எனக்காக வரிசை உடைந்தது

“கவியா, நீங்க அங்கேயே உட்காருங்க. உள்ளே அழைக்கும்போது சொல்றேன்,” என்று நந்தினி அத்தை கையைப் பிளந்து பெஞ்சைக் காட்டினாள்; அடுத்த நொடியே, இன்னும் பத்து நிமிஷம்கூட முன் வந்திராத சங்கீதாவையும் அவள் அம்மாவையும் பதிவு மேசைக்குப் பின்னாலுள்ள கயிறு திறந்து உள்ளே அனுப்பினாள்.

சென்னையின் பெரிய மண்டபம் மதிய வெயிலைக் குடித்து சூடாகி இருந்தது. பதிவு-வரவேற்பு முன் நீள்ந்த அந்த இரும்புப் பெஞ்சில் கவியாவின் முதுகு கல்லைப்போல் நிமிர்ந்து இருந்தது; காலை முதல் ஓட்டம் ஓடிய உடலின் கடைசி இறுக்கம் அவள் தோள்களில் சுருண்டு கிடந்தது. அவள் அருகே வைக்கப்பட்ட காகிதக் கோப்பையின் தேநீர் குளிர்ந்து மேலே மெல்லிய தோல் பிடித்து, கீழே வளையம் விட்டிருந்தது. மூன்று நாட்களாக மணமகள் வீட்டாருக்குப் பட்டியல், அறை ஒதுக்கல், தங்க நகை பாதுகாப்பு, விருந்தினர் போக்குவரத்து—எல்லாமே அவள் பார்த்திருந்தாள். சேவைத் துறையில் வேலை பார்க்கும் கைதான்; வரிசை எப்படி நகரும், யாருக்கு எப்போது வாயில் திறக்கும் என்று உடம்பே கணக்குப் போடும். ஆனா இன்று, குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் உறவாக இருந்த அவளைக், ஒரு வெளி வேலைக்காரி மாதிரி நந்தினி அத்தை பெஞ்சில் அடைத்திருந்தாள்.

“அத்தை,” கவியா எழுந்து நின்றாள். “மணமகள் அறைக்கான இரண்டாவது சாவி எங்க கிட்ட தான் இருக்கு. உள்ளே போகணும்.”

நந்தினி அத்தை சிரிக்கவே இல்லை. பதிவு பையனின் கழுத்திலிருந்த சுருண்ட லேன்யார்டை பிடித்து அவன் காதருகே குனிந்து, “முதல்ல மாப்பிள்ளை பக்கம் பெரியவங்க. அப்புறம் சங்கீதா. இந்தப் பெண்ணை யாரும் அனுப்பாதீங்க,” என்றாள். பிறகு சற்றுச் சத்தமாக, “அவ சும்மா உதவி பண்ணிட்டா அதனால் எல்லாத்துக்கும் முதல் உரிமை வராது,” என்று சேர்த்தாள்.

அந்த ஒரு வரி சுவரில் மோதிப் பின் பெஞ்சைத் தாக்கியது. கவியா திரும்பிப் போய்விடுவாளென்று அத்தை நினைத்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அவள் மெதுவாக தன் தோள்பையில் இருந்து சாவி குத்துவளையை எடுத்தாள், மேசை மேல் வைத்தாள். அதனுடன் மணமகள் அறை அலமாரி சாவியும், நகைப் பெட்டி சிறிய சாவியும் சிணுங்கின. “சரி,” என்றாள். “அப்படின்னா நகை பெட்டியையும் நீங்கத் திறிங்க. நான் இனிமேல் பொறுப்பு எடுக்க மாட்டேன்.”

பதிவு மேசை பையன் திடுக்கிட்டு சாவிகளைப் பார்த்தான். உள்ளே ஓடிக்கொண்டிருந்த மீனா சித்தி கதவுச்சட்டப் பகுதியிலே நின்று திரும்பிப் பார்த்தாள். நந்தினி அத்தையின் முகத்தில் ஒரு கணம் தடை பட்டது. அது முதல் சின்ன பிளவு.

