லை. ரேவதி சொன்னதும் ஒருவன் நாற்காலி கொண்டு வந்து வைத்தான். மாமா உட்கார்ந்ததும் வெஷ்டியின் நுனியைச் சரி செய்தார்; கண்களில் இருந்த அவமானம் முழுவதும் அகலவில்லை, ஆனால் அதைத் தாங்கிய இடம் மாறியிருந்தது. பிரவீன் பக்கவாட்டில் நின்றபடி ஒரு முறை யாழினியை பார்த்தான்; அவன் வழக்கமாக வைத்திருக்கும் நிம்மதிப் புன்னகை முகத்தில் வரவில்லை. அவள் அவனைப் பார்த்ததே இல்லை.

இறுதி சோதனை வந்தது. “ஒரே நிமிஷம்,” என்றார் ரேவதி. “கற்றுக்கொள்ள வர்ற ஆரம்ப மாணவனுக்கே இந்த மாடல் வாங்கணும்னு தோணணும். அதே நேரம் கருவி பொய் சொல்லக்கூடாது. காட்டுங்க.”

யாழினி நின்ற இடத்தை அரை அடி முன்னேற்றினாள். பக்கவாட்டு நுழைவு வழி, மேடை விளிம்பு, நீதிபதிகள் மேசை — மூன்றும் ஒரே கோட்டில் அவள் உடலுக்கு எதிரே வந்தன. இந்த முறை அவள் ஒரு வரியும் சொல்லவில்லை. கையைப் போட்டவுடன் கருவி ஆரம்பநிலைக்கு எளிதாய் திறந்தது; அதே ஓட்டத்தில் மெதுவாக ஆழமடைந்து, கையை மாற்றாமல் நுணுக்கம் எவ்வளவு மேலே போகும் என்று காட்டியது. பாடம் கற்பிப்பதற்கான பொறுமை, விற்பனை செய்ய வேண்டிய நம்பிக்கை, வாசிப்பவருக்கே தெரியும் அடிப்படை ஒழுக்கம் — மூன்றும் ஒரே ஓட்டத்தில் ஒலித்தது. கடைசி நாதத்தை அவள் நீட்டவில்லை; அப்படியே தன் விரலால் மெதுவாக அடக்கினாள். அறை அதைவிடவும் திடீரென அடங்கியது.

ரேவதி தாளை நிரப்பி மற்ற இரு நீதிபதிகளிடம் தள்ளினார். அவர்கள் உடனே கையெழுத்திட்டார்கள். ஒருங்கிணைப்பாளர் அதைப் பிடிக்க கையை நீட்டியபோது, ரேவதி திருப்பி இழுத்துக்கொண்டார். “மேசையிலேயே இருக்கட்டும்.”

அப்போதுதான் நிரஞ்சனா அருகே வந்து, குறைந்த குரலில், “யாழி, ஒரு நிமிஷம் பேசலாம். misunderstanding…” என்றாள்.

யாழினி கருவியை பெட்டிக்குள் வைத்து, பட்டாவைச் சீராக மடித்து, பூட்டை அழுத்தினாள். அவள் கழுத்தில் இருந்த அனுமதி அட்டையை கழற்றி ஒருங்கிணைப்பாளரின் கையில் கொடுத்தாள். “இன்றைக்கு என் வேலை முடிஞ்சது. அடுத்த பட்டியலை நீதிபதிகள் இடத்திலிருந்து எடுங்க.”

அவள் திரும்பி நடந்துசென்றாள். நீதிபதிகள் மேசையின் மீது மதிப்பெண் தாள் அசையாமல் கிடந்தது; மேலே எழுதப்பட்ட எண்ணிக்கை அப்படியே நின்றது.