முதல் உரிமை அவள்பக்கம் திரும்பியது

“அது வேலைக்கார பக்கம்,” என்று ரேணுகா அத்தை கயிற்று தடுப்பை இரண்டு விரலால் தூக்கி, நிலாவை ஓரமாகச் சுட்டினாள். வாசலில் நின்றிருந்த பையன் அவளின் கையில் இருந்த பரிசுப்பையைப் பிடிக்க முனைந்தும், உடனே கையைப் பின்னே இழுத்துக் கொண்டான். நிலாவின் கழுத்தில் தொங்கியிருந்த சேவைத் துறை நிறுவன அடையாள அட்டை மடங்கி மடங்கி மெலிந்திருந்தது; அதன் பிளாஸ்டிக் ஓரம் வெள்ளையாக உரிந்து இருந்தது. அவள் இடது கைப்பையில் இருந்து அரைமடங்காக மடிக்கப்பட்ட பில் சீட்டைச் சரி செய்தாள்; அம்மாவின் மருந்துக் கட்டணம் இன்னும் அதிலேயே இருந்தது.

சென்னையின் அந்த பெரிய திருமண மண்டபம் வெளியே இருந்தே பதவி காட்டிக் கொண்டிருந்தது. சாமந்திப் பூ வாசனை, பெட்ரோல் புகை, மழை பட்டுத் தணிந்த கான்கிரீட் வாசனை—மூன்றும் கலந்த வளாகம். முன் வாசல் வழியாக வந்தவர்களுக்கு வெள்ளி தட்டில் சந்தனம், உள்ளே செல்லும் வரிசையின் வலப்புறத்தில் பெரிய பலகை: “முன் மேசை அமர்வு வரிசை.” பெயர்கள், எண்கள், குடும்ப இணைப்புகள். அந்த பலகை வாசலருகே சுவரில் சாய்த்து வைக்கப்பட்டிருந்தது. யார் யாருக்கு முன்னுரிமை என்பதை அங்கேயே படிக்க முடிந்தது.

“அத்தை,” நிலா அமைதியாக சொன்னாள், “என்னை யாரும் உள்ளே இழுத்து கொண்டு போகத் தேவையில்லை. நான் அழைப்பு வாங்கி வந்தவள்.”

“அழைப்பு வாங்கினா எல்லாரும் ஒரே மாதிரி ஆகிடுவாங்களா?” ரேணுகா சிரிப்பைச் சற்று நெரித்துக் கொண்டாள். “வருணுக்குப் பழக்கம் இருக்கிறது என்பதாலே எல்லை தெரியாம நின்றுக்காதே. குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் என்பதற்கே எல்லாரும் சமம் என்று அர்த்தமில்லை.”

அந்தச் சொல் சுற்றியிருந்த மூன்று பெண்களுக்கும், வரிசையை ஒழுங்குபடுத்திய இரண்டு ஆண்களுக்கும் நேராகக் கேட்கப்பட்டது. நிலா தலை திருப்பி வெளியே போகவில்லை. கயிற்றைத் தாண்டாமல் அதே இடத்தில் நின்று, கையில் இருந்த பரிசுப்பையை கீழே வைத்தாள். “சரி,” என்றாள். “நான் எந்த வரிசை என்று பலகையிலே தெரியும். அங்கே படித்து நிற்கிறேன்.” எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த தயக்கத்தை அவள் கொடுக்கவில்லை; நேராக பலகை அருகே சென்று நின்றவுடன், ரேணுகா அவளைப் பின்தொடர வேண்டிய நிலை வந்தது. அதுவே முதல் சிறு சாய்வு.

பலகையில் தலை மேசை அமர்வுகள் வரிசை எண்களுடன் போட்டிருந்தது. மணமக்கள் பக்கம், பெரியவர்கள் பக்கம், முக்கிய உறவுகள். கீழே ஓரப்பக்கத்தில் “நண்பர்கள் / தொழில் தொடர்புகள்” என்று ஒரு பகுதி. அங்கே வருணின் கல்லூரி நண்பர்களில் சிலர். நிலாவின் பெயர் இல்லை. அவள் அதை ஒரு பார்வையில் பார்த்ததும் முகத்தில் மாற்றமே வரவில்லை; ஆனால் அவள் விரல் பலகையின் கீழே காலியாக இருந்த ஒரு கிளிப் மீது நின்றது. அந்தக் கிளிப் ஒருவருக்காக வெறுமனே வைத்தது போலத் தோன்றியது.

