அறை முழுக்க அவர்மேல் திரும்பியது

“அந்த சாவியை நீ விடு, காவியா. வாசல் மேஜை என் பக்கம் இருக்கும்,” என்று ரேவதி மாமி சொல்லிக்கொண்டே, காவியாவின் கைப்பத்திலிருந்த இரும்புச் சாவிக் குத்தகையைப் பிடித்து இழுத்துக்கொண்டாள். நிச்சயதார்த்த மண்டபத்தின் முற்ற நுழைவுவாசலில் மல்லிகை வாசனை, சாம்பார் நீராவி, உறவினர்களின் கண்கள்—எல்லாமும் ஒரே சமயத்தில் அவள் மேல் விழுந்தன. வாசல் அருகிலிருந்த பிளாஸ்டிக் நாற்காலியின் மூலையில் அவளுக்காக வைத்திருந்த இடத்தையும் மாமி தன் கைப்பையை போட்டுத் தடுத்தாள். “நீ உள்ளே போய் பெண்களோட இரு. இங்க வரவேற்பு பக்கம் பெரியவங்க பார்த்துக்குவாங்க.”

காவியா ஒரு அடிக்கூடப் பிறகே போகவில்லை. சென்னையில் சேவைத் துறையில் மூன்று ஆண்டாக நிகழ்ச்சி ஒழுங்குபடுத்தும் நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்த கைகள் இது; யார் முதலில் வருவார், எந்த வயதான அத்தை ஏணிப் படியில் நின்று சிரமப்படுவார், யாருக்கு நீர் முதலில் கொடுக்க வேண்டும்—அவள் கண் ஒரு சுற்றில் வாசலை வாசித்துவிடும். மெட்ரோ அட்டையின் முறிந்த விளிம்பு அவள் பையில் விரலைக் கடித்தது. அதே கையால் எடுத்த விருந்தினர் பட்டியலில் பழைய பேனாவின் மைச் சுரண்டல் இருந்தது; காலை முதலே அவள்தான் எழுதிப் சரி செய்த பட்டியல். அதை ரேவதி மாமி சுருட்டி தன் கீழ் வைத்துக்கொண்டாள். காவியா ஒரு வார்த்தையும் சொல்லாமல், வாசலின் வலப்பக்கம் தண்ணீர் ட்ரம் அருகே நின்றிருந்த சிறுவனை அழைத்து, “மூத்தவர்களுக்கான நாற்காலி இரண்டை நிழல் பக்கம் கொண்டு வா,” என்றாள். மாமி தடுத்தாலும், இரண்டு நிமிடத்தில் முதலில் வந்த தாத்தா உட்கார்ந்துவிட்டார். மாமியின் முகத்தில் ஒரு சிறிய எரிச்சல் கோடு பிளந்தது.

அது அந்த காலை முதல் காணப்பட்ட முதல் பிளவு. ஆனால் ரேவதி மாமி உடனே அதை மூடிவிட்டாள். “பார்த்தீங்களா,” என்று அக்கம்பக்கத்து அத்தைகளிடம் சிரித்தபடி சொன்னாள், “ஆபீஸ்ல இரண்டு போன் எடுத்தா எல்லாம் தெரிஞ்ச மாதிரி இருக்கும். வீட்டுக் காரியம் வேற.” காவியாவைப் பார்த்தவுடனே, “நீங்கல்தான் அருண்னோட... குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் அளவுக்கு பழக்கம் இருக்கலாம். அதனாலே வாசல் வரிசை உங்க கைக்கு வந்துடாது,” என்றாள். அதை மெலிதாகச் சொன்னாலும், அங்கே நின்றிருந்த மூன்று சித்தப்பாக்கள் தலை தூக்கிப் பார்த்தார்கள். கன்னத்தில் சூடு ஏறியது. இது வேலை பற்றி மட்டும் இல்லை; யாருக்கு எந்த இடம் என்று குடும்பம் முன் கோடு இழுக்கும் வேலை.

