பாஸ் சீட்டு கை மாறியதும் ஆசனம் மாறியது

“அங்கே நில்,” என்று சரவணன் மாமா கை நீட்டி காவியாவை பெஞ்ச் மூலையில் இருந்த பிளாஸ்டிக் நாற்காலி விளிம்பிலிருந்தே தள்ளினார். நீலக் கோப்பும் அனுமதி சீட்டும் அவன் கையில். காத்திருப்பு வரிசையில் இருந்த இரு பெண்கள் உடம்பைச் சுருக்கி அவருக்கே இடம் விட்டனர்; காவியா மட்டும் நின்றபடியே இருந்தாள். அவள் தோளில் தொங்கியிருந்த மடிப்புகள் பட்ட லேன்யார்டு சற்று வியர்வையில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது; காலை முதல் ஓடிய சேவைத் துறை வேலையின் சோர்வு முழங்காலில் கசங்கிக் கிடந்தது. ஆனாலும் இன்று இந்த சீட்டு இல்லையென்றால், இரண்டு மாதம் காத்திருந்த மருத்துவ நடைமுறை கைவிடும்.

சென்னையின் அந்த பெரிய கருத்தரிப்பு மருத்துவமனையில் எல்லாரும் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தனர். ரேணு அத்தை வாயைச் சுருக்கி, “மாமா சொல்றதை கேள். இவ்வளவு செலவு பண்ணுறவர் யார்?” என்று மெதுவாகச் சொன்னாள். மெதுவாகத்தான் சொன்னாள்; ஆனால் அருகிலிருந்தவர்கள் கேட்கும் அளவுக்கு. குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் பேச்சு முடிந்த உறவாக இருந்த ஜெகனுடன் காவியா வந்திருந்தாள். ஆனாலும் ஜெகன் சுவர்க்கருகில் நின்றபடி போனை மட்டும் பார்த்தான். தீர்மானம் செய்யும் கை யாருடையது என்று அவனுக்கே தெரியும்; பேசத் தயக்கம்.

“பெயர் அழைச்சா ரேணுவை எழுப்புங்க,” என்று சரவணன் மாமா கவுண்டர் கிளார்க்கிடம் சொன்னார். “கோப்பு என் கிட்டே இருக்கு. பணம் யார் கட்டினாங்கன்னு இங்கே எல்லாருக்கும் தெரியும்.” அதற்குள் ரேணு அத்தை நேராகக் காவியா நின்ற இடத்தை நோக்கி வந்து, “நீங்க கொஞ்சம் பின்னாடி நிக்கலாமே,” என்று கூறி பெஞ்சின் முன் காலைக் குத்தினாள். பெயர் வரிசை கூட இடமாற்றம் ஆகிற மாதிரி. காவியாவுக்கு நாற்காலி இல்லை; அவளுடைய வரிசை சீட்டு மட்டும் மாமாவின் விரல்களுக்கு நடுவே.

கிளார்க் முகம் உயர்த்திப் பார்த்தான். யாரைத் தவிர்க்கலாம், யாரை மகிழ்விக்கலாம் என்று கற்ற முகம். “முதன்மை ஒப்புதல் யாருடையது, சார்?”

“என் கணக்கிலிருந்து முன்பணம் போயிருக்கு. என் மருமகன் வீட்டுக் காரியம். கோப்பை அப்படியே வைத்திருங்க,” என்று மாமா சொன்னார். பின்னர் காவியாவை நோக்கி, “நீ வேலைக்குப் போகற மாதிரி வந்து இருக்கே. மருத்துவமனை வரிசையையும் வேலையிட கம்பனிப் பேட்ஜ் மாதிரி நினைக்காதே. இங்க வீட்டுப் பெரியவர் யார் என்று தெரியணும்.”

அது வெறும் குத்தல் இல்லை. இரண்டு மாதம் முன் காவியாவின் அம்மா சிகிச்சை கடன் தீர்க்க தங்கச் சங்கிலி கொடுத்தபோது, “நாளைக்கு திருப்பித் தர்றேன்” என்று சொல்லி சரவணன் மாமா எடுத்த வீட்டுச் சாவியும் இன்னும் திரும்பவில்லை. அந்த தாமதமான சாவி போல், அவளுடைய எல்லா உரிமையுமே எடுத்து வைத்தவர் மாதிரி அவன் உட்கார்ந்திருந்தான்.

காவியா கை நீட்டவில்லை. “கோப்பை எனக்கு தாருங்க,” என்றாள் மட்டும்.

