வாயில் பாஸ் கைமாறியதும் இருக்கைகள் மாறின

“காவியா பெயர் வைக்காதே, அடுத்த லிஸ்ட்ல பார்ப்போம்,” என்று ரேவதி அத்தை டெஸ்க் முன் இருந்த நீலப் புத்தகத்தைக் கையில் இழுத்துக் கொண்டபடியே சொன்னாள். காத்திருப்பு பெஞ்சின் மூலையில் இருந்த ஒரு வெற்று பிளாஸ்டிக் நாற்காலியையும் அவள் காலால் உள்ளே நெருத்திவிட்டாள். “நீங்க அங்க நின்னுக்கோ. முதல்ல என் பக்கம் பெரியவர்கள் போகணும்.”

மண்டபம் முன்பகுதி அந்த நேரம் மருத்துவமனை வெளிப்படை வரிசை மாதிரி இருந்தது. நிச்சயதார்த்த மேடைக்கு மேலே மலர், கீழே டோக்கன், பெயர், வண்டி, சாவி, கூப்பிடுதல். சென்னை வெயிலிலிருந்து வந்து நின்றவர்களுக்கு உள்ளே நிழல் itself ஒரு சலுகை. காவியா மெட்ரோவிலிருந்து இறங்கி நேராக வந்ததால் தோளில் இருந்த பை பட்டா வியர்வையால் ஒட்டிக்கொண்டது; சேவைத் துறையில் முழு ஷிப்ட் முடிந்து வந்த உடல் உறுதி இன்னும் கைகளில் இருந்தது. அந்த வண்டி முன்பதிவு அவள் சம்பளத்திலிருந்து முன்கூட்டியே செலுத்தியதுதான்; வீட்டில் அம்மா நகை கடன் கட்டிக் கொண்டிருந்தபோது “பெரியவர்கள் சிரமப்படக்கூடாது” என்று அவள் தானே எடுத்த சுமை. இப்போது அவளுக்கே பெஞ்சில் இடமில்லை.

ஜூனியர் டெஸ்க் பையன் கழுத்திலிருந்த சுருண்ட அடையாள கயிற்றை நேராகப் போட்டுக் கொண்டு பெயர்களைப் படித்தான். “முரளி சார் பக்கம்—நாலு சீட். ரேவதி மேடம் சொன்ன லிஸ்ட்.” அவன் பச்சை வட்ட டோக்கன்களை நாற்காலியில் அமர்ந்தவர்களிடம் வைத்தான்; காவியாவிடம் வந்தபோது கை நிறுத்தி மீண்டும் புத்தகத்தைப் பார்த்தான். ரேவதி அத்தை முகத்தை உயர்த்தவே வேண்டாம் என்ற மாதிரி, “அவங்களுக்கு இன்னும் வெயிட். வெளியே சைடு.” என்றாள். காவியாவின் அம்மா முன்னேறிப் பேச முயன்றார்; ரேவதி அத்தை சிரிப்புடன், “அக்கா, நிச்சயதார்த்த வீடு இது. ஒழுங்கு இருக்கணும். எல்லாரும் குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் போல நடக்க முடியாது,” என்று வெட்டினாள். அருகிலிருந்த இரண்டு மாமியார் முகம் திருப்பினார்கள்; நின்றுகொண்டிருப்பதே காவியாவுக்குச் சீட்டின்றி நின்ற குற்றம் போல மாறிவிட்டது.

முரளி படிக்கட்டின் நிழலில் இருந்து வந்தான். கழுத்து பட்டன் திறந்த சட்டை, கூட்டம் சமாளிக்கிற முகம். காவியாவை நின்றபடி பார்த்ததும் ஒரு கணம் இடைநிறுத்தம், பிறகு பழைய பயத்துக்கு உட்பட்டவன் மாதிரி ரேவதி அத்தையை நோக்கிப் போனான். “அத்தை, அந்த டிராவல்ஸ் வண்டி இன்னும் வரலையா?”

“வரும். ஆனா யார் ஏறணும்னு நான் பார்த்துக்கறேன்,” என்று அவள் டோக்கன்களை மறுபடியும் எண்ணினாள். “உன் சித்தப்பா, சித்தி, பாட்டி, இவங்க பக்கம் பையன்கள். பிறகு நேரம் இருந்தா பார்ப்போம்.”