அந்தப் பிளவை உடனே மூடவே அவள் குரலை உயர்த்தினாள். “அதை விடு. நீ இப்போ இங்க உட்கார்ந்தால் போதும். எல்லாரும் பார்க்கிற இடம். பிரச்சனை பண்ணாத.”

“நான் பிரச்சனை பண்ணல,” கவியா சொன்னாள். “நீங்க இடம் காட்டுறீங்க. நானும் என் இடம் வச்சு பேசுறேன்.”

அதற்குள் அர்ஜுன் மேல்தளத்திலிருந்து படிகள் இறங்கி வந்தான். வெள்ளை சட்டையின் கைகளில் மடிப்பு, காலை முதல் வரவேற்பு-ஓட்டத்தில் சேர்ந்த வியர்வை உலர்ந்த ரேகை, முகத்தில் திருமண வீட்டின் அழுத்தம். அவன் கவியாவை பார்த்ததும் வேகம் குறைந்தது; சாவிகள் மேசையிலிருப்பதையும் பார்த்தான். ஆனால் நந்தினி அத்தை அவனுக்காகவே காத்திருந்த மாதிரி உடனே சங்கீதாவை அழைத்துக் கொண்டு வந்தாள்.

“அர்ஜுன், இதுதான் நல்ல நேரம்,” என்றாள். “மணமகள் வீட்டாரோட உள்ள ஹால் பக்கம் போகணும். சங்கீதாவை நீயே கூட்டிக்கொண்டு போ. நம்ம பக்கம் யாருனு எல்லாருக்கும் தெரியணும்.”

சங்கீதா ஏற்கனவே மெதுவாக புன்னகை போட்டுக் கொண்டிருந்தாள்; கையில் தங்க வளையல்கள் ஒலி. அவள் அம்மா அங்கேயே நின்று மற்ற பெண்களை கண் ஓட்டினாள். வரவேற்பு வரிசையில் உட்கார்ந்திருந்த பெரியம்மாக்கள் உடலை முன்னேற்றிக் கொண்டார்கள். யார் உள்ளே முதலில் செல்கிறார்கள் என்பதுதான் இந்த மதியத்தில் உறவின் பெயருக்கும் நிறைக்கும் சமம்.

அர்ஜுன் உடனே பதில் சொல்லவில்லை. அந்தச் சின்ன இடைவெளியைப் பார்த்து நந்தினி அத்தை மீண்டும் மேசை அதிகாரத்தையே பிடித்தாள். “பையா,” பதிவு பையனிடம், “அடுத்த கூப்பாடு சங்கீதா. பிறகு மாப்பிள்ளை சித்தப்பா பக்கம். இவ,”—கவியாவைத் தொடாமல் கையை அவள் மீது நிறுத்தினாள்—“காத்திருக்கட்டும்.”

பையன் தயங்கியபடியே கயிற்றை தூக்க முயன்றான். கவியா அப்படியே நின்று, மேசை மேல் இருந்த பெயர் சீட்டுக் கட்டைப் பார்த்தாள். உள்ளே செல்லும் குடும்பத்தாருக்காக அச்சடிக்கப்பட்ட மஞ்சள் சீட்டுகள்; வெளியே காத்திருப்போருக்கு வெள்ளை. அவள் பெயர் எதிலும் இல்லை. மூன்று நாள் உழைப்பு வெறும் வாய்ச் சொல்லாக முடிக்க நந்தினி அத்தை முன்கூட்டியே ஏற்பாடு செய்திருந்தாள்.

அதே நொடி மீனா சித்தி அருகே வந்தாள். “மணமகள் மேக்கப் பெட்டி திறக்க முடியல,” என்று சத்தம் போட்டாள். “சாவி யார்கிட்ட?”