அருண் அப்போது மண்டபத்துக்குள் மைக் பக்கம் போகிறான். அவன் ஒருமுறை திரும்பிப் பார்த்தான்; அவன் கண்களில் தயக்கம், வாயில் வார்த்தை இல்லை. அதுதான் காவியாவுக்கு இன்னும் கசப்பு. அவள் வேண்டுமென்றே அவனிடம் உதவி கேட்கவில்லை. மாமிக்கு மட்டும் உரிமை போலத் தெரியும் அந்த சாவி, பட்டியல், வாசல் மேஜை—அவற்றை பிடித்திருப்பவன் தான் இந்த நுழைவைக் கட்டுப்படுத்துகிறவன். அதை அவள் தெளிவாகப் பார்த்தாள்.

பத்து நிமிடத்தில் மாமியின் கட்டுப்பாடு கண்ணுக்குத் தெரியும் குழப்பமாக மாறியது. மணமகள் பக்கம் வந்த பேருந்து நேராக பின்வாசலில் நிறுத்தப்பட்டது; அங்கே வரவேற்புக்கு யாரும் இல்லை. முன்னால் வந்த மூத்த உறவினர்கள் பெயர் கேட்டுக் கொண்டே நின்றார்கள்; பெயர்ப் பட்டியல் மாமியின் கையில், கண்ணாடி மூக்கின் கீழே வழுக்க, அவள் ஒவ்வொருவரிடமும் “ஒரு நிமிடம்” என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். மஞ்சள் புடவை அணிந்த ஒரு பாட்டி படியில் கால்வழுக்க almost விழுந்தார்; காவியா பாய்ந்து தாங்கினாள். “அம்மா, அந்தப் பக்கம் இல்லை, இங்க நிழல். உங்கள் மருந்து நேரம் ஆச்சா?” என்று கேட்டவுடனே, பாட்டியின் மகள் நன்றி பார்வை விட்டாள். அந்தப் பார்வை கூட மாமிக்குப் பிடிக்கவில்லை.

“காவியா, தேவையில்லாம நடுவுல கலக்காதே,” மாமி குரலை உயர்த்தினாள். “நான் சொல்லலையா? நீங்க ஆபீஸ்ல இருப்பது வேற. இங்க எது எப்போ செய்யணும்னு நாங்க தெரிஞ்சுக்குவோம்.”

“அப்போ பின்வாசலுக்கு யாரை அனுப்பினீங்க?” என்று காவியா கேட்க நினைத்தாள்; இன்னும் அடக்கிக் கொண்டாள். அதற்கு முன்பே புதிய பிரச்சினை வந்தது. உணவுப்பக்கம் இருந்து வந்த வேலைக்காரன், “மாமி, வரவேற்பு தட்டு எது முன்னாடி, எது மாப்பிள்ளை பக்கம்?” என்று கேட்டான். அவள் பதில் சொல்லும்போது இரண்டு பேருக்கு இரண்டுவிதமாகச் சொன்னாள். தவறான தட்டு தவறான பக்கம் சென்றதும், அங்கு சிறிய சலசலப்பு எழுந்தது. மாமி உடனே திரும்பி, “இதெல்லாம் காவியா வந்து இடைஞ்சல் பண்ணினதால்தான்,” என்றாள்.

அந்தப் பழி திறந்த முற்றத்தில் சுழன்று வந்து அவள் மார்பில் பட்டது. இரண்டு விநாடி யாரும் பேசவில்லை. காவியா தன் கையில் இருந்த காகிதத்தை நேராகப் பார்த்தாள்; மை பழுப்பு கோடுகள், தன் கைஎழுத்து, பெயர் வரிசைகள். பிறகு தலை தூக்கி மாமியைக் கேட்டாள், அந்தக் குரல் உயர்ந்ததுமில்லை, தளர்ந்ததுமில்லை. “நான் பார்த்து செய்யக் கூடாதென்று நீங்கச் சொன்னீங்க. சரி. அப்படியிருக்க, பின்வாசலுக்கு வரவேற்பு யாரை நிறுத்தச் சொன்னது யார், மாமி?”

