தவறான பெண் கீழே நின்றாள்

“அக்கா, இங்க இல்லை… பக்க வாசல் வழியா போங்க,” என்று மஞ்சள் பட்டுப் புதைச்ச சரடைக் கயிற்றை மார்புக்கு முன் நீட்டி நின்ற பணியாள் காவேரியை நின்ற இடத்திலேயே வெட்டினான்.

மண்டபம் முழுக்க நாதஸ்வரம் குத்திக் கொண்டிருந்தது. மல்லிகை, நெய், சாம்பார், சூடான விளக்கெண்ணெய்—அனைத்தும் கலந்து ஒரு திருமண மணம். வாசல் மேசையின் நுனியில் அரைமடக்கிப் பலமுறை திறந்து பார்த்த ரசீது, இரண்டு பூப்பின்கள், ஒரு பழைய பேனா கிடந்தன. அந்தப் பேனாவின் நீல மை கறை காவேரியின் விரலிலும் இருந்தது; காலையிலிருந்து பரிசு உறையில் பெயர் எழுதித் திரிந்த கறை. சேவைத் துறையில் இரவுப் பணி முடித்து நேராக வந்த உடல் இன்னும் நேராக நின்றாலும், தோள்களில் சோர்வு மடிப்பு பதிந்திருந்தது.

“ஏன்?” என்றாள் அவள். குரல் மெலிதல்ல. குளிர்ந்தது.

“முக்கிய வரவேற்பு வரிசை மணமகள் பக்கம் உறவுகள், ஸ்பெஷல் விருந்தினர்கள்… உங்களுக்கு அங்கே சீட் இல்லைன்னு சொல்லிருக்காங்க.”

அந்த “சொல்லிருக்காங்க” எவன் வாயிலிருந்தும் வந்ததல்ல. முன்னால், பூமாலை தட்டுடன் நின்ற வித்யா அத்தை தலையை ஓரமாகக் குனித்து அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். முகத்தில் அன்பு போல ஒட்டியிருந்தது; கண்களில் கதவு பூட்டு.

காவேரி கைப்பையில் இருந்த உறையை எடுத்துப் வரவேற்பு மேசை நுனியில் வைத்தாள். “அப்படியா? இதை யாரிடம் கொடுக்கணுமோ அவர்களுக்கே கொடுங்க. நான் யாரோ போல உள்ளே நுழைய மாட்டேன்.” என்று சொல்லி, கயிற்றைத் தொடாமல் ஓரமாக ஒரு அடிப் பின்சென்றாள்.

அதுதான் வித்யா அத்தைக்கு எதிர்பாராத முதல் அடி. “அட, குணம் காட்டாதே,” என்று உடனே சிரிப்பை விரித்துக்கொண்டு அவள் வந்தாள். “சின்ன குழப்பம்டா. நீயும் தெரிஞ்சுக்கணும் இல்லையா? வீட்டில் நடந்ததைத் தாண்டி இப்படி நேரா முக்கிய வாசல்ல வந்தா பெரியவர்களுக்குப் பார்க்க எப்படியிருக்கும்?”

அரை வளையமாக நின்றிருந்த மாமிகள் கண்களை உயர்த்தினார்கள். ஓரத்தில் மலர் மாலைகள் தூக்கியிருந்த இரண்டு பையன்கள் கை நின்று பார்த்தார்கள். சென்னையின் பெரிய மண்டப வளாகம்தான்; ஆனாலும் இப்படி கதவிலே யாரை நிறுத்தினார்கள் என்ற செய்தி மின்சாரம்போல ஓடும்.

காவேரி வித்யா அத்தையின் கையைப் பார்த்தாள். வரவேற்பு தட்டைப் பிடித்த அந்தக் கை ஒருகாலத்தில் தன் வீட்டில் டீக் கோப்பையைப் பிடித்து, “இந்தப் பெண்ணை நம்ம வீட்டுக்குள்ள கொண்டு வந்தா வீடு நிமிரும்,” என்று சொன்னதே. இப்போ அதே கை கயிற்றுக்கு மறுபக்கம்.

“வீட்டில் நடந்தது?” காவேரி கேட்டாள். “மணமகன் மாறியது? வார்த்தை மாறியது? இல்லையேல், முடிவு எடுத்தவங்க முகம் மட்டும் மாறியது?”

