மேலிருந்தவள் அல்ல, மேலே நின்றது அவள்

“இல்லைம்மா, இந்த வழி இல்லை. பக்க வாசல்,” என்று கழுத்தில் விசையுடன் தொங்கியிருந்த வரவேற்பு அட்டையைத் திருப்பித் திருப்பி பார்த்த மேலாளர் கையை நீட்டி யாழினியை நிறுத்தினார்.

முன்றிலின் வட்ட நுழைவில் மல்லிகைப் பூ வாசனை, நெய்யின் சூடு, காற்றில் பறக்கும் நாதஸ்வரத் தாளம்—அதற்குள் யாழினி மட்டும் கதவின் ஓரத்தில் குத்தியபடி நின்றாள். அவளுடைய சால்வையின் தோள்புறம் மெட்ரோ பயணத்தின் மடிப்பில் கசங்கியிருந்தது; சேவைத் துறையில் முழு நாள் நின்று வேலை பார்த்த உடல் இன்னும் விடப்படாத சோர்வால் உறைந்தது. கழுத்தில் பழுதடைந்த லேன்யார்டின் மடிப்பு வியர்வையில் ஒட்டியிருந்தது. உள்ளே, அவள் பெயரைத் தெரிந்த பெண்கள் கூட கையை அசைத்து அழைக்கத் தயங்கினார்கள். நந்தினி அத்தை ஏற்கனவே அங்கே நின்று, புன்னகையைக் கட்டிக்கொண்டு முகம் திருப்பினாள்.

“அவளை இப்போ முன்னாடி அனுப்பாதீங்க,” என்றாள் அத்தை, மேலாளருக்கே அல்ல, சுற்றி நின்ற உறவினர்களுக்கெல்லாம் கேட்கும் வகையில். “மாப்பிள்ளை வீட்டார் வர லைன் இருக்கு. அவள் நம்ம வீட்டுப் பக்கம் இருந்தா போதும். உள்ளே செஞ்சுக்க வேண்டிய வேலைகள் இருந்தா kitchen பக்கம் சொல்லுங்க.”

யாழினி ஒரே தடவையில் உள்ளே நடந்து சென்று விடலாம். அர்ஜுனின் அழைப்பில் வந்தவள்; இந்த உறவு குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும். ஆனால் அந்த ஒரு வாக்கியம் அவளை வேலைக்காரிப் பக்கத்துக்கு தள்ளிப் போட்டது. அவள் நெற்றியிலிருக்கும் வியர்வையை விரலால் துடைத்து, முன்றிலின் ஓர மேசையில் குளிர்ந்து மேல் தோல் பிடித்திருந்த தேநீர்க்கோப்பையைப் பார்த்தாள். யாரோ அவளுக்காக கொடுத்து விட்டு மறந்திருந்த கோப்பை. காத்திருப்பவர்களுக்கே கிடைக்கும் மரியாதை அது—உள்ளே செல்லும் உரிமை அல்ல.

“சரி,” என்றாள் அவள் மிக அமைதியாக. “அப்படின்னா நான் kitchen போக மாட்டேன். இங்கேயே நிற்கிறேன். யாருக்கு என்ன இடம் என்று எல்லாரும் பார்த்துக்கட்டட்டும்.”

அந்தச் சொல் அத்தைக்கு பிடிக்கவில்லை. “என்ன attitude இது? ஒரு கல்யாண வீடு. ஒழுங்கு இருக்கணுமே.”

“ஒழுங்கு தானே,” என்று யாழினி கதவுச்சட்டத்தின் அருகிலிருந்து நகராமல் சொன்னாள். “யாரை உள்ளே கூட்டுறாங்க, யாரை காத்திருக்க வைக்கறாங்க—அதுதான் ஒழுங்கு.”

இரண்டு மாமியார் பக்கம் பெண்கள் முகம் பார்த்துக் கொண்டார்கள். ஒருத்தி சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டாள். அத்தைக்கு உடனே புதிய அம்பு தேவைப்பட்டது. அப்போது வெள்ளி நிறக் காஞ்சிபுரம் அணிந்திருந்த தீபிகா வந்து நின்றாள். வங்கியில் வேலை; மென்மையான தமிழ்; தங்கக் கம்மல்; குடும்பத்திற்கு காட்ட நல்ல பெண். நந்தினி அத்தை உடனே அவளைப் பிடித்துக் கொண்டு, “வா மா, நீ முன்னாடி வா. அர்ஜுன் side first rowல உனக்காக சீட் வச்சிருக்கோம்,” என்றாள்.

