என் பெயர் இன்னும் அங்கேயே

யாழினி மேசைமேல் சிதறிக் கிடந்த நுழைவுச்சீட்டுகளையும் தேர்வு அட்டவணைப் பிரதி களையும் காற்றாடி வீசும் திசைக்கு எதிராக கண்ணாடி டம்ப்ளரால் அடக்கிப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தபோது, நிர்மலா அத்தை கதவிலேயே நின்று, “இந்த அலமாரியில உன் புத்தகங்கள் ஏன்?” என்று வெட்டிக் கேட்டாள்.

மின் விசிறி தலையிலிருந்து கரகரவென சுழன்றது. வழிச்சாலையின் மஞ்சள் விளக்கு ஓசை விட்டுக் கொண்டே இருந்தது. இரவு பேருந்து, மெட்ரோ, இரண்டு வகுப்புகள், பிறகு சேவைத் துறையிலிருந்த தன் பகுதி நேர வேலையின் முடிவு — அந்த நீண்ட நாளின் சுருக்கம் யாழினியின் தோள்பட்டை கோட்டுகளில் சுருண்டு இருந்தது. ஆனாலும் அவள் கையை நிறுத்தவில்லை. அடுத்த நாள் அரசுப் பணித் தேர்வுக்கான மாதிரி வினாத்தாள்களை விக்னேஷ் தவறான கோப்பில் போட்டுவிட்டான்; அர்ஜுனின் குறிப்புகள் நனைந்து ஒட்டிக்கொண்டிருந்தன; அச்சுப்பொறி காகிதம் சிக்கி நின்றது. இந்த வீட்டில் யாருக்கு எது எங்கே இருக்கிறது என்பதை, இங்கே அதிகாரம் கொண்டவர்களைவிட அவள்தான் சரியாக அறிவாள்.

“அவை என் புத்தகமில்லை அத்தை,” என்று அவள் தலைக்குனியாமல் சொன்னாள். “அர்ஜுனோட வரிசைக்கு பக்கத்துல நானு நாளும் உட்கார்ற இடத்துல வச்ச குறிப்புகள். நாளைக்கு மொக் டெஸ்ட்.”

“நாளைக்கு டெஸ்ட் இருக்குன்னா வீடு எல்லாம் உன் இடமா?” நிர்மலா உள்ளே வந்து, அலமாரியின் நடு தட்டிலிருந்த இரண்டு கோப்புகளை எடுத்தாள். “ஒரு பெண் அடிக்கடி வர்றதுக்கே மக்கள் பேசுறாங்க. அதுக்கும் மேல இந்த மாதிரி பொருள் வச்சிட்டா என்ன அர்த்தம்?”

அர்ஜுன் சமையலறை வாயிலில் நின்றிருந்தான். தண்ணீர் பாட்டிலைத் திறந்த கை அப்படியே நின்றது. விக்னேஷ் லேப்டாப்பை மூடாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் அளவுக்கு அவர்கள் இருவரும் ஒருவரின் நாளில் ஒருவர் இருந்தார்கள்; ஆனால் சொல்லாமல் இருக்க ஏற்ற இடைவெளி இன்னும் இருந்தது. அந்த இடைவெளியைத் தான் நிர்மலா அத்தை தினமும் தன் விரலால் அளந்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

யாழினி கோப்புகளை நிர்மலா கையிலிருந்து மெதுவாக எடுத்துக் கொண்டு மீண்டும் மேசையில் வைத்தாள். “சரி,” என்றாள். அவள் சொன்ன ஒரே அந்தச் சொல்லிலேயே உட்காரும் நாற்காலி நகர்ந்த சத்தம் இருந்தது. பிறகு தன் பழைய சாவியை — தாமதமாகத் திருப்பித் தரப்படுகிற பழக்கத்தால் ஓரம் தேய்ந்திருந்த அந்த கூடுதல் சாவியை — மேசை மூலையில் வைத்தாள். “இனி நான் வந்தா வெளியிலிருந்து கூப்பிடுறேன்.”

அந்தச் சிறிய மாற்றமே முதல் கீறலாயிற்று. அர்ஜுனின் கண் ஒரு நொடிக்கு சாவியிலேயே நின்றது. “அதை அங்க வைக்காதே,” என்று அவன் சொல்லப் போன முகம் எடுத்தான்; ஆனால் நிர்மலா அத்தை ஏற்கனவே திரும்பி, “அதுதான் நல்லது,” என்று முடிவெடுத்து விட்டாள்.