வித்யா அத்தையின் கன்னத்தில் சிரிப்பு மெல்ல மங்கியது. “இது கல்யாண வீடு. குரல் குறைச்சு பேசு.”

அந்த சமயத்தில்தான் மேல்நிலையிலிருந்து வாகனங்களின் ஒலி, சிரிப்பு, புகைப்படக்காரன் ஒளிச்சுடர். அர்ஜுன் வந்தான். அவனுடன் நித்யா—இப்போது எல்லோரும் அழைத்து முன்னிலைப்படுத்தும் பெண்—மஞ்சள் காஞ்சிபுரம் சேலையில் மின்னினாள். வித்யா அத்தை பறந்துபோய்ச் சென்றாள். “வாங்கம்மா, வாங்க! நேரம் ஆகுது,” என்று நித்யாவை கையைத் தொட்டு இழுத்து, முக்கிய வரவேற்பு பாதையைத் திறக்கச் சொன்னாள். கயிறு உடனே தூக்கப்பட்டது. மணிமாறன் மாமா கீழே இறங்கி நித்யாவுக்கு ஆரத்தி தட்டு காட்டினார். “முதல்ல இவளை மேலே கூட்டிக்கோங்க,” என்றார். காவேரி அங்கேயே நிற்கச் சொல்லப்பட்ட பெண்ணாக, விளக்குத்தூண் நிழலில் தள்ளப்பட்டாள்.

நித்யாவின் பார்வை ஓரமாய் வந்து காவேரியைத் தொட்டது. வருத்தம் போல இருந்தது; ஆனால் முன்னே சென்ற கால் பின்னோக்கி வரவில்லை. “அக்கா…” என்று தொடங்கினாள். வித்யா அத்தை அவள் கைமுட்டியை நெரித்தாள். “இப்போ மேல போ.”

காவேரி சிரிக்கவில்லை. அழவும் இல்லை. அவள் கைப்பையின் உள்ளே இருந்த பழைய சாவித் தொகுப்பை விரலால் தொட்டாள். அர்ஜுனின் வீட்டுச் சாவி. நிச்சயதார்த்தம் நடந்த நாளிலிருந்து அவள் வைத்திருந்தது. குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் உறவு என்று சொன்னது அந்தச் சாவிதான்; எந்த வார்த்தையையும் விட வெளிப்படையான சாட்சி. இன்று அந்தச் சாவி ஒரு கறைப்பட்ட நினைவு மாதிரி பையின் அடியில் இருந்தது.

அர்ஜுன் இரண்டு படிகள் தள்ளி நின்று, “காவேரி, தயவு செய்து சண்டை போடாதே. பாட்டி உடம்பு சரியில்லை. இப்போ எதுவும் பேசாதே. ரெண்டு மணி நேரம் ஓரமா இரு. பிறகு நான் பேசுறேன்,” என்றான். அவன் குரலில் அதிகாரம் இல்லை; பயம் இருந்தது. இருந்தும் உத்தரவு போலவே சொன்னான்.

காவேரி சாவியை எடுத்துக் கைமீது வைத்தாள். “உன் வீட்டுச் சாவி. ஓரமா நிற்கச் சொல்ல உனக்கு இது தைரியம் கொடுத்திருந்தா, அதைத் திருப்பி எடுத்துக்கோ.” அவள் அவன் சட்டை மடிப்புக்குள் சாவியை சொருகினாள். அருகில் இருந்த ஒருத்தி வாயடைத்தாள். அங்கேயே நின்றிருந்த பணியாள் கயிற்றை பிடித்த கை தளர்ந்தது. இது கதவிலேயே நடந்த சிறியப் பிளவு; எல்லோரும் பார்த்த பிளவு.

அந்தப் பிளவுக்குள் இன்னொருவர் நுழைந்தார். கருநிற கோட்டு, வெள்ளை வேஷ்டி, தோளில் மஞ்சள் கரைப்பட்ட அங்கவஸ்திரம்—மண்டப வரவேற்பு மேலாளர் அல்ல; மண்டப உரிமையாளர் குடும்பத்திலிருந்த ராகவன் ஐயா. படிக்கட்டு வழி இறங்கி வந்த அவர் நேராக வித்யா அத்தை முன் நின்றார். “மணிமாறன் சார் எங்கே? திருவொற்றியூர் குழுமத்திலிருந்து வந்த முக்கிய விருந்தினருக்கு வரவேற்பு யார்?”