“அது காவியா போட்ட புக்கிங்,” என்று முரளி மெதுவாக சொன்னான்.

“பணம் போட்டா உரிமை வராது. வீட்டு மரியாதை தெரிஞ்சிருக்கணும்,” என்று ரேவதி அத்தை புத்தகத்தில் இருந்த ஒரு பெயருக்கு மேல் கோடு போட்டாள். அடுத்த நொடி, காவியாவின் பெயர் இருந்த இடத்தில் அவள் பேனாவால் புள்ளி போட்டாள். அந்தச் சிறிய கருப்பு புள்ளி, பெஞ்சிலிருந்து எழுப்பப்பட்ட ஒருவரைப் போல எல்லோருக்கும் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

காவியா ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை. டெஸ்க் கண்ணாடி மேல் கிடந்த சிறிய வெள்ளை வாயில் அட்டையைப் பார்த்தாள். அதில் மண்டபத்தின் பெயரும், வண்டி நிறுத்தும் வழிக்கும் ஒதுக்கீடும் இருந்தது. காலையில் டிரைவர் அழைத்தபோது ரேவதி அத்தை “என்னோட கிட்ட வையுங்க” என்று சொல்லி அதை வாங்கி வைத்திருந்தாள். அட்டையை வாங்கித் திருப்பித் தரவேண்டிய நேரம் கடந்தும் அது அவளிடம் இருந்தது. அந்தத் தாமதமான திருப்பு கூடத் தட்டிக் கேட்க முடியாத அளவுக்கு எல்லாம் “மூத்தோர் முடிவு” என்று உட்கார்ந்திருந்தது.

“டோக்கன் மூணு, நாலு இங்கே,” என்று ரேவதி அத்தை கையை நீட்டினாள். பாட்டி, சித்தப்பா, இரண்டு குழந்தைகள் உடனே பெஞ்சில் முன்னேறினர். காவியாவின் அம்மா நின்ற இடத்துக்கு அருகே ஒரு பிளாஸ்டிக் நாற்காலி காலியானது; ரேவதி அத்தை கைப்பையில் இருந்த தண்ணீர் பாட்டிலை அதில் போட்டுவிட்டு, “இது ரிசர்வ்,” என்றாள். காத்திருப்பு வரிசையில் யார் அமர்கிறார்கள், யார் நிற்கிறார்கள் என்ற அளவிலேயே உறவு தரவரிசை எழுதப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது.

அந்த நேரம் வெளியிலிருந்து ஒரு பழக்கமுள்ள குரல் வந்தது. “காவியா மேடம்?” டிராவல்ஸ் டிரைவர் சாமி கதவு அருகே நின்றான். கையில் பதிவு சீட்டு, முகத்தில் குழப்பம். “மொத்தம் இரண்டு ரவுண்ட் தான் சொல்லியிருந்தீங்க. இப்ப லிஸ்ட் மாறிச்சு இருக்குனு டெஸ்க் சொல்லுது.”

ரேவதி அத்தை உடனே எழுந்து, “என்னோட கிட்ட பேசுங்க. வீட்டார் நான்,” என்றாள்.

சாமி அவளைப் பார்த்தான்; பிறகு காவியாவைத் தேடினான். “முன்பணம் அனுப்பின எண்ணே இந்த மேடம் எண்ணு. வண்டி நிறுத்தும் வாயில் அட்டையும் இவரோட பெயர்ல தான். காலை எடுத்துக்கிட்டவர் யாரு?”

டெஸ்க் பையன் தடுமாறினான். ரேவதி அத்தை அட்டையைப் பையில் இருந்து எடுத்தாள்; அது மடங்கி, மூலை சுருண்டு இருந்தது. “நான் எடுத்தேன். அதனால என்ன?”

காவியா அப்போது முன்னே வந்தாள். கையை நீட்டினாள். “அட்டையைத் தாருங்க.”

