எனக்கான ஏசல் அவளையே இழுத்தது

“யாழினி, மேலே போகாதே. அந்தப் பக்கம் உனக்கு இல்லை. இங்க நில்.”

படிக்கட்டு திருப்பத்தின் நெருக்கமான தளத்தில் நிர்மலா அத்தை கையை நேராக நீட்டி வழியை அடைத்தாள். கருப்பு காஃபர் டேப்பை தரையில் குறுக்கு ஒட்டி, “மாப்பிள்ளை வீட்டார், மூத்தவர்கள், மேலாண்மை—இந்த வழி,” என்று அம்பு போல காட்டினாள். பிறகு யாழினியை தலை முதல் கால் வரை ஒரு பார்வை பார்த்து, “நீ கீழே பதிவு புத்தகம் பிடிச்சுக்கோ. எல்லாரும் உள்ளே போன பிறகு பார்க்கலாம்,” என்றாள்.

மெட்ரோ அட்டையின் ஓரம் kulinthu போனது யாழினியின் விரல்களில் மடிந்தது. காலையிலேயே அலுவலகத்திலிருந்து நேராக வந்ததால் அவள் குர்த்தா தோளில் நீண்ட பணி நேரத்தின் சுருக்கு படிந்திருந்தது. இது சாதாரண நிகழ்ச்சி அல்ல; சேவைத் துறை அலுவலகம் நடத்தும் வாடிக்கையாளர் நிச்சயதார்த்த ஏற்பாடு, ஆனால் இரு குடும்பங்களுக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் வகையில் அவளும் அரவிந்தும் சேர்ந்து உழைத்த வேலை. மேல்தள வரவேற்பை வடிவமைத்தது அவள். ஆனாலும், படிக்கட்டில் நிறுத்தப்பட்டவள் அவள்தான்.

“அத்தை, மேலே மலர் பட்டியல்—”

“நான் சொல்றத கேள்,” நிர்மலா அத்தை இடைமறித்தாள். அருகே ஏறிக்கொண்டிருந்த அரவிந்தின் பெரியம்மா உடனே வேகத்தை குறைத்தாள். கீழே பிளாஸ்டிக் நாற்காலி மூலையில் காத்திருந்த சின்னப்பா எழுந்து பார்த்தார். எல்லோருக்கும் கேட்கும்படி நிர்மலா அத்தை குரல் உயர்த்தினாள். “வேலைக்காரி மாதிரி வேலை பார்த்தா போதும். யார் எங்கே நிற்கணும்னு நான் தெரிஞ்சுக்கறேன்.”

அதே நொடி முதல் சிறிய கீறு ஏற்பட்டது. மேலே போக முயன்ற கேட்டரிங் பையன் டேப்பை கவனிக்காமல் பாதம் வைத்தான்; டேப் பாதியாக உருண்டு அவன் செருப்பில் ஒட்டியது. அவன் திடுக்கிட்டு பின்வாங்க, கையில் இருந்த தண்ணீர் கேன் சாய்ந்து நிர்மலா அத்தையின் சேலையோரம் நனைத்தது. “அக்கா, தரை ஒட்டியிருக்கு!” என்று அவன் நடுங்கிக் கூறினான். பார்த்திருந்த மூத்தவர் ஒருவர் புருவம் சுருக்கினார். ஒரு கணம் நிர்மலா அத்தை குனிந்து டேப்பை மீண்டும் அழுத்தி ஒட்ட வேண்டிய நிலை வந்தது. யாழினி எதுவும் சொல்லவில்லை. பதிவு புத்தகத்தையும் விருந்தினர் குறிப்பு கோப்பையும் அவள் ஏற்றுக் கொண்டாள்.

மேல்தளத்துக்குச் செல்லும் ஒவ்வொருவரின் பெயரையும் நிர்மலா அத்தை சொன்னபடியே யாழினி எழுத வேண்டி வந்தது. “முதலில் மணமகள் மாமா குடும்பம். பிறகு ஆலயத்திலிருந்து வந்த ஐயர். பிறகு மேலாளர்கள். நீ கீழே நின்று பட்டியல் சரி பார்,” என்று அவள் பணித்தாள். பதிவு புத்தகம் ஒரு கையில், வெள்ளி தட்டில் வைக்க வேண்டிய அச்சு உறைமூடிகள் இன்னொரு கையில். யாழினி படிக்கட்டு அடிப்பகுதியில் நிற்க, பிறர் எல்லோரும் மேலே வடிகட்டப்பட்டார்கள்.