வித்யா அத்தை உடனே நித்யாவை நோக்கிக் கையை நீட்டினாள். “இவங்கதான்—”

“இல்லை,” என்றார் ராகவன் ஐயா, காகிதப் பட்டியலை மடித்து விரித்தபடி. “காலை கோயிலில் நான் பார்த்தேன். வெளி ஏற்பாடெல்லாம் பார்த்தது காவேரி மாதவி. பூஜை நேரம் மாறியதும், உணவு எண்ணிக்கை உயர்ந்ததும், நமக்கு காப்பாற்றிக் கொடுத்தது இவர்தான். மணமகள் பக்கம் பெரியவர்கள், ‘அவளை வந்தவுடன் நேரா மேலே அழைச்சு வாங்க’ன்னு சொல்லி வச்சிருக்காங்க.”

வித்யா அத்தை ஒரு கணம் காகிதத்தைப் பிடிக்க முயன்றாள். “அது… வேறு காவேரி இருக்கும்.”

“சென்னை மெட்ரோ முடங்கி விருந்தினர் சிக்கினப்போ யாரு தனியா வண்டி ஏற்பாடு பண்ணி கொண்டு வந்தாங்கன்னு நான் தெரிஞ்சுக்காமல் பட்டியல் வைக்க மாட்டேன்,” என்றார் அவர். பிறகு அவர் உடலை முழுவதுமாகத் திருப்பினார். அந்தத் திருப்புதான் நடுவே கதை வெட்டிய இடம். இத்தனை நேரமும் நித்யா பக்கம் இருந்த அவரது தோள், கண், கை—அனைத்தும் காவேரி பக்கம் மாறின. “காவேரி அம்மா, இங்க வாங்க,” என்றார். கயிற்றைத் தூக்கிய பணியாளனை கைகாட்டி ஒதுக்கச் செய்தார். அவர் தன் உடலைக் காவேரிக்கும் கூட்டத்துக்கும் நடுவே ஒரு மென்மையான கவசம்போல வைத்து, முக்கிய பாதையை அவளுக்காகத் திறந்தார்.

அந்த பாதை திறக்கும்போது, இருபுறமும் நின்றவர்கள் தாமாகவே ஒரு அடிப் பின்னோக்கி நகர்ந்தார்கள். இது யாரோ பெயர் சொல்லித் தரும் மரியாதை இல்லை; உடல் வழி வெட்டித் தரும் மரியாதை. நித்யாவை முன்னேற்றி வந்த புகைப்படக்காரன் தன் ஒளியைத் திருப்ப வேண்டிய நிலை. மணிமாறன் மாமா மேலிருந்து “யாரு?” என்று குனிந்து பார்த்தபோது, மேலே கொண்டுபோகப்படும் முகம் வேறாக இருந்தது.

வித்யா அத்தை உடனே பின் வாங்கவில்லை. அதுதான் அவளது பழக்கம். கதவு மூடும்போது மற்றொரு சாளரத்தைத் திறப்பது. “அட, அதுக்குத்தான் சொல்லலையா,” என்று பற்களை காட்டி அருகே வந்து மெல்லச் சொன்னாள். “மேலே பெரிய மேடையில் இல்ல. பக்கத்தில் ஒரு நல்ல சீட் வைக்கிறேன். மணமகள் அறைக்குப் பக்கமா. நீ தேவையில்லாம எல்லோருக்கும் முன் விஷயம் பெருசாக்காதே.”

கீழ்த்தரமான சலுகை. இதுவரை தள்ளியவளை இப்போது ஓர இருக்கையால் வாங்கிக் கொள்ள முயற்சி.

காவேரி அவளைப் பார்த்துக் கொண்டே நின்றாள். “நான் உட்கார இடம் கேட்டு வரலை.”

அர்ஜுன் விரைவாக வந்து, குரலைத் தாழ்த்தி, “காவேரி, ப்ளீஸ். நீ வந்ததைக் கண்டு எல்லாரும் ஏற்கனவே—”

“என் வந்ததை மறைக்க வேண்டிய அவசியம் உனக்கு இருந்தது,” என்றாள் அவள். “எனக்கு இல்லை.”

