நடத்தத் தெரியாதவன் அங்கே உடைந்தான்

“டோர் மூணு திறக்காதேன்னு சொன்னேன் இல்லையா!” என்று கீர்த்தனா கையை நீட்டி கட்டுப்பாட்டு மேசைக்குப் போகும் முன், பிரசாத் அவள் மணிக்கட்டைக் காற்றிலேயே நிறுத்திவிட்டான். இரும்புச் சக்கர வண்டி ஒன்று சாய்ந்து நின்றது; மேலே இருந்த கார்ட்டன் மூட்டைகள் ஒரு பக்கம் வழுக்க, பின்புற லாரி டிரைவர் ஹார்னை நீளமாக அடித்தான். மேசை ஓரத்தில் பாதியாகக் குடிக்கப்பட்ட டீ குளிர்ந்து மேல் தோல் பிடித்திருந்தது; அதன் வளையம் பழைய காகிதங்களில் ஊறியிருந்தது. “நீ சைட்ல நில். நான் பார்க்கிறேன்,” என்றான் பிரசாத், அவள் அணியும் மடிந்து மெல்லிய கயிறு கொண்ட அடையாள அட்டையை ஒரு பார்வையிலே கீழ்த்தரமாக அளந்தபடி.

கீர்த்தனா அசையவில்லை. டோர் இரண்டு முன்னாடியே காலி ஆகணும், டோர் மூணுல வர்றது mixed load, முதல்ல அதைப் பிரிச்சா தான் receiving lane திறக்கும்—அவள் கண் ஓட்டமே சொல்லிவிட்டது. “முருகன் அண்ணா, அந்த நீல பாலெட்டை டோர் இரண்டுக்கு திருப்பு,” என்று அவள் நேராக கத்தினாள். பிரசாத் நாற்காலியிலிருந்து பாதியாக எழுந்து, “யாரு உன்ன கட்டளை கேட்க சொன்னது?” என்று சுரண்டினான். ஆனாலும் முருகன் அண்ணா வண்டியை ஒரு அங்குலம் திருப்பி வைத்துவிட்டார். அதுவே முதல் சிறு பிளவு. இந்த ஒரு தடை நீள்ந்தால் இரவு ஓவர்டைம், நாளைக்கான வீட்டு அட்வான்ஸ், அத்தைக்கு கொடுத்த வார்த்தை—எல்லாம் கீர்த்தனாவுக்குத்தான் சுருண்டு விழும்.

கிடங்கு வளாகத்தின் விளக்குகள் வெள்ளையாக எரிந்தன. சென்னை இரவு ஈரப்பதம் டின் கூரையின் கீழே சிக்கி, மனிதர்களின் எரிச்சலை வேகமாகப் பெருக்கியது. சிந்து கை ஸ்கேனர் பிடித்து தவித்துக்கொண்டிருந்தாள்; எந்த பாலெட் எந்த வெளியேற்றப் பட்டியலுக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று திரை மீண்டும் மீண்டும் சிவப்பாகத் தட்டித்தான் காட்டியது. பிரசாத் மேசையில் இருந்த வெளியேற்றப் பதிவேட்டைத் திறந்து பார்த்தபடி, எண்ணை தவறாக வாசித்துக் கொண்டே இரண்டு டிரைவர்களையும் வேறு கதவுகளுக்கு அனுப்பினான். ஒரு லாரி ஏற்கனவே பாதி நிரம்பி நின்றது; தவறான மூட்டை ஏறியதால் மீண்டும் இறக்க வேண்டிய நிலை.

“சார், என் ஸ்லாட் ஆறரை மணிக்குத்தான்,” என்று ஒரு வடஇந்திய டிரைவர் சோர்ந்த கோபத்தில் சொன்னான். பிரசாத் அவனை நோக்கிப் பேசாமல், “சிந்து, அந்த aisle clear பண்ணு,” என்றான். clear பண்ண வேண்டியது aisle இல்லை, டோர் ஒழுங்கு என்பதை அங்கிருந்த எல்லாரும் இப்போது தெரிந்துகொண்டார்கள். கீர்த்தனா மேசைக்கருகே வந்து, “பட்டியல் தலைகீழா போயிருக்கு. வண்டி எடைக்கேற்ற வரிசையில போடணும்,” என்றாள். உடனே அவன் பதிவேட்டை அவளிடம் இருந்து விலக்கி தன் மார்பருகே இழுத்தான். “நீங்க லோடர். இதுக்கு மேல பேசாதீங்க.”