“இதை நல்லா செய். பெரியவர்கள் பார்க்கறாங்க,” நிர்மலா அத்தை கூர்மையாகச் சொன்னாள். “குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் என்பதாலே எல்லாரும் ஒரே இடம் கிடைக்காது. மரியாதை வேற.”

அந்தச் சொல் குத்தியது. மரியாதை. கடந்த வாழ்க்கையிலும் இதே சொல்லைத் தாங்கியே அவள் எத்தனை கதவுகளுக்கு வெளியே நின்றிருந்தாள். தவறான நேரத்தில் விளக்கம் கொடுத்து, சரியான நேரத்தில் ஆதாரம் காட்டாததால் இழந்த வேலை, இழந்த உறவு, இழந்த முகம்—அனைத்தும் திடீரென்று நரம்பில் மீண்டும் ஏறின. இந்த முறை அவள் வாதிக்கவில்லை. யார் என்ன சொன்னார்கள், யார் எதை ஒட்டினார்கள், யார் யாரை நிறுத்தினார்கள்—அதையே மட்டும் மனத்தில் தெளிவாக அடுக்கினாள்.

மேலே இருந்து மலர்காரன் இறங்க முயன்றான்; கீழே இருந்து ஒளிப்படக் குழு டிரைப்பாட் சுமந்து ஏறத் தொடங்கியது. நடுத்தள திருப்பம் ஒரே நெரிசல். நிர்மலா அத்தை தன் ஒட்டிய டேப்பை காப்பாற்றிக் கொண்டு, “ஒரே வரிசை! ஒரே வரிசை!” என்று கையை விரித்தபடி நின்றாள். அதற்குள் மேலிருந்து வரவேற்பு பலகை கொண்டு வந்த இரண்டு பையன்கள் திருப்பத்தில் சிக்கிக் கொண்டனர். பலகையின் மூலை சுவரில் அடித்தது. கீழே ஏறிக் கொண்டிருந்த ஐயரின் துணை பையன் பக்கத்துக்கு ஒதுங்க முடியாமல் “அம்மா, வழி—” என்றான்.

நிர்மலா அத்தை தானே வைத்த தடுப்பில் தானே மாட்டிக்கொண்டாள். மேலே இருந்தவர்கள் இறங்க முடியவில்லை; கீழே இருந்தவர்கள் ஏற முடியவில்லை; அவள் கையைச் சுருக்க முடியாதபடி பலகையும் தட்டுகளும் மத்தியில் பிசைந்து நின்றன. ஒரு நொடி யாழினி பதிவு புத்தகத்தை மார்போடு அணைத்தபடி பார்த்தாள். இது போதும்; வழி திரும்பத் தெரியும். ஆனால் நிர்மலா அத்தை பின்வாங்கவில்லை.

மாறாக அவள் மேலும் கடினமான முகத்துடன் போனை எடுத்தாள். “இது எல்லாம் கலக்கம் ஆகுது,” என்று சொன்னபடி, சத்தமாக ஒலி பதிவைத் திறந்தாள். “கேளுங்க எல்லாரும். மேல்தள இறுதிச் சோதனை முடியும் வரை யாழினி மேலே வரக்கூடாது. அவள் கீழ்தளப் பதிவிலேயே நிற்கணும். இதை யாரும் மாற்றாதீங்க.” என்று தெளிவாக பதிவு செய்து, ஒரே மூச்சில் குழு உரையாடலுக்கும் அனுப்பிவிட்டாள். சற்று விலகியிருந்த அரவிந்த் முகம் இறுகியது; ஆனாலும் அவர் குடும்பத்தாரின் நடுவே சிக்கிக் கொண்டிருந்தான். நிர்மலா அத்தை அந்தப் பதிவு அனுப்பியவுடன், “இதோ. இப்போ யாருக்கும் குழப்பம் இல்லை,” என்று சொன்னாள்.