மறுநாள் மாலையில் யாழினி வழக்கம் போல அந்த வீட்டின் கதவுக்கு நேரே செல்லவில்லை. மூன்றாம் மாடி படிக்கட்டு திருப்பத்தில் நின்றாள். வழிச்சாலையின் விளக்கு ஓசை அவள்மேல் விழுந்தது. உள்ளே ஸ்டீல் டம்ப்ளர் மோதி ஒலித்தது, பேசிக்கொள்ளும் குரல்கள், உறவினர் சிரிப்பு. அர்ஜுனின் சித்தப்பா மகன் வந்திருந்தான்; அவன் போட்டித் தேர்வு மைய ஒதுக்கீட்டு விவரங்கள் பற்றி எல்லோரும் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். யாழினி கைப்பையில் இருந்த ஒரே மீதிக் குறிப்பேட்டை எடுத்தாள்; அதில் அவளுடைய நீல பேனா தொட்ட பழைய கறை இருந்தது. அந்தக் கறையை விரலால் துடைத்துக் கொண்டிருந்தபோது கதவு திறந்தது.

நிர்மலா அத்தை முதலில் அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்ததே இல்லை; கையில் இருந்த உணவுக் கவரை பார்த்தாள். “இவ்வளவு நேரம்?” பிறகு சற்றே சத்தம் குறைய, உள்ளே இருந்தவர்களுக்கு கேட்கும் அளவுக்கு, “இப்ப வீட்டுல எல்லோரும் இருக்காங்க. நாளைக்கு குடுத்தா போதும். உள்ளே வர வேண்டாம்.”

அவள் இதை முன்னரே எதிர்பார்த்திருந்ததால் தான் உடனே விழவில்லை. “சரி அத்தை. இது விக்னேஷ்க்கு. அவன் மருந்து குடிக்காம படிக்கமாட்டான்.” கவரை கதவின் பக்கத்தில் உள்ள செருப்பு அலமாரி மேல் வைத்தாள்.

அதற்குள் அர்ஜுன் உள்ளே இருந்து வந்தான். ஒரு நொடி அவன் அவளையும், கவரையும், அத்தையையும் பார்த்தான். “யாழி—” என்று தொடங்கினான்.

நிர்மலா அத்தை அவனைத் தாண்டி சொல்லிவிட்டாள். “பக்கத்து வீட்ல இருக்கறவ மாதிரி நிற்பது நல்லது. எல்லாருக்கும் அளவு இருக்கணும்.”

அர்ஜுன் அந்தச் சொல்லை உடைக்கவில்லை. அதுதான் மோசமானது. யாழினி அவனைப் பார்த்தாள்; மன்னிப்பு கேட்க வேண்டுமென்று அல்ல, தன் அவமானத்தை அவன் முழுக்கக் காண வேண்டுமென்றே. பிறகு உள்ளே இருந்த மேசையில் அவள் விட்டுச் சென்ற சாம்பல் நிற கோப்புப் பெட்டி கண்பட்டது. மேல் மூலையில் அவள் பெயர் சிறிய எழுத்தில். அதை எடுக்க அவள் முன் நகரவில்லை. “அத உள்ளேயே இருக்கட்டும்,” என்றாள். திரும்பி இறங்கியபோது, அவளுடைய காலணியில் நாள் முழுக்க நடந்த சோர்வு கறாராக ஒலித்தது.

இரண்டு நாட்கள் அவள் அந்த வீட்டிற்கு போகவில்லை. விக்னேஷ் மூன்று முறை அழைத்தான்; அவள் எடுத்ததே இல்லை. நான்காவது முறை குறுஞ்செய்தி மட்டும் வந்தது — பயம் பிடித்த எழுத்து: “அக்கா, மைய ஒதுக்கீடு பட்டியல் பிழை. அர்ஜுன் ஹால் டிக்கெட் PDF இல்லை. என் ஆவணங்கள் எல்லாம் கலந்துருண்டு போச்சு. அத்தை யாரையும் கேட்க விடமாட்டாங்க.”

யாழினி அப்போது தி.நகரிலிருந்து மெட்ரோ இறங்கி வந்துகொண்டிருந்தாள். கூட்டத்தில் நின்றபடியே செய்தியை வாசித்தாள். அவளால் இதை சரி செய்ய முடியும் என்பது அவர்களுக்கும் தெரியும்; ஏனென்றால் கடந்த ஆறு மாதங்களில் விண்ணப்ப எண் முதல் சமூகச் சான்றிதழ் ஸ்கேன் வரை அந்த வீட்டின் எல்லா விஷயங்களையும் அவள்தான் கட்டுக்குள் வைத்திருந்தாள். அவள் பதில் அனுப்பவில்லை. பஸ்நிலையம் பக்கம் நடக்கும்போது அர்ஜுன் அழைத்தான்.