“பார்த்தாயா?” ரேணுகா வாயை நெருங்கி மெதுவாகச் சொன்னாள்; ஆனால் அது மற்றவர்கள் கேட்கும் அளவுக்கு இருந்தது. “பெயர் இல்லாத இடத்தில் நின்றா இடம் கிடைக்காது. நீ உள்ளே போனால் சமையல் பக்கம் பெண்களோட உக்காரு. முன் மேசை அருகே வா வேண்டாம். என் அண்ணனின் மானம் நடுவில் தொங்கக் கூடாது.”

அப்போதே உள்ளே இருந்து வருணின் மாமா சிவராமன் வந்தார். முதுகில் வெள்ளைச் சட்டை வியர்வையில் ஒட்டியிருந்தது; தட்டுகளை எண்ணிய கையிலே நீல மை பழைய கறை. “நிலா வந்துட்டாளா?” என்று அவர் கேட்டார். அதற்குள் ரேணுகா திரும்பி, “வந்துட்டா. ஆனா எங்கே உட்கார வைப்பது எனக்கு தெரியும்,” என்று பதில் சொன்னாள்.

“எங்கே உட்கார வைப்பது?” சிவராமன் புருவம் சுருக்கினார்.

“அவ இப்போ என்ன?” ரேணுகா கேள்வியைப் பதிலாக வீசினாள். “சேவைத் துறையில் வேலை செய்றவள். நல்ல பெண் தான். ஆனா இந்த வீட்டில் மருமகள் வரிசையிலா? நண்பர் வரிசையிலா? பெரியவர்கள் முன்னால தெளிவா இருக்கணும். இல்லேன்னா நாளைக்கு யாரும் வாயை மூட மாட்டாங்க.”

இப்போது அவமானம் வெறும் குளிர்ந்த நடத்தை இல்லை; உறவுப் பெயரால் வெட்டிய பதவி தீர்ப்பு. சிவராமன் ஒரு கணம் நிலாவை நோக்கிப் பார்த்தார். அவள் தன் பரிசுப்பையைத் திரும்ப எடுத்து கையில் பிடித்துக் கொண்டாள்; உள்ளங்கையில் பில் சீட்டு மேலும் சுருண்டது. “மாமா,” என்றாள், “என்னை யாருக்குக் கீழே வைத்து யாரை அமைத்துக் கொள்ளணும்னு இங்கே பேசுற அளவுக்கு நான் பிச்சை கேட்டு வரல.”

அந்தச் சத்தம் கேட்டு, வாசல் பக்கம் பாய்ந்த மண்டப நிர்வாகி சேகர் திடீரென்று நடையை மந்தமாக்கினார். காலை முதல் விருந்தினர்களை ஓட்டியதால் குரல் ஏற்கெனவே கரகரப்பாக இருந்தது. அவர் நேராக ரேணுகாவைச் சந்திக்காமல், நிலாவை நோக்கி, “நிலா மா, நீங்க வெளியே ஏன் நிக்கறீங்க? உங்களுக்கு உள்ளே பாதை கிளியர் பண்ணலையா?” என்று கேட்டார்.

கயிற்றருகே நின்ற பையன் உடனே நேராக நின்றான். ரேணுகா முகம் சற்றே உறைந்தது. சேகர் அவளைப் பார்த்தபடியே தொடர்ந்தார்: “வருண் சார் சொல்லியிருந்தார். நிலா மா வந்ததும் நேரா முன் வரவேற்பு வழியா கொண்டு வர சொல்லி. பலகைலே கிளிப் வைத்திருக்கேன். யாரும் touch பண்ணாதீங்கன்னு சொன்னேன்.”

அவர் “மா” என்று சொன்ன விதமே வரிசையை மாற்றியது. கயிறு தூக்கப்பட்டது; இந்த முறை நிலாவுக்காக. சேகர் இரண்டு படி பின்வாங்கி, அவளுக்குத் திறந்த பாதையைச் செய்தார். உள்ளே சென்றுகொண்டிருந்தோர் தாங்களாகச் சற்று ஒதுங்கினர். பலகையைத் தூக்கிய பையன், “அக்கா, இங்க சாயாதீங்க, நான் பிடிக்கறேன்,” என்று மரியாதையாய் சொன்னான். ரேணுகா உடனே சிரித்துக் கொண்டு, “அது… நான் சொன்னதெல்லாம் கூட்டம் காரணமா…” என்று தொடங்கினாள்.