எல்லாருடைய பார்வையும் மீண்டும் மேசை மேல் இருந்த சாவிகளுக்கு வந்தது. கவியா அவற்றை எடுக்கவில்லை. “அத்தைக்கிட்டதான் இப்போ அதிகாரம்,” என்று அவள் சொன்னாள். “அவங்களே திறக்கட்டும்.”

நந்தினி அத்தை வெட்கத்தை விழுங்கிக் கொண்டே, “அதை நான் பார்த்துக்கறேன்,” என்றாள். ஆனால் அவள் நகைப் பெட்டி எந்த சாவியென்று கூட தெரியாமல் குத்துவளையைத் திருப்பிக் கொண்டிருந்தபோது, பதிவு வரிசையில் இருந்த இரண்டு பெண்கள் எழுந்து இடம் மாறினர். இன்னும் செம்மையாக நின்றிருந்த சங்கீதா ஓரமாகப் பின்னடைந்தாள். பையன் கயிற்றை பாதியாக உயர்த்தி, “மீனா மாம், முதல்ல சாவி விஷயம் பார்த்துட்டு அப்புறம்...” என்று தடுமாறினான். வரிசை உடைந்த முதல் ஒலி அது.

கவியா ஒரு படி முன்னேறினாள். “நகைப் பெட்டிக்கான சாவி நீளமா இருக்கும். வளைந்த பல். அது இடது பக்கம்.” அவள் சொன்னபடி நந்தினி அத்தை சாவியைத் தேட வேண்டிய நிலை வந்தது. எல்லோருக்கும் தெரிந்த விஷயத்தை யார் உண்மையிலேயே பார்த்து நடத்தி வந்தார்கள் என்பதற்கான சாட்சியை அவள் கையில் சிணுங்கும் உலோகம் கொடுத்தது.

சாவி சரியாகப் போனதும் மீனா சித்தி பெட்டியை எடுத்துக் கொண்டு, “கவியா, நீயும் வா,” என்று சொன்னாள்.

“அவ இன்னும் கூப்பிடப்படல,” நந்தினி அத்தை உடனே சொன்னாள்.

“கூப்பிடுறேன்,” என்றது வேறொரு குரல். அர்ஜுன் மேசைக்குப் பக்கத்தே வந்து நின்றிருந்தான்.

அவன் முதலில் பையனைப் பார்த்தான். “உள்ளே போகிற பேர்ல, மணமகள் நகை, அறை, பட்டியல் பார்த்தவர் யார்?”

பையன் சங்கடத்தில் கவியாவைப் பார்த்தான்.

“அப்படின்னா அவ தான் முதல்ல.” அர்ஜுன் கயிற்றை அவன் கையிலிருந்து எடுத்துத் தூக்கி, பக்கமாகத் தள்ளினான். “கவியா, நீ உள்ளே போ.”

அது பேச்சு இல்ல; வரிசை வெட்டப்பட்ட சத்தம். பெஞ்சிலிருந்த மூத்தவர்கள் கூட சற்றுத் திரும்பி அவள் நடப்பதற்கான இடம் விட்டார்கள். சங்கீதா நின்ற இடமே திடீரென்று வழி அல்லாத இடமாக மாறியது. நந்தினி அத்தை உடனே முன்னே வந்து கயிற்றை மீண்டும் பிடிக்க முயன்றாள்.

“அர்ஜுன்!” அவள் குரல் கசங்கியது. “இது என்ன நடத்தை? இவளை நீ இப்படி முன்னிலையில வைக்கிறியா? எல்லாரும் பார்க்கிறாங்க.”

“அதனால்தான்,” அவன் சொன்னான்.

கவியா உள்ளே போக முடியும். அது போதுமான பழிவாங்கல் மாதிரி தோன்றியிருக்கும். ஆனால் நந்தினி அத்தை அங்கேயே நின்று விடவில்லை. அவள் கடைசி முயற்சியை இன்னும் பெரிய மேடையில் தேர்ந்தெடுத்தாள். “சரி, உள்ளே வரட்டும். ஆனா மேல் மாடி குடும்ப வரிசை பக்கம் வேற. மணமகன் பக்கம் நிற்கற இடத்துக்கெல்லாம் எல்லாரும் வர முடியாது. சங்கீதா, நீ என்னோட வா.”

