அந்த வீட்டில் விதிவிலக்காக அவளே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டாள்

“நிற்க,” என்று ஜெயந்தி அத்தை கைநீட்டி நிலாவை மண்டப வாசலில் தடுத்தாள். குங்குமத் தட்டும், மல்லிகைப்பூ மாலையும், வாடகை நாற்காலிகளும் நிரம்பிய திறந்த நுழைவுவளையத்தில் எல்லோரின் கணும் அதே கைக்கு திரும்பின. “மணமகள் வீட்டுப் பக்கம் வரவேற்பு வரிசை இங்குதான். நீ பின்பக்கம் போ. சமையல் அறை வழியா உள்ளே வா. முன்னாடி நிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை.”

நிலாவின் விரல்களில் இருந்த மெட்ரோ அட்டையின் தேய்ந்த ஓரம் பிளந்துகொண்டே இருந்தது. காலை முதல் ஓடிவந்ததால் அவள் குடிக்காமல் வைத்த தேநீர் காகிதக் கோப்பை பக்கத்து சுவரில் வைக்கப்பட்டு குளிர்ந்து மேல் படலம் பிடித்திருந்தது. இந்த மண்டபத்துக்கான முன்பணம் குறைவாக இருந்த நாளில் தன் சேமிப்பை அமைதியாக கொடுத்தது அவள்தான்; ஆனாலும் இன்று, அருளுடன் அவள் பற்றிய விஷயம் குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் நிலையிலிருந்தும், அவள் ஒரு வேலைக்காரப் பெண்ணை விட தாழ்த்திப் பேசப்பட்டாள்.

“அத்தை,” என்று அவள் நேராகச் சொன்னாள். “பின்வாசல் சமையல் எரிவாயு சிலிண்டர் அருகே திறந்தே இருக்கு. கூட்டம் அங்கே திரும்பினா பிரச்சினை வரும். நான் இங்கிருந்தே உள்ளே போகிறேன்.”

“நீ முடிவு செய்யற அளவுக்கு யார்?” ஜெயந்தி அத்தைச் சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பு பக்கத்தில் நின்ற மாமிகளின் முகத்திலும் உடனே ஒட்டிக்கொண்டது. “வாசற்படி யாருக்கு, வேலை யாருக்கு என்று நான் தெரிஞ்சுக்கறேன். நீ வந்திருக்கே, அதுவே போதும்.”

நிலா பதில் சொல்லாமல் தட்டிலிருந்த இரண்டு தீபங்களைத் தூக்கிப் பக்கமாக மாற்றினாள். அடுத்த கணம் வெளியில் இருந்து வந்த புகைப்படக்காரன் வயரிலே கால்வழுக்கி, தீபம் சரியப் போனது; அவள் கைநீட்டி தட்டைப் பிடித்ததால் எண்ணெய் மட்டும் சிதறி, தரையில் ஆரஞ்சு கோடு விட்டது. ஒரு கணம் கூட்டம் மூச்சை நிறுத்தியது. “அடடா,” என்று யாரோ விட்டார்கள். ஜெயந்தி அத்தையின் குரல் மட்டும் ஒரு துளி தள்ளிப்போனது. அது போதும்; பழைய நிச்சயத்தில் முதல் பிளவு அங்கே தெரிய வந்தது.

அந்தப் பிளவை ஜெயந்தி அத்தை உடனே மூட முயன்றாள். “வித்யா, பாரேன், தட்டு விழுந்திருக்கல. சரி பண்ணு. நிலா, நீ அங்கே நின்னா இதுதான். உள்ளே போய் தண்ணீர் பாட்டில் பாக்கிற வேலையா பார்.”

அதே நேரத்தில் ஒலிப்பெருக்கியில் குரல் கடித்து அடைத்தது. மைக்ரோபோன் சத்தம் கிழிந்தது; மணமகன் வீட்டார் வந்துகொண்டிருந்த கார் வளையத்துக்குள் நின்று, வாசலில் காத்திருந்த நாதஸ்வரக் கலைஞர்கள் தடுமாறிப் பார்த்தனர். வரவேற்பு பாடலை விட, கூர்மையான ஊளையோசை மட்டும் மண்டபத்தை வெட்டியது. ஜெயந்தி அத்தை உடனே அலறினாள். “யாரடா இவ்ளோ நேரத்தில் இதை சரி பண்ணப் போறது? மண்டபத்தார் எங்கே?”

