அவர்கள் விட்ட தடம் திரும்பி வந்தது

வாசலில் நின்ற புரோகிதரின் அருகே இருந்த வரவேற்பு பதிவேட்டைப் ரமேஷ் மாமா தன் விரலால் தட்டினார். “இவள் பெயர் வேண்டாம். ‘யாழினி—உதவி’ன்னு போடு,” என்றார். குங்குமம் தடவிய பேனா அவரது கையிலிருந்து பதிவேட்டுக்குச் சாய்ந்தபோது, யாழினி கையிலிருந்த சாவித் தொகுப்பு சற்றே ஒலித்தது. காலை முதலாக ஓடி வேலை செய்ததால் தோளில் சுருண்டு கிடந்த அவள் அடையாள அட்டையின் கயிறு மடிப்புகள் பிடித்துத் தேய்ந்திருந்தது. உள்ளே நிச்சயதார்த்தத்துக்கான நாற்காலிகள் வரிசையாகப் போடப்பட்டிருந்தன; ஆனால் அவளுக்கு இருக்கை இல்லை. மூன்று வருடம் இந்த வீட்டுக் கணக்குகளும் மருத்துவ கோப்புகளும் அவள் கையில்தான் ஓடியன. பெயர் வரும் இடத்தில்தான் அவள் காணாமலாக்கப்பட்டாள்.

“உதவியா?” என்று அவள் கேட்டது மெதுவாகத்தான். ஆனால் புரோகிதர் எழுதாமல் நின்றார்.

“என்ன பெரிய விஷயம்? லதா அத்தை வீட்டுப் பக்கம் இருந்த பையன் வீட்டார் வர்றாங்க. எதுக்கு குழப்பம்?” ரமேஷ் மாமா சிரித்தார். அந்தச் சிரிப்பில் உளறல் இல்லை; பழகிய உரிமை மட்டும் இருந்தது. “கவின் பெயர் பக்கத்துல நித்யா. அதுக்கப்புறம் பெரியவர்கள். நீ சமையலறை பக்கம் பாரு.”

கவின், படிக்கட்டின் நிழலில் நின்றவன், அவளை ஒருமுறை பார்த்து மீண்டும் கண்களைத் தாழ்த்திக் கொண்டான். குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் அளவுக்கு அவர்களுக்குள் இருந்த நெருக்கத்தை இந்த வீடு எப்போதும் பாதி வார்த்தையில்தான் ஏற்றுக் கொண்டது; இன்று அதை முழுக்க அழிக்கப் போகிற முகத்தோடு எல்லோரும் நகர்ந்துகொண்டிருந்தார்கள்.

யாழினி பதிவேட்டைக் கையில் இழுத்துக் கொண்டாள். “எழுதுறதுக்கு முன்னாடி, பழைய பதிவை பாருங்க,” என்றாள். எதிர்பார்க்காத குளிர் அவள் குரலில் இருந்தது. டீ வைத்த ஸ்டீல் கிண்ணம் அருகிலிருந்த மேசையில் ஆறி மேல் மெல்லிய தோல் பிடித்திருந்தது; அதன் வட்டம் கண்ணாடிப் பலகையில் பச்சையாகப் பட்டிருந்தது. அந்த வட்டம் போலவே அவள் இங்கே இருந்த தடயங்களும் அழியாமல் இருந்திருக்கலாம் என முதல் முறையாக அவளுக்கு தோன்றியது.

“எந்த பதிவு?” ரமேஷ் மாமா கண்களைச் சுருக்கினார்.

“அம்மா மருத்துவமனைலிருந்து வந்த நாளிலிருந்து இந்த வீட்டுக்குள்ள யார் யாரை என்ன பெயர்லே ஏற்றுக்கிட்டீங்கன்னு வைக்கப்பட்ட பதிவுகள். விருந்தினர் புத்தகம் மட்டும் இல்ல. அலமாரியில இருக்கு.”