யாழினி அவளைப் பார்த்தாள். “பதிவு யாருக்குப் போச்சு?”

“மேற்பார்வை குழுவுக்கும். இப்போ அதிகாரமா இருக்கட்டும்.”

அதே நேரத்தில் படிக்கட்டு தளத்தின் மின்விளக்கின் ஒரேமாதிரி ஓசை காது நிரப்பியது. மேலிருந்து முரளி மேற்பார்வையாளர் வேகமாக இறங்கினார்; கழுத்தில் அடையாள அட்டை ஆடியது, கையில் அச்சடித்த வழிச்சீட்டு. அவர் முகம் வியர்வை பிடித்திருந்தது. “யார் கீழே நிறுத்தினாங்க யாழினியை?” என்று நேராகக் கேட்டார்.

நிர்மலா அத்தை உடனே திரும்பி, “நான். மேலே கட்டுப்பாடு வேணும். crowd flow—”

“தமிழ்ல சொல்லுங்க,” முரளி கடித்தார். “வேலை ஓட்டம் யார் கைக்குள்ள இருக்கு?”

“நான் குடும்பம் பக்கம் பார்த்துக்கறேன். மேலே மூத்தவர்கள்—”

“அதான் பிரச்சனை.” அவர் போனைத் திறந்து வந்த குரல் பதிவை ஒருமுறை முழக்கமிட்டார். படிக்கட்டு தளத்தில் நிர்மலா அத்தையின் குரல் தெளிவாக ஒலித்தது: ‘யாழினி மேலே வரக்கூடாது… யாரும் மாற்றாதீங்க.’ முரளி பதிவு முடியும் முன்பே கண் தூக்காமல் சொன்னார், “இது யார் அதிகாரம் கேட்டுப் போட்ட உத்தரவு?”

நிர்மலா அத்தை வாயைத் திறந்தாள். “நான் ஏற்பாடு—”

“ஏற்பாடு செய்யறதுக்கும் பணியோட்டம் முட்டறதுக்கும் வித்தியாசம் இருக்கு.” அவர் கையில் இருந்த அச்சு வழிச்சீட்டை மடித்து நிர்மலா அத்தைக்கு நீட்டினார். “நீங்களே அனுப்பின பதிவு சாட்சி. யாழினி மேலே வரக்கூடாதுன்னு பாதை முடிச்சிருக்கீங்க. சரி. இனிமேல் அந்த வழி உங்களுக்கு தான் மூடல். நீங்க இந்தத் தளத்திலிருந்து அசையாதீங்க. மேலே போகிற எல்லா பொருளும், பெயர் உறுதிப்பாடும், வரவேற்பு ஒழுங்கும் யாழினி கைக்குச் செல்கிறது.”

அவர் திரும்பி யாழினியை நோக்கினார். “பதிவு புத்தகத்த கொடுங்க.” அவள் கொடுத்தாள். ஒரு விரைவான அசைவில் அவர் அதை மீண்டும் அவளது கைகளிலேயே தள்ளி வைத்தார்; ஆனால் இப்போது அது சுமை இல்லை, அதிகாரம். “மேலே போங்க. முதலில் மேடைப் பெயர் பலகை இடம் மாற்றுங்க. பிறகு வரவேற்பு பட்டியல் நீங்க சொல்லுங்க. இந்தப் படிக்கட்டு இப்போ உங்க ஓட்டம். யாரும் தடுக்கக் கூடாது.”

ஒரே கணத்தில் வரிசை மாறியது. கீழே காத்திருந்த ஒளிப்படக்காரன் தன் டிரைப்பாட் தூக்கி யாழினிக்காக ஓரமாக நின்றான். ஐயரின் துணைப்பையன் தட்டைப் மார்போடு பிடித்து பின்னுக்கு இறங்கினான். மேல் தளத்திலிருந்து பலகை சுமந்தவர்கள், “அக்கா, நீங்க முதல்ல போங்க,” என்று சுவரை ஒட்டி இடம் தந்தார்கள். நிர்மலா அத்தை விலக முயன்றாள்; ஆனால் அவள் தானே குறுக்கே ஒட்டிய டேப்பும், கையில் சிக்கிய வழிச்சீட்டும், மேல்-கீழ் எதிரே மோதும் கூட்டமும் அவளை திருப்பத்தின் நரம்பிலேயே கட்டிவைத்தது.