மணிமாறன் மாமா இப்போது கீழே இறங்கிவிட்டார். வயது, பருமன், வெள்ளைச் சட்டை—all அந்த இடத்தில் இன்னும் எடையை உருவாக்கின. “என்ன நடக்குது இங்கே?” என்றார். கேள்வி வித்யா அத்தைக்கே இருந்தாலும், கண்ணோட்டம் ராகவன் ஐயாவை அளந்தது. இப்போது யார் யாரை வழிநடத்தப் போகிறார்கள் என்பதைப் பார்த்து முடிவு செய்ய நினைக்கும் கண்.

ராகவன் ஐயா சுருக்கமாகச் சொன்னார். “மாப்பிள்ளை பக்கம் மரியாதை பட்டியலில் பெயர் இருக்கிறவரை கீழே நிறுத்தி வச்சிருக்காங்க. மேலே வரவேற்பு படிக்கட்டு முன்னுரிமை மாற்றணும். தாமதமாச்சு.”

“யாருக்குப் பெயர்?” மணிமாறன் மாமா கேட்டார்.

“காவேரி மாதவி,” என்று தெளிவாகச் சொன்னார் அவர். அதே நேரத்தில், படிக்கட்டு அடிவாரத்தில் இரு பக்கமாக நின்றிருந்த சிறுவர்களிடம் கைகாட்டினார். அவர்கள் கையில் இருந்த இரண்டு பெயர்ப்பலகைகள்—‘மாப்பிள்ளை நெருங்கிய உறவினர்’, ‘மணமகள் சிறப்பு வரிசை’—அவற்றில் முதல் பலகையை எடுத்துப் படிக்கட்டின் வலப்பக்க உயர்ந்த நிலைப்பகுதிக்குக் கொண்டு சென்றார்கள். ராகவன் ஐயா இரண்டாவது பலகையை நித்யா நின்றிருந்த பக்கத்தின் கீழே மாற்றச் சொன்னார்.

வித்யா அத்தையின் முகத்தில் முதல் திறந்த சேதம் அப்போது தெரிந்தது. “ஐயா, இது நம்ம வீட்டுக் காரியம். பலகை எங்கே வைக்கணும்னு—”

“வீட்டுக் காரியம்தான்,” என்றார் ராகவன் ஐயா, ஆனால் குரல் மண்டபம் முழுக்க கேட்கும் அளவுக்கு உயர்ந்தது. “அதனால்தான் வாசலில் அவமானம் ஆகக் கூடாது. மணிமாறன் சார், தங்கள் பக்கம் அறிவிப்பு வேண்டுமா?”

அந்த கேள்வி நேரடியாகச் சாட்டையடி. அறிவிப்பு செய்ய வேண்டிய நிலை வந்தால், இதுவரை யார் யாரைத் தாழ்த்தி வைத்தார்கள் என்பதும் ஓசையுடன் வெளியேறும். மணிமாறன் மாமாவின் மேல் உதடு இறுக்கமாயிற்று. அவர் கூட்டத்தைக் கண்டார்; பாட்டி நாற்காலியில் இருந்து இங்கே நோக்கிக் கொண்டிருந்தாள்; இரண்டு பெரிய மாமிகள் ஏற்கனவே ஒன்றோடொன்று கிசுகிசுத்துக் கொண்டிருந்தனர்; சாப்பாட்டு பகுதியிலிருந்து வந்த பரிமாறுபவன் கூட தட்டுடன் நின்று விட்டான். இப்போது மறைக்க முடியாத நேரம்.

காவேரி ஒரு படி முன்னேறினாள். அவள்தான் கடைசி அசைவைக் கையில் எடுக்க வேண்டிய நேரம் என்று அவளுக்குத் தெளிவு. “மணிமாறன் மாமா,” என்றாள், குரல் சீராக. “என்னை யாரோ போல பக்க வாசலில் நிறுத்தினது போதும். இப்போ நான் மேலே வரவேற்பு வரிசையில் வரணும்னு மட்டும் இல்ல. என்ன பெயர் எங்கே வாசிக்கப்படணுமோ அங்கேயே வாசிக்கணும். என் இடத்தை மறைச்சு வைக்காதீங்க.”