“மின்சாரம் அல்ல,” என்று நிலா ஏற்கனவே ஒலிப்பெட்டி மேசைக்குச் சென்றபடி சொன்னாள். மேசையின் விளிம்பில் பழைய பேனா குத்திய மைச் சுவடு இருந்தது; ரசீது எழுதிக் கிழித்த காகிதங்களும் அங்கே. அவள் குனிந்து கம்பியைப் பிடித்து, தவறாக பொருத்தப்பட்ட இணைப்பை நேராக்கி, மைக்ரோபோன் தலைப்பகுதியைத் தட்டினாள். “இப்ப பேசுங்க.”

“வரவேற்கிறோம்,” என்று சோதனைக்காக நின்ற சிறுவன் சொன்னதும் சத்தம் தெளிவாக முழங்கியது. வாசலில் காத்திருந்த உறவினர்கள் தலையைத் திருப்பிப் பார்த்தனர். இரண்டு நாதஸ்வரக்காரர்கள் அவளைக் கண்டு, எதற்கோ அனுமதி கேட்பதுபோலக் கண் உயர்த்தினார்கள்.

“மண்டபத்தார் சரியா பார்த்துட்டாங்க,” என்று ஜெயந்தி அத்தை உடனே சொன்னாள். “நான் தான் சொல்லி அனுப்பினேன். எல்லோரும் உள்ளே நகருங்க.”

நிலா மேசையிலிருந்து விலகினாள். கம்பியை அவள்தான் வைத்தது, ஒலியை அவள்தான் மீட்டது, ஆனால் வரிசையில் மீண்டும் அவளுக்கான இடம் இல்லை. அருள் அப்புறம் நின்றான்; முகம் கடினமாக இருந்தாலும், தாய்க்கு முன்னால் வாய்திறக்கவில்லை. அது நிலாவுக்கு புதிதல்ல; அவன் அமைதிக்கு எப்போதுமே ஓர் அழுக்கு விளிம்பு இருந்தது.

ஆனால் அடுத்த சிக்கல் ஜெயந்தி அத்தைக்கு அவளில்லாமல் போகவில்லை. மணமகள் வீட்டின் வரவேற்புத் தட்டில் வைக்க வேண்டிய பொன் வளையப் பெட்டி காணாமல்போயிற்று. “அது இல்லாம முன்னேற்றம் நடக்காது,” என்று முரளி மாமா திகைத்து நின்றார். பக்கத்து நடைபாதையில் மின்விசிறி ஓசையும், நீண்ட வழிச்சாலையில் மந்த ஒளி மெல்லமெல்ல முணுமுணுத்தது. யார் யாரிடமோ ஓடிச் சென்று கேட்டார்கள். ஜெயந்தி அத்தை அனைவரையும் கட்டளைபோட்டாள்; ஆனாலும் யாரும் எதை எங்கே தேடுவது என்று அறியவில்லை.

“ரசீது மேசை அருகே வெள்ளை அட்டைப்பெட்டிகள் இரண்டு இருந்தது,” என்று நிலா சொன்னாள். “ஒன்று இனிப்பு, ஒன்று நகை. மைக்ரோ கம்பி மிதிச்சப்போ எடுத்துப் பக்கத்துக்கு மாற்றினேன். எதையாவது அலங்கார மேசை கீழே தள்ளியிருப்பாங்க.” அவள் தானாகவே நடைபாதை வழி சென்று, மலர் மூட்டைகளின் பின்னால் கிடந்த பெட்டியை எடுத்தாள். திரும்பி வந்தபோது மணமகள் அத்தைமார்கள் இருவர் அவளிடம் நேராக வந்து நின்றார்கள்.