நிலா நகரவில்லை. “நான் இங்கேயே நிற்கிறேன்,” என்றாள். சேகர் அவரை நோக்கி நின்றபடியே பதில் கேட்டது போல அமைதியாக இருந்தார். வருண் இன்னும் வரவில்லை; ஆனால் அவனின் சொல்லாக்கம் கதவிலே வேலை செய்துகொண்டிருந்தது. அதுவும் ரேணுகாவை இன்னும் கோபப்படுத்தியது.

“சொல்லி இருந்தால் சொல்லி இருக்கட்டும்,” ரேணுகா குரலை சற்றே கூர்மையாக்கினாள். “அவளை முக்கிய இடத்திலே நடத்தணும்னா வீட்டுப் பெரியவர்கள் முன்னாலேயே சொல்லட்டும். வெளியிலே வரவேற்பு நல்லா பண்ணலாம். அதனால் உள்ளே அமர்வு மாறாது. உணர்ச்சி வேகத்துல ஒருத்தியை எடுத்துக்கிட்டு வர்றது வேற, மருமகள் வரிசையிலே நிறுத்துறது வேற.”

அந்த கடைசி வரி நெருப்பை நேராக வீசியது. அருகில் நின்றிருந்த வருணின் பெரியப்பா தலையைத் தூக்கி பார்த்தார். மணமகள் பக்கம் வந்திருந்த இரு மூத்தவர்கள் பேசுவதை நிறுத்தினர். ரேணுகா இதையே விரும்பினாள்—தீர்ப்பு தனியாக இல்லாமல், பெரியவர் முன் சொல்லப்பட்டதாய் ஆக வேண்டும்.

அந்தச் சரியான கணத்தில் வருண் வாசலுக்குள் நுழைந்தான். வெள்ளை வேஷ்டி ஓரத்தில் தூசி, கைப்பேசி இன்னும் காதருகே. அவர் நடையை நிறுத்தியது நிலாவின் முகத்தைக் கண்டதற்காக இல்லை; ரேணுகாவின் கடைசி வரியைத் தெளிவாகக் கேட்டதற்காக. அழைப்பை முடிக்காமல் கைப்பேசியை கீழிறக்கி, “அத்தை, யாரைப் பற்றி என்ன சொல்றீங்க?” என்றான்.

“நான் உண்மைதான் சொல்றேன்,” ரேணுகா உடனே அவனை நோக்கித் திரும்பினாள். “நட்பு இருக்கட்டும். எல்லாருக்கும் தெரிந்த பழக்கம் இருக்கட்டும். ஆனா இப்படி கூட்டம் முன்னால அவளை முன்னிலைக்கு இழுத்தா நாளைக்கு பேசப்படுவது வீட்டின் பெயர். இன்று மணமகள் வீடு. நம்ம வீட்டு ஒழுங்கை நான் காப்பாத்தணும். அவள் பக்கமே இருந்தாலும், அவள் இடம் தெரிஞ்சிருக்கணும்.”

வருண் கண்களை நிலாவிலிருந்து பலகைக்கு மாற்றினான். கீழே காலியாக இருந்த கிளிப் இன்னும் அசைந்துக்கொண்டிருந்தது. “அவள் இடம் தெரிஞ்சிருக்கணுமா?” என்று மெதுவாகச் சொன்னான்.

“ஆமாம்,” ரேணுகா உடனே பிடித்தாள். “நண்பர் என்றால் நண்பர். வசதியா இருந்ததற்காக backup மாதிரி வைத்துக்கிட்டு, பிறகு உணர்ச்சி வந்ததுனால மேலே ஏற்ற முடியாது. உனக்கு தகுந்த கூட்டாண்மை வேண்டிய வயசு. அப்பா ஓய்வு பெற்றவர், அம்மா உடம்பு பாதிப்பு, நீ சேவைத் துறையில் சுற்றித் திரியும் பெண்ணை—”

நிலா முதல் முறையாக அவளை முறித்தாள். “அத்தை, என் அம்மா மருந்து எடுப்பது உங்களுக்கு இழிவுக்காரியம் இல்ல. என் வேலை கூட இல்ல.” அவள் குரல் உயரவில்லை; ஆனால் கேள்வியில்லா கோடு இழுத்தது. “நான் யாருக்குமே backup இல்ல.”