“அதுக்கு நீயா உரிமையாளர்?” மாமா சிரித்தார். “மருத்துவர் உள்ளே அழைக்கும் நேரம் வந்ததும் யார் போகணும்னு நான் சொல்றேன். ஜெகனும் தெரிஞ்சுக்கட்டும். அடங்கி இருப்பவங்கதான் வீட்டுக்குள் வருவாங்க.”

அந்த வரிசையில் சற்று தள்ளி நின்றிருந்த ஒரு முதியவர் இருமலை நிறுத்தி அவளைப் பார்த்தார். பெஞ்சில் இருந்த ஒரு பெண் தன் பையில் இருந்த தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்துக் கொள்ள நினைத்து மீண்டும் வைத்தாள். பார்க்கத் தெரிந்தவங்க எல்லாருக்கும் இங்கே நடப்பது புரிந்தது: இருக்கை யாருக்கு, பெயர் யாருக்கு, உள்ளே செல்லும் வாய்ப்பு யாருக்கு.

காவியா அவன் சிரிப்பைத் தாண்டிப் போனை எடுத்தாள். அவள் குரல் உயரவில்லை. “சுகன்யா மேடம், நான் காவியா. ‘அமுதா லைவ்’ நேற்றிரவு பிரசாரத்துக்கான இறுதி கணக்கு உங்க மெயில் போயிருக்கும். முன்பணம் எங்க பணப்பையில் இருந்து இங்கே தடுத்து வச்சிருப்பது பற்றி இப்போவே உறுதி வேணும்.”

சரவணன் மாமாவின் புருவம் உடனே இழுத்தது. அவன் கை விரல்களில் இருந்த சீட்டு சற்று தளர்ந்தது. ரேணு அத்தை, “இப்போ இந்த நேரமா?” என்று சிணுங்கினாள்.

காவியா திரும்பிப் பார்க்கவே இல்லை. “ஆமாம் மேடம். நான் தனியாக பதிவு செய்த நடைமுறை. முன்பணம் இடைநிலைக் கணக்கிலிருந்து போயிருக்கு. உங்கள் அலுவலகம் இன்று காலை விடுவிப்பு அனுப்புவதாகச் சொன்னது. கவுண்டருக்கு நேரடியாகச் சொல்லுங்க.”

அந்தப் பெயர் கிளார்க்கு பரிச்சயம் இருந்தது. சுகன்யா இந்த மருத்துவமனையின் நிர்வாகத்துக்கு மின்வணிக ஒப்பந்தங்கள் கொண்டு வரும் முதலீட்டுக் குழுமத்தின் பிரதிநிதி. காவியா அவர்களுடைய இரவு நேர நேரலை விற்பனை முகமாக இருந்தாள்; முகத்தில் மிளிரும் பெண் இல்லை, விற்பனை மூடிவிடும் முன் கணக்கு கட்டி விடும் குரல். நேற்றிரவு பதினோரரை வரை அவள் நிற்க நின்று செய்த பிரசாரத்தில்தான் பெரிய தொகை உறுதியானது. அதன் சேமிப்பு கணக்கிலிருந்தே இந்த சிகிச்சை முன்பணம் செலுத்தப்பட்டிருந்தது. குடும்பத்தில் யாருக்கும் அந்த முழு எண் தெரியாது; தெரிந்தது அவள் மாத சம்பளம்தான்.

போனின் மறுபுறம் இருந்த குரலை கிளார்க் கேட்கும்படி காவியா அமைதியாகச் சொன்னாள். “ஆமாம், பதிவு எண் சொல்லுறேன்.” அவள் சொன்ன எண்களை கிளார்க் கணினியில் தட்டத் தொடங்கினான். சரவணன் மாமா உடனே முன் நழுவி, “அது எங்க வீட்டு விஷயம். போன் கொடுங்க,” என்றார்.

காவியா போனை அவனிடம் தரவில்லை. “நான் பதிவு செய்த பெயர் காவியா அமுதன். துணை ஒப்புதல் ஜெகன். நிதி விடுவிப்பு என் டிஜிட்டல் கையொப்பத்துக்கு கட்டுப்பட்டது,” என்றாள். ஒவ்வொரு சொல்லும் வரிசையில் இருக்கும் நாற்காலிகளைப் போலப் பதிந்து கொண்டது.

