அவனின் மன்னிப்பு என்னைத் தவறியது

“காவியா, அந்தக் கவர் மேஜைமேல வைக்காதே, மாப்பிள்ளை பக்கம் பார்க்கும் டேபிள்ல தான் வைக்கணும்,” என்று சாந்தி அத்தை கையை நீட்டி கட்டளையிட்டவுடனே, காவியா ஏற்கெனவே கட்டியிருந்த ரிப்பன் மீண்டும் தளர்ந்தது. பரிசு மேசையின் மூலையில் குளிர்ந்து வளையம் விட்ட தேநீர் கோப்பை, அதன் பக்கத்தில் மைத் தழும்பு படிந்த அவள் விரல், மாடிப்படிக் கருகில் ஒலித்துக் கொண்டிருந்த மின்விளக்கின் மெல்லிய முணுமுணுப்பு—அந்த வீட்டுக்குள் அவள் யார் என்பதை எல்லாம் அதுவே சொன்னது. வேலை பார்த்து ஓடியவள். உறவாக இருந்தும் உரிமை இல்லாதவள்.

வாசலிலிருந்து நித்யா மூச்சுத்திணறி ஓடி வந்தாள். “அத்தை, அர்ஜுன் அண்ணா வந்திருக்காரு. ரமேஷ் மாமாவோட கார்ல.”

காவியாவின் கை நின்றது. ரிப்பன் ஒரு தடவைக் கிழியாமல் குத்திக்கிடந்தது. சாந்தி அத்தை மட்டும் ஒரு நொடி திகைத்து, உடனே முகத்தை சீர்செய்தாள். “அவனை உள்ளே கூட்டிட்டு வா. பெரிய நிறுவனம்ல இருக்கானே, நல்ல நேரம். வீட்டுல கூட்டம் இருக்கும்போது வந்தா நல்லதுதான்.”

காவியா தலைக்கூடத் தூக்கவில்லை. மூன்று மாதமா அவன் வராதது, அவள் அம்மா இறந்த நாளுக்குப் பிறகும் வராதது, ஒரு செய்தியைக்கூட சரியாக அனுப்பாதது—அதெல்லாம் இந்த வீட்டில் இப்போ மதிப்பில்லாத விஷயம். “காரில் வந்திருக்காரு” என்பதுதான் மதிப்பு.

அவன் உள்ளே வந்த சத்தம் கூட மாறி இருந்தது. முன்பெல்லாம் கல்லூரி நுழைவு வழியிலே சிரித்துக் கொண்டு நடந்த காலடி; இப்போது மெதுவான, யாரையும் தொந்தரவு செய்யாதபடி அளவுகட்டி வைக்கப்படும் அடிகள். ஆனாலும் அவன் வந்த உடனே அறை அவனை நோக்கித் திரும்பியது. வெள்ளை சட்டை, கையில் பரிசுக் கவர், கண்ணில் நெளிவான தயக்கம். காவியாவை பார்த்ததும் அவன் நின்றான். அவள் பார்த்ததே இல்லை. அவள் முன் இருந்த பட்டியலை எடுத்துக் கொண்டு, “மாப்பிள்ளை வீட்டார் எத்தனை பேர் வந்தாச்சு?” என்று நித்யாவிடம் கேட்டாள்.

“காவியா, நீ இங்க ஏன் நிற்கிறே? உள்ளே போய் ஜூஸ் கண்ணாடி எடுத்துக்கொண்டு வா,” சாந்தி அத்தை சொன்னாள். அதே நேரம் அர்ஜுனிடம், “நீங்க உட்காருங்கப்பா. ரமேஷ், சோபாவில இடம் பண்ணுடா,” என்று மென்மையாய்.

அறையில் யாரும் அதை விசித்திரமாகப் பார்க்கவில்லை. குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் உறவு என்ற வரி ஒருகாலத்தில் இருந்திருக்கலாம்; இப்போது அந்த வரி அழிந்து, அவளுக்குக் கிடைத்தது வேலை மட்டும். அர்ஜுன் அதை நின்றபடியே பார்த்தான். அவள் ஜூஸ் தட்டைப் பிடித்துக் கொண்டு வந்தபோது, சாந்தி அத்தை வேண்டுமென்றே அவளை அர்ஜுனின் முன் நிறுத்தினாள்.

“இவளுக்குப் பணி கொடுத்தா நன்றாக செய்கிறாள். ஆனா வீட்டுக் காரியத்துக்கும் வாழ்க்கைக்கும் வேற வித்தியாசம் இருக்கு, இல்லையா?” என்று அருகிலிருந்த பெண்ணிடம் சொன்னாள். அது காவியாவுக்கே கேட்கும் அளவுக்கு.

அர்ஜுனின் விரல்கள் கவரின் விளிம்பை இறுக்கியது. “அத்தை—”

“ஓஹோ, நான் ஏதாவது தவறா சொல்லிட்டேனா? இவளும் நல்ல பொண்ணுதான். சேவைத் துறையில வேலை, சம்பளம் சரி, வீட்டுக்குப் பிடிப்பாக உதவும். ஆனா ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒரு இடம்தான்.” சாந்தி அத்தை கையைத் துடைத்தாள். “இவளுக்கு நாங்களும் நல்ல வீடு பார்த்துட்டு இருக்கோம்.”

காவியா தட்டிலிருந்து கண்ணாடி கொடுத்தபடி, “இத ப்ளீஸ் எடுக்குங்க,” என்றாள். குரல் சமன். கண்ணில் எதுவும் இல்லை. அதுதான் அர்ஜுனை இன்னும் சிரமப்படுத்தியது. அவள் கோபமாயிருந்தால் அவன் ஏதாவது சொல்ல முடியும். இந்தத் தூரத்துக்கு முன் செல்ல வாய்ப்பே கிடையாது.

நிச்சயதார்த்தப் பேச்சு பெயர் மட்டும். உண்மையில் அது கணக்கு மேசை. யார் எவ்வளவு சம்பளம், எந்த பகுதி வீடு, வாடகைதானா சொந்தமா, எவ்வளவு நகை, எவ்வளவு செலவு. காவியாவின் பெயர் ஒவ்வொரு முறை வந்தாலும் அது ஒரு மனிதர் பெயராக வரவில்லை; “இவளால இந்தப் பட்டியல் சரியாகும்”, “அவளுக்கு விருந்தினர் லிஸ்ட் தெரியும்”, “பில் யாரிடமிருந்து வாங்கணும்னு அவளுக்குத் தெரியும்” என்றே வந்தது. சாந்தி அத்தை ஒருமுறை கூட “உட்காரு” என்று சொல்லவில்லை. மாறாக, அவள் உட்கார முயன்ற நாற்காலியை நித்யாவிடம் திருப்பி, “அந்த சீட் மாப்பிள்ளை சித்தப்பாவுக்குத் தேவைப்படும்” என்றாள்.

அர்ஜுன் அதை பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான். கல்லூரியில் தன்னைவிட வேகமாகப் பேசும் காவியா, நேராக கண் பார்த்து சண்டையிடும் காவியா, பேருந்து நிலையத்தில் அவனுக்கு முதல்முறையாக காபி வாங்கித் தந்த காவியா—இங்கே வேறு ஒருவரைப் போல நின்றிருந்தாள். அவன் ஒருநேரம் அவளிடம் நெருங்க நினைத்தான். சாந்தி அத்தைவே நடுவில் வந்து, “நீங்க சென்னையிலேயே தானே இப்போ? வெளிநாட்டுப் போவதில்லைல? நல்லது. எங்க வீட்டுப் பக்கம் வரவர வசதியாக இருக்கும்,” என்று வழிமறித்தாள். அவளின் கண் கோடு மட்டும் காவியாவை நோக்கி, ‘பார்த்தாயா?’ என்று தட்டியது.

அந்தச் சுமையைப் புரிய அவனுக்கு இவ்வளவு நேரமா தேவைப்பட்டதென்று காவியாவுக்கு உடம்பே சுளுக்கியது. அம்மா மருத்துவமனை வழியிலிருந்த மஞ்சள் விளக்கின் முணுமுணுப்பு கீழ் அவள் ஒருத்தியாகக் காத்திருந்த இரவுகள், குளிர்ந்து மேல் தோல் படிந்த தேநீர், அவன் “இப்போ வீட்டில் பேச முடியாது, கொஞ்சம் நேரம் குடு” என்ற நீளமான அமைதிகள்—அவையெல்லாம் அவனுக்குப் பின்னால்தான் வந்ததா?

