எனக்காக தோண்டிய குழியில் அவனே விழுந்தான்

விக்னேஷ் தனது நீலக் கிறுக்குப் பேனாவால் குறி போட்ட கையளிப்பு பட்டியலை மேசையில் அறைந்து, “இந்தப் பாக்கெட் குறைவு இன்று உன் பெயர்ல தான் போகும், கயல்,” என்றான். சரக்கு ஏற்றும் வளாகத்தின் இரும்பு கதவு பாதி திறந்து இருந்தது; உள்ளே பாலேட்டுகள் வரிசை, வெளியே டெம்போ வண்டி காத்து நின்றது. கதவுக்கு அப்பால், கயலின் மாமா சண்முகம் இருமல் அடக்கிக்கொண்டு நின்றார். வீட்டில் மாலை நேரம் பார்க்க வரவிருக்கிறவர்கள் பற்றி காலைமேசையிலேயே பேச்சு நடந்துவிட்டு, அவளை வேலை முடிந்து நேராக வரச் சொல்லி அவர் இங்கே வந்திருந்தார். அதையே தெரிந்தவனாக விக்னேஷ் குரலை உயர்த்தினான். “சேவைத் துறையில வேலை பண்ணுறதுக்கு நினைவு வேணும். பொறுப்பு வேணும். இல்லனா வீட்டார்க்கும் தெரிஞ்சுக்கட்டும்.”

கயல் கையை நீட்டினாள். பட்டியலின் ஓரத்தில் பழைய பேனா அழுத்திய பள்ளம் இருந்தது; மேல் மூலையில் நேற்று இரவு அவள் மடித்து மீண்டும் திறந்த சம்பள ரசீது சுருண்டபடி அவள் பையில் இருந்து வெளியே நெளிந்தது. வாடகை வீட்டு முன்பணம், தம்பியின் கல்லூரி கட்டணம், மாமா எடுத்திருந்த தங்க நகை கடன்—அவள் தன் வாழ்வை எண்ணிக்கைகளாகவே கையாளக் கற்றவள். பட்டியலைப் பார்த்ததும் கண் ஒரு வரியில் நின்றது. பெறுபவர் குறியீடு, வெளியீட்டு நேரம், பொருள் எண்ணிக்கை—மூன்றும் ஒரே கைஎழுத்து. ஆனால் குறைவாக வட்டமிட்டிருந்த வரியின் அருகே விக்னேஷின் அதிகாரக் குறியீடு போட்டிருந்தது. அவன் அதை காட்டாமல், அவள் முகத்தையே பார்த்தான்.

“நீங்க முதல்ல உள்ளே போயி உட்காருங்க, மாமா,” என்று கயல் மெதுவாகச் சொன்னாள்.

“இல்ல,” என்று விக்னேஷ் உடனே கதவின் பாதியில் நின்று தடை செய்தான். “வெளியிலேயே இருக்கட்டும். இது வேலை விஷயம். ஆனா வீட்டில் பேச வேண்டிய விஷயமும் தான்.” அருகே டாலி தள்ளிக் கொண்டிருந்த முருகன் அண்ணா கண்களைத் தாழ்த்தினார். இரண்டு பேக்கிங் பெண்கள் கயலின் பக்கம் பார்க்காமல் லேபிள் ஒட்டினார்கள். விக்னேஷ் ரசித்தது அந்தத் தவிர்ப்பைத் தான். “இப்பவே மீள் எண்ணிக்கை. என் முன்னாடி. யாரும் உள்ளே வரக்கூடாது, யாரும் வெளியே போகக்கூடாது.”

கயல் கழுத்திலிருந்த நுழைவுச் சாவியை கழற்றி மேசை மீது வைத்தாள். தாமதமாகத் திருப்பித் தரப்பட்ட சாவி போல அது சிறுசத்தம் எழுப்பியது. விக்னேஷ் புருவம் சுருக்கியான்; அவள் கண்ணீர் விடுவாளென்று எதிர்பார்த்திருக்கலாம். ஆனால் அவள் கைகளைக் காலியாக்கினாள். “சரி,” என்றாள். “எண்ணுவோம்.”