உள்ள ஹாலுக்குச் செல்லும் படிக்கட்டு திருப்பம் அந்த மண்டபத்தின் உண்மையான எல்லை. அங்கே மஞ்சள்-சிவப்பு ரிப்பன் போட்டு ‘வீட்டார்’ என்று அச்சிட்ட துணிப் பட்டைகள் வைத்திருந்தார்கள். அவற்றைப் போட்டவங்க மட்டும்தான் மேல் தள உள்ளரங்கில் மணமகன் பக்க வரிசையில் நிற்கலாம். கீழே வரவேற்பு; மேலே உரிமை.

நந்தினி அத்தை அந்தப் பட்டைகளில் ஒன்றை எடுத்துப் சங்கீதா பக்கம் நீட்டினாள்.

அர்ஜுனின் முகம் அந்த நொடியில் கறாரானது. “அதை அவளுக்கு போடாதீங்க,” என்றான்.

“ஏன்?” அத்தை நேராக சண்டைக்கு வந்தாள். “இங்க நான் எத்தனை பேரை நடத்தி வைத்திருக்கேன் தெரியுமா? உன் அம்மா உடம்பு சரியில்லன்னு நான்தான் எல்லாம் பாத்துக்கறேன். ஊரே பார்த்து பேசும் கல்யாணம் இது. யாரை எங்கே நிறுத்தணும்னு எனக்குத் தெரியும்.”

அவள் சொல்லும் போதே கவியாவைத் தாண்டிப் பேசினாள்; அவள் இன்னும் பொருளாகவே இருந்தாள். படிக்கட்டு திருப்பத்தில் நின்றிருந்த உறவினர்கள் அந்தத் துணிப் பட்டையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அதுதான் இன்று யார் வீட்டார், யார் வெளிப்பக்கம் என்பதற்கான அணியக்கூடிய முத்திரை.

கவியா மெதுவாக தன் தோள்பையைத் திறந்தாள். உள்ளே, காலை முதலே தற்காலிக உதவியாளர் பட்டையாக கழுத்தில் போட்டிருந்த மங்கிய நீல லேன்யார்டு மடிந்து கிடந்தது. அவள் அதை கழற்றி கைப்பிடியில் சுருட்டினாள். பிறகு படிக்கட்டு முதல் அச்சாணியில் நின்று, எல்லாரும் பார்க்கும் உயரத்தில், “அர்ஜுன்,” என்றாள். “நான் வேலை பண்ண வந்தவளா நிக்கணும்னா இங்கயே நிக்கிறேன். வீட்டார் பக்கம் அழைக்கிறேன்னா என் முகத்தைக் கடந்து சொல்லாத. எனக்கே சொல்.”

அந்தச் சொல் கீழே இருந்த வரவேற்பு மேசை வரை தெளிவாகப் போனது. நந்தினி அத்தை உடனே, “இப்படி பொது இடத்தில் வாய்திறக்கக் கற்றுக்கொடுத்தது யார்?” என்று தட்டினாள். ஆனா அதன் வேகம் பழையதில்லை; உடம்பு தாங்கும் அதிகாரம் குரலை விட்டு வழிந்துவிட்டது.

அர்ஜுன் நந்தினி அத்தையின் கையிலிருந்த ‘வீட்டார்’ பட்டையை எடுத்தான். அத்தை பிடி விடாமல் இழுத்தாள்; துணி ஓரத்தில் சத்தம் எழுந்தது. அதே சத்தத்திலே கீழே நின்ற பதிவு பையன் கூட தலை தூக்கிப் பார்த்தான். அர்ஜுன் அவளை நேராகப் பார்க்காமல், தெளிவாக, “இது எங்க வீட்டுப் பக்கம். யாரை நிறுத்தணும்னு நான் சொல்றேன்,” என்றான். பிறகு அவன் திரும்பி, எல்லாருக்கும் கேட்க, “கவியா. மேலே வா. என் பக்கத்துல நில்.”

