முதலில் சிரித்தவர்கள் தாழ்ந்தார்கள்

“காவியா, இங்க நிக்காதே. நீ வாசலில் வரவேற்புக்காக இல்ல,” என்று ரேவதி அத்தை அவளது கைமணிக்குச் சிக்கியிருந்த மெல்லிய தங்க வளையைப் பிடித்தபடியே இழுத்து ஓரமாகத் தள்ளினாள். “பின்னாடி போ. ஜூஸ் கப் முடிஞ்சுருக்கு. மேலே ஸ்டேஜ்க்கு போற பேருக்கு தட்டு எடுத்துக்கொடு.”

சென்னையின் வெப்பம் மண்டபக் கண்ணாடிக்கதவின் அப்புறம் இருந்தது; உள்ளே ஏசி குளிர் இருந்தாலும், அவமானம் மட்டும் சூடாகவே பட்டது. வாசல் மேஜையில் விருந்தினர் பெயர் எழுதப் போட்டிருந்த புத்தகத்துக்கு அருகே அவள்தான் காலை முதலாக கட்டிய மல்லிகைப் பூவின் வாசனை இருந்தது. அவள் கழுத்தில் தொங்கியிருந்த பழுதுபட்ட அடையாள அட்டை கயிறு, சால்வை ஓரத்திலிருந்து வெளியே வந்து கண்ணில் பட்டது; வேலையிலிருந்து நேரே வந்தவள் என்பதற்கே போதும் என்று ரேவதி அத்தைக்கு இருந்தது. காவியாவின் கையில் இருந்த வீட்டுச் சாவியை அவள் காலைதான் திருப்பிக் கொடுத்திருந்தாள்; அர்ஜுனின் வீட்டில் அம்மாவுக்கு மருந்து வைத்து விட்டு வந்த சாவி. அதை எடுத்தபோது நன்றி சொன்னவர்களே இப்போது அவளை வாசலில் நிக்க விடவில்லை.

காவியா ஒரு நொடி அசையாமல் நின்றாள். ரேவதி அத்தை அவளைத் தாண்டி வந்த மணமகள் வீட்டார் முன்னே சிரித்துக்கொண்டு, “நம்ம வீட்டுப் பெண் மாதிரி தான். ரொம்ப உதவி பண்றா. ஆனால் இவ்வளவு பெரிய function-ல ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒவ்வொரு இடம் இருக்குமே,” என்றாள். ‘உதவி பண்றா’ என்ற சொல் கத்தியாய் வந்து உட்கார்ந்தது. பின்னால் பிளாஸ்டிக் நாற்காலி ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்த இரண்டு சித்திகள் முகம் பார்க்காமல் சிரித்துக் கொண்டனர்.

“ஜூஸ் தட்டு எங்க?” என்று காவியா அமைதியாகக் கேட்டாள்.

ரேவதி அத்தை கையை உயர்த்தி, “அதான் நல்ல பெண். மேல ஹால்ல சும்மா நிக்கறதைவிட இது உனக்கு சரி,” என்றாள்.

காவியா தட்டைக் கொள்ளாமல், வாசல் மேஜையில் இருந்த விருந்தினர் பதிவுப் புத்தகத்தை மூடிப் பக்கத்துக்கு நகர்த்தினாள். பேனா மூடியை சத்தமாகப் போட்டாள். “அப்படியா? அப்ப இந்தப் புத்தகமும் சாவியும் யாரிடம்?” என்று கேட்டுக் கொண்டே அவள் திருப்பிக் கொடுத்த சாவிச் செட்டையை மேஜை மீது வைத்தாள். சத்தம் பெரியதில்லை. ஆனால் அருகிலிருந்த முரளி மாமா திரும்பிப் பார்த்தார். ரேவதி அத்தையின் புருவம் சுருங்கியது. அந்தச் சிறிய சத்தமே அறையின் பழைய நிச்சயத்திலே முதல் விரிசல் போட்டது.