அதுதான் ரேணுகா தவறிய இடம். இப்போது அவள் நின்ற இடம் வெறும் வாசல் இல்லை; இரண்டு குடும்பங்களும் பார்க்கும் திறந்த வளாகம். “அப்போ என்ன?” என்று அவள் சிரித்தாள். “நீயே சொல். இன்று இங்கே உன்னை யார் எப்படிப் பெயர் சொல்லப் போறாங்க? வருணின் ‘நண்பர்’னு தானே? அதுக்கு மேல் யாராவது சொல்லட்டும் பார்க்கலாம்.”

வருண் கைப்பேசியை முற்றிலும் அணைத்துவிட்டான். சேகர் கையில் இருந்த மார்க்கரை அவன் கேட்டதுமில்லை; நேராகப் பிடித்தான். “பார்க்கலாம் வேண்டாம்,” என்றான். “இப்போதே சொல்றேன்.”

அவன் பலகை முன் சென்றான். ரேணுகா ஒரு படி முன் வந்து, “இது மணமகள் வீட்டுக் கூட்டம் நடக்கிற நேரம். சண்டை வேண்டாம்,” என்றாள்; ஆனால் குரலில் முதலிருந்த கட்டுப்பாடு இல்லை. சிவராமன் அங்கிருந்த பட்டியல் கோப்பைப் பிடித்தபடி அசையாமல் நின்றார். வருண் பலகையில் கீழே இருந்த வெற்று கிளிப்பை எடுத்தான். அதன் பின்னால் சிறிய அட்டையில் பெயர் எழுதி மடக்கி வைத்திருந்தது. அவன் அதைத் திறந்தான். கருநீல மை எழுத்து: “நிலா – முதல் குடும்ப வரிசை.”

ரேணுகாவின் முகம் கசந்தது. “நீ இதை முன்னாடியே—”

“ஆமாம்,” வருண் திரும்பிப் பார்த்தான். “முன்னாடியே எழுதி வச்சேன். நீங்க எத்தனை முறை அவளை ஓரமா நிறுத்த முயற்சி பண்ணுவீங்கன்னு எனக்கு தெரியும்.” அவன் குரல் இப்போது முழு வளாகத்திற்கும் போதியது. “இவள் என் பழக்கம் மட்டும் இல்ல. எங்க வீட்டுக்கு நான் முதலில் அழைக்க வேண்டியவர். நான் திருமணம் பண்ணப் போகிற பெண். அதனால்தான் இந்த வரிசை. யாருக்காவது சிரமம்னா, அந்த சிரமம் வரிசையை மாற்றாது.”

ஒரே அசைவில் கீழே இருந்த “நண்பர்கள் / தொழில் தொடர்புகள்” பகுதியிலிருந்து ஒரு கிளிப்பை எடுத்தான்; அதன் இடத்தில் நிலாவின் அட்டையை நுழைக்கவில்லை. அது இன்னும் கீழ்தான் இருக்கும். அதற்கு பதிலாக தலை மேசை வரிசையின் மூன்றாம் எண்ணுக்குக் கீழே இருந்த ஒருவரின் பெயர் அட்டையை எடுத்து, கீழ் பகுதி கிளிப்பில் இறக்கினான். பிறகு “நிலா – முதல் குடும்ப வரிசை” அட்டையை மேலே, பெரியவர்களுக்குப் பின், வருணின் பெயருடன் இணைந்த வரியில் செருகினான். எண் ஸ்டிக்கரைப் பிடுங்கி, 5 என்பதைக் கீழே ஒட்டினார்; 3 என்பதைக் மேலே நிலா அட்டையின் அருகே ஒட்டினார். எல்லாரும் படிக்கும்படி.

அந்தச் சிறிய காகித ஒலி கூட அவமானத்தை வெட்டியது. கீழே இறக்கப்பட்ட பெயர் அட்டை சற்றே விலகி தொங்கியது. ரேணுகா அதைச் சீர்செய்ய முனைந்தாள்; சேகர் உடனே அவள் கையை நிறுத்தினார். “அம்மா, தயவு செய்து பலகையைத் தொடாதீங்க,” என்றார். இப்போது அவர் குரல் நிர்வாகமல்ல; நடைமுறை அமலாக்கம். அதுதான் அதிகாரம் சறுக்கிய சத்தம்.