லதா அத்தை உடனே இடையில் வந்தாள். “இப்ப இதெல்லாம் வேண்டாம்மா. மக்கள் வந்துட்டாங்க.”

“நான் சமையலறை போயிடுறேன்,” என்று சொல்ல வேண்டிய நேரம் அது. அதற்குப் பதிலாக அவள் நேராக நடந்து ஹாலின் ஓர அலமாரியைத் திறந்தாள். காலையிலிருந்து ஓடிய உடல் முடிவில் வந்த சுமையைப் போல முழங்காலில் சிறு இறுக்கம் இருந்தாலும் கை நடுக்கவில்லை. சாவி அவளிடமே இருந்தது; இந்த வீட்டில் அனைத்தையும் திறந்த கைகள் மட்டும், பெயரைத் திறக்க அனுமதி பெறவில்லையே.

மேலிருந்த பழைய பழுப்பு கோப்பை அவள் எடுத்தபோது, தூசி அவள் விரல்களில் ஒட்டியது. உள்ளே காகிதங்கள், மருந்து ரசீதுகள், பழைய வருகைப் பதிவு, கோயில் காணிக்கை நோட்டுப் புத்தகம்—அனைத்தும் கலந்திருந்தன. புரோகிதரும், கவினும், வாசலில் நின்ற இரண்டு அண்ணிகளும் அதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். யாழினி வேகமாகப் புரட்டினாள். பின்னால் ரமேஷ் மாமாவின் குரல் கடிந்தது. “அதை வச்சுடு. இது வீட்டு விஷயம்.”

“நானும் இவ்வீட்டுல வேலை பார்த்தவள்தானே,” என்று அவள் சொன்னாள். “வேலைக்கு காகிதம் வேணும்.”

அந்தக் கோப்பின் நடுவே ஒரு சுருண்ட அட்டை கிடைத்தது. மேலே மருத்துவமனை வெளியீட்டு பதிவு. தேதி தெளிவாக இருந்தது. நோயாளி: மீனாட்சி. பராமரிப்பாளர் பெயர் எழுதப்பட்ட இடத்தில் கையெழுத்து மங்கியிருந்தது; ஆனால் கீழே வரவேற்பு மேசை முத்திரைக்குப் பக்கத்தில் இருந்த நகல் வரியில் எழுத்து தெளிவாக இருந்தது—“யாழினி மீனாட்சி.” அவள் மூச்சு ஒரு துளி தடைபட்டது. மீனாட்சியின் மகள் என்றே எழுதப்பட்ட அந்த வடிவம் இந்த வீட்டில் அவள் ஒருபோதும் கேளாதது.

ரமேஷ் மாமா உடனே கையை நீட்டினார். “அது discharge register. எதையும் எப்படியும் எழுதிருப்பாங்க. மருத்துவமனை கும்பல்.”

ஆனா புரோகிதர் தன் பேனாவை இறக்கவில்லை. கவின் முன்னே ஒரு அடி வந்தான். லதா அத்தை முகத்தைச் சீர்செய்ய முயன்றாள்; உதட்டோரம் தடவிய லிப்ஸ்டிக் கோடு சற்றே அசைந்தது. யாழினி அந்த அட்டையை மடிக்கவில்லை. “தவறா எழுதியிருந்தா ஏன் திருத்தல?” என்றாள்.

இது முழு உண்மை இல்லை என்பதை அவள் அறிந்திருந்தாள். ஆனாலும் இது ஒரு விளிம்பு. காகிதம் தன்னை எதிர்த்து பேச மறுத்துவிட்ட முதல் கணம் அது.