“புத்தகம் எதுக்கு உன்கிட்ட? யாரும் கேக்கலை,” என்றாள் ரேவதி அத்தை திடுக்கிட்ட கோபத்தோடு.

“காலை ஏழு மணிலிருந்து யார் பெயர் எழுதினாங்கன்னு இங்க எல்லாருக்கும் தெரியும்,” என்று முரளி மாமா வாய்க்குள் சொன்னார். சத்தமாக இல்லை. ஆனால் கேட்கவேண்டியவர்களுக்கு போதுமான அளவு.

அதுவே ரேவதி அத்தைக்கு மேலும் கசப்பாயிற்று. “காவியா, நீ நல்லா வேலை பார்ப்பே. அதனால்தான் நான் உன்னை நம்புறேன். ஆனால் வீட்டில் இடம் வேற, வேலை வேற. அர்ஜுனுக்கு இப்ப பார்க்கிற பெண் கோயம்புத்தூர்ல பெரிய உற்பத்தித் துறை வீட்டிலிருந்து. நமக்கு சமம். எல்லாம் ஒழுங்கா இருக்கணும். நீ இப்போ மேலே போய் நிலாவோட சேர்ந்து வரிசையா பேரை உட்கார வச்சுடு.”

அதை அவள் மட்டும் கேட்குமாறு சொல்லவில்லை. சத்தம் சரியாகப் பரவும்படி சொன்னாள். அருகிலிருந்த திருமண broker முகம் இறுக்கமான சிரிப்புடன் தலையசைத்தார். “அதுதான், அத்தை. இப்போ காலத்துல match-ஐ சரியா பார்க்கணும்.”

நிலா, மேக்கப் வாசனை கமழும் முகத்தோடு படிக்கட்டின் முதல் தளத்தில் நின்று, “அக்கா, மேலே VIP chairs ஆளுக்கே reserve பண்ணியிருக்காங்க,” என்று கூடச் சேர்த்தாள். அவளது கையில் அமர்வுப் பட்டியல் இருந்தது. காவியா பட்டியலை நோக்கினாள். அர்ஜுனின் கல்லூரி நண்பர்கள், அத்தைமக்கள், பங்குதாரர்கள்—அனைவருக்கும் இடம். அவளுக்கென்று எங்கும் பெயரில்லை. ஆனால் காலை முதல் காபி ஆர்டரும், பூக்காரனுக்கும், மின்விளக்கு மனிதருக்கும், புகைப்படக்காரனுக்கும் பேசிப்பேசி சமாளித்த குரல் அவள்தான்.

“நான் உட்கார வேணும்னு கேட்டேனா?” காவியா கேட்டாள்.

“அதெல்லாம் பேசாதே,” என்று ரேவதி அத்தை உடனே வெட்டி, பட்டியலை நிலாவின் கையிலிருந்து பிடித்து காட்டினாள். “பாரு. ஒழுங்கு என்பதென்ன தெரியுமா? படித்த குடும்பம், தொழில், பெயர். யாரும் எங்கிருந்து வந்தாங்கன்னு மறக்கக்கூடாது. நீ சேவைத் துறையில வேலை பாக்கற பெண். நாளைக்கு இன்னொரு நல்ல வீட்டுல பார்த்துடலாம். ஆனா இங்க இப்படி நிக்கறதால எல்லாருக்கும் தவறான படிப்பு.”

சுற்றியிருந்தவர்கள் சற்று இடம் கொடுத்து நின்றனர். அவமதிப்புக்கு இடம் தேவைப்படும்போது கூட்டம் எப்போதும் உதவும். அர்ஜுன் கீழே வரவில்லை. மேல்மாடியில் நிச்சயத் தட்டு, புகைப்படம், உறவினர் கூட்டம்—அவனைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தது. அவன் வராத வெற்றிடத்தில்தான் ரேவதி அத்தை தன் அதிகாரத்தை விரித்தாள்.

காவியா மெதுவாக மூச்சை எடுத்தாள். “தவறான படிப்பு எதுக்கு, அத்தை?” என்றாள்.