கிளார்க் திரையை நெருக்கமாகப் பார்த்தான். அவன் கையில் இருந்த நீலக் கோப்பை சரவணன் மாமாவிடமிருந்து கேட்காமல் நேராக இழுத்துக் கொண்டான். அனுமதி சீட்டையும் அவன் கைப்பிடியிலிருந்து எடுத்தான். “சார், முன்பணம் விடுவிப்பு இவங்க பெயர்ல இருக்கு. பழைய தற்காலிக பிடிப்பு மட்டும் உங்க எண் மூலம் போச்சு. இறுதி ஒப்புதல் அவங்கதான்,” என்றான்.

அந்தச் சிறிய அசைவு—கோப்பு மாமாவின் முழங்காலிலிருந்து எழுந்து கிளார்க்கு, அங்கிருந்து காவியாவின் அருகிலுள்ள கவுண்டர் தட்டில் வைக்கப்பட்டது—காத்திருப்பு வரிசையையே குலுக்கியது. இத்தனை நேரம் இடம் விட்டு உட்கார்ந்திருந்த பெண் சற்றே விலகி, “அக்கா, இங்க உட்காருங்க,” என்றாள். ரேணு அத்தை பாதி எழுந்தபடியே நின்று கொண்டாள்; அவளுக்காக வைத்திருந்த இடம் திரும்பக் காவியாவுக்கு நகர்ந்தது. பெயர் வரிசை மட்டும் இல்லை, உட்காரும் உரிமையும் மாறிவிட்டது.

சரவணன் மாமா உடனே குரலைக் கடினப்படுத்தினார். “அது கணக்கு விஷயம். வீட்டுல முடிவு வேற. ரேணு போறா. இந்தப் பெண் இப்போ கோபத்தில் பேசுறா.” அவன் கிளார்க்கை நோக்கி விரலைக் காட்டினார். “நீங்க பழைய பதிவு மாதிரி வைத்து விடுங்க.”

கிளார்க் இப்போது அவனைப் பார்க்கும் விதம் மாறியிருந்தது. “சார், பெயர் அழைப்பு மாற்ற முடியாது. உரிமைதாரர் ஒப்புதல்தான்.” அவர் மேசையின் ஓரத்தில் இருந்த வரிசை டோக்கனை எடுத்துப் காவியாவின் பக்கம் தள்ளினார். பிளாஸ்டிக் டோக்கன் மேசை மேல் உரசிக்கொண்டு அவள் முன் வந்து நின்றது.

அருகிலிருந்தவர்கள் உடலை மாற்றிக் கொண்டார்கள். முன்னால் கால்களை நீட்டி பெஞ்சை நிரப்பியிருந்தவர் கால்களைச் சுருக்கினார். ரேணு அத்தை நின்ற இடத்தில் இடமில்லை; சரவணன் மாமாவும் எழுந்தபடி தான். இத்தனை நேரம் காவியா நின்றிருந்த இடத்தில் இப்போது அவர் இருவரும் நின்றனர். பெயர் அழைக்கப்படும் கதவுக்கு அருகிலான இருக்கை காவியாவுக்கே திறந்தது.

“காவியா அமுதன்,” என்று உள்ளிருந்து பெயர் வந்தது.

அந்த அழைப்பில் ரேணு அத்தை இயல்பாக ஒரு அடியெடுத்து வைத்தாள்; ஆனால் கிளார்க் கையைத் தூக்கி நிறுத்தினான். “காவியா மேடம் மட்டும்.” ஜெகன் சுவரிலிருந்து சற்று நேர்ந்தான். சரவணன் மாமா உடனே, “ஜெகன், நீ சொல்லு. இது வீட்டுக்குப் பழி,” என்றார்.

ஜெகன் உதடுகளைத் திறந்து மூடினான். காவியா அவனைப் பார்க்கவே இல்லை. டோக்கன், கோப்பு, போன்—மூன்றையும் ஒரே கையிலெடுத்து எழுந்தாள். அவள் உட்கார்ந்திருந்த வெறும் சில நிமிடங்களே போதும்; அந்த இருக்கையின் உரிமை எப்படி வாசிக்கப்படுகிறதோ எல்லோருக்கும் தெரிந்துவிட்டது.

உள்ளே செல்லும் முன் கிளார்க், “இறுதி அனுமதி முத்திரை கவுண்டர்ல வாங்கணும்,” என்றான். சரவணன் மாமா உடனே அவன் பக்கம் வந்தார். “நான் வர்றேன். நான்தான் பெரியவர். நான் இல்லாம எதுவும் போகாது.”

“வெளியே காத்திருக்குங்க, சார்,” என்று கிளார்க் சொன்னான். இதற்கு முன் அவன் சொன்ன மரியாதைச் சாயல் இப்போது இல்லாமல் போயிருந்தது.