யாழினியின் பார்வை அத்தையின் விரலைப் பின்தொடர்ந்து போனது. மேடைக்குத் தாழ்வாக இருந்த முதல் வரிசை நாற்காலிகளில் வெள்ளை அட்டைகளில் பெயர்கள். ஒன்று தீபிகா. ஒன்று நந்தினி. ஒன்று “குடும்பம்.” அவளுக்கெதுவும் இல்லை.

“அத்தை,” என்று யாழினி தெளிவாகக் கேட்டாள், “எனக்கு எங்க உட்காரணும்னு நீங்க முடிவு பண்ணிட்டீங்களா?”

“அட பாப்பா, எல்லாருக்கும் எல்லா இடமும் கிடைக்காது. புரிஞ்சிக்கணும். சிலருக்கு ரெண்டு வீடுகளும் பார்த்து பேச வேண்டி இருக்கும். சிலருக்கு வர்றதாலே போதும்.”

அது நேரடியாகக் குத்தியது. அவள் அர்ஜுனோடு நடந்துவரும் நிச்சயமற்ற, ஆனால் பொய்யல்லாத உறவை ‘வர்றதாலே போதும்’ என்று கூட்டத்தின் முன் சுருட்டிப் போட்டுவிட்டாள். யாழினி ஒரு நொடி தீபிகாவைப் பார்த்தாள்; அந்தப் பெண் கண்களைத் தவிர்த்தாள். பக்கத்தில் நின்ற முரளி மாமா, “அட, இப்போ இதை விடுங்க. function நடக்குது,” என்று மெலிதாக சொன்னார். அவர் சொல்வதிலும் தள்ளல் இருந்தது—நியாயம் இல்லை, சும்மா விடு என்பதுதான்.

அதே சமயம், மண்டபத்தின் உள்ளே இருந்து ஒருவன் விரைவாக ஓடி வந்து மேலாளரிடம் ஏதோ சொன்னான். அவர் முகம் உடனே மாறியது. கையில் இருந்த வரவேற்புப் பட்டியலை மடக்கி, யாழினி நின்றிருந்த இடத்திலேயே இரண்டு அடிகள் நேராக வந்து நின்றான். “யாழினி அம்மா தானே?” என்று குரலைத் தாழ்த்தினான். “அர்ஜுன் சார் கேட்டார். உங்களை முன்பக்க வழியிலேயே அழைத்து வரச் சொன்னார்.”

முன்றிலின் வட்டம் ஒரு கணம் சற்றே சிதறியது. அத்தை புருவத்தைச் சுருக்கினாள். மேலாளர் அவளை கடந்து செல்லவில்லை; யாழினியிடம் முகம் காட்டி, “இங்க இருந்து வாங்கம்மா,” என்றான். அதுவரை கதவின் முகப்பை மூடியிருந்த இரண்டு சிறுவர்கள் தானாகவே பின்வாங்கினர். ஓரமாக நின்றிருந்த ஒரு புகைப்படக் கலைஞன் தன் tripod-ஐ உயர்த்திக் கொண்டான். யாழினி நகரும் இடத்துக்கு இடம் பிறந்தது.

அவள் ஒரு அடியை எடுத்தாள். அப்போது நந்தினி அத்தை உடனே குரலைக் கூர்மையாக்கினாள். “அவரு கேட்டதுனாலே எல்லாம் முன்னாடி வரணுமா? bride side protocol இருக்கு. அழைப்பு வர்றதுக்கும் எல்லை இருக்கு. மேலாளரே, நீங்கள் தவறா புரிஞ்சுக்காதீங்க. அவள் நமக்குத் தெரிந்த பெண். உதவி பண்ண வந்திருக்கா.”

“உதவி?” யாழினி நின்ற இடத்திலேயே திரும்பிப் பார்த்தாள்.

“அதான். நெருக்கமானவங்கன்னா எல்லாரையும் first row வைச்சா கல்யாணம் நடத்த முடியாது. யாருக்கு என்ன இடம் என்று பெரியவர்கள் தெரிஞ்சு செய்வாங்க.”