“முரளி, ஒரு நிமிஷம்,” அவள் சுருக்கமாகக் கேட்டாள். குரல் இப்போது கெஞ்சலை ஒட்டி இறங்கியிருந்தது. “நான் மேலே பெரியவர்களை—”

“பதிவு இருக்கு,” அவர் அமைதியாகச் சொன்னார். “மாற்றாதீங்கன்னு நீங்களே அனுப்பினீங்க. நாங்க மாற்ற மாட்டோம். நீங்க இங்கத்தான்.”

அந்த வார்த்தை உடலாக மாறியது. மேலே செல்ல வேண்டிய மலர்தட்டு அவள்முன் உயர்ந்து சென்றது. கீழே இறங்க வேண்டிய இனிப்புப் பெட்டிகள் அவளைக் சுற்றி வழி கேட்டன. யாரும் அவள் கட்டளை பார்க்கவில்லை; எல்லோரும் முரளியின் கைசைகே பார்த்தார்கள். யாழினி தன் செருப்பின் முனையை டேப்பின் ஓரத்துக்கு அப்பால் வைத்து மேலே ஏறத் தொடங்கினாள். நிர்மலா அத்தையின் சேலைப் பல்லு பலகையின் மூலையில் ஒட்டிக் கிழியாமல் இழுத்துக் கொண்டிருந்தது. முகத்தில் இருந்த கட்டுப்பாட்டு பளபளப்பு சுருண்டு, உதடு மட்டும் தண்ணீர் குடிக்காமல் உலர்ந்தது.

மேல் தள நுழைவில் அரவிந்த் நின்றிருந்தான்; அவன் எதுவும் பேசவில்லை. பேசத் தேவையில்லை. குடும்ப மூத்தவர்கள் பெயர் உறுதிப்படுத்த யாரை நோக்கிப் பார்த்தார்கள் என்றால், இப்போது யாழினியைத்தான். அவள் பதிவு புத்தகத்தைத் திறந்து, “மணமகள் மாமா குடும்பம் முதலில். ஐயர் அடுத்தவர். புகைப்படக் குழு வலப்பக்கம். மலர் பலகை மேடைக்குப் பின்னால்,” என்று குறுகிய உத்தரவுகள் சொன்னாள். கைகள் வேகமாக இயங்கின. கீழே தங்க வைக்கப்பட்டிருந்த ஒவ்வொரு பொருளும் மேலே சரியான இடம் அடைந்தது.

திருப்பத்தின் கீழே இன்னும் மாட்டிக் கொண்டிருந்த நிர்மலா அத்தை மீண்டும் கையை உயர்த்தினாள். “அந்த வெள்ளி தட்டு—”

யாழினி ஒரு கணம் மட்டும் கீழே பார்த்தாள். பிறகு முரளியிடம், மிக அமைதியாக, “அந்தத் தட்டை கீழ் வழியிலேயே அனுப்புங்க. மேலே இப்போ வரிசை நிறுத்தாதீங்க,” என்றாள்.

அந்த ஒரு சொல்லே இறுதி உத்தரவு ஆனது. முரளி உடனே கீழே இருந்த பையனை காட்டி, “கீழ்ச் சுற்றுப்பாதை. இங்க வேகமா நகர்க்க,” என்றார். வெள்ளி தட்டு நிர்மலா அத்தையைத் தாண்டாமல் பக்கவழியாக எடுத்துச் செல்லப்பட்டது. அவளது கையில் இருந்த அச்சு வழிச்சீட்டு மடிந்து வியர்வையில் நெகிழ்ந்தது. படிக்கட்டு மூலையின் தரையில் அவள் ஒட்டியிருந்த கருப்பு காஃபர் டேப், பல செருப்புகளின் உராய்வில் ஓரம் தூக்கி, முடிந்த பாதையின் வளைவில் மெதுவாகச் சுருண்டு மீளத் தொடங்கியது.