ரேவதி அத்தை இரண்டு கணம் பிடித்திருந்தாள். சுற்றி நின்றவர்கள் அசையாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். கையில் சுருண்ட அந்த அட்டை ஒரு காகிதம் இல்லை; யார் வழி திறக்கப்படுகிறார்கள், யார் காத்திருக்கிறார்கள் என்று முடிவு செய்யும் உரிமை. சாமி இன்னும் காவியாவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். “மேடம், உங்க வார்த்தைதான். யாரை first pick up?”

ரேவதி அத்தை சிரித்தாள், ஆனால் குரல் இறுகியது. “இது வீட்டு விஷயம். நீங்க டிரைவர், டிரைவ் பண்ணுங்க.”

“பணம் போட்டவர், booking வைத்தவர், gate slip பெயர்—அவர்தான் சொல்லணும்,” என்று சாமி நேராகச் சொன்னான்.

அந்தச் சொல் ஜூனியர் டெஸ்க் பையனுக்கும் போதியது. அவன் புத்தகத்தைத் திருப்பி, “அக்கா, original entry காவியா பெயர்ல தான் இருக்கு,” என்றான். அவன் புத்தகத்தை ரேவதி அத்தைப் பக்கம் அல்ல, காவியா பக்கம் சற்று நகர்த்தினான். அது பெரிய செயல் இல்லை; ஆனாலும் டெஸ்க் முகம் எந்தத் திசை திரும்புகிறது என்பது அந்த வரிசையில் உடனே படித்துக் கொள்ளப்படும் விஷயம்.

காவியா அட்டையை எடுத்துக் கொண்டாள். சுருண்ட மூலையை விரலால் நேர்த்தி செய்தாள். “முதல் ரவுண்ட் நான் சொல்ற லிஸ்ட்,” என்றாள். குரல் உயரவில்லை. “அம்மா. பெரியம்மா லட்சுமி. சுந்தர் மாமா. பாட்டி—என் பக்கம் இருக்கும் பாட்டி. அடுத்தது இரண்டாம் ரவுண்ட்.”

ரேவதி அத்தை நிமிர்ந்தாள். “அட, உன் பக்கம், என் பக்கம் என பிரிக்கிற அளவுக்கு வந்துட்டாயா? எல்லோரும் காத்திருக்கிறாங்க. இப்ப நீ இப்படி பண்ணா வெளியே என்ன தோற்றம்?”

காவியா அவளை நோக்கிப் பார்த்ததே இல்லை. சாமியிடம், “முன் இருக்கை யாருக்கும் வேண்டாம். பாட்டியை நடுவுல உட்காரவைக்குங்க. உள்ளே ஏறுறவர பெயர் நான் சொல்றேன்,” என்றாள். டெஸ்க் பையன் பச்சை டோக்கன்களை அவள் சொன்ன பெயர்களுக்கு மாற்றிக் கொடுத்தான். சில நொடிகள் முன்பு பெஞ்சில் அகன்றபடி இருந்தவர்கள் கையைப் பின்வாங்கினர்; காவியாவின் அம்மா உட்காரச் சொன்னபோது கூட அமரத் தயங்கினார். ஏனென்றால் ரேவதி அத்தை இன்னும் அங்கேயே நின்று கொண்டிருந்தாள்; அவள் அனுமதி இல்லாமல் அமர்வதே பழைய ஒழுங்கை மீறுவது.

“யாரும் எழுந்திராதீங்க,” என்று ரேவதி அத்தை உடனே கத்தினாள். “இது final இல்ல. முரளி, நீயாவது சொல்லு.”

முரளி அங்கே நின்றபடியே இருந்தான். அவன் முகத்தில் ஓர் அரைநேர தயக்கம் வந்தது; ஆனால் காவியா அதற்காக காத்திருக்கவில்லை. “சாமி அண்ணா,” என்றாள். “வாயில் சங்கிலி எங்க பக்கம் திறக்கணும்னு இங்கேயே சொல்லுங்க. ஒரு லிஸ்ட்தான் திறக்கணும் இல்லையா?”