“எங்க வைக்கணும்?” என்று ஒருத்தி கேட்டாள்.

“தட்டின் வலப்பக்கம். தீபம் அருகில் வைக்காதீங்க, வெப்பம் ஆகும்,” என்றாள் நிலா.

மற்றொருத்தி ஜெயந்தி அத்தை நோக்காமல், “அக்கா, பூ மாலை எங்க?” என்று நிலாவிடமே கேட்டாள்.

அந்தச் சிறிய மாற்றம் காலில் தெரிந்தது. முன்னர் ஜெயந்தி அத்தையைச் சுற்றி அரை வட்டமாக நின்றிருந்தவர்கள் இப்போது சற்று உடைந்து, இரண்டு பாதைகள் நிலாவை நோக்கி வந்தன. நாதஸ்வரக்காரன் தன் தோளை அவள் பக்கம் திருப்பி, “இப்ப வரவேற்பு நிமிஷமா?” என்று கேட்டான். உணவு பொறுப்பில் இருந்த வித்யா தன் கையிலிருந்த பட்டியலை ஜெயந்தி அத்தையிடம் அல்ல, நிலாவிடம் நீட்டினாள். “பானகம் எந்த வரிசைக்கு போகணும்?”

ஜெயந்தி அத்தையின் முகம் இறுகியது. “அவளைக் கேட்க வேண்டிய அவசியம் எதுவும் இல்லை,” என்றாள். ஆனால் அந்தக் குரலில் முன் இருந்த செம்மை இல்லை; கட்டளை போன இடத்தில் வேண்டுகோள் போலத் தோன்றியது. மக்கள் கேட்கவில்லை. கால்கள் திசை மாற்றிக் கொண்டிருந்தன. தோள்கள் அவளை விட்டுத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தன. அவள் மையத்தில் இருந்த வட்டம் திறந்து, நிலாவைச் சுற்றி புதிய வட்டம் உருவாகத் தொடங்கியது.

அதில்தான் அருள் இறுதியாக முன்னே வந்தான். வெள்ளை வேஷ்டி, சட்டை, நெற்றியில் வியர்வை. “அம்மா, போதும்,” என்றான் மெதுவாக. ஜெயந்தி அத்தை அவனைத் திரும்பிப் பார்த்த பார்வை, கூட்டம் முன்னே மகனை அறைந்ததற்குச் சமம். “நீ வாயை மூடு. கல்யாண வீட்டில் யாரு எங்கே நிக்கணும்னு நான் முடிவு பண்ணுவேன். எல்லாருக்கும் தெரிஞ்ச மாதிரி பேச வேண்டாம்.”

“எல்லாருக்கும் ஏற்கனவே தெரியும்,” என்று முரளி மாமா வாய்விட்டு சொன்னார்; அந்தச் சொல் காற்றில் சற்று கனமாக தொங்கியது. அருளும் நிலாவும் தனியாகச் சந்தித்து வந்த ரகசியம் இல்லை; குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும், ஆனாலும் பெயரிடாமல் இழுத்துக்கொண்டிருந்த உறவு. ஜெயந்தி அத்தை அந்த மங்கலான நிலையைத் தானே அதிகாரமாகப் பயன்படுத்திவந்தாள்—வேண்டிய போது “எங்கள் பக்கம் இல்ல” என்று தள்ள, தேவையான போது அவளின் உழைப்பைப் பிடித்து எடுக்க.

இப்போது அவள் அதிகமாக விளையாடினாள். வாசற்படியில் வரவேற்பு வட்டம் மீண்டும் அமைந்தபோது, மணமகன் வீட்டார் கார் உள்ளே வந்துகொண்டிருந்தது. அத்தையின் கையில் விருந்தினர் பதிவு அட்டைகள் இருந்தன—உறவினர், நெருக்கப் பக்கம், வெளியார் என நிறம் வேறுபட்ட அடையாள அட்டைகள். உயர்ந்த குரலில் அவள் சொன்னாள்: “சரி. எல்லாரும் பார்த்துக்கோங்க. இந்த வீட்டுக்குள்ள முன்னாடி யார் நிக்கணும், யார் பின்பக்கம் போணும், இப்பவே தெளிவா இருக்கட்டும். அருள், நீயே சொல்லு. உனக்குப் பக்கத்திலே வரவேற்பு அட்டை யாருக்கு? உன் அத்தை மகள் கீர்த்தனாவா? இல்ல... வேலை பார்க்க வந்த நிலாவா?”

