மறுத்த இடம் எனக்காக காத்தது

“யாழினி, அந்த இரண்டு தட்டையும் இங்க வையம்மா—அவங்க உட்காரற இடம் சுத்தமா இருக்கணும்,” என்று வருணின் அத்தை கை அசைத்தவுடனே, யாழினி தன் தோளில் இறுகப் பதிந்திருந்த பையை ஓரமாக தள்ளி, சூடே குளிர்ந்துபோன எலுமிச்சை சாதம் பெட்டியையும் தண்ணீர் பாட்டில்களையும் மேசை மீது அடுக்கினாள். காலை லாப், மதியம் திட்டக் கூட்டம், அதுக்கிடையில் துறை அலுவலகத்துக்கு ஓடி placement படிவம் கொடுத்த வருத்தம் அவள் சட்டை கைமடிப்பில் மடங்கிக்கிடந்தது. இந்த கேன்டீனில் ஜன்னல் பக்க மூலையில் இருக்கும் நாற்காலி அவள் இடம் என்று எல்லாருக்கும் தெரியும்; ஆனாலும் இன்று அதை யாரும் பெயரிட்டு சொல்லவில்லை.

சென்னையின் அந்த சுயநிதி கல்லூரி கேன்டீன் மதிய நேரத்தில் எப்போதும் ஒரு சிறிய நீதிமன்றம் மாதிரி இருக்கும். யார் யாருடன் உட்கார்கிறார்கள், யாருக்காக யார் தட்டு பிடித்துக் காத்திருக்கிறார்கள், யாரை “நீங்க” என்று அழைக்கிறார்கள்—அதெல்லாம் பேசாமலே தீர்ப்பாகி விடும். வருணும் யாழினியும் குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் அளவுக்கு நெருக்கம் வந்து நின்றிருந்தது; ஆனால் பெயர் மட்டும் இன்னும் எதுவும் வைக்கப்படாத நிலை. அந்தத் தெளிவில்லாத இடத்தில்தான் எல்லாரும் தங்கள் வசதிக்கேற்ப அவளைப் பயன்படுத்திக்கொண்டார்கள்.

“சித்ராவுக்கு இங்க உட்கார சுலபமா இருக்கும்,” என்று அத்தை சொன்னதும், யாழினி தலை தூக்கினாள். சித்ரா—வருணின் மாமாவின் நண்பர் மகள், நகரத்தில் பெரிய சேவைத் துறையில் வேலை பார்க்கிறாளாம், ஆங்கிலம் சரளமாம், வீட்டார்க்கு பிடிக்குமாம். யாழினி வைத்திருந்த இரண்டு தட்டுகளில் ஒன்றை அத்தை எடுத்து ஜன்னல் பக்க நாற்காலி முன் வைத்து, “இது அவளோட இடம். நீ அங்க, அக்கா பக்கம் உட்காரு. இன்னும் ஒரு தட்டு எடுