அறை முழுக்க பக்கம் மாறியது

“அந்த தட்டைய எடுத்துக்கோ. வாசல்ல நிக்காதே,” என்று சித்ரா பெரியம்மா சொன்ன கையோடு, வெள்ளி விளிம்புள்ள கப் தட்டையை நிலாவின் கைகளில் திணித்தாள்.

மண்டபத்தின் வாகன இறக்குமிட வாசலில் கார்கள் ஒன்றின் பின் ஒன்று வந்து நின்றுகொண்டிருந்தன. மலர் தூவப்பட்ட வளைவுக்குள் யாரை முன்னால் வரவேற்க வேண்டும், யாரை பின்சாரச் செலுத்த வேண்டும் என்று அங்கே நின்ற ஒவ்வொரு பார்வையும் முடிவு செய்துகொண்டிருந்தது. நிலா மெட்ரோ அட்டையின் கருகிய விளிம்பு இன்னும் கைப்பையில் விரலை உரசியதை உணர்ந்தாள்; அலுவலகத்திலிருந்து நேரே வந்திருந்தாள். சேவைத் துறையில் வேலை பார்த்தாலும், இன்றைக்கு அவள் இங்கே வந்தது பணிக்கு இல்லை. வருண் சொன்னபடி, “இன்று நான் பேசிவிடுவேன்,” என்ற ஒரு வரிக்காக. அதை சித்ரா பெரியம்மா நிமிடத்தில் காலால் மிதித்துவிட்டாள்.

“பெரியம்மா, நான்—”

“உனக்கு தெரியும் இல்லையா இங்க எவ்வளவு பேர் வரப்போறாங்க? குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் மாதிரி ஒழுங்கு வேணும். யாராவது பார்த்தா யார் என்னன்னு புரிஞ்சுக்கணும். நீ அங்கே ரிசீவிங் லைன்ல நின்னா கேவலம். தட்டு பிடிச்சுக்கிட்டு இந்த பக்கம் போ.”

அவளருகே நின்றிருந்த இரண்டு மாமியார்கள் முகம் திருப்பிக்கொண்டு சிரிப்பை விழுங்கினார்கள். கதவு திறந்த ஒவ்வொரு காரிலிருந்தும் பட்டுப் புடவையோ, பொன்னாடையோ, விலையுயர்ந்த மணமோ முதலில் இறங்கியது; அதை எதிர்கொள்ள சித்ரா பெரியம்மா முகத்தில் புன்னகையைப் போட்டாள். நிலாவுக்கோ வெந்நீர் கப் தட்டு. அவள் ஒரு மூச்சு இழுத்து, தட்டையை இரு கைகளாலும் சரிசெய்து, “எங்கே நிற்கணும்னு நீங்களே சொல்லுங்க,” என்றாள். எதிர்ப்பு இல்லை. அந்த அமைதிதான் முதல் கீறல்; சித்ராவுக்கு அவள் அங்கேயே கத்துவாள் என்று எதிர்பார்த்திருந்தது.

“சேவைப் பாதை பக்கம். விருந்தினர் வரிசை தெரியாத மாதிரி.”

நிலா நடந்தாள். மண்டப பக்க நுழைவு சுவற்றில் இருந்த லிப்ட் கண்ணாடியில் பழைய துடைப்புக் கறைகள் மங்கலாகப் பட்டிருந்தன; அதில் தட்டையோடு தன் உருவம் கண்ணில் பட்டதும், ஒரு நொடி அவளுக்கு கடந்த மூன்று மாதங்களின் எல்லா அவமானங்களும் ஒன்றாக ஏறின. வருணின் வீட்டில் முதலில் பேசும்போது ‘பார்ப்போம்’ என்றனர். பிறகு அவளுடைய அப்பா ஓய்வு பெற்ற பேருந்து ஓட்டுநர், அம்மா சுயஉதவி குழுவில் உப்புமாவு பொட்டலம் கட்டுவார், அவள் சேவைத் துறையில் நடுத்தர ஊதிய வேலை, அதுவும் வாடிக்கையாளர் தொடர்பு— இதெல்லாம் அவர்களிடம் மரியாதைக்கான குறைவாக மாறிவிட்டது. இன்று இந்த நிச்சயதார்த்த வரவேற்பு வேறொருத்திக்காக இருக்க வேண்டிய நாள். வருண் அதை நிறுத்திவிட்டான். ஆனால் நிறுத்தியதை வெளியில் யாரும் அறியாத இடைவெளியை சித்ரா பெரியம்மா தன் சொந்த மேடையாக மாற்றிக்கொண்டிருந்தாள்.

“அந்த அய்யாவுக்கு முதல்ல கொடு,” என்று அவள் மீண்டும் கட்டளை விட்டாள். கார் கதவு திறந்தது. கோயம்புத்தூரிலிருந்து வந்த சாம்பல் முடி மாமா முதலில், பின்னால் அவரது மனைவி. அவர்களை வரவேற்க சித்ரா பெரியம்மா தன் கைகளை நீட்டினாள். நிலா கப் நீட்டும் பணியாளியாக பக்கத்தில் நிறுத்தப்பட்டாள்.

மாமா கப்பை எடுக்க முனைந்து, நிலாவை ஒரு பார்வை பார்த்தார். முகம் நின்றது. “நீங்க... நிலா தானே?”

சித்ரா பெரியம்மா உடனே சிரித்தாள். “அவருக்குத் தெரியாது. குழந்தைகள் எல்லாம் பழக்கமான முகம் மாதிரி—”

“பழக்கமான முகமில்லை,” என்றார் மாமா, கையை பாதியில் நிறுத்தி. “வருண் geçen மாதம் என் வீட்டுக்கு அவளையே கூட்டிக்கிட்டுவந்தான். ‘எனக்கு முடிவு இதுதான்’ன்னு சொல்லியவள் இவள்தான்.”

பக்கத்தில் இருந்த மனைவி உடனே சித்ராவைப் பார்த்து, “அதான் அந்த பெண்ணா? அப்படியிருக்க இவ கப் தட்டி பிடிச்சு நிக்கிறாளே?” என்று கேட்டாள். காற்றில் இருந்த நிர்வாகத் திணிப்பு சற்றே இடறியது. தட்டையின் கப்புகள் மெல்ல சிணுங்கின.

“அட, அது...” சித்ரா பெரியம்மா சொல் தேடினாள். “இங்க வேலைகள் கையைத் தேடுது. உதவி பண்ணுறா.”

அதே நேரம், இன்னொரு கார் நுழைந்தது. பழைய டிரைவர் ராஜா இறங்கி, பின்கதவைத் திறந்தபடி அவளைக் கண்டதும் திடுக்கிட்டான். “அம்மா, நீங்க இங்கயா? சார் உங்களைத் தேடி மேல கீழன்னு எல்லா வாயிலையும் பார்த்துட்டு இருக்காரே. ‘நிலா வந்ததும் நேரா என்னிடம் சொல்லு’ன்னு என்கிட்டே சொன்னாரு.”

அந்த ஒரு வரி அங்கே இருந்த பணியாளர்களிடம்கூட நிலையை மாற்றிவிட்டது. கப் எடுத்துக்கொள்வதற்காக நீட்டிய கை இரண்டு அங்குலம் பின்னே சென்றது. சித்ரா பெரியம்மா ராஜாவை கடிந்து பார்த்தாள். “நீ உன் வேலையைப் பார்.”

ராஜா தயங்கினான்; ஆனாலும் திரும்பிப் போகவில்லை. “வேலைதான் பார்க்கறேன் அம்மா. சார் சொன்னதைச் சொல்லறேன்.”