“யாழினி,” என்று அவன் சொன்ன உடனேயே பின்னணியில் அச்சுப்பொறியின் வெறித்தனமான சத்தம் கேட்டது. “ஒரு தடவை மட்டும் வா. ஹால் டிக்கெட் திறக்கலை. என் பதிவு எண் தவறி போயிருக்கு. விக்னேஷோட சான்றுகள் மீதும் காபி விழுந்திருக்கு.”

அவள் நின்ற இடத்தில், ரோட்டோர சோளக்கடை புகை முகத்தில் மோதியது. “கதவுக்கு வெளியே நிக்கறவளால இதெல்லாம் செய்ய முடியாது,” என்றாள்.

அவன் சற்று மௌனமாக இருந்தான். “அத்தை அப்போ—”

“அப்போன்னு வேண்டாம்,” அவள் வெட்டினாள். “நான் அந்த மேசையில உட்கார்ந்து, என் தட்டு, என் கோப்பு, என் இடம் அதே மாதிரி இருக்கணும். இல்லைன்னா நீங்களே பார்த்துக்கோங்க.”

அவன் மூச்சு வாங்கியது போல் இருந்தது. பின்னர் முதல் முறையாக அவன் சொற்கள் நேராக வந்தன. “வா. உன் இடம் யாரும் நகர்க்க மாட்டாங்க.”

“சொல்லுறதுக்கு இல்லை,” என்றாள் யாழினி. “நான் வரும்போது அங்கேயே இருக்கணும்.”

அவள் வந்தபோது மாலை வெயில் கட்டிடத்தின் சுவரில் ஒட்டிக்கிடந்தது. கதவு திறந்திருக்கும். உள்ளே நிர்மலா அத்தை முகம் பதட்டமாக இருந்தாலும் சத்தமாய் இல்லை; ஏனென்றால் சித்தப்பா மகனும் இன்னும் அங்கேயே இருந்தான். மேசை அருகே சென்ற யாழினி நின்றுவிட்டாள். அவள் உட்காரும் நாற்காலி சுவர்க்கு தள்ளப்பட்டிருந்தது. அவள் கோப்புப் பெட்டி கீழே தரையில்.

“நேரம் போயிடுது,” நிர்மலா அத்தை சொன்னாள். “முதல்ல வேலை பாரு. பிறகு—”

“இல்ல,” என்றாள் யாழினி.

அந்த ஒரு சொல்லுக்குப் பின் அறை சின்னதாய் மாறியது. விக்னேஷ் எழுந்து நிற்கத் துடித்தான்; மீண்டும் அமர்ந்தான். அச்சுப்பொறியின் காகிதம் பாதியில் சிக்கி நின்றது. யாழினி தன் பையைப் போடவே இல்லை. “நான் தொட மாட்டேன்.”

நிர்மலா அத்தைக்கு அதிர்ச்சி கோபமாக மாறியது. “இப்ப லாஜிக்கா பேசிக்கிட்டு இருக்க நேரமா? அவன் நாளைக்கு தேர்வு—”

“அதான்,” யாழினி சொன்னாள். “அதனால்தான் நான் வர சொன்னது இல்ல. அழைச்சீங்க. நான் வந்தேன். ஆனா கதவுக்குள்ள வரக்கூடாதவள் மாதிரி, மேசையில உட்காரக்கூடாதவள் மாதிரி வைத்துக்கிட்டு, என் கையால சரி பண்ணிக்கோங்கன்னு சொல்ல முடியாது.”

அர்ஜுன் அப்போது அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பார்வையைத் திருப்பினான். சுவர் அருகே தள்ளியிருந்த நாற்காலியைப் பிடித்து இழுத்தான். மேசை முன் அவள் இடத்துக்கு நேராக வைத்தான். பிறகு தரையில் இருந்த சாம்பல் கோப்புப் பெட்டியை எடுத்துக் கொண்டு அலமாரியின் நடுத்தட்டில், தன் கோப்புகளுக்கு பக்கத்தில் திரும்ப வைத்தான். “இங்குதான் இருக்கும்,” என்றான். குரல் பெரியதல்ல; ஆனால் அறையில் எது யாருடைய எல்லை என்று மறுபடியும் வரைய போதுமானது.

நிர்மலா அத்தை, “அர்ஜுன்,” என்று சுருக்கமாக எச்சரித்தாள்.

அவன் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. “அத்தை, இப்ப தயவு செய்து யாரும் இந்த மேசையைத் தொடாதீங்க.”