அவர்களின் பார்வை அவள் கையிலிருந்த அட்டையில் நின்றபடி இருந்தது. யாழினி பழைய கோப்பை முழுதாக எடுத்துக் கொண்டு பக்கவாசல் வழியாக வெளியேறினாள். யாரும் உடனே தடுத்திருக்கலாம்; ஆனால் தடுக்கவில்லை. அப்படி தடுக்காத அந்தச் சிறு இடைவெளிதான் அவளுக்கு வேண்டியது. வெளியில் வழியோர மின்விளக்கின் மெல்லிய ஒலி மதிய வெப்பத்திலும் கேட்டது. மெட்ரோ பாதைத் தூண்கள் அப்பால் நீண்டிருந்த சென்னைச் சாலையில் வண்டிச் சத்தம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

அவள் நேராக அப்பார்ட்மென்ட் மேல்தளத்தில் காலியாக இருந்த சிறிய அறைக்குப் போனாள். ஒருகாலத்தில் மீனாட்சி இருந்த அறை. இப்போது பழைய பெட்டிகள், பயன்படுத்தாத பூஜைப் பலகை, உடைந்த மின்விசிறி. சன்னலருகில் வைத்திருந்த ஸ்டூலில் ஒரு காலியான டீ கப்; அதில் பழைய வட்டச் சாயம். அந்த அறை மட்டும் இந்த வீட்டின் சத்தத்திலிருந்து விலகி தனியாக மூச்சு விட்டது.

பெட்டிகளைத் திறந்தபோது பழைய கடிதங்கள், மருத்துவத் தேர்வு அட்டைகள், ஊழியர் சேமிப்பு புத்தகம், புகைப்படங்கள்—அனைத்தும் அவள் விரல்களைக் கீறின. சோர்வால் முதுகு வலித்தது; சேவைத் துறையில் இரவு பணி முடித்து காலை இங்கே ஓடிய உடல் இந்தச் சோதனைக்கு தயார் இல்லை. ஆனாலும் தேடுவதை நிறுத்த முடியவில்லை. மீனாட்சியின் பெயரில் இருந்த வங்கி புத்தகத்துக்குள் மஞ்சள் பட்ட கவர் ஒன்று சிக்கியது. அதின் மேல் பழைய மாவட்ட நீதிமன்ற நோட்டரி முத்திரை.

அதைத் திறந்தபோது முதலில் கிடைத்தது சான்று நகல் அல்ல; பிறப்பு பதிவு விண்ணப்பம். பெயர்: குழந்தை—யாழினி. தாய்—மீனாட்சி. தந்தை இடம் வெறுமை. ஆனால் கீழே “பிறப்பைப் பதிவு செய்ய தாமதமாக சமர்ப்பிக்கப்பட்டது; குடும்ப காரணத்தால் காவலரின் பெயர் சேர்க்கப்பட்டது” என்ற குறிப்புடன் வேறு கையெழுத்து. காவலர் பெயர்—ரமேஷ். அதன் கீழே இன்னொரு இலை. தேதி இன்னும் பழையது. ஊராட்சி அலுவலகத்திலிருந்து பிறப்பு அறிவிப்பு முதற் பதிவு: “மீனாட்சியின் பெண் குழந்தை.” காவலர் கையெழுத்து இல்லை. அந்த இரண்டு காகிதங்களுக்கு நடுவில்தான் ஏதோ செய்திருக்கிறார்கள்.

அவள் கண்கள் வெப்பமடைந்தன. கதவின் வெளியே காலடி. கவின்.

“யாழி,” என்று அவன் மெதுவாக அழைத்தான். பல மாதங்களாக அந்தச் சுருக்கப் பெயரை அவன் அவள்முன் சொல்லவில்லை. “கீழே ரொம்ப மோசமா போகுது. மாமா புரோகிதரைக் கொண்டு பெயர் எழுதச் சொல்றார்.”

அவள் காகிதங்களை அவனிடம் காட்டவில்லை. “நீ எதை நம்புற?” என்று கேட்டாள்.