மாலை கொஞ்சம் நகர்ந்தபோது, வாசலருகே ரமேஷ் மாமா குரல் உயர்ந்தது. “அந்தச் சாவி எங்க? மேலே வைக்கிற வெள்ளிப்பொருள் அலமாரி திறக்கணும்.” சாந்தி அத்தை உடனே, “காவியா, உன்கிட்டயா?” என்று கேட்டாள். அது குற்றம் சாட்டும் குரல். இரண்டு பெண்கள் உடனே திரும்பிப் பார்த்தனர்.

“என்கிட்ட இல்ல, அத்தை,” காவியா சொன்னாள்.

“உன்கிட்டத்தான் இருக்கும். எல்லா வேலைக்கும் நீயே கையிட்டே இருக்கே.”

அவள் வாயைத் திறக்க முன்னே, நித்யா ஓடிவந்து, “அம்மா, இது மேல்மாடி வழிக்கதவு அருகே இருந்தது,” என்று ஒரு சிறிய சாவித்தொகுதியை நீட்டினாள். அதில் பழைய நீல நிற கீசெயின், கருமையான விரல் உராய்வால் மெலிந்திருந்தது. அர்ஜுன் உடனே அதை அறிந்தான். அவனே ஆண்டுக்கு முன் காவியாவுக்கு வாங்கிக் கொடுத்தது. சாந்தி அத்தை முகம் இறுகியது.

“அது எப்படி அங்க—” என்று அவள் தொடங்க, நித்யா இன்னொரு தாளைக் கொண்டு வந்தாள். “இதும் அதே டிராய்ல இருந்தது. அக்காவோட கைஎழுத்து.” அவள் மடிந்த ரசீது காகிதத்தை ரமேஷ் மாமாவிடம் கொடுத்தாள்.

ரமேஷ் மாமா கண்ணாடி போட்டுப் பார்த்தார். மருத்துவமனை முன்பணம், மருந்து ரசீது, மேலே காவியாவின் வளைந்த எழுத்து—‘அர்ஜுன் சொன்ன பணம் வரலை. என்னிடம் இருந்த தங்க நெக்லஸ் அடகு.’ கீழே தேதி. காவியாவின் அம்மா இறந்ததுக்கு இரண்டு நாள் முன். அறை கசந்தது இல்லை; அதைவிட மோசமாய், கணக்குப் பார்த்த குரல்கள் எல்லாம் ஒரு நொடி சுருங்கின. அர்ஜுனின் முகத்தில் இரத்தம் இறங்கியது.

“இது என்ன?” ரமேஷ் மாமா நேராகக் கேட்டார்.

காவியா யாரையும் காப்பாற்றவில்லை. “அம்மாவுக்கு அவசரமாக பணம் தேவைப்பட்ட நாள். அவன் வருவேன், பேசுவேன், பணம் ஏற்பாடு பண்ணுவேன் சொன்னான். அவன் வீட்டில் சமயம் சரியில்லைன்னு பிறகு மவுனமாயிட்டான். நான் அடகு வைத்தேன். அப்புறம் இந்த வீட்டு வேலையெல்லாம் செய்யுறதும் இதே காரணத்துக்கு. கடன் அடைக்கணும்.”

சாந்தி அத்தை உடனே, “அதை இப்போ இங்க—” என்றாள்.

“நீங்கதான் கேட்டீங்க அத்தை, சாவி எங்கன்னு,” காவியா அவளை நோக்கிப் பார்த்தாள். குரல் உயரவில்லை. “இதுதான் சாவி. மேல்மாடி அலமாரிக்கல்ல. யார் யாரை வேலையாடி மாதிரி வைத்திருக்கீங்கன்னு திறக்கும் சாவி.”