“என்ன?”

“காலை முதல் இந்த function-ஐ யார் ஓட்டினாங்கன்னு எல்லாரும் பார்த்தாங்க. நீங்க இப்ப சொல்றது—நான் உதவி பண்றவளா, இல்ல இந்த வீட்டுக்குள்ள வரக் கூடாதவளா? இதில் எது சரி? தெளிவா சொல்லுங்க.”

அது கேள்வி இல்லை; திருப்பிப் போட்ட கல். படிக்கட்டின் அடிப்பகுதியில் நின்றிருந்த மூன்று பெண்கள் ஒரே நேரத்தில் மேல் பார்க்காமல் கீழே பார்த்தனர். முரளி மாமா கண்ணாடியை மூக்கில் மேலே தள்ளினார். ரேவதி அத்தையின் உதடு ஒருமுறை உலர்ந்தது. “அதென்ன இப்படிக் கேட்கற?” என்று கேட்டாள். குரல் முன்பு இருந்த அளவுக்கு நிச்சயமில்லாமல் போயிருந்தது.

“குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் மாதிரி நீங்களே எல்லாரிடமும் எவ்வளவோ நாளா பேசிட்டீங்களே,” என்று காவியா சொன்னாள். “இன்று மட்டும் வாசலுக்கு வெளியே நிக்கணும்னு யார் முடிவு?”

ரேவதி அத்தை உடனே சிரிப்பை ஒட்டிக் கொண்டாள். “அதான் பிரச்னை. அப்படி தெரிஞ்சதாலே எதுவும் நிச்சயம் ஆகிடாது. பெரியவங்க முடிவு பண்ணணும். நீ இப்ப அசடுதனமா பேசாம மேலே போ.”

அந்த “பெரியவங்க” என்ற சொல்லுக்காகத்தான் அவள் இத்தனை நேரம் காத்திருந்தாள் போல. காவியா படிக்கட்டின் நோக்கி திரும்பி, கையில் இருந்த குளிர்ந்து போன சாப்பாட்டு பெட்டியை பிளாஸ்டிக் நாற்காலி ஓரத்தில் வைத்தாள். “சரி,” என்றாள். “பெரியவங்க முடிவு பண்ணட்டும். நான் அங்கயே கேக்கிறேன்.”

அவள் மேல் ஏறத் தொடங்கினாள். ரேவதி அத்தை முதலில் தடுக்கும் போல முன்வந்தாள்; ஆனால் அப்போது மேலிருந்து இரண்டு சித்தப்பாக்கள் கீழே இறங்கிக் கொண்டிருந்ததால் படிக்கட்டு நெரிசல் பிடித்திருந்தது. காவியா ஓரமாகச் சாய்ந்து அவர்களை விடுத்து ஒரு படி, இன்னொரு படி ஏறினாள். யார் யாருக்குப் பாதை விடுகிறார்கள் என்பதிலே திடீரென்று அர்த்தம் உருவானது. நிலா பட்டியலை மார்போடு ஒட்டிக் கொண்டு சுவரோடு ஒதுங்கினாள். கீழே இருந்த broker மேலே ஏற வேண்டும் என்று நினைத்தும், ரேவதி அத்தையின் பின்னால் சிக்கிக் கொண்டான். முரளி மாமா காவியாவைத் தாண்டி மேலே சென்றார்; “சறுக்காதே,” என்றார். அது கவனிப்பு போல இருந்தாலும், கூட்டம் யாரை வழியில் நிறுத்தவில்லை என்பதையே குறித்தது.

படிக்கட்டின் நடு இறக்கத்தில் அர்ஜுன் தெரிந்தான். வேஷ்டி சட்டையோடு, கையில் மொபைல், அருகில் அவன் பெயருக்குப் பொருத்தமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருந்த பெண்—ஸ்ரீலேகா—அவளது குடும்பத்தோடு. அர்ஜுன் முதலில் ரேவதி அத்தையையே பார்த்தான். பிறகு காவியாவை. அவளது முகத்தில் பிச்சை இல்லை; பழைய சோர்வும் இல்லை; வெறும் முடிவு மட்டும் இருந்தது. அது தான் அவனை அசைத்தது.