கவின் கதவு விலகாமல் நின்றான். “நான் நீ சொல்லுறதை நம்புறேன். ஆனா இப்ப—”

“இப்ப தான்,” அவள் நிறுத்தினாள். “இன்னும் ஐந்து நிமிஷம் ஆயிற்றுன்னா, இந்த வீட்டில நான் ‘உதவி’யா எழுதப்படுவேன். நீ அமைதியா நிக்கிறதுக்கு உனக்கு உரிமை இருக்கு. எனக்கு இல்லை.”

அவன் முகம் வாடியது. அவள் கையில் இருந்த மஞ்சள் கவரில் இருந்து ஒரு சின்ன ரசீது வழுந்தது. கவின் அதை எடுத்து பார்த்தவுடன் புருவம் நெருங்கின. அது சென்னை மண்டலப் பதிவகம் கொடுத்த பெறுபத்திரம்; இருபத்து இரண்டு வருடம் பழைய தேதி, விண்ணப்ப எண், மீனாட்சி கையொப்பம். “பெயர் திருத்தம் நிலுவை” என்று சிவப்பு மைலே குறிப்பு. கோப்பு எடுத்துப் போய் முடிக்கப்படாமல் விட்ட வேலை. யாரோ நிறுத்திவிட்ட வேலை.

“இது…” என்று அவன் தொடங்கினான்.

“இதைத் தெரிஞ்சும் மாமா தடுத்திருக்கலாம். இல்ல தெரியாம தடுத்திருக்கலாம். ஆனா தடுத்தது நிச்சயம்.” அவள் கவரை மீண்டும் அடைத்தாள். “கீழே யாருக்காவது நித்யா உட்காரணும்னா உட்காரட்டும். பதிவுல நான் எதுனு இப்போடான் முடியும்.”

அந்தச் சமயத்தில் கீழே இருந்து லதா அத்தை கூப்பிட்ட குரல் வந்தது. “கவின்! மாப்பிள்ளை பக்கம் வந்துட்டாங்க. சீக்கிரம் வா.” அந்த அழைப்பில் அவசரம் மட்டுமில்லை; முடிவெடுக்கப்பட்ட ஓசை இருந்தது.

கீழே இறங்கியபோது ஹால் மாறியிருந்தது. நித்யா கவினின் வலப்பக்க நாற்காலியில் அமர்த்தப்பட்டிருந்தாள். புரோகிதர் மந்திரப் புத்தகத்தைத் திறந்திருந்தார். ரமேஷ் மாமா விருந்தினர்களுக்கு சிரித்துக்கொண்டு, “வீட்டுக்காரப் பொண்ணு மாதிரி எல்லாம் பார்த்துக்கிறாளே, அதான் சின்ன குழப்பம்,” என்று யாழினியை நோக்காமலே சொன்னார். அந்த ஒரு வாக்கியம் அவளை வாசலிலிருந்து தள்ள முயன்ற கையைப் போல வந்தது.

“வாசலுக்கு அப்புறம் நிக்கட்டும்,” என்று லதா அத்தை நேராகவே சொன்னாள். “சுமங்கலிகள் மட்டும் உள்ளே.”

அது ஒரு இருக்கை விஷயம் இல்லை. ஒருமுறை அப்படி நிறுத்தப்பட்டால், பின்னர் எதிலும் அவள் வெளியேதான். யாழினி நின்ற இடத்திலிருந்து முன்னே வந்தாள். கவின் உடனே எழுந்தான்; ஆனால் அவள் அவனைப் பார்க்கவில்லை. ரமேஷ் மாமா கையை நீட்டி பாதையை மறைத்தார். “மக்கள் முன்னாடி நாடகம் வேண்டாம்.”

“நாடகம் இல்ல,” என்றாள் அவள். “பதிவு.”

அவள் கவரிலிருந்த பெறுபத்திரத்தை முதலில் புரோகிதருக்கு முன்னால் வைத்தாள். பிறகு மருத்துவமனை வெளியீட்டு அட்டையை. பிறகு அந்த இரு பிறப்புப் பதிவுகளையும். காகிதங்கள் எல்லாம் வியர்வை பிடித்த அவள் விரல்களிலிருந்து மேசை மீது பரவின. ரமேஷ் மாமா ஒரு நொடிக்கு பேசவில்லை. அதுவே அந்த அறையில் எல்லாரையும் நிறுத்தியது.