அவன் இன்புறும் மெத்தனத்தோடு விதிகளைச் சொன்னான். ஒவ்வொரு பெட்டியும் திறக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு ஸ்கேன் சீட்டும் சரிபார்க்க வேண்டும். அவள் மட்டும் தொட வேண்டும். முருகன் அண்ணா டாலி நகர்க்கக் கூடாது. மாமா கதவுக்கு வெளியே காத்திருக்க வேண்டும். இந்தக் குறைவு நிரூபணமானால் இன்று அவளது மாற்றுப் பணிப்பகுதி நீக்கம், அடுத்த மாத நிரந்தர வாய்ப்பு போகும் என்றும் அவன் வெளிப்படையாகச் சொன்னான். கயல் சிரமப்பட்டு கீழே மண்டியிட்டு பெட்டிகளைத் திறக்கத் தொடங்கியபோது, மேலிருந்த தூசி அவள் கன்னத்தில் ஒட்டியது. அருகிலிருந்த சிறிய உயர்த்தி கதவின் மங்கலான உலோகத் தகட்டில் விரல் தடங்கள், பழைய துடைப்புக் கோடுகள் தெரிந்தன; அந்தச் சிதைந்த பிரதிபலிப்பில் அவள் தன் முகத்தை ஒரு கணம் பார்த்தாள்—பயமாக இல்லை, கட்டுப்பாட்டோடு.

மாமா வெளியே நின்றபடியே, “கயல், முடிஞ்சா வா. வீட்டில் ஆள் வரப்போகுது,” என்றார். அந்த ஒரு வாக்கியத்தையே விக்னேஷ் பிடித்தான். “ஆமாம், ஆள் வரப்போகுதாம். அதனாலதான் இப்ப தெரிஞ்சுக்கணும். வேலை சரியா செய்யறாளா இல்லையா.” சொற்களால் மட்டுமில்லை, இடத்தாலும் அவளை குறைத்தான்—அவளுக்கான பாதையைப் பல்லெட்டால் அடைத்துவிட்டு, தானோ திறந்த இடத்தில் நின்றான். வெளியே செல்ல அவன் தோளைக் கடக்கவேண்டும். உள்ளே நகர அவன் அனுமதி வேண்டும்.

முதல் ஆறு பெட்டிகளும் சரியாக இருந்தன. ஏழாவது பெட்டியில் அவன் குறைவு சொன்ன பொருள் இல்லை; ஆனால் அதற்குரிய ஸ்கேன் சீட்டு வேறொரு பாலேட்டில் சிக்கியிருந்தது. கயல் அதை எடுத்துக் காட்டினாள். விக்னேஷ் உடனே, “அதுவும் உன் தவறு. கலக்கிட்டே,” என்றான். முருகன் அண்ணா தலையெழுப்பினார். அதுவே முதல் சிறு திறப்பு. குறைவு நிரூபிக்கத் துடித்தவன், குறியீடு கலந்ததை ஏற்க வேண்டிய நிலைக்கு நழுவினான்.

அதை முடித்து விடலாம். ஒரு விளக்கம், ஒரு தாமதம், ஒரு நாளைக்குத் தள்ளல். ஆனால் விக்னேஷ் அங்கேயே நிற்கும் மனிதன் இல்லை. அவன் மாமா இன்னும் வெளியில் இருப்பதைப் பார்த்தான்; இன்னும் ஆழமாகக் குத்த விரும்பினான். “இப்படி சின்னச் சின்ன சீட்டு கலக்கம் எல்லாம் வேண்டாம்,” என்று கத்தி, மேசையில் இருந்த பட்டியலை மீண்டும் எடுத்தான். “பிடிச்சு நிற்குற ஒவ்வொரு பொருளும், ஹோல்ட் வைத்த ஒவ்வொரு பாக்கெட்டும், இந்தப் பட்டியல் படி முழுசா மீள் சரிபார்க்கணும். என் குறி போட்ட வரி படி. எல்லாத்தையும் இப்போதே. நான் சொல்றேன்னா சொல்றே.”

கயல் தலை தூக்கிப் பார்த்தாள். அது அவன் தானே தன் காலுக்குக் கயிறு போட்ட தருணம். ஹோல்ட் வைத்த பொருட்கள் தனியாகப் பின்வாசல் வலப்புற மேடையில் இருந்தன; அவற்றை முழுமையாகத் திறந்து மீள் சரிபார்க்கும் உரிமை அதிகாரக் குறியீடு போட்டவரின் பொறுப்பையும் இழுத்து வருவதை இங்குள்ள யாரும் அறிந்தவர்கள். விக்னேஷ் அறியாதவன் அல்ல. ஆனால் அவன் நம்பிக்கை வெறுப்பை விட பெரியது.

முருகன் அண்ணா உடனே அசைந்தார். “சார், ஹோல்ட் லைன் திறந்தா ரேவதி மேடம்—”

“நான் சொல்றேன்,” என்று விக்னேஷ் வெட்டினான். “என் கோடு இருக்கு. திறங்க.”