அது போதும். யாழினி பையை வைத்தாள். அவள் விரல்கள் வேகமாயின. சரியான மின்னஞ்சல் முகவரியில் இருந்து பழைய பதிவுக் குறியீட்டைத் தேடி, காப்பக கோப்பிலிருந்து ஹால் டிக்கெட்டைத் திறந்தாள்; விக்னேஷின் நனைந்த சான்றிதழ்களைப் புகைப்படம் எடுத்து புதிதாக தொகுத்தாள்; மைய ஒதுக்கீட்டின் தவறான மாவட்டத் தேர்வை திருத்திக் காட்டினாள். அறையில் யாரும் அவளிடம் ஆலோசனை சொல்லவில்லை. கீபோர்டு ஒலி மட்டும் ஓடியது. அர்ஜுன் அவள் பக்கத்தில் நின்றபடி அச்சுப்பொறியில் புதிய காகிதம் போடினான். ஒரு தடவை அவள் “ஸ்டேப்ளர்” என்றதும், அவன் உடனே அவளது இடது பக்கம் வைத்தான்; மேசை மேல் அவள் கை நீட்டும் தூரத்துக்குள்.

வேலை முடிந்தபோது விக்னேஷ் literally மூச்சை விட்டது போல நாற்காலியில் பின்னே விழுந்தான். நிர்மலா அத்தை அப்போது தேநீர் கேட்பாரா, நன்றி சொல்வாரா, இல்லையெனில் பழைய சொற்களையே மீண்டும் பயன்படுத்துவாரா என்ற நரம்பு இழுக்கும் இடைவெளி வந்தது. ஆனால் யாழினி ஏற்கெனவே லேப்டாப்பை மூடி எழுந்து கொண்டிருந்தாள். “கோப்புகள் வரிசை மாறாதீங்க,” என்றாள். அது எச்சரிக்கை அல்ல; விதி. பிறகு அர்ஜுனை நோக்காமல், “சாவி என்னிடம் வேண்டாம். அழைக்க வேண்டிய நேரம் தெரியும்,” என்று சொன்னாள்.

அந்த இரவு மாற்றம் நடந்தது போலத் தோன்றியது. ஆனால் மூன்று நாட்களில் நிர்மலா அத்தை அதன் மேல் மென்மையான துணி போர்த்தத் தொடங்கினாள். ஞாயிறு காலை உறவினர் வருவதாகச் சொல்லி படிப்பறையை துடைத்தாள். மேசை ஓரத்தில் இருந்த யாழினியின் நீர்க்கோப்பை மறைந்தது. அவள் அமரும் நாற்காலி வேறு அறைக்குப் போனது. அலமாரியில் அர்ஜுன் கோப்புகளுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த குறுகிய இடைவெளியில் பழைய மின்கட்டண ரசீதுகள் குத்திக் கொடுக்கப்பட்டிருந்தன.

அர்ஜுன் அதை பார்த்தபோது ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவன் வந்து ரசீதுகளை எடுத்துக் கட்டில்மேல் வைத்தான். நிர்மலா அத்தை துடைப்பத்தை சுவரில் சாய்த்து, “இவ்வளவு சின்ன இடத்துக்காக இப்படி வைத்திருக்கணுமா? அவ வந்து போறவதான். அடிக்கடி பொருள் வச்சா வீடு சீர்கேடாகிடும்,” என்றாள்.

“சீர்கேடா?” அர்ஜுன் மெதுவாகக் கேட்டான். அவன் கையில் இருந்த ரசீது மடிப்புகள் சுரண்டின. “நாளைக்கு அம்மா பக்கம் பெரியம்மா வர்றாங்க. மேசை சுத்தமா இருக்கணும். அவ்ளோதான்.”

“அப்படித்தான் சுத்தம்,” நிர்மலா அத்தை உடனே சொன்னாள். “நிலையானவங்க பொருள் மட்டும் இருக்கணும்.”

அந்தச் சொல்லின் பின் அவன் திடீரென்று அசைந்தான். தன் கோப்புகளை எல்லாம் சற்றுச் சுருக்கி வலப்பக்கம் தள்ளினான். அலமாரி தட்டின் முழு வரிசையையும் பார்வையிட்டு, யாழினி வைத்துக் கொள்வதற்காக இருந்த அந்த நரம்பு மெல்லிய இடத்தைத் தெளிவாக மீண்டும் திறந்தான். தட்டின் முனை ஓரத்தில் இருந்த பழைய நீல பேனா கறை தெரிய வந்தது. அதைத் துடைக்க முயலாமல் அவன் கை நின்றது.