அந்தக் கேள்வி காற்றைத் தட்டிப்போனது போல இருந்தது. அருகில் நின்ற மல்லிகா அத்தை நேராக ரேவதி மாமியைப் பார்த்தாள். வேலைக்காரன் கையில் இருந்த தட்டைக் கீழே பார்த்துக்கொண்டான். மாமி முதலில், “அதென்ன, இப்போ அதை...” என்று தொடங்கினாள்; பிறகு அவள் கண்கள் சுற்றின. யாரோ ஒருவர், “அவ்ளோதான், யாரு சொன்னாங்க?” என்று மெளனத்தை வெட்டினார். சற்றுமுன் ஒரே திசையில் சென்ற பழி, நடுவில் திரும்பி அவள்மேல் நின்றது.

அந்த நொடி போதும். அதற்குப் பிறகு மக்கள் கேள்வியைத் தொடர்ந்து தங்கள் கால்களால் முடிவெடுக்கத் தொடங்கினார்கள். கோயம்புத்தூரிலிருந்து வந்த பெரியப்பா நேராக காவியாவிடம், “மாப்பிள்ளை பக்கம் மூத்தவர் எங்கே உட்காரலாம்?” என்று கேட்டார். பள்ளிச் சாக்கில் தன் குழந்தையைத் தூக்கியிருந்த பெண், “அக்கா, கழிவறை வழி?” என்று அவளிடம் கேட்டாள். காவியா சுட்டிக்காட்டினாள், மனிதர்களை நகர்த்தினாள், நீர், நாற்காலி, தட்டு—எதை எங்கு போட வேண்டும் என்று இரண்டு சொற்களில் சொன்னாள். யாரும் அவள் பதிலைச் சோதிக்கவில்லை. மாமி ஒருவரை அழைக்க கையை நீட்டினால், அவர் காவியாவிடம் திரும்பி உறுதி செய்தார். முற்றத்தின் திறந்த வளையத்திலேயே யார் யாரை அணுகுகிறார்கள் என்பதாலே தரை மாறியது.

அருண் அந்த மாற்றத்தைப் பார்த்தான். மண்டபத்திற்குள் இருந்து வெளியே வந்தபோது, அவனுடைய அண்ணன் சரவணன் ஏற்கனவே வாசல் மேஜை அருகே நின்றிருந்தார். திடீரென்று மின்விசிறி நின்றது; மின்சாரம் ஒரு கணம் போய்விட்டு வந்தது. அந்த இடைவெளியில் மைக்கான ஒலி கரகரத்தது. உள்ளே நிச்சயதார்த்த தட்டு மேடைக்கு வர வேண்டும்; வெளியே மணமகள் பக்கம் இன்னும் முறையாக வரவேற்கப்படவில்லை. இரண்டு ஓட்டங்கள் எதிரே மோதப்போகும் அந்தக் கணத்தில், மாமி மீண்டும் சாவியைப் பிடித்து வாசல் அலமாரியைத் திறக்க முயன்றாள். தவறான சாவி. அவள் இருமுறை திருப்பினாள்; பூட்டு அசையவில்லை.

“அது வலது பக்கம் சின்ன சாவி,” என்று காவியா சொன்னாள்.

“எனக்குத் தெரியும்,” என்று மாமி சீறினாள். ஆனால் அவள் கையில் இருந்த குத்தகையில் சாவிகள் ஒலித்தன; சரியானது எது என்று அவளுக்கே தெரியவில்லை. உள்ளே இருந்து ஒலிபெருக்கியில் யாரோ, “மாப்பிள்ளை வீட்டு பெரியவர் கொஞ்சம் வெளியே வாருங்கள்,” என்று அழைத்தார்கள். சற்று தள்ளி நின்றிருந்த சரவணன் அண்ணா வந்து சாவிகளை மாமியின் கையிலிருந்து எடுத்தார். பூட்டு இன்னும் திறக்கவில்லை. பின்வாசல் குழப்பம் முன்னேறி வந்து இப்போது மைய வாசலையே அடைத்தது.