அந்தச் சொல் தான் கதவை அவன் மீது மூடிவிட்டது. கயல் வலப்புற மேடையில் இருந்த மஞ்சள் சீல் பெட்டியை எடுத்தாள். அதன் மேல் விக்னேஷ் கையொப்பக் குறியீடு, நேரம், காரணம். சீலைக் கிழித்தபோது உள்ளே இருக்க வேண்டிய ஆறு திருப்பிச் செலுத்தப்பட்ட கருவிகளில் ஐந்தே இருந்தன. ஆறாவது கருவிக்குப் பதிலாக வேறு அளவிலான குறைந்த மதிப்புள்ள பொருள் இருந்தது. பெட்டியின் உட்புறம் அடியில் ஒட்டியிருந்த திருப்புப் பதிவில் வெளியீட்டு அனுமதி விக்னேஷின் குறியீட்டோடு இணைந்திருந்தது. அவன் தானே முன் குறித்திருந்த குறைவு இப்போது அவன் அதிகாரக் கோட்டிலிருந்து வெளியே வந்த திருத்தமற்ற மாறுபாடாக மேசைமேல் படுத்திருந்தது.

ஒரு நொடிக்கு யாரும் அசையவில்லை. பிறகு குளிர்ந்த வேலை ஒழுங்கு ஒவ்வொன்றாகத் திரும்பியது. முருகன் அண்ணா பின்வாங்கி கைகளைப் பின்னால் போட்டார்; இப்போது அவர் உதவ முடியாது, சாட்சியாக மட்டுமே நிற்க முடியும். கதவுக்குப் புறம் நின்ற மாமா உள்ளே வராமல் இன்னும் நிமிர்ந்து நிற்க, அவன் கண்களில் கயலுக்காக இருந்த அவசரம் வேறொரு எடையாக மாறியது. விக்னேஷ் உடனே சிரிப்பைத் தேடினான். “யாராவது மாற்றியிருப்பாங்க. இது—”

“ஹோல்ட் சீல் இப்போ தான் உடைஞ்சது,” என்று கயல் சொன்னாள். அவள் குரல் உயரவில்லை. “நேரம் உங்க கோடு. காரணம் உங்க எழுத்து. முழு மீள் சரிபார்ப்பை உங்க ஆணையால்தான் திறந்தோம்.”

அதே நேரம் பின்புறத்தில் ரேவதி மேற்பார்வையாளர் வந்தார். தூரத்திலிருந்தே திறந்த சீல் பெட்டி, மேசையிலிருக்கும் பட்டியல், விக்னேஷின் முகம்—மூன்றையும் அளந்தார். “யாரு ஹோல்ட் லைன் திறக்க சொன்னது?”

“நான்,” என்றான் விக்னேஷ். வேறு வழி இல்லை. சொல் வெளியே வந்ததும், அதற்குச் சரக்கு எடை சேர்ந்தது.

ரேவதி மேசைக்கு வந்தார். பட்டியலை எடுத்தார். அந்தப் பட்டியலின் ஓரத்தில் விக்னேஷின் நீலக் குறிகள், குறைவு வட்டம், அதிகாரக் குறியீடு—all ஒரே பக்கத்தில். கயல் எதையும் விளக்கவில்லை. திறந்த பெட்டியிலிருந்து பொருளை எடுத்துப் பக்கத்தில் வைத்தாள். கிழிந்த சீலை வைத்தாள். திருப்புப் பதிவை நேராகச் சீர்செய்தாள். கண்ணாடி போன்ற பிளாஸ்டிக் கவசமுள்ள சின்ன மேசை விளக்கின் கீழ் எல்லாம் வாசிக்கும்படி இருந்தது.

“விடுவிப்பு உரிமை இங்கிருந்தே முடக்கம்,” என்றார் ரேவதி. “இந்தப் பொருள், இந்தப் பாதை, இந்தப் பட்டியல்—இப்போ நீங்க கையளிக்க முடியாது, விக்னேஷ்.” அவர் முருகன் அண்ணாவை நோக்கி, “லைன் நிறுத்து. பதிவு மேலே போகும் வரை எந்த வண்டியும் புறப்படக்கூடாது,” என்றார். உடனே வெளியே காத்திருந்த டெம்போ டிரைவர் எரிச்சலோடு க்ளட்ச் விட, வண்டி மெல்ல சத்தம் போட்டது; ஆனால் நகரவில்லை. செயலில் இருந்த கட்டுப்பாடு இடம் மாறியிருந்தது.