மாலை. பெரியம்மா, சித்தி, இரண்டு பேர் வந்தார்கள். சாப்பாட்டு மேசையில் இட்லித் தட்டுகள், எஃகு கிண்ணங்கள், உறவினர் கேள்விகள். தேர்வு, வேலை, வீட்டு வாடகை, சென்னையில இளைஞர்கள் எப்படி தங்கி படிக்கிறார்கள் என்ற எல்லா வழக்கமான மதிப்பீடுகளும் அறை நிரப்பின. அங்கிருந்து படிப்பறை தெளிவாகத் தெரிந்தது. நிர்மலா அத்தை தண்ணீர் எடுக்கச் சென்றபோது மீண்டும் அந்த அலமாரி முன் நின்று, கையில் இருந்த கூடுதல் கோப்புக் கட்டை அந்தக் குறுகிய இடத்தில் நுழைக்க முயன்றாள்.

அதே நேரத்தில் கதவழியில் யாழினி தோன்றினாள். அவள் வருவதை யாரும் கூப்பிட்டு அறிவிக்கவில்லை; ஆனால் விக்னேஷ் அவளிடம் அவசரமாக அனுப்பிய செய்தியால் — தேர்வு மைய வரைபடம் அச்சிட — அவள் வந்திருந்தாள். செருப்பு கழற்றி உள்ளே வரும்முன் அவள் நின்றதற்கே நிர்மலா அத்தை முகம் கறாரானது. “இப்பவேண்டாம்,” என்று சொல்லப் போனாள்.

அர்ஜுன் அவளைக் கடந்து சென்றான். நிர்மலா அத்தை கையிலிருந்த கோப்புக் கட்டை எடுத்துக்கொண்டு, அலமாரியின் வேறு தட்டில் வைத்தான். பிறகு யாழினி அமரும் நாற்காலியை மீண்டும் மேசை முன் இழுத்தான். பெரியம்மா கேட்டார், “யாரடா இது?”

“விக்னேஷ் படிப்பை காப்பாத்துறவள்,” என்று அவன் சொல்லவில்லை. “நம்ம காகிதங்கள் தெரிஞ்சவள்,” என்றும் சொல்லவில்லை. அவன் இன்னும் குறைவாகச் செய்தான்; அதனால்தான் அது அதிகமாக இருந்தது. மேசைமீது இருந்த தன் புத்தகக் கட்டை சற்றுக் கசக்கி வலப்பக்கம் நகர்த்தி, அந்தத் தட்டின் குறுகிய இடத்தை வெறுமையாயே விட்டான். “அதை அப்படியே வையுங்கள் அத்தை,” என்றான். “அது நிரம்பக்கூடாது.”

நிர்மலா அத்தை கண்ணில் முதலில் கோபம், அடுத்த நொடியில் கணக்குப் போடல். உறவினர் இருக்கிறார்கள்; ஆனால் இது அவர்கள் முன் அறிவிப்பு செய்யும் காட்சி அல்ல. எதிர்க்கலாம், சண்டையாக்கலாம்; ஆனால் அப்படி செய்தால் யார் எங்கே உட்கார்கிறார் என்ற விஷயமே எல்லோருக்கும் தெரிய வந்து விடும். அவள் கையைப் பிறழ்த்தி எடுத்துக்கொண்டாள். யாழினி இன்னும் கதவிலேயே நின்றிருந்தாள்.

அர்ஜுன் திரும்பி அவளைப் பார்த்தான். “உன் வரைபடப் பிரதி அந்த மேசைமேல தான் நன்றாக வரும்,” என்றான். கேள்வி இல்லை. அனுமதி கேட்கும் குரலும் இல்லை. அந்த அறையில் அவள் ஏற்கெனவே சேர்த்தவள் என்ற தட்டையான சாதாரணம் மட்டும்.

யாழினி மெதுவாக உள்ளே வந்து நாற்காலி முதுகைத் தொட்டாள். ஒரு நொடி அவள் பார்வை அலமாரி தட்டில் நின்றது. அர்ஜுனின் புத்தகங்களும் கோப்புகளும் நெருக்கமாக ஒட்டி இருந்தன. அவற்றுக்குப் பக்கத்தில் ஒரு குறுகிய இடைவெளி மட்டும் திறந்திருந்தது. தட்டின் முன் விளிம்பில் அவள் பழைய நீல பேனா விட்ட கறை இன்னும் தெரிந்தது. யாழினி தன் கையில் இருந்த மடித்த வரைபடத்தை அந்த இடைவெளிக்குப் பக்கத்தில் வைத்து, நாற்காலியை உள்ளே தள்ளி அமர்ந்தாள்.