அந்த “நீங்க” கீர்த்தனாவுக்கு மரியாதை இல்லை; இடம் காட்டும் தள்ளல். முருகன் அண்ணா கண் மேலே பார்த்தார், எதுவும் சொல்லவில்லை. சிந்து மட்டும் திரையைப் பார்த்தபடி உதட்டை கடித்தாள். மேசை ஓரத்தில் குப்பை போல இருந்த ரப்பர் பேண்ட், கார்பன் காகிதம், ஒரு பழைய ஸ்டாம்ப்—அவற்றுக்கு நடுவே கட்டுப்பாட்டு விசைப்பலகை. அதில் உட்கார்ந்தவன் தான் இன்று யார் பெரியவர் என்று இங்குள்ள உலகம் தீர்மானிக்கப் போகிறதுபோல இருந்தது. பிரசாத் தனது கைப்பேசியை உள்ளங்கையில் கீழே வைத்தபடி ஒளியை மறைத்தான்; மேலாளரிடமிருந்து வந்த தவிப்பு அழைப்பை கூட திறந்துக் காட்டாமல், “நான் சமாளிக்கிறேன்,” என்று வெறுமனே வாயால் சொன்னான்.

சமாளிக்கவில்லை. டோர் மூணிலிருந்து வந்த return load, டோர் ஒன்றுக்காக காத்திருந்த fresh shipment-ஐ அடைத்தது. சக்கர வண்டிகள் ஒன்றை ஒன்று முட்டின. ஒரு கார்ட்டன் கீழே விழுந்து உடைந்தது; உள்ளே இருந்த சமையல் கண்ணாடி ஜாடிகள் சத்தமாக நொறுங்கின. டிரைவர் ஒருவன் சபித்தான். சிந்து ஸ்கேனரைப் பிடித்த கையிலேயே கீர்த்தனாவை நோக்கிப் பார்த்தாள். பிரசாத் உடனே, “யாரு அந்த பாலெட்டை இங்க வச்சது?” என்று கத்தினான். யாரையும் நோக்காமல். தன் தவறுக்கு முகம் தேடிக்கொண்ட குரல்.

“டோர் மூணை பூட்டு. டோர் இரண்டை முழுக்க திற. முதல்ல பாதி ஏறிய லாரியை முடிச்சா தான் lane சுவாசிக்கும்,” என்று கீர்த்தனா திடீரென்று மேசையின் மறுபக்கம் குனிந்து, திரையைத் தாண்டி route sheet-ஐ விரலால் காட்டினாள். அவள் குரல் குறையவில்லை. பிரசாத் அவளைத் தள்ள மேசை நாற்காலி கரகரத்தது. அந்தச் சமயத்தில்தான் உள்ளே இருந்த மேற்பார்வை அதிகாரியின் கூர்மையான குரல் தொலைபேசியில் ஒலித்தது; பிரசாத் எடுத்தான், முகம் உடனே கெட்டியாகி, பிறகு அசிங்கமாகத் தெளிந்தது. “அரைமணிக்குள்ள dispatch போகலன்னா account உடைஞ்சிடும். யார் அங்கே bay run பண்ண முடியும்?” என்று அங்கிருந்து குரல் கீறியது. அருகிலிருந்த மூவரும் கேட்டுவிட்டார்கள்.

ஒரு கணம் பிரசாத் கீர்த்தனாவை நோக்கிப் பார்த்தான். தன் இருக்கை, தன் கையில் இருந்த ஸ்கேனர், பதிவேடு, திரை—அனைத்தும் திடீரென எடையாயிற்று. இன்னொரு ஹார்ன். டோர் ஒன்றில் ஏற்றம் நின்றுவிட்டது. உடைந்த ஜாடி பிசைந்து ஒட்டிய கண்ணாடி ஒளிர்ந்தது. “இதை… பிடி,” என்று அவன் ஸ்கேனரை அவள் மார்பருகே திணித்தான்; உடனே பதிவேட்டையும் தூக்கி அவள் கைக்கு தள்ளினான். அவள் வாங்கியவுடன் அவன் நாற்காலியிலிருந்து பாதி எழுந்து விலக வேண்டியாயிற்று. அந்த இடைவெளி உடம்பால் நடந்த கையளிப்பு. பார்வையால் அல்ல, அவசரத்தால்.