“இது பழைய விஷயம்,” என்று அவர் மீண்டு வந்தார். “பெண்களைப் பாதுகாக்க அப்போ எப்படியோ—”

“அதுக்கப்புறம்?” யாழினி கேட்டாள். சத்தம் உயரவில்லை. “இங்கே ‘பாதுகாப்பு’ன்னு சொல்லி யாரைப் போட்டு மறைச்சீங்க?”

அவள் கையில் இன்னும் ஒரு தாளிருப்பதை அவர் கவனித்ததும் முகம் கடினமாயிற்று. அது நோட்டரி முத்திரையிட்ட சான்று. மீனாட்சியின் அறிக்கை. உடல்நிலை மோசமாகிய நாளில் எழுதப்பட்டது. தன் பெண் குழந்தையைத் தம்பி ரமேஷ் காவலராக வைத்தது “பதிவு சுலபத்திற்காக மட்டும்”; சொந்த மகள் என்ற அடையாளம் மாற்றப்படக்கூடாது; சென்னை மண்டலப் பதிவகத்தில் திருத்த விண்ணப்பம் கொடுக்கப்பட்டிருப்பது. கீழே இரண்டு சாட்சிக் கையொப்பங்கள். ஒன்று பழைய குடியிருப்பு சங்கச் செயலாளர். இன்னொன்று—லதா.

லதா அத்தை கையை நாற்காலி முதுகில் வைத்தபடி நிலைகுலைந்தாள். நித்யா மெதுவாக எழுந்து ஒரு அடி விலகினாள். புரோகிதர் மந்திரப் புத்தகத்தை மூடிவிட்டார்; நூலின் ஓரம் அவசரமாக மடிந்தது. கவின் நாற்காலியை நேராக நின்றவாறே தள்ளிவிட்டான்.

ரமேஷ் மாமா தாளை பிடிக்க முனைந்தார். யாழினி உடனே அதை பின்னுக்கு எடுக்கவில்லை; நேராக மேசை நடுவே தள்ளி, மேல் இருந்த பித்தளை விளக்கின் அடியில் நசுக்கிப் பின்புறம் முள் கிளிப்பால் குத்தினாள். “கைகளால கிழிக்க முடியாத இடத்துல வைக்கணும்னு நீங்கள்தானே கற்றுக்கொடுத்தீங்க,” என்றாள்.

அவள் எந்தக் கூட்டத்திடமும் உரையாடவில்லை. நேராக புரோகிதரிடம் பார்த்தாள். “உங்க முன்னாடி நடக்குற பதிவு எது சரின்னு மட்டும் எழுதுங்க. ‘யாழினி மீனாட்சி’. அதுதான். நான் வெளியே போய் மண்டலப் பதிவகத்துல நிலுவை திருத்தத்தை இன்றே முடிக்கிறேன்.”

“அது இப்போ முடியாது,” ரமேஷ் மாமா கடிந்து கொண்டார். “ஆபீஸ் நேரம்—”

“இன்று அரை நாள் தான்,” என்று கவின் திடீரென்று சொன்னான். அவனது குரலில் முதல் முறையாகத் தள்ளாடாத நேர்மை இருந்தது. “இப்போ போனால் கிடைக்கும்.”