மேலாளர் தள்ளாடினான். அவனுக்கு யார் பணம் கொடுத்தவர், யார் கேள்வி கேட்பவர் என்பது முக்கியம். “அம்மா, நான் கேட்டதைத்தான்—”

“நீங்க கேட்கிறவர் யார்?” என்று அத்தை அவனை வெட்டினாள். “நான் இந்த வீட்டுப் பெரியவங்க பேசுறேன்.”

அந்தச் சொல்லில் சுற்றி நின்றவர்கள் மீண்டும் தங்கள் பழைய நிலைக்கு திரும்பத் தொடங்கினார்கள். தீபிகா ஏற்கெனவே முதல் வரிசை பக்கம் நடக்க ஆரம்பித்தாள். யாழினிக்கு ஒரு நொடிக்கு வயிற்றுக்குள் வெறுமை பாய்ந்தது. அர்ஜுன் எங்கே? மீண்டும் அமைதியா நின்று விடப் போகிறானா? இதற்கு முன் ஒவ்வொரு முறையும் ‘இப்போ வேண்டாம், வீட்டில பேசலாம்’ என்பதில்தான் அவன் முடித்தான்.

இந்த முறை அவள் காத்திருக்கவில்லை. மேடைக்கு முன்பாக இருந்த முதல் வரிசை நாற்காலிகளின் அருகே சென்று, வெள்ளை அட்டைகளை ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் பார்த்தாள். நந்தினி அத்தை பின்னால் வருகிற சத்தம், உறவினர்கள் பாதியில் நிற்கும் சலசலப்பு, நாதஸ்வரத்தில் திடீர் ஏற்றம்—அதற்குள் யாழினி தன் விரலால் “தீபிகா” என்று எழுதிய அட்டையை தூக்கிப் பார்த்தாள்.

“தொட்டுடாதே,” என்று அத்தை சீறினாள். “அது வச்சது வச்ச மாதிரி இருக்கணும்.”

யாழினி அட்டையைத் திருப்பிப் பார்த்தாள். பின்னால் வெறும் வெள்ளை. அந்த வெள்ளையில் அவளுக்குள் கசங்கிக் கிடந்த எல்லா அவமானங்களும் ஒரு சுருக்கமான கோட்டாக நின்றது. அவள் அட்டையை மேசையில் வைத்துவிட்டு, அருகில் இருந்த காலியான அட்டையில் பேனா தேடினாள். புகைப்பட மேசை அருகே இருந்த கருப்பு மார்க்கரை எடுத்தாள்.

“யாழினி,” என்று ஒருவர் அழைத்த குரல் மண்டபமுழுக்கப் போனது.

அர்ஜுன் வந்துகொண்டிருந்தான். வெண்ணிற வேஷ்டியின் கருநீல கரை நடையின் வேகத்தில் அசைந்தது. அவன் முகத்தில் திருமண வீட்டு கட்டாய புன்னகை இல்லை. நேராக வந்து யாழினியின் கையிலிருந்த மார்க்கரை எடுத்துக் கொண்டான். நந்தினி அத்தை உடனே நிமிர்ந்து, “இப்போ drama வேண்டாம். function முடிஞ்ச பிறகு பேசிக்கலாம்,” என்றாள்.

அவன் பதில் சொல்லவே இல்லை. அட்டைப்பெட்டியில் இருந்த “குடும்பம்” என்று எழுதப்பட்ட முதல் வரிசை அட்டையை அவன் தூக்கி, ஒரு நாற்காலி விலகி வைத்தான். அந்த அசைவு மிகச் சிறியது; ஆனாலும் முழு வரிசையின் மூச்சே இடம் மாறியது. பிறகு காலியான அட்டையில் தெளிவாக எழுதினான்—“யாழினி”. அதை நடுவிலிருந்த நாற்காலியில் நுழைத்தான்.

“அர்ஜுன்!” அத்தையின் குரல் உடைந்தது.

அவன் அடுத்த செயலை இன்னும் மெதுவாகச் செய்தான். தீபிகா பெயர் இருந்த அட்டையை எடுத்துப் பின்னிலை வரிசைக்கு நகர்த்தி வைத்தான். பிறகு யாழினியை நோக்காமல், எல்லாரும் கேட்கும்படி சொன்னான்: “இது விருந்தினர் இடம் இல்லை. என் பக்கம் முதலில் மரியாதை பெற வேண்டியவரின் இடம். எதையும் மறைக்க நான் இன்று ஒப்புக்கொள்ள மாட்டேன்.”