கீர்த்தனா உட்காரவில்லை; முதலில் மேசையைத் தன் பக்கம் இழுத்தாள். “முருகன் அண்ணா, டோர் மூணு hold. யாரும் அதுல இருந்து ஒன்றும் உள்ளே தள்ளாதீங்க. சிந்து, broken line scan stop. டோர் ஒன்றுல இருந்த பாதி load finish. அந்த வெள்ளை லாரி first. ரமேஷ், blue pallet reverse.” வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் கல்லாக விழுந்தன. அவள் திரையில் மூன்று பதிவுகளை விரைவாக மாற்றினாள்; கையிலிருந்த ஸ்கேனர் சிந்துவிடம், மீண்டும் அவளிடமென்று ஒழுங்காகச் சென்றது. “பார்க்காதே, ஓட்டு,” என்றாள் முருகனிடம். அவர் தலையசைத்தார். இரண்டு நிமிடங்களில் சாய்ந்திருந்த வண்டி நேராகிவிட்டது.

டோர் இரண்டின் ரோலிங் ஷட்டர் முழுக்க உயர்ந்தது. ஒரு லாரி முழுமையாய் மூடப்பட்டு சீல் அடிக்கப் போனது. கீர்த்தனா குரல் கொடுத்த இடம்தான் மனிதர்கள் திரும்பினர். பிரசாத் பின்புறம் நின்றபடி, “அந்த mixed load-ஐ இப்பவே அனுப்பு,” என்றான். அவள் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. “இல்ல. அது போனா டோர் ஒன்று மீண்டும் நிக்கும்.” அடுத்த மூன்று இயக்கங்களும் அவள் சொன்னபடியே நடந்ததால் யாரும் வாதிக்கவில்லை. டிரைவர் ஒருவன் இதுவரை கதவைத் தட்டி நின்றவன்; இப்போது கையெழுத்துக்கு பேனா கேட்டான். அவள் பதிவேட்டைத் திறந்து சரியான வரியில் தள்ளினாள். உடைந்த கண்ணாடி விலக்கப்பட்டது. வழி திறந்தது.

சற்று நேரம் கிடங்கு மூச்சு வாங்கியது. அதுதான் ஆபத்து. இயந்திரம் மீண்டும் நகர ஆரம்பித்ததும், முன்பு உட்கார்ந்தவன் தான் உரிமையாளர் என்று பழைய ஆணவம் திரும்பி வரும். பிரசாத் மேசை நெருங்கினான். முகத்தில் வேலை முடிந்தது போல போலியான அமைதி. “சரி, இப்போ நான் எடுத்துக்கறேன். நீ கீழே போய் loading பார்,” என்றான். அவன் கை நேராக console மேல் வந்தது; அவள் தட்டச்சு செய்த வரிகளை மூட நினைத்தது.

கீர்த்தனா அந்தக் கையைப் பார்த்தாள். பிறகு தன் நாற்காலியை முதல் முறையாக இழுத்து உட்கார்ந்தாள். ஸ்கேனர் இடது பக்கம், பதிவேடு வலது பக்கம். “அண்ணா,” என்று முருகனை நோக்கி அல்ல; டோர் இரண்டருகே நின்ற சீலிங் பையனை நோக்கி கத்தினாள், “இரண்டாவது release ready. நான் சொல்லும் வரைக்கும் latch போடாதே.” பையன் திரும்பிப் பிரசாதை பார்த்தான். பிரசாத் “போடுடா” என்று சொல்வதற்குள், கீர்த்தனா console-ல் அடுத்த வெளியேற்ற எண்ணை திறந்தாள். திரை அவள் கை கீழ் மாறியது. “இப்போ,” என்றாள். latch அடைந்த சத்தம் கூரையில் மோதியது. அடுத்த லாரி நகர்ந்தது. பிரசாதின் கட்டளை வாயிலேயே நின்றது.

அவன் முகம் உடனே கடினமானது. “இது என்ன நடத்தை? நான் இங்க supervisor,” என்றான், மெதுவாக, இப்போதாவது தன் குரலை கட்டுப்படுத்தி. கீர்த்தனா பதிவேட்டை அவன் கைக்கு கொடுக்கவில்லை. “நீங்க மேல் நிக்கலாம். Bay என் குரல் கேக்குது,” என்றாள். அந்தச் சொல் ஒலித்த விதத்தில் கிண்டல் இல்லை; நிர்வாகம் மட்டும் இருந்தது. அதுதான் அவனுக்கு இன்னும் மோசம். அருகே வந்த சிந்து, “அக்கா, டோர் மூணு return split ஆகிடுச்சு,” என்று நேராக அவளைத் தான் அழைத்தாள். பிரசாத் அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தான், தன் பதவி பெயர் உடம்பிலிருந்து வழிந்துபோவதைப் போல.