“அர்ஜுன்,” என்று ரேவதி அத்தை உடனே குரலை உயர்த்தினாள். நெரிசல் இருந்ததால் எல்லாரும் நின்றார்கள். படிக்கட்டு அரைமாடி இடத்தில் காற்று சுழலவில்லை. “இப்போவே சொல். கீழே எல்லாரும் குழப்பமா நிக்கறாங்க. இந்தப் பெண்ணுக்கு வரம்பு தெரியணும். நீ மேல போ. ஸ்ரீலேகாவோட குடும்பம் காத்திருக்காங்க. எல்லாருக்கும் முன்னாடி முடிவு கேள்.”

அவள் ‘இந்தப் பெண்’ என்று சொன்னபோது காவியாவின் கழுத்திலிருந்த பழைய அட்டை கயிறு மீண்டும் சால்வை ஓரத்திலிருந்து தெரிந்தது. வேலை, நிலை, இடம்—அத்தனைையும் ஒரே கோட்டில் வைத்துக் காட்டிக்கொண்டிருந்தது.

அர்ஜுன் ஒரு படி கீழிறங்கினான். “அத்தை, வழி விடுங்க.”

“முதல்ல பதில் சொல்,” என்று ரேவதி அத்தை படிக்கட்டு தடுப்பில் கையை நீட்டி நின்றாள். “குடும்பம் முன்னாடி. இவளுக்காக இத்தனை நாள் நல்ல மனசு வைத்தது வேற, கல்யாணம் வேற. எதைத் தேர்வு பண்ணறே? மேல இருக்கிற மரியாதையா, இல்ல வாசல்ல உதவி பண்ணிக்கிட்டு வர்றவளா?”

அந்த வரியில் அவள் குரல் கூர்மையடைந்தது. கீழே இருந்தவர்கள் கழுத்தை நீட்டி பார்த்தனர். மேலே ஸ்ரீலேகாவின் அப்பா முகம் கல் போல மாறியது. நிலா மூச்சை அடக்கிக் கொண்டாள். அவமானம் பொதுவெளியில் முழு வடிவம் எடுக்கும் முன் ஒரு நொடி இருக்கும்; அந்த நொடியைத் தான் அர்ஜுன் கிழித்தான்.

அவன் மொபைலை மடக்கி ஜேபில் தள்ளிவிட்டு, ரேவதி அத்தையின் நீட்டிய கையை மெதுவாகத் தள்ளினான். “வழி விடுங்கன்னு சொன்னேன்.”

“அர்ஜுன்—”

அவன் கீழே இறங்கிக் கொண்டே வந்தான். ஒவ்வொரு படியிலும் யாரோ ஒருவர் ஓரமாக நின்றார்கள். முதலில் broker. பிறகு நிலா. பிறகு கீழே ஏறிவந்த இரண்டு பையன்கள். ரேவதி அத்தை மட்டும் இடம் பிடித்து நின்றாள்; ஆனால் அவளது தோளைக் கடந்து அர்ஜுன் வந்துவிட்டான். நெருக்கத்தில் அவன் குரல் பெரிதாக இருக்கவில்லை. அதனால் தான் எல்லோரும் கேட்டார்கள்.

“வாசல்ல உதவி பண்ணிக்கிட்டு வந்தவள் இல்ல,” என்றான். “காவியா.”

அவள் பெயர் படிக்கட்டு சுவரில் மோதிப் பின்சென்றது போல இருந்தது.