யாழினியின் விரல்கள் இன்னும் மார்க்கர் மாசில் கருந்திருந்தன. நந்தினி அத்தை அவசரமாக முன்னே வந்து, “அவளுக்கு இதெல்லாம் தேவையில்லை. நீ கோபத்துல—”

“அத்தை,” என்றான் அவன், இப்போது நேராகப் பார்த்து, “நீங்க அவளை உதவி பண்ண வந்தவள்னு சொன்னீங்க. அந்த வார்த்தை இப்போ இங்கயே நிக்கட்டும். இந்த கல்யாணத்துல என் வீட்டார் சார்பா வரவேற்கப்பட வேண்டியவர் யாழினி. முன்னாடி அழைக்கணும், முன்னாடி உட்கார வைக்கணும், பெயரால் அழைக்கணும். யாருக்காவது சங்கடம்னா, அது அவரவரோட இடத்துக்குத்தான்.”

அவன் குரல் உயரவில்லை. அதனால்தான் தாக்கம் அதிகம். மேலாளர் உடனே கைகளை இணைத்து, “யாழினி அம்மா, இந்த வழி வாங்க,” என்று மீண்டும் சொன்னான்—இந்த முறை கேட்டுக் கொள்வதுபோல். இரு இளம் உறவினர்கள் தாமாகவே நாற்காலியைச் சீராக்கினர். முரளி மாமா கையில் இருந்த செல்பேசியை கீழிறக்கினார்; படம் எடுக்க நினைத்த கை அப்படியே தங்கியது. தீபிகா ஒரு நொடி நின்று, தன் அட்டையைப் பின்னால் நகர்த்தியிருக்கக் கண்டு, வாய் திறக்காமல் வேறு வழி பார்த்தாள். நந்தினி அத்தை மட்டும் இன்னும் ஓர் தளர்ந்த முயற்சியில், “மக்கள் எல்லாம் பார்க்கிறாங்க—” என்றாள்.

“அதனால்தான்,” என்ற யாழினி.

அவள் முன்னே சென்று அந்த நடு நாற்காலியின் முதுகைப் பிடித்தாள். உட்காரவில்லை. பெயர் அட்டை நேராக இருக்கிறதா என்று மட்டும் சரிசெய்தாள். பிறகு திரும்பி, முதல் வரிசைக்குள் வர முயன்ற இரு பெண்களைத் தன் கையசைவால் நின்றுவைத்தாள். “இந்த இடம் நிரம்பிட்டது. பின்னாடி போங்க,” என்றாள். குரல் தாழ்ந்திருந்தது; ஆனால் ஆணை போலச் சென்று விழுந்தது.

அதைத் தொடர்ந்து யாராவது விவாதம் தொடங்கியிருக்கலாம். யாராவது மனம் புண்ணாகி வெளியே போயிருக்கலாம். ஆனால் அந்தச் சந்தர்ப்பம் அவர்களுக்கு கிடைக்கவில்லை. யாழினி ஏற்கெனவே படிக்கட்டு பக்கம் நடந்துவிட்டாள்; மேடைக்கு ஓரமாக இருந்த மாடிப்படியில் மேலே செல்லும் பாதை மணமகன் அறைக்குச் செல்லும் குறுக்கு வழி. அவள் அங்கே ஏறும்போது அர்ஜுன் ஒரு அடிக்கு பின்னால் வந்தான்; அவளை முந்தவில்லை.

படிக்கட்டு தரைப்பிடியில் அவள் கையை கைப்பிடியில் ஒற்றைநேரம் வைத்தாள். கீழே முதல் வரிசை ஏற்கெனவே மறுஅமைந்திருந்தது. நந்தினி அத்தைவும் அவளோடு வந்த இருவரும் அடுத்த படியில் நின்று விட்டார்கள்; யாழினியைத் தாண்டி முன்னே செல்ல யாரும் காலைக் கொடுக்கவில்லை. அவள் கைப்பிடியை விட்டுப் மேலே ஒரு படி ஏறினாள்.