அவன் கடைசியாக முகம் காக்க ஒரு முயற்சி செய்தான். பதிவேட்டைப் பிடிக்க கையை நீட்டினான். கீர்த்தனா அதை மேசையின் மறுபுறம் தன் பக்கம் வழுக்க வைத்தாள்; அந்தச் சிறிய நகர்வு அங்கே இருந்த எல்லாருக்கும் தெளிவான அவமதிப்பு அல்ல—உரிமை. “டோர் மூணுல split ஆனதை இரண்டு trolley-ஆ பிரி. கனமானது நாளை காலை. இப்போ lightweight மட்டும் dispatch,” என்றாள். முருகன் அண்ணா ஒருமுறையே கேட்டார்: “அப்படியா, கீர்த்தனா?” “அப்படித்தான்.” அவர் உடனே திரும்பினார். பிரசாத் சொல்ல ஒன்றும் இல்லை. சொல்லினாலும் அதைச் செயலாக்க யாரும் அசைய மாட்டார்கள் என்பது அவனுக்கே தெரிந்துபோயிற்று.

அந்தச் சற்றுக் குறுகிய இடத்தில் அவன் முகத்திற்கே நேராகப் பட்டு உடைந்தது பதவி அல்ல; borrowed கம்பீரம். டிரைவர் ஒருவர் கையெழுத்து வாங்க மேசைக்கு வந்தபோது, கீர்த்தனாவை நோக்கி புத்தகத்தை நீட்டினான். பிரசாதைத் தாண்டி. சிந்து ஸ்கேனர் வாசிப்பை ஒவ்வொன்றாக அவளிடம் மட்டுமே சொன்னாள். இன்னும் ஓரத்தில் இருந்த உடைந்த ஜாடிக் கண்ணாடியில் விளக்கு ஒளி மின்னியது; ஆரம்பத்தில் ஏற்பட்ட குழப்பத்தின் சாட்சி அங்கேயே கிடந்தது. அதை சரி செய்த கையெது, தடை செய்த கையெது—அனைவரும் பார்த்திருந்தார்கள். யாரும் அதை வாயால் சொல்லத் தேவையில்லை.

அலை சற்று தணிந்தபோது, கீர்த்தனாவின் கைப்பேசி மேசை ஓரத்தில் மெதுவாக அதிர்ந்தது. உள்ளங்கையில் கீழே வைத்திருந்த ஒளி மட்டும் தெரிந்தது. அத்தையின் செய்தி: “மாப்பிள்ளை வீடு நாளைக்கு வருது. இரவு லேட் ஆகாதே.” நேற்று இரவே அத்தை எச்சரித்திருந்தாள்—“நல்ல வேலை இருக்கு என்றால் மட்டும் போதாது, மேலிருந்து பெயர் கேட்டா தான் வீட்டாருக்கும் மதிப்பு.” குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்த அந்தக் கல்யாண வாய்ப்பு, அவள் இரவு வேலை, நிரந்தரமில்லாத பதவி, பேசாமல் உழைக்கும் குணம்—எதையும் பெரிதாக மதிக்கவில்லை. இன்று bay முன் நடந்தது வீட்டு வாசலுக்கே போகும் என்று அவள் அறிவாள். ஆனாலும் இப்போது அது பின்னால். முன் நிற்கும் மேசை, நகரும் லாரிகள், அவள் சொன்னதற்கே திறக்கும் கதவுகள்.

பிரசாத் இன்னும் அங்கேயே நின்றான். கோபமாக இருந்தால் கத்தலாம்; கத்தினால் தன் காலியான கையை எல்லோரும் இன்னும் தெளிவாகப் பார்ப்பார்கள். அதனால் தான் அவன் குரலைத் தின்றுகொண்டான். கீர்த்தனா அவனைப் பார்க்க நேரம் வீணாக்கவில்லை. “சிந்து, pending sheet எடு. இங்க வா. இந்த வரிசையில போகும்,” என்றாள். சிந்து அவன் அருகே செல்லாமல் நேராக அவள் பக்கமே வந்தாள். அந்தப் பாதைத் தேர்வு itself மேசை மாற்றம்.

கடைசி கட்டுப்பாடு அவளது கையில் நிலையாக அமர்ந்ததும், கீர்த்தனா நாற்காலியை மேசைக்குள் நெருக்கினாள். குளிர்ந்து வளையம் விட்ட டீக்கோப்பை ஓரமாகத் தள்ளி, console-ஐ தன் பக்கம் திருப்பினாள். creased கயிறு கொண்ட அடையாள அட்டை அவள் மார்பில் மெதுவாகச் சாய்ந்தது. bay-ஐ நோக்கிய கட்டுப்பாட்டு மேசையில் அவள் கை உள்நுழைவு எண்ணைத் தட்டியது. திரை திறந்தது.