இப்போது சித்ரா பெரியம்மா சிரிப்பை விட்டு கட்டளை குரலுக்கு மாறினாள். “ராஜா, வருண் எங்கேயோ அலைந்து பேசிக்கொண்டிருப்பான். அது வேற. வாசல் வரிசை வேற. யாருக்கு என்ன இடம் எனக்கு தெரியும். நிலா, இங்க நிக்காதேன்னு சொன்னேன்ல?”

அவள் இவ்வளவு தள்ளும்போது தான் அடுத்த கார் கதவு திறந்தது. சாம்பல் நிற குர்தா, வெள்ளை வேஷ்டி, கண்களில் தூக்கமின்றி கூர்மையான கோடு— வருண் நேராக இறங்கினான். அவன் கைப்பேசி இன்னும் காதருகே இருந்தது; ஒரே பார்வையில் தட்டையோடு நின்ற நிலாவையும், அவளருகே நின்ற சித்ராவையும், கப்பை எடுத்துக்கொள்ளாமல் காத்திருந்த கோயம்புத்தூர் மாமாவையும் பார்த்தான். அந்த பார்வையில் விளக்கம் வேண்டிய இடமே இருக்கவில்லை.

“அந்த தட்டையை யாரு கொடுத்தது?” அவன் கேள்வி சத்தமில்லை. அதனால்தான் அதிகம் கேட்கப்பட்டது.

“வருண், இப்ப வந்தவுடன் சீன் பண்ணாதே,” சித்ரா பெரியம்மா விரைவாகப் பேசினாள். “விருந்தினர் முன்னாடி—”

அவன் அவளைத் தாண்டி நேராக நிலாவிடம் வந்தான். வாகன வரிசையில் இன்னொரு கார் நின்றிருந்தும், அதை வரவேற்க ஓடவேண்டிய மரியாதையை அவன் முறியடித்தான். “நிலா.”

ஒரு நொடி தட்டையின் எடை அதிகரித்தது போல இருந்தது. அவள் அவனை மட்டும் பார்த்தாள்.

“நான் உன்னை இங்கே நிற்கச் சொல்லல,” என்றான் அவன். பிறகு திரும்பி சித்ராவை நோக்கி, “நான் அழைத்தவளை யாராவது வேலைக்காரி மாதிரி நிறுத்தினா, அது தவறல்ல பெரியம்மா. அது அவமரியாதை.”

அந்த சொல் வெளியில் விழுந்ததும், இரு பணியாளர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டார்கள். பக்கத்தில் இருந்த மீனா அக்கா—மண்டப ஏற்பாடுகளைச் சுமந்துக் கொண்டிருந்த வருணின் அத்தை மகள்—வாசலிலிருந்து விரைந்து வந்தாள். “நான் மேல மேடைக்கு பூ மாலையை எடுத்துக்கிட்டு போயிருந்தேன். இங்க என்ன நடக்குது?” என்று கேட்டவள் நிலாவைக் கண்டதும் உடனே புரிந்துகொண்டாள். “இவளைப் பக்கத்துக்கு யார் அனுப்பினது? வருண் நேற்று என்ன சொன்னான் எனக்கு? ‘நிலா வந்ததும் என்ன பக்கத்தில்தான் நிற்கணும்’ன்னு சொன்னதில்லையா?”

இது இரண்டாவது உறுதி. முதல் வாக்கியத்தின் மேல் இரண்டாவது கல் விழுந்தது. சித்ரா பெரியம்மா முகத்தில் பூசப்பட்ட அதிகாரம் மெல்ல உருண்டது. அவள் உடனே கடைசி தஞ்சத்தை பிடித்தாள். “சொல்லுறதெல்லாம் சொல்லலாம். ஆனா குடும்பம் முன்னாடி முடிவு ஆகாத விஷயம்னா ஒழுங்கு பார்த்துத்தான் நடக்கணும். யாரும் வந்து நின்றாலே இந்த வீட்டுப் பெண்ணா ஆகிட முடியாது.”

அந்த இடத்தில் பல பார்வைகள் மீண்டும் அவள்பக்கம் திரும்பின. இதுதான் பழைய ஒழுங்கின் கடைசி பாதுகாப்பு. ‘முடிவு ஆகாதது’ என்ற பெயரில் அவமானத்தை சட்டமாக்கும் முயற்சி.

வருண் ஒரு படி முன் வந்தான். “முடிவு ஆகாதது இல்ல. நான் முடிவு சொல்லிட்டேன்.”

“நீ வீட்டுக்குள்ள சொல்லிருக்கலாம். வெளியிலில்லை.” சித்ரா பெரியம்மா அவன் பேச்சை வெட்டினாள். “உன் அம்மா கூட—”

“என் அம்மாவும் தெரியும்,” என்றான் அவன். “அப்பாவும் தெரியும். குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் மாதிரி சொல்லப் போன நேரத்துக்கு முன்னாடியே, நீங்களே இவளைத் தட்டு பிடிக்க வைத்துட்டீங்க.”

சித்ரா பெரியம்மாவின் கன்னத்தில் இரத்தம் ஏறியது. “அப்படின்னா நீயே சொல்லு. இப்பவே சொல்லு. இவள் யார்?”

வருணின் பார்வை நிலாவிடம் திரும்பியது. அவன் வாய்திறந்தான். அதே கணத்தில் நிலா தட்டையைப் பார்த்தாள். வெந்நீர் ஆவி கப்புகளின் மேல் தங்கி இருந்தது. அவள் வலக்கையை தட்டையின் ஓரத்திலிருந்து எடுத்தாள். பிறகு முழுதாக அதை அருகிலிருந்த நீள மேசையின் மீது வைத்தாள். வெள்ளி கப் ஒன்றின் அடியில் சின்ன தேநீர் வளையம் இருந்தது; முன்பே யாரோ எடுத்து வைத்த கப் தடம். அந்த ஈர வளையத்திலேயே தட்டு நின்றது.

அவள் இரண்டு படி பின்வாங்கினாள். பின் நேராக முன்னே வந்தாள்—ரிசீவிங் லைனின் இடைவெளிக்குள். சித்ரா பெரியம்மா அவள் தோளைத் தொட்ந்து தடுக்க முயன்றாள். நிலா அந்த கையை மெதுவாகப் பிரித்தாள்; மெதுவாகத்தான், ஆனால் முழு வாசலும் அதை பார்த்தது.

“நான் யார் என்று நீங்க கேக்க வேண்டிய அவசியமே இல்ல பெரியம்மா,” என்றாள் அவள், குரல் நடுக்கமின்றி. “என்னை இங்கே வருண் கூப்பிட்டிருக்கான். அவன் தேர்ந்தெடுத்த பெண் நான். இந்த வீட்டுக்குள் பணியாடி மாதிரி பக்க வாசல் வழியா வர மாட்டேன். இரு குடும்பம் முன்னாடியும் வரவேற்பு வரிசையில்தான் நிற்பேன்.”

காற்று அங்கேயே தன் கால்களை மாற்றியது. கோயம்புத்தூர் மாமா கப்பை முற்றிலும் கீழே வைத்தார்; அவர் இப்போது நிலாவை நோக்கி சிரிக்கவில்லை, மரியாதையுடன் தலைஅசைத்தார். மீனா அக்கா உடனே வரிசையில் ஒரு இடத்தை காலிசெய்து நின்றாள். இரண்டு இளம் சகோதரர்கள், இதுவரை சித்ரா பெரியம்மா சொல்லும் வேலைகளில் ஓடிக்கொண்டிருந்தவர்கள், அவள் பக்கத்திலிருந்து தெரியாமல் ஒரு படி விலகினார்கள்.

சித்ரா பெரியம்மா இப்படி முகம் மாறும் நேரம் வந்தால் குரல் கூச்சலாகும் வகை. “நிலா, இது எல்லை மீறல். யாரு உனக்கு—”

“நான்தான்,” என்றான் வருண். ஆனால் அவன் முடிக்கும்முன் நிலா அவன் பக்கம் கையை நீட்டி நிறுத்தினாள். அவளுடைய நிறுத்தல் அவனுக்காக அல்ல; இந்த முடிவின் உரிமை யாரிடம் இருக்கிறது என்பதைப் பார்க்க வைத்த நிறுத்தல்.

“இன்னொரு விஷயம்,” என்றாள் அவள், சித்ராவை நேராகப் பார்த்தபடி. “இன்னைக்கு என்னைத் தட்டு பிடிக்க வைத்தது தவறு. ஆனா அதைவிட பெரிய தவறு, நீங்கள் இன்னும் யாருக்கு இடம் கொடுக்கறீங்கன்னு உங்களால் தீர்மானிக்க முடியும் என்று நினைச்சது. இப்போ இருந்து எனக்கு இடம் கொடுக்க யாரும் வேண்டாம். நான் எடுத்துக்கற இடத்தில்தான் நிற்பேன்.”

அவள் சொல்லியதும், சித்ரா பெரியம்மா நீட்டியிருந்த கை காற்றிலேயே தொங்கியது. கட்டளை சொல்ல பழகிய விரல்கள் இப்போது எங்கே மடக்குவது என்று தெரியாமல் நின்றன. எதிரே வந்த காரிலிருந்து இறங்கிய மூத்த தம்பதி சித்ராவைத் தாண்டி வருணையும் நிலாவையும் பார்த்து வணங்கினார்கள்; அந்த வணக்கத்தின் திசைதான் உண்மையான தீர்ப்பு. சித்ராவின் வாயிலிருந்த அடுத்த சொல் வரவில்லை. குரல் சிக்கிக்கொண்டது. முகத்தின் மீது இருந்த வரவேற்பு அதிகாரம் ஒரே நொடியில் விருந்தினரின் சந்தேகமாக மாறியது.

வருண் அவளருகே வந்து, இடம் கொடுத்து நின்றான். ஒன்றாக நின்றதல்ல முக்கியம்; யாரைத் தாண்டி, எங்கு நின்றான் என்பதே. வாசலுக்கு வந்த அடுத்த உறவினரிடம் அவன் கையை நீட்டிக்கொண்டு, “வாங்க மாமா,” என்றான். பிறகு நிலாவை நோக்கி, குடும்பம் கேட்கும் அளவு தெளிவாக, “இது என் பக்கம் மட்டும் இல்ல. நம்ம பக்கம்,” என்றான்.

நிலா அவனைப் பார்க்கவில்லை. முன்னால் வந்த முதிய பெண்மணிக்கு நாணல்மலர் தட்டிலிருந்து மஞ்சள்-குங்குமத்தை மீனா அக்கா கொடுத்ததை எடுத்து நீட்டினாள். “வாங்க அத்தை,” என்றாள். குரலில் உரிமை மட்டும் இருந்தது; தயக்கம் இல்லை.

சேவைப் பாதை வழியாக பின்னால் யாரோ மீண்டும் அந்த வெள்ளி தட்டையைத் தூக்கிக் கொண்டு வந்தார். ஒரு பணியாளர் அது எங்கே வைக்க என்று தெரியாமல் நிலாவருகே நின்றான். அவள் அவன் கையிலிருந்து தட்டையை எடுத்துக்கொண்டாள்; இப்போது அது அவமரியாதையின் சுமையல்ல, அங்கே ஓடும் ஒழுங்கின் பொருள் மட்டுமே. அவள் திரும்பி சேவைப் பாதை வளைவை எடுத்தபோது, முன்னால் நின்றவர்கள் தாமாக விலகினர். தட்டையில் இருந்த கப்புகள் இரண்டு முறை மெதுவாக மோதி, பிறகு அவள் கைகளில் சமமாக நின்றன; சிணுங்கல் நின்றது.