அவன் இன்னும் கீழே வந்து அவளுக்கு அருகில் நின்றான். “என்னைத் தேர்வு பண்ண சொல்லவேண்டிய இடத்துல நீங்க அவளைக் கீழே நிறுத்தினீங்க. ஆனா நான் யாரோட பக்கம் நிற்கிறேன்னு கேட்கிறீங்களா? நான் காவியாவோட பக்கம் தான். எல்லாரும் கேளுங்க—எனக்கு கல்யாணம் என்றால் காவியாதான்.”

ரேவதி அத்தையின் முகத்தில் இருந்த சாயம் சற்று விலகியது. “அட, இப்படி கூட்டத்தில—”

“கூட்டத்திலதான் சொல்லணும்,” என்று அர்ஜுன் வெட்டினான். “கூட்டத்திலதான் நீங்க அவளைக் கூலிப்பெண் மாதிரி நிறுத்தினீங்க. காலை முதல் வீட்டுச் சாவி, விருந்தினர் புத்தகம், சாப்பாடு, புகைப்படக்காரன்—எல்லாத்தையும் அவள்கிட்ட வைத்தீங்க. வீட்டுக்குள் வேலை பார்த்தால் தகுதி இல்ல, வேலை வாங்கிக்கொள்ள மட்டும் தகுதி இருக்கா? அந்த முடிவு யாருக்கு?”

ஸ்ரீலேகாவின் அப்பா மெதுவாக ஒரு படி பின்னேறினார். அவரோடு வந்தவர்கள் வழி தேடிப் பக்கம் மாறினார்கள். படிக்கட்டின் மேல் பகுதி வெறுமையாகத் தோன்றத் தொடங்கியது; கீழே இருந்த கூட்டம் மேலே ஏறாமல் நடு இறக்கத்தில் நின்றது. ரேவதி அத்தையின் கட்டுப்பாடு உடைந்த கயிறு போல கையில் மிச்சமின்றி தொங்கியது.

“அர்ஜுன், பெரியவர்கள் பேசுறதை—”

“பெரியவங்க என்றால் அவமானப்படுத்த உரிமையா?” அவன் கேட்டான். அதற்கு பதில் சொல்லும் முன், காவியா தனது கையை உயர்த்தினாள். அர்ஜுனைத் தாண்டி அல்ல. அவன் பக்கத்திலேயே.

“அர்ஜுன்,” என்றாள் அவள், கண் ரேவதி அத்தையிலேயே. “என்னை யாராவது தேர்வு பண்ணுற மாதிரி பேசாதே.”

ஒரு நொடி எல்லோரும் முட்டியடித்தனர். ரேவதி அத்தைக்கு மீண்டும் மூச்சு கிடைத்தது போலத் தெரிந்தது. “பாரு, அவளுக்கே புரியுது—”

“நான் முடிச்சு பேசல,” என்று காவியா வெட்டினாள். அவள் கழுத்திலிருந்த பழைய அட்டை கயிறை அவிழ்த்து எடுத்தாள். கைப்பத்தில் சுருட்டி ரேவதி அத்தைக்கு நீட்டினாள். “இது என் வேலை இடத்துக்கான அடையாளம். இதைப் பார்த்து என்னை எங்க வைக்கணும்னு இங்க யாரும் முடிவு பண்ண மாட்டாங்க. இந்த வீட்டுல நான் வாசல்ல நிற்கணுமா, இல்ல உள்ளே வரணுமா—அதை நான் தான் முடிவு பண்ணுவேன்.”

ரேவதி அத்தை அவள் கையைப் பார்க்காமல் அர்ஜுனை நோக்கினாள். அதுவே தோல்வி. காவியா அட்டை கயிறை மேல் படிக்கட்டு தடுப்பில் வைத்துவிட்டு, மேஜையிலிருந்து கொண்டு வந்த சாவிச் செட்டையைப் பறித்துக் காட்டினாள். “இது,” என்றாள், “சும்மா கதவு திறக்கிற சாவி இல்ல. நம்பிக்கை இருந்ததால என் கிட்ட இருந்தது. இப்ப அது எதுக்கு என்று எல்லாருக்கும் தெரிஞ்சு போயிருக்கு.”