நடைமுறை அறை முன் உள்ள குறுகிய கவுண்டரில் மீண்டும் எல்லோரும் மாட்டிக்கொண்டார்கள். மருத்துவமனையின் குளிர் காற்றில் வெள்ளை விளக்குகள் அதிகமாகத் தெரிந்தன. காவியா கோப்பைத் திறந்து பக்கங்களைப் புரட்டினாள். அங்கே அவள் மின்னணு ஒப்புதலின் அச்சுப்பிரதி, முன்பண விடுவிப்பு சீட்டு, இறுதி அனுமதிப் பத்திரம். சரவணன் மாமா மூச்சு வாங்காமல் வந்தார். “காவியா, அடம்பிடிக்காதே. இவ்வளவு பேரு முன்னாடி என்னை இப்படிச் செய்யாதே. கோப்பு என்கிட்டே கொடு. நம்ம வீட்டுல பேசிக்கலாம்.”

அவள் அவனைப் பார்த்தாள். முதல் முறையாக நேராக. எந்தப் பதிலும் இல்லாமல்.

கிளார்க் இறுதி பத்திரத்தை எடுத்தான். “முதன்மை ஒப்புதல் யாருடையது என்று மீண்டும் உறுதி செய்யணும். ஏன்னா பழைய பிடிப்பும் புதிய விடுவிப்பும் இருக்கு.”

அந்தக் கேள்வியைச் சுற்றியே மாமா கடைசி முயற்சியைப் போட்டார். “என் அனுமதி இல்லாமல் போகக்கூடாது. நான் பணம் சுற்றிச்செலுத்தினவன். அவ சின்னப் பெண். நாளைக்கு மனசு மாறிடும். சார், நீங்க காத்திருங்க.”

காவியா தன் பையில் இருந்து சிறிய வெள்ளை உறையை எடுத்தாள். உள்ளே இருந்த வங்கி உறுதிப்பத்திரம் மற்றும் அடையாள நகலை மேசை மேல் நேராகச் சாய்த்தாள். பிறகு லேன்யார்டுக்குக் கீழே உள்ள அட்டைப் பையில் இருந்து மடிந்த கையொப்ப முத்திரை அட்டை எடுத்தாள். இரவு நேர பிரசாரங்களுக்கு அவள் பயன்படுத்தும் நிறுவனம் வழங்கிய ஒப்புதல் கருவி அது; இன்றைய விடுவிப்புக்கு முன்பே சுகன்யா அலுவலகம் மருத்துவமனைக்கு இணைத்திருந்தது.

“என் ஒப்புதல் நிற்கும்,” என்றாள் அவள். “பத்திரத்தை என் பெயரில் முடிச்சு விடுங்க.”

மாமா ஒரு அடியெடுத்து கவுண்டரைத் தாண்ட முயன்றார். காவலர் உடனே கையை வைத்தான். அந்த ஒரு தடுப்பு போதும்; இத்தனை நேரம் வரிசையைக் கட்டுப்படுத்தியவர் திடீரென்று வரம்புக்கு அப்பால் நின்ற மனிதர் மாதிரி தெரிந்தார். “காவியா, ஒரு நிமிஷம். ரேணுவுக்காகவாவது—”

“இல்லை,” என்றாள் அவள். மெதுவாகத்தான். ஆனால் இடைவெளி இல்லாமல்.

கிளார்க் பத்திரத்தைத் திருப்பி, குறிக்கப்பட்ட வரியில் அவள் கையெழுத்து போட்ட இடத்துக்கு முத்திரைத் தட்டை இழுத்தான். சிவப்பு மை குச்சி நனைந்து இருந்தது. “அனுமதி உறுதி,” என்று அவன் சொன்னபடி முத்திரையை அழுத்தினான். சத்தம் சிறியது; ஆனாலும் அங்கே இருந்த எல்லாரும் அதை கேட்டார்கள். சரவணன் மாமா கவுண்டருக்கு அப்பால், பெஞ்ச் வரியைத் தாண்ட முடியாமல் நின்றார்.

காவியா முத்திரையிட்ட பத்திரத்தை தன் பக்கம் இழுத்து, “அடுத்த நடைமுறைக்கான அணுகல் என் கணக்கில்தான் தொடரும். வெளிப்புற ஒப்புதல் எதுவும் சேர்க்காதீங்க,” என்று சொல்லி இரண்டாம் வரியிலும் கையெழுத்திட்டாள். கவுண்டரில் இருந்த அனுமதி முத்திரையின் ஈர மை கருமையாகக் கெட்டியாகி, உலரத் தொடங்கியது.