அந்த ஒரு வரிக்கு மேல் விளக்கம் தேவையில்லை. ரமேஷ் மாமா சாந்தி அத்தையிடம் திரும்பி, “இவள் காலைலிருந்து ஓடுறதை நாம எல்லாரும் பார்த்தோம். நிச்சயதார்த்தக் காரியம்னு சொல்லி கடனாளி மாதிரி உபயோகப்படுத்தினதேன்? இவளுக்கு சீட் இல்லை, கண்ணியம் இல்லை?” என்றார். நித்யா காவியாவுக்காக இழுத்து வைத்த நாற்காலி இப்போது மேஜைத் தலைப்பகுதிக்கருகே வந்தது. சிறிய அசைவு தான்; ஆனாலும் யார் உட்கார, யார் நிற்க என்ற விதி அங்கே மாறிவிட்டது.

சாந்தி அத்தை முகம் சூடாகி, “நான் அவளை வெளியவங்க மாதிரி நினைச்சேனா?” என்றாள்.

“அப்படித்தான் நடத்தினீங்க,” காவியா சொன்னாள். “எனக்கு வீடு தேட வேண்டியதில்லை. வழி தேட வேண்டியதில்லை. நான் இங்க எதுக்காக இருந்தேன் என்று எனக்குத் தெரியும். உங்களுக்கு இன்று தெரிய வந்திருக்கு.”

அர்ஜுன் இன்னும் ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை. அதுவே அவன் குற்றத்தை பெரிதாக்கியது. அவன் கையில் இருந்த கவரை கீழே பார்த்தான்; பின்னர் காவியாவை. அவள் அவனைத் தவிர்த்ததில்லை. இப்போது நேராகப் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வையில் பழைய உரிமை இல்லை. சாட்சியம் மட்டும்.

ரமேஷ் மாமா அமைதியாகச் சொன்னார். “காவியா, நீ மேலே போய் கொஞ்சம் உட்கார். இந்த வீட்டில உனக்கு வேலையில்லை இப்போ. முதல்ல நீ சாப்பிடணும்.” அந்த வரியில் முதல்முறையாக அவளுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட இடம் இருந்தது. தாமதமான மதிப்பு. எரிச்சலூட்டும் நிம்மதி.

அவள் மேல்மாடி வராண்டாவுக்கு நடந்துசென்றாள். வாசல் விளக்கின் முணுமுணுப்பு அங்கே இன்னும் தெளிவாய் கேட்டது. கீழே பேச்சுகள் அடக்கமாக மாறின. மாலை காற்று புடவையின் விளிம்பை அசைத்தது. அவள் சுவரைச் சாய்ந்து நின்றபோது பின்னால் மெதுவான அடிகள்.

“காவியா.”

அவள் திரும்பவில்லை. “இங்க வராதே. கீழே எல்லாரும் பார்க்கிறாங்க.”

“பார்க்கட்டும்.” அந்த ஒரே சொல்லில் அவன் தைரியம் காட்ட முயன்றான்; ஆனால் குரல் உடைந்து போனது. “அதான் நான் முன்பே செய்யணும். நான் பயந்துட்டேன். வீட்டில் மதம், அப்பா உடம்பு, அப்புறம் வேலை மாற்றம்—எல்லாத்தையும் காரணமா வைத்து நான் மவுனமாயிட்டேன்.”

“நான் அந்த காரணங்களுக்குள்ள புதைஞ்சுட்டேன்,” அவள் சொன்னாள்.

அவன் அருகே வந்தான். கையில் இருந்த கவரை நீட்டினான். பழுப்பு நிறம், சிவப்பு ரிப்பன் சுற்றி. “இதுல உன் நெக்லஸ்க்கு பணம் இருக்கு. அடகு வட்டி கூட சேர்த்து. இன்னும்—” அவன் மூச்சை அடக்கியான். “சென்னையில என் வீட்டு சாவியும் இருக்கு. நான் தனியா வேறே போயிருக்கேன். நீயே வந்து பேசணும். இந்த தடவை நான் நிற்பேன். உன்னை யாரிடமும் மறைக்க மாட்டேன்.”

காவியா மெதுவாகத் திரும்பினாள். அவன் முகத்தில் இப்போது அவள் ஆண்டுக்கு முன் தேடியது இருந்தது—பயம் கடந்த உறுதி. ஆனால் அது சரியான நேரத்தில் வரவில்லை. அவள் கவரைப் பார்க்கவே பார்த்தாள்; எடுக்கவில்லை.