அர்ஜுன் அவளிடம் இருந்து சாவியை வாங்கவில்லை. அதற்கு பதில், அவள் கையையேப் பிடித்தான். வெளிப்படையாக. உறுதியாக. “அத்தை,” என்றான். “நிச்சயம் வேண்டும்னா இப்போ இதுதான். யாருக்காவது எழுதிப் போடணும்னா, பெயர் நான் சொல்றேன்—காவியா.”

முரளி மாமா கீழே இருந்த விருந்தினர் பதிவுப் புத்தகத்தை யாரோவிடமிருந்து எடுத்து மேலே நீட்டினார். “எழுத வேண்டியது எழுதிக்கலாம்,” என்றார். குரல் சீராக இருந்தது; ஆனால் ரேவதி அத்தையின் பக்கம் இல்ல. அந்தச் சிறிய நகர்வே கடைசி அவமானத்தைச் செய்தது. புத்தகம் காவியாவின் பக்கம் வந்தது. கட்டுப்பாடு அவளது பக்கம் வந்தது. ரேவதி அத்தை தடுப்பில் வைத்திருந்த கைத் தானாகவே கீழே விழுந்தது.

ஸ்ரீலேகாவின் அம்மா, “வாங்க,” என்று தன் மகளைக் கொண்டு மேலிருந்து ஒதுங்கிச் சென்றாள். யாரும் தடுக்கவில்லை. broker மொபைலைப் பார்க்கும் போல் நடித்துக் கீழே இறங்கிவிட்டான். நிலா பட்டியலை மடித்து மார்போடு ஒட்டிக் கொண்டவள், ரேவதி அத்தையைச் சேர்ந்த படியிலிருந்து ஒரு படி விலகினாள். அந்த ஒரு படி, பல வருட ஆதிக்கத்தை விட பெரிய அளவாகப் பட்டது.

காவியா அர்ஜுனின் கையை விடவில்லை; பிடிப்பைச் சற்றுக் குறைத்தாள் மட்டுமே. “எழுத வேண்டிய புத்தகம் வேண்டாம்,” என்றாள். “எனக்காக யாரும் பதிவு பண்ணத் தேவையில்லை.”

அவள் ரேவதி அத்தையை நேராகப் பார்த்தாள். “வாசல்ல தட்டு எடுத்துக் கொடுக்கச் சொன்னீங்களே—நான் எடுக்க மாட்டேன். என்னை அழைக்காத இடத்துல வேலை செய்ய மாட்டேன். நான் வர்ற இடத்துல என் பெயரைக் குறைக்க யாரையும் விட மாட்டேன்.”

அவள் திரும்பி அரைமாடி பக்கவழி நட்சாலைக்குள் நடந்தாள். அர்ஜுன் அவள் பக்கத்திலேயே நகர்ந்தான்; அவளைத் தொடர்ந்து அல்ல, அவள் திறந்த பாதையில். பிளாஸ்டிக் நாற்காலி ஓரத்தில் குளிர்ந்து கிடந்த சாப்பாட்டுப் பெட்டியை காவியா குனிந்து எடுத்துக் கொண்டாள். சால்வை ஓரம் சீராகச் சுருட்டிப் போட்டுக் கொண்டு, சுவரோடு வளைந்து செல்லும் அந்தச் சுருங்கிய பக்கவழித் திருப்பை அடைந்தபோது, பின்னால் குரல்கள் மோதின.

“காவியா—ஒரு நிமிஷம்—” “அர்ஜுன், கேள்—” “அத்தை, கீழே வாங்க—”

அவள் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. சாப்பாட்டுப் பெட்டியை ஒரு கையிலே மாறிப் பிடித்து, இன்னொரு கையால் அர்ஜுனின் வீட்டு சாவியை அவன் கரத்துக்குள் அழுத்தி வைத்து, “இது உன் வீட்டுக்கதவுக்கானது,” என்றாள். “என் பாதை இப்போ திறந்துடுச்சு.”