“வருண், இதெல்லாம் பெரியவர்கள் உட்கார்ந்து பேசிக்கலாம்—” என்று ரேணுகா தொடங்கினாள்.

“இல்ல,” என்றான் அவன். “பெரியவர்கள் முன்னாலேயே தெளிவா இருக்கணும்னு நீங்கதான் சொன்னீங்க. அதனால இங்கேயே. இப்போ யார் உள்ளே வர்றாங்கன்னு பாத்து பாதை விட்டு நிக்குறதெல்லாம் நிலாவுக்குத்தான். யாரும் அவளை சமையல் பக்கம் அனுப்ப மாட்டாங்க. முதல் வரவேற்பு, முதல் அமர்வு, என் பக்கம்.” அவன் மார்க்கரை நிலாவிடம் நீட்டினான். “இது நான் சொன்னது. அதை முடிச்சு வைப்பது நீ.”

முழு வளாகமும் அவள் கையைப் பார்த்தது. நிலா மார்க்கரை எடுத்தாள். அவள் விரலில் நீண்டநாள் பழக்கமுள்ள மை அழுத்தம் இருந்தது; பில்களில் கையொப்பமிடும் கைகள் போலச் சரியாகப் பிடித்தாள். ரேணுகா இன்னும் ஒரு முயற்சி செய்தாள். “நிலா, நீ நல்ல பெண். ஆனா உனக்காக இவ்வளவு பெரிய அறிவிப்பு வேண்டாமே. பெண்கள் சில வரம்பு தெரிஞ்சிருக்கணும்.”

நிலா அவளை நேராகப் பார்த்தாள். “வரம்பு எனக்குத் தெரியும். நான் நிற்க வேண்டிய இடத்தையும் இப்போ எல்லாரும் பார்ப்பாங்க.” அவள் பலகையில் மேலே இருந்த அட்டையின் கீழ் சிறிய கோடு இழுத்தாள். அதற்குப் பின் தமிழில் இரு சொற்கள் எழுதினாள்: “முதல் உரிமை.” கீழே இருந்த காலியான உதவி இருக்கை குறியீட்டைக் களவி போல் தோன்றாதவாறு தானே எடுத்து, தன் பெயருக்கு எதிரே உள்ள தலை மேசை இருக்கை எண்க்கு சொருகினாள். பின்னர் கீழ்ப்பகுதியில் இருந்த தனது பெயர் போலத் தோன்றக்கூடிய வெற்று குறிச்சொல் துண்டை எடுத்து மடித்து, பலகை ஓரத் தொங்கிய குப்பை பையில் போட்டாள்.

இப்போது சேதம் நேரடியாகக் காட்சியாயிருந்தது. கீழே தள்ளப்பட்ட அட்டை, மேலே உயர்த்தப்பட்ட பெயர், எண் மாறியது, ரேணுகாவின் கையைத் தடுத்த நிர்வாகி, திறந்த பாதை. ரேணுகா பேச முயன்றாள்; உதடு திறந்தது, ஆனால் எந்தச் சொலும் முழுமையாய் வரவில்லை. அவள் பின்னால் நின்றிருந்த பெரியப்பா அவளை நோக்காமல் பலகையை மட்டும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். சிவராமன் மூச்சை இழுத்து, “சேகர், தலை மேசை இருக்கை குறியீட்டை உள்ளே மாற்று,” என்றார். அந்த உத்தரவு ரேணுகாவைத் தாண்டிச் சென்றது.

வருண் அசையாமல் நின்றான். “நிலா,” என்றான் மட்டும்.

அவள் அவனை நோக்கித் திரும்பவில்லை. பலகை அருகே சாய்ந்து கிடந்த மெல்லிய பிளாஸ்டிக் மூடியைச் சீர்படுத்தி, பெயர் அட்டையின் மேல் ஒட்டினாள்; யாரும் மீண்டும் எளிதில் இழுக்க முடியாதபடி. அதன் கீழ் அச்சிடப்பட்டிருந்த வரிசை தெளிவாகத் தெரிந்தது: 3 – நிலா 5 – ரேணுகா குடும்பம் ஒதுக்கீடு மாற்றம்

பலகை சுவரில் செம்மையாக நிமிர்ந்து நின்றது. எண்கள் அப்படியே உறைந்தன.