அந்த வாக்கியம் கூட்டத்தை மாற்றவில்லை; ஆனால் கட்டளையிடும் உரிமையை மாற்றியது. ரமேஷ் மாமா கவினை நோக்கிப் பார்த்தார். அவருடைய பார்வையில் முதல் முறையாக உறுதி இல்லை. யாழினி அந்த இடைவெளியை வீணாக்கவில்லை. பதிவேட்டின் வெற்று வரியைத் திறந்து, பழைய தவறான வரிக்கு மேலே குறுக்கு கோடு இழுத்தாள். கீழே தெளிவாக எழுதினாள்: “யாழினி மீனாட்சி — மகள்.” அடுத்து தேதி, நேரம். புரோகிதர் பேனாவை எடுத்தார். சிறிது தங்கி, அவர் பக்கத்தில் இருந்த சாட்சிப் பகுதியில் கையெழுத்திட்டார்.

அதற்குப் பிறகு நகர்வு வேகமாயிற்று. லதா அத்தை, முகத்தில் நிறம் கசிந்தபடி, “போய் வந்துடலாம்,” என்றாள்; அது அனுமதி அல்ல, விழுந்த தாள் போல. நித்யா தன் கைப்பையை எடுத்துக் கொண்டாள். யாரும் யாழினியிடம் மன்னிப்பு கேட்கவில்லை; அதற்கு நேரமும் வரவில்லை. அவளுக்கு தேவையும் இல்லை.

மண்டலப் பதிவகத்தின் சிறிய மாடிப்படியில் ஏறும்போது மாலை வெயில் கான்கிரீட்டில் ஒட்டியிருந்தது. வழித்தட மின்விளக்கின் மெல்லிய ஒலி இங்கும். கவின் அவள் பின்புறம் வந்தான்; ஆனால் பேசவில்லை. அவள் கையில் காகிதங்கள், மேல் சுருண்ட கயிறு கொண்ட அடையாள அட்டை மார்பில் அசைந்து கொண்டிருந்தது. எதிர்பார்த்ததைவிட இந்த முடிவு அமைதியாகவே இருந்தது; அதனால்தான் அது கத்தரிக்கோல்போல கூர்மையாக இருந்தது.

பதிவுக் கவுண்டரில் மூத்த பெண் அதிகாரி கண்ணாடியை நாசிக்குத் தாழ்த்திப் போட்டுக் கொண்டு ஒவ்வொரு தாளையும் வாசித்தார். முதற் பதிவு. தாமதப் பதிவு. நிலுவைப் பெறுபத்திரம். மீனாட்சியின் நோட்டரி அறிக்கை. வாசித்துக் கொண்டிருந்த அவள் விரல் தவறான காவலர் பெயர் மீது நின்று, பிறகு கீழே இறங்கி சரியான வரியில் தட்டியது. “திருத்தப்படாத பழைய இணைப்பு,” என்றார். அப்புறம் யாழினியைப் பார்த்து, “சமர்ப்பிக்கறது நீங்களா?”

“ஆம்,” என்றாள் அவள். குரல் நேராக இருந்தது. “முழு சங்கிலியும்.”

அதிகாரி புதிய பதிவேட்டை இழுத்தார். பழைய பெயர் குறிப்பு மீது திருத்த எண்ணை எழுதினார். யாழினி காகிதத் தொகுப்பை நேராகச் செருகி, கோப்புக் கிளிப்பை தானே பதித்தாள். அவள் இடது கையால் பதிவேட்டின் பக்கத்தைச் சாயாமல் அழுத்திப் பிடித்தாள். மேசையில் யாரோ விட்டுச் சென்ற டீக் கோப்பையின் பழுப்பு வட்டம் காய்ந்து இருந்தது. மேலே மின்விசிறி காற்றைச் சுழற்ற, காகிதத்தின் நுனி மட்டும் அசைந்தது.

அதிகாரி முத்திரையை மையில் அழுத்தி உயர்த்தினார். “யாழினி மீனாட்சி,” என்று வாசித்தபடி, பதிவேட்டின் மீது முத்திரையை இறக்கினார்.

டப். அந்த ஒலி கவுண்டர் மரத்திலிருந்து மெல்லத் திரும்பி வந்து, அவள் கை கீழே இருந்த சரியான பெயரின் மேல் காய்ந்தபடி நின்றது.