ஒரு கணம் மாமாவின் பார்வை அவள்மேல் நின்றது. பழைய நிச்சயதார்த்த நாளில் அவளை மேடைக்கு அழைத்த அதே மனிதர். இன்று அவருக்கு எடுக்கும் முடிவு எல்லோருக்கும் படிக்கட்டு உயரத்தில் தெரியும். அவர் திரும்பி பணியாளரை அழைத்தார். “மைக் வேண்டாம். இங்கேயே சொல்லுறேன்.” பின்னர் தன் குரலை உயர்த்தினார். “முதல்ல காவேரி மாதவியை மேலே அழைச்சு வாங்க. மாப்பிள்ளை பக்க முக்கிய வரவேற்பு வரிசை வலப்பக்கம் திறக்கட்டும். பிறகு மற்றவர்கள்.”

அந்த ஒரு வரியிலே வரிசை வெட்டிப் போட்டது. மேலே செல்லப் போன நித்யா தன்னடக்கம் இழக்காமல் நின்றாலும், அவளை வழிநடத்த இருந்த இரு பெண்கள் திடுக்கிட்டு கைகளைப் பிறழ்த்தினர். பணியாள் உடனே கயிற்றை முற்றாகத் திறந்து, “அம்மா, இந்த வழி,” என்று காவேரி பக்கம் திரும்பினான். புகைப்படக்காரன் தன் நிலையை மாற்றிக் கொள்ள ஓடினான். படிக்கட்டின் மேல் வைக்கப்பட்ட பெயர்ப்பலகை இப்போது விளக்கொளியில் தெளிவாக இருந்தது. வாசிக்க முடியாத அளவுக்கு சிறிய எழுத்து இல்லை. ‘மாப்பிள்ளை நெருங்கிய உறவினர்’ என்று துல்லியமாக நின்றது; அதன் கீழே காவேரிக்காக இடம் விடப்பட்டது.

வித்யா அத்தை இறுதி முயற்சியாக காவேரியின் மணிக்கட்டைத் தொட்டாள். “நீ இப்படி மேலே போனா எல்லாம் முற்றிலுமாகிப் போயிடும். குறைந்தது நித்யாவை முன்னாடி விடு.”

காவேரி அவள் கையைத் தன் கையிலிருந்து அகற்றினாள். மெதுவாக. எல்லோரும் பார்க்கும் வேகத்தில். “முற்றிலுமாக வேண்டியது ஏற்கனவே முற்றிலுமாகி முடிஞ்சு போச்சு. அதை நான் கீழே நின்னு காப்பாத்த மாட்டேன்.”

அர்ஜுன் வாயைத் திறந்தான்; ஆனால் வார்த்தை வரவில்லை. அவன் சட்டை மடிப்புக்குள் இன்னும் அவள் திணித்த சாவி பளிச்செனத் தெரிந்தது. அந்தச் சிறு இரும்பு துண்டு கூட அவனுக்குச் சுமையாகி இருந்தது.

ராகவன் ஐயா படிக்கட்டின் முதல் நிலைப்பகுதியில் நின்று கை நீட்டினார்; காவேரி அந்தக் கையைப் பிடிக்கவில்லை. அவள் தானாகவே ஏறினாள். முதல் படி, இரண்டாம் படி. அவள் சேலையின் பல்லு பின்னால் ஒரு முறை காற்றில் எழுந்து இறங்கியது. மூன்றாம் படியில் நின்று, வலப்பக்க உயர்ந்த நிலைப்பகுதியில் வைக்கப்பட்ட பெயர்ப்பலகையை நேராக்கினாள். அதன் பக்கத்தில் தொங்கிக் காத்திருந்த மஞ்சள் வரவேற்பு அங்கவஸ்திரத்தை எடுத்துக் கொண்டு தன் தோள்மேல் சீராகப் போட்டாள்—உரிமையாளர் பக்கம் விருந்தினரை வழி நடத்துபவருக்கான அடையாளத் துணி.

“இப்போ திறங்க,” என்றாள் காவேரி.

படிக்கட்டு நிலைப்பகுதியில் அவள் தோள்மேல் மஞ்சள் அங்கவஸ்திரத்தின் விளிம்பு அசைவிழந்து நின்றது; பெயர்ப்பலகை அவள் பக்கம் வாசிக்கும்படி நேராக இருந்தது.