கூட்டம் நின்ற விதமே மாறியது. குழந்தைகள் கூட சத்தம் அடக்கின. வாசலில் கம்பளம் விரிக்கப்பட்ட பகுதி ஒரு திறந்த வாக்கு தரை போலத் தோன்றியது. கீர்த்தனா சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் வாய்க்கோடு வைத்தாள். சில பெரியவர்கள் கண் கீழே பார்க்கத் தொடங்கினார்கள்; சிலர் எதிர்பார்ப்புடன் நேராக. ஜெயந்தி அத்தை தன் கையில் இருந்த மெரூன் நிற அட்டையை உயர்த்தி காட்டினாள். “இது மணமகன் பக்கம் வரவேற்பு வட்டத்தில் நிக்கிறவர்களுக்கான அட்டை. பெயரிட்டுப் போடணும். இப்போதே. பின்னாடி யாரும் பேசக் கூடாது.”

அருள் அசையவில்லை. அதுவே ஜெயந்தி அத்தைக்கு துணிவாயிற்று. “பார்த்தீங்களா? எதுக்கு எல்லாம் அளவு இருக்கு. நிலா, நீ பின்வாசல்—”

“அட்டையை இங்கே தாருங்கள்,” என்று நிலா சொன்னாள்.

அவள் குரல் பெரிதாக இல்லை. ஆனாலும் முழு வளையமும் அதைத் தெளிவாகக் கேட்டது. ஜெயந்தி அத்தை ஒரு கணம் குலைந்தாள்; பிறகு நகைத்தாள். “நீயா வாங்கப் போற? யாரு குடுக்கிறாங்க?”

அந்த நொடியில் அருள் தன் ஜெப்மாலையைப் போல மடித்துக் வைத்திருந்த வரவேற்பு பட்டியலைத் திறந்தான். ஜெயந்தி அத்தையின் கண்களிலே நேராகப் பார்த்து, “நான்,” என்றான். அவன் கையில் இன்னொரு அட்டை இருந்தது—வீட்டார் சார்பிலான முதன்மை வரவேற்பு அட்டை, பொன் ஓரம் கொண்டது. யார் கையில் இருக்கிறதோ அவர்தான் வாசலில் நிற்க வேண்டியவர். அவன் அதை நிலாவை நோக்கி நீட்டினான்.

ஜெயந்தி அத்தை விரைந்து அவன் மணிக்கட்டைப் பிடித்தாள். “கையை கீழே வை,” என்று பறிபோன குரலில் சொன்னாள். “இந்தக் கூட்டம் முன்னாடி என்னை அவமானப்படுத்தப் போறியா?”

அருள் அவள் பிடியை நீக்க முயன்றான்; ஆனால் முடிவு இன்னும் காற்றில்தான். அப்போது நிலா முன்னே சென்றாள். அவள் ஜெயந்தி அத்தை கையைப் பிரிக்கவில்லை; விளக்கம் கேட்கவும் இல்லை. அவள் நேராக அருளின் கையிலிருந்த அட்டையைப் பிடித்துக் கொண்டாள். காகிதத்தின் கெட்டியான விளிம்பு அவள் விரலைத் தழுவியது. அட்டையின் மேல் தெளிவாக அச்சிடப்பட்டிருந்தது: “வீட்டார் பிரதிநிதி – வரவேற்பு வளையம்.”

“நிலா!” என்று ஜெயந்தி அத்தை கத்தினாள்.

“நீங்கள்தான் பொதுவாகக் கேட்டு முடிவு செய்ய சொன்னீர்கள்,” என்றாள் நிலா. “அப்படியென்றால் பொதுவாகத்தான் எடுத்துக்கொள்கிறேன்.”