அவள் கேட்ட கேள்வி காற்றில் வெட்டிய மாதிரி சென்றது. டிரைவர் திரும்பி பாதுகாப்பு காவலரை கையசைத்து அழைத்தான். “ஒரு வண்டிக்கு ஒரு opening. யாரோட லிஸ்ட் open பண்ண?” என்று சாமி மேசை, காவியா, ரேவதி அத்தை—மூன்றையும் பார்த்துக் கேட்டான்.

இப்போது ரேவதி அத்தை குரல் மென்மையாக்கினாள். “காவியா, இப்படி கூட்டம் முன்னாடி பிடிவாதம் பண்ணாதே. முதல்ல நம்ம பாட்டி, சித்தப்பா போகட்டும். உங்க அம்மாவும் அடுத்த ரவுண்ட்ல போகலாம். அவளுக்கு பிரச்னை இல்லை.” அவள் ‘உங்க அம்மா’ என்று சொன்ன விதமே எல்லோருக்கும் கேட்கப்பட்டது—இந்த வரிசையில் உரிமை யாருக்கு, உதவி யாருக்கு என்பதைப் பிரித்துக் காட்டும் விதம்.

காவியா புத்தகத்துக்கு அருகே சென்று தன் பெயர் மேல் போட்ட புள்ளியை அங்கிருந்த தண்ணீர் துளியால் விரலால் தேய்த்தாள். கருப்பு கறை பரவியது; பெயர் தெளிவாக மீண்டது. “Open பண்ணுங்க,” என்று சாமியிடம் சொன்னாள். “காவியா லிஸ்ட்.”

அவள் முதல் பெயரைச் சொன்னவுடனே டெஸ்க் பையன் கூப்பிட்டான். “அம்மாள் லட்சுமி… சுந்தர் மாமா… கமலா அம்மா…” காத்திருப்பு பெஞ்சில் இருந்தவர்கள் எழுந்து, தங்கள் பைகள், தாலி தட்டுகள், பரிசுப் பொட்டலங்களை எடுத்துக் கொண்டு சங்கிலி இருக்கும் பக்கம் நகர்ந்தார்கள். ரேவதி அத்தை முன் வைத்திருந்த தண்ணீர் பாட்டில் நாற்காலியிலிருந்து கீழே உருண்டது. அவள் அதை எடுக்க குனியும் நேரத்திற்குள் இரண்டு இருக்கைகள் நிரம்பி விட்டன.

“நிற்க!” என்று அவள் இன்னொரு முறை கத்தினாள். “அந்தப் பாட்டி முதல்ல என் பக்கம்—”

“பெயர் கூப்பிடப்பட்டவங்க மட்டும்,” என்று சாமி வண்டி கதவைத் திறந்தபடி வெட்டினான். பாதுகாப்பு காவலன் கையை சங்கிலிக்குப் போட்டிருந்தான்; இன்னும் உயர்த்தவில்லை. அவன் யாரை பார்த்து அசைக்க வேண்டும் என்று காத்திருந்தான். ஜூனியர் டெஸ்க் பையன் புத்தகத்தில் காவியா சொன்ன பெயர்களைச் சுற்றிவிட்டுக் கொண்டிருந்தான்; ரேவதி அத்தைப் பக்கம் அவனுடைய கண் திரும்பவே இல்லை.

பெஞ்சில் இருந்த மற்றவர்கள் உடனே தரப்பை மாற்றவில்லை; அதுதான் இந்தச் சூழலின் கொடுமை. யார் வெல்லப் போகிறார்கள் என்று புரிந்தும், தவறான பக்கம் நின்றதற்கான சாட்சி குறையட்டும் என்று பாதி எழுந்து, பாதி அமர்ந்தபடி இருந்தார்கள். காவியா இதையும் பார்த்தாள். அதனால்தான் அவள் அடுத்த முடிவை மென்மையாக்கவில்லை.