அந்த நேரம்தான் குடும்பத் தலைவர் ராமமூர்த்தி மாமா, வெள்ளை வேஷ்டியின் ஓரம் தூக்கிக்கொண்டு வெளியே வந்தார். ஒலிபெருக்கி இன்னும் அணைக்கப்படவில்லை; அதன் கம்பி வாசல் மேஜை வரை இழுத்திருந்தது. “என்னடா இது? எல்லாரும் வாசலில்தான் நிற்கிறாங்க?” என்று அவர் கேட்டார். ரேவதி மாமி உடனே முன்னேறி, “சின்ன குழப்பம். நான் பார்த்துக்கறேன்,” என்றாள். அதே வேளையில், மணமகள் பக்கம் வந்த வயதான பெரியவர் நிழல் இல்லாமல் நின்று மூச்சு விடுவது ராமமூர்த்தியின் கண்களில் பட்டது; அவரை அங்கே கூட்டிச் சென்றவள் காவியா என்பதும் பட்டது.

“பார்த்துக்கறேன்னு பார்த்து இதுவரைக்கும் வாசல் அடைஞ்சிருக்கு,” சரவணன் அண்ணா கடினமாகச் சொன்னார். “அப்பா, உள்ளே தட்டு காத்திருக்கு.”

ராமமூர்த்தி மாமா மைக்கைப் பிடித்தார். கரகரப்பான ஒலி எல்லாரின் மேல் இறங்கியது. முற்றத்தில் நின்றவர்கள் திரும்பிப் பார்த்தார்கள்; சமையலறை பக்கம் ஓடியவன்கூட நின்றான். ரேவதி மாமி உடனே புன்னகையை முகத்தில் ஒட்டிக்கொண்டாள். “இப்போ சரி ஆயிடும்,” என்றாள், யாருக்கும் தெரியாமல் காவியாவை பின்னால் தள்ள முயன்றபடி.

அதுதான் அவள் செய்த கடைசி பாதுகாப்பு. அது அங்கேயே தோற்றது.

“கேளுங்க,” என்று ராமமூர்த்தி மாமா மைக்கில் சொன்னார். “வாசல் வரவேற்பும் மேடை ஒழுங்கும் இப்போ முதல் காவியா பார்த்துக்குவாள். அவளுக்குத்தான் தெரியும் எந்தப் பக்கம் யாரை எங்கே நிறுத்தணும். எதற்கும் அவளிடம்தான் கேளுங்கள்.”

முற்றம் முழுக்க தலைகள் ஒரே திசை திரும்பின. அதே கணத்தில் ரேவதி மாமியின் முகத்தில் இருந்த புன்னகை சிதறிப் போனது. அவள் கையில் சுருட்டியிருந்த விருந்தினர் பட்டியல் கீழே வழுந்து மேஜை மேல் படர்ந்தது. சரவணன் அண்ணா அதை எடுத்துப் நேராக காவியாவின் முன் வைத்தார். ராமமூர்த்தி மாமா இன்னும் மைக்கிலேயே, “சாவியும் அவள் கைக்கு போகட்டும். வெளியே நிக்கிற ஒருத்தரும் காத்திருக்கக் கூடாது,” என்றார்.

ரேவதி மாமி அசையவில்லை. ஒரே கணம். அதை எல்லாரும் பார்த்தார்கள். பிறகு அவள் விரல்களைத் திறந்தாள். சாவிக் குத்தகை ஒலியுடன் காவியாவின் கையில் வந்தது. அந்தச் சத்தம் மிகச் சிறியது; ஆனாலும் மாமியின் அதிகாரம் அத்தனை சத்தத்திலேயே உடைந்து கீழே விழுந்தது.