“அம்மா இறந்த நாளில் மருத்துவமனை வாசலில நானே நின்றேன்,” என்றாள். “அடகு கடைக்குப் போனப்போ நானே போனேன். இந்த வீட்டில் எல்லாரும் முன்னாடி சிறியவளாக்கப்பட்டதும் நானே நின்றேன். அவ்வளவு நாளைக்கு பின் நீ என்ன கொடுக்க வர்றே? பணமா? வீட்டு சாவியா? இல்ல, உனக்கு இப்போ வந்த தைரியத்துக்கான சாட்சி தானா?”

அர்ஜுனின் கை நடுங்கியது. “என்ன செய்யணும் சொல்லு. ஒரு வாய்ப்பு குடு.”

“வாய்ப்பு நான் கேட்டப்போ இருந்தது.” அவள் சற்றே அருகே சென்று, அவன் கையில் இருந்த கவரைத் தன் விரலால் மட்டும் தட்டினாள். “இது கடன் தீர்க்க வர்ற கவர். நான் கடன் இல்லை.”

கீழே யாரோ பரிசு மேசையருகே நடமாடும் சத்தம். வராண்டா வாசல் பாதியாக திறந்திருந்தது. யாரும் முழுக்கக் கேட்க முடியாத தூரம்; யாரும் இது தனிப்பட்டதென்று நடிக்க முடியாத அளவு அருகம். அதுதான் இந்த வீட்டின் எல்லை. இதன் உள்ளே அவன் தாமதமாக வந்தான்.

அவன் கவரை மீண்டும் நீட்டினான். “காவியா, தயவு செய்து. குறைந்தது இதையாவது எடுத்துக்கோ. உனக்காக இல்லன்னா, நான்—”

“உனக்காக எடுக்கணுமா?” அவள் கேட்டாள். “இல்ல. என் பெயரை நீ தாமதமா காப்பாற்ற வந்திருக்கலாம். ஆனா என் வாழ்க்கை காத்திருந்து இல்ல.”

அவள் கீழே இறங்கத் தொடங்கினாள். அவன் ஒரே தடவை அவள் பெயரை அழைத்தான். அந்த குரலில் பல வருடங்களின் வருத்தம் இருந்தது; ஆனால் அவள் நிற்கவில்லை. பரிசு மேசையை அடைந்தபோது, அவன் பின்னால் வந்து அந்தக் கவரை மேஜையின் விளிம்பில் வைத்தான். அவளைத் தடுக்க முடியாதவன், குறைந்தது அது அவள் முன் இருக்கட்டும் என்ற ஏழையான முயற்சி.

காவியா ஒரு நொடி நின்றாள். மேஜைமேல் ஏற்கெனவே வைக்கப்பட்டிருந்த வேறு பரிசுப் பெட்டிகளுக்கிடையே அந்த பழுப்பு கவர் அசிங்கமாய் தனித்து தெரிந்தது. சிவப்பு ரிப்பன் ஒருபக்கம் ஒட்டிப் பFlatten ஆகி இருந்தது; யாரோ விரலில் நசுக்கிய சுருக்கு அதில் தெளிவாய் இருந்தது. அவள் கவரை எடுக்கவில்லை. சாந்தி அத்தையின் கையில் இருந்த வீட்டு சாவித்தொகுதியை எடுத்துப் பரிசுப் பட்டியலின் மேல் வைத்தாள்.

“இது உங்க வீட்டுச் சாவி,” என்றாள். “என்ன திறக்கணும்னு நீங்களே தெரிஞ்சுக்கோங்க.”

அதற்குப் பின் அவள் தன் கைப்பையை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டாள். பரிசு மேசையின் விளிம்பில், அவன் கொண்டு வந்த கவரின் கீழ் நசுங்கியிருந்த ரிப்பன் அப்படியே தட்டையாக இருந்தது. அதை நேராகச் செய்ய யாரும் கையை நீட்டும் முன் காவியா வாசலைத் தாண்டி நடந்துபோனாள்.