அவள் அசையாமல் இருந்தாள். இன்னும் ஒரு துரோகம் இடையில் வரலாம். நந்தினி அத்தை சங்கீதாவை முன் தள்ளினாள். “முதல்ல அவளே—”

அதற்குள் கவியா இரண்டு படி ஏறி வந்திருந்தாள். அர்ஜுன் அவள் கையிலிருந்த நீல லேன்யார்டை எடுத்துக் கொண்டு கீழே இருந்த பித்தளைத் தட்டின் மேல் வைத்தான். எல்லாரும் பார்க்கும் இடத்தில். பிறகு ‘வீட்டார்’ துணிப் பட்டையை அவள் மணிக்கட்டில் கட்டினான்; முடிச்சை இறுக்கும்போது, “இவங்க காத்திருக்க மாட்டாங்க. இவங்க தான் என் பக்கம்,” என்றான்.

அந்த ஒரு செயல் படிக்கட்டு வரிசையை முழுக்க மறுபடியும் எழுதியது. நந்தினி அத்தையின் கையில் இன்னும் கட்டாத பட்டை வீணாகத் தொங்கியது—காணக்கூடிய சேதம். அவள் வழி காட்டிய சங்கீதா தானாகவே ஒரு படி கீழிறங்கினாள்—அதிகாரம் தலைகீழ். “அர்ஜுன், ஒரு நிமிஷம் கேள்,” என்று நந்தினி அத்தை அவசரமாக வந்தாள்—குரல் கட்டளை இல்லை, பிடி தளர்ந்த கோரிக்கை. எதிர்ப்பின் முதுகெலும்பு அங்கே உடைந்தது.

ஆனால் முடிச்சை அவன் கட்டியபின் அவள் தான் முடித்தாள். கவியா கையைப் பின்னுக்கு இழுக்காமல் நின்று, நந்தினி அத்தையை நேராகப் பார்த்தாள். “இப்போ யாரு காத்திருக்கணும்னு மேசை சொல்லாது,” என்றாள். “என் இடம் நான் கேட்டு வாங்கலை. நீங்கள் மறைக்க நினைத்ததைப் பொது வாசலில் போட்டு வாசிச்சுட்டீங்க.”

அவள் இன்னும் ஒரு படி மேலேறினாள். கீழே இருந்தவர்கள் யார் முன்னால், யார் பினால் என்ற கணக்கைத் திருத்திக் கொண்டபடி நகர்ந்தார்கள். பதிவு பையன் மஞ்சள் சீட்டுக் கட்டைப் எடுத்துக் கொண்டு மேலே அனுப்ப வேண்டிய பெயர்களை மீண்டும் ஒழுங்குபடுத்தத் தொடங்கினான்; சங்கீதாவுக்கு நீட்டிய பாதை மூடப்பட்டு, கவியாவுக்குப் பின்னால் புதிய வரிசை அமைந்தது.

படிக்கட்டு திருப்பத்தில், உள்ளரங்கத் தாழ்வாரத்துக்கு முன், கவியா நின்றாள். அவள் மணிக்கட்டில் கட்டப்பட்டிருந்த மஞ்சள் ‘வீட்டார்’ பட்டையின் சிவப்பு எழுத்து தெளிவாகத் தெரிந்தது; காலை முழுக்க தோலை உரசிய மங்கிய லேன்யார்டின் பழைய தடம் அதற்குக் கீழே ஒரு வட்டமாக இருந்தது. அவள் சேலையின் பல்லு அசைவு இன்றி படியில் தொங்கி நின்றது. “வழி திறந்திருக்கே,” என்று சொல்லி, அவள் உள்ளே திரும்பினாள்.