காவியா சாவியைப் பார்த்தாள். இரும்பின் விளிம்பில் காலை வியர்வை உலர்ந்திருந்தது. அவள் உடனே பூட்டைத் திறந்தாள்; வரவேற்புத் தட்டுகள் இருக்கும் அலமாரி திறந்தது. “அந்த இரு தட்டும் இங்க. மூத்தவர்களை முதலில் நிழல் பக்கம் அமரவைக்கவும். மணமகள் பக்கம் வந்த வண்டியை முன் வளையத்துக்கு சுற்றி கொண்டு வாருங்கள். குழந்தைகள் படியில் நிக்கக் கூடாது,” என்று அவள் இடைவெளியில்லாமல் சொன்னாள். மக்கள் அப்படியே அசைந்தனர். இப்போது அவளுக்கு வழி கேட்பவர்களும், அவள் சொன்னதைச் செய்ய ஓடுபவர்களும் இருந்தார்கள்.

ரேவதி மாமி தன்னைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள முயன்றாள். “நான் ஏற்கனவே இதைத்தான்—”

காவியா அவளைப் பார்த்தாள். குளிர்ந்த, வெட்டிய பார்வை. “மாமி, இந்தச் சாவி இனிமேல் உங்கள் கையில் இருந்தா மீண்டும் வாசல் நிக்கிடும்.” அவள் அந்த குத்தகையை முழுமையாகப் பிடித்திருந்தாலும், ஒரு சாவியை மட்டும் பிரித்து மாமியின் பக்கம் நீட்டினாள். “உள்ளே பெண்கள் அறை சாவி இது. அது உங்க பக்கம் போகட்டும். வாசல் சாவி என் பக்கம்.”

அது ஒதுக்கல் அல்ல; வரம்பு வரையல். திறந்த முற்றத்தில், மைக்கின் ஒலி இன்னும் அணையாத நேரத்தில், யாருக்கு எந்த இடமென்று அவளே சொன்னாள். மாமியின் நீட்டிய கை பாதியிலே நின்று, பிறகு அந்த ஓரச்சாவியை மட்டும் எடுத்தது. பெரிய குத்தகை காவியாவின் உள்ளங்கையில் இருந்தது.

அவள் அருணை ஒருமுறை பார்த்தாள். அவன் இப்போது முன்போல் அமைதியாக நின்றவன் இல்லை; அவன் பக்கத்திலிருந்தவர்களை நிழல் பக்கம் நகர்த்திக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் அந்தக் கணம் அவனுக்காக இல்லை. காவியா பட்டியலைப் புரட்டி, முதல் வரிசையை குரலில் அழைத்தாள். “மதுரை பெரியம்மா வந்தாச்சா? அவரை உள்ளே கூட்டுங்க. மாப்பிள்ளை பக்கம் இன்னும் யாரும் வாசலில நிக்கக்கூடாது.”

முற்ற ஓட்டம் உடனே திறந்தது. தண்ணீர் ட்ரம் அருகே நின்றிருந்த பிளாஸ்டிக் நாற்காலி இப்போது காலியாக இல்லை; மூத்தவர் ஒருவன் அதில் அமர்ந்திருந்தார். வாசல் மேஜை அவள் பக்கம் நகர்ந்தது. காகிதத்தின் மேல் இருந்த பழைய மைச் சுரண்டலில் அவள் விரல் ஓடியது; அதன் கீழே பெயர்கள் ஒழுங்காகத் தென்பட்டன. கார் கதவுகள் மூடப்பட்ட சத்தம், மல்லிகைப் பூ விற்பவளின் கூச்சல், உள்ளே பஜனை ஒலி—எல்லாமும் தங்கள் திசை பிடித்தன.

அவள் நடந்து சென்று முற்றத்தின் நிழல் விளிம்பில் நின்று, சாவிக் குத்தகையைத் தன் இடுப்புப் பையில் இட்டாள். பிறகு கையை உயர்த்தி, “முன் வரிசை திறந்துவிடுங்கள்—வாசல் ஓட்டம் நிக்கக் கூடாது,” என்றாள். அவள் சொல்லியபடி மக்கள் நகர, மண்டப முன் தொங்கிய அவனி அசைந்து, அதன் விளிம்புக்குக் கீழே இருந்த முற்ற நிழல் மெதுவாகப் பின்வாங்கியது.