அவள் ஒரு அடி பின்சென்று, கம்பள விரிப்பின் மையத்தில் நின்றாள். அனைவரும் பார்க்கும்படி அட்டையைத் தன் தலை உயரம் வரை உயர்த்தினாள். வாசலிலிருந்து உள்ளே வரும் ஒளியில் பொன் ஓரம் மின்னியது; எழுத்து எல்லோருக்கும் வாசிக்கத் தெளிவாயிற்று. அடுத்த கணம், வரவேற்புத் தட்டைப் பிடித்திருந்த சிறுமிக்கு அவள் சைகை செய்தாள். “இங்கே கொண்டு வா.”

சிறுமி தயங்காமல் அவளிடம் வந்தாள். அது ஜெயந்தி அத்தைக்கு முதல் தெரிந்த காயம். அடுத்து நாதஸ்வரக்காரர்கள் அவளின் சைகைக்கே இசையைத் தொடங்கினார்கள். வித்யா பானகத் தட்டையை நிலா காட்டிய இடத்திற்கே நகர்த்தினாள். முரளி மாமா மணமகன் வீட்டார் வரும் பாதையைத் திறக்க நாற்காலியை மாற்றினார். ஒரே நொடியில் வழிச்செலுத்தும் உரிமை ஜெயந்தி அத்தையின் கையிலிருந்து நழுவி, நிலாவின் அட்டையிலே படித்துக் கொள்ளக் கூடிய அதிகாரமாக மாறியது.

“அதை கீழே வை!” என்று ஜெயந்தி அத்தை மீண்டும் முன்வந்தாள். இப்போது அவள் குரலில் கட்டளை இல்லை; பதற்றம் மட்டுமே. “அது உனக்காக இல்ல.”

“இப்போ இருக்கிறது,” என்றாள் நிலா.

அருள் அங்கேயே நின்று கொண்டிருக்கவில்லை. அவன் கையை உயர்த்தி ஒலிப்பெருக்கி அருகே நின்ற பையனை அழைத்தான். “பெயர் சொல்லு,” என்றான்.

மைக்ரோபோனில் பையன் தடுமாறினான். “மணமகன் பக்கம் வரவேற்புக்கு... அருள் அண்ணனுடன்... நிலா அக்கா...” என்ற குரல் முழு நுழைவு வளையத்திலும் பரவியது.

ஜெயந்தி அத்தையின் தோள்கள் திடீரென்று சுருங்கின. கீர்த்தனாவின் சிரிப்பு முகத்தில் உறைந்து போனது. பொன் ஓர அட்டை இன்னும் நிலா கையில் உயர்ந்து கொண்டிருந்தது. வாசலுக்கு வெளியே நின்ற காரின் கதவு திறந்தது; உள்ளே வரும் பெரியவர்கள் யாரை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும் என்று கண் உயர்த்தினர். எல்லா பாதைகளும் நிலாவை நோக்கி அமைந்துவிட்டன.

ஜெயந்தி அத்தை கடைசியாக ஒரு முயற்சி செய்தாள். “நான் இதை ஒப்புக்கொள்வதில்லை,” என்றாள். “இந்த வீட்டில்—”

“வாசல் திறந்திருக்கிறது,” என்றாள் நிலா. “யார் எந்தப் பக்கம் என்று எல்லாரும் பார்த்தாச்சு.”

அவள் வரவேற்புத் தட்டையை இடக்கையால் எடுத்துக் கொண்டு, வலக்கையில் அட்டையை உயர்த்தியபடி முதல் விருந்தினரை எதிர்கொள்ள ஒரு பாதி அடி முன்னேறினாள். கம்பளத்தின் நடுவே அவளைச் சுற்றிய வட்டம் திறந்தது. ஜெயந்தி அத்தையின் உயர்த்தப்பட்ட கை மெதுவாகக் கீழே இறங்கியது; பிற கைவும் அதைப் பின்தொடர்ந்தது. பொன் ஓர அட்டை இன்னும் உயரத்தில் இருந்தது.