“இரண்டாம் ரவுண்டும் என் லிஸ்ட்தான்,” என்றாள். “இப்போ ஏறுறவங்க—அம்மா பக்கம். மண்டபத்துக்குள் வேலை பார்க்கிற இரண்டு பெண்களும் சேரட்டும். அவர்கள் காலைமுதல் ஓடுறாங்க.” சேலை முடிச்சை இடுப்பில் போட்டுக் கொண்டு மலர் கூடை தூக்கிக் கொண்டிருந்த இரண்டு வேலைப்பெண்கள் வியப்புடன் நின்றனர். “அக்கா, நாங்கவா?” என்றார்கள். காவியா தலைஅசைத்தாள். அந்தச் சிறிய இடமாற்றம் பெஞ்சில் இருந்த உறவினர்களுக்கு இன்னும் பெரிய அவமானமாக இருந்தது; அவர்களுக்கு கிடைக்கவேண்டிய இருக்கை, சம்பளம் வாங்கிப் பணியாற்றும் பெண்களுக்கு போகிறது.

ரேவதி அத்தை முகம் குலைந்தது. “நீ எல்லை மீறுறே.”

காவியா அவளிடம் திரும்பினாள். “என் பணத்தில போட்ட வண்டி. என் பெயர்ல வந்த வாயில் அட்டை. என் அம்மாவை வெளியில் நிக்க வைச்சபிறகு நான் எல்லை மட்டும் பார்த்து நிற்க மாட்டேன்.”

முரளி ஒரு அடி முன்னே வந்தான். “காவியா—”

அவள் கையை உயர்த்தி நிறுத்தினாள்; சண்டைக்காக இல்லை, வரிசைக்காக. “சாமி அண்ணா, கதவு மூடாதீங்க. இன்னும் இரண்டு பேர்.” பிறகு டெஸ்க் பையனிடம், “இரண்டாம் வண்டி வந்ததும் இதே லிஸ்ட். யாராவது மாற்ற சொல்லினா, என் கிட்ட கேளுங்க.”

அவன் உடனே “சரி அக்கா” என்றான். அந்த “அக்கா” ரேவதி அத்தை கேட்கும் தூரத்தில் விழுந்தது. சில நொடிகள் முன் “வெளியே சைடு” என்று நின்ற பெண்ணிடம் இப்போது மேசை மொழி மாறிவிட்டது.

முதலாவது வண்டி நிரம்பியது. உள்ளே அமர்ந்தவர்கள் ஜன்னல் கம்பியில் கைகளை வைத்துக் கொண்டார்கள். பெஞ்சில் இன்னும் ரேவதி அத்தைப் பக்கம் இருந்தவர்கள் ஒரு தடவை சங்கிலி, ஒரு தடவை டெஸ்க், ஒரு தடவை காவியா—இப்படி பார்வையை மாற்றினார்கள். அவர்களிடம் டோக்கன் இருந்தும், அழைப்பு இல்லை. ரேவதி அத்தை குரல் இந்த முறைக்கு கசங்கியது. “ஒரு சீட் குழந்தைக்காக—”

“பெயர் இல்ல,” என்றான் டெஸ்க் பையன், புத்தகத்தை மூடாமல்.

இரண்டாவது வண்டி உள்ளே திரும்பி வந்த சத்தம் கேட்டபோது சங்கிலி இன்னும் கீழேதான் இருந்தது. சாமி வண்டி ஓட்டுநர் கதவிலிருந்து குனிந்து, “மேடம், same list ah இல்ல next?” என்று கேட்டான். இப்போது பாதுகாப்பு காவலனும் யாரை நோக்கிப் பார்க்க வேண்டும் என்று தெரிந்து கொண்டிருந்தான்.

காவியா வாயில் அட்டையை இரு விரலுக்குள் பிடித்திருந்தாள். காலை முழுக்க வேறு கையில் இருந்ததால் சுருண்டிருந்த அதே அட்டை. அவள் அதை பாதுகாப்பு காவலனிடம் நீட்டினாள். “என் பக்கம் வண்டி. சங்கிலி தூக்குங்க.”

பிடிப்பிலிருந்து விடுபட்ட இரும்புச் சங்கிலி வளையம் ஒலி எழுப்பியது. எடுத்துச் செல்லும் பரிசுப் பெட்டிகளும், அமர்ந்த உடல்களின் சுமையுடன் வண்டி நகரும் பக்கம் இடைவெளி திறந்தது. மறுபுறம், பெஞ்ச் வரிசையருகே, ரேவதி அத்தை நின்ற பக்கம் சங்கிலி கீழேதான் இருந்தது.