விக்னேஷ் இன்னும் கையை நீட்டிக் கதையைப் பிடிக்க முயன்றான். “ரேவதி மேடம், கயல் தான் காலை—”

“காலை என்ன?” என்று ரேவதி கேட்டார். கயலை அல்ல, பட்டியலைப் பார்த்தபடியே. “குறைவு வரி இவள்மேல் போட்டது நீங்க. ஹோல்ட் ரீசெக் உத்தரவு நீங்க. சீல் உடைப்பு உத்தரவு நீங்க. இப்போ வேற என்ன சொல்லப் போறீங்க?”

அவன் வாயில் வந்த வார்த்தைகள் தள்ளாடின. அந்தத் தள்ளாட்டத்தை யாரும் காப்பாற்ற முன்வரவில்லை. மாமா வெளியே இருந்து ஒரு அடியளவு பின்னால் சென்றார்; வெட்கப்பட்டபடி அல்ல, இப்போதிலிருந்து இந்த அவமானத்தில் தன் பங்கில்லை என்று கோடு இழுப்பது போல. கயல் இதுவரை சுமந்திருந்த சமூக பாரம் அங்கிருந்து சற்று ஒதுங்கி, அதே பாரம் விக்னேஷின் தோளில் ஏறியதைப் போலத் தெரிந்தது.

ரேவதி மேசையிலிருந்த குறிப்பு பதிவு பலகையை கயலின் பக்கம் நகர்த்தினார். “பதிவு செய்,” என்றார்.

கயல் உடனே விக்னேஷ் முன்னால் இருந்த பட்டியலை எடுத்தாள். அதில் அவன் போட்டிருந்த குறைவு வட்டம் இன்னும் சிவப்பாகத் தெரிந்தது, ஆனால் அர்த்தம் மாறியிருந்தது. அவள் அதை மெதுவாக அவன் முன் நழுவவிட்டாள். “உங்க அதிகாரக் குறியீட்டுக்குக் கீழே மீள் சரிபார்ப்பில் கண்ட மாறுபாடு,” என்றாள். “விடுவிப்பு உரிமை முடக்கம். தோல்விக் குறி போட்டுடுங்க.”

அவன் அசையவில்லை.

“இப்பவே,” என்றார் ரேவதி.

விக்னேஷின் விரல்கள் நடுங்கின. அவன் தன் நீலப் பேனாவை எடுத்தான்; பல ஆண்டுகளாகப் பயன்படுத்தியதால் பிடியில் மை கறை பதிந்திருந்தது. அந்தப் பேனா தான் ஆரம்பத்தில் மேசையை அறைந்தது. இப்போது அதே பேனா, அவன் குறித்திருந்த வரிக்குக் கீழே, ‘மீள் சரிபார்ப்பில் பொருள் முரண்பாடு—அதிகார கோடு முடக்கம்’ என்று கையெழுத்து போட வேண்டிய இடத்தில் மந்தமாக நகர்ந்தது. முதல் குறி விலகிப் போனது. இரண்டாவது குறி சரியாக அமர்ந்தது. ஒவ்வொரு குறியிலும் அவனது குரல் குறைந்தது. வெளியில் டெம்போ எஞ்சின் சத்தம் வெயிலில் வேகிய டின் கூரையைத் தட்டி திரும்பியது.

கயல் அவன் கையிலிருந்த பட்டியலை மீண்டும் எடுத்தாள். கீழே இன்னும் காலியாக இருந்த மூன்று பெட்டிகளில் அவள் ஒவ்வொன்றாகச் சின்னங்களை வைத்தாள்—கையளிப்பு நிறுத்தம், மேல்நிலை அனுப்பல், மாற்றுப் பொறுப்பு. கடைசியில், தன் நுழைவுச் சாவியை மேசையிலிருந்து எடுத்துக் கொண்டு சாவி வளையத்தைப் பலகையின் அருகே வைத்தாள்; இப்போது அதைத் திருப்பித் தருவதற்காக அல்ல, அந்தப் பாதையின் உரிமை யாரிடம் இருக்கிறது என்று குறிக்க. பிறகு திறந்திருந்த கையளிப்பு பட்டியலை சரக்கு வளாகச் சோதனை மேசையில் நேராகப் பரப்பிவிட்டு, அவன் போட்ட குறிகள் அவனுக்கே எதிராக மாறியிருக்கும் இடத்தில் இறுதி குறியை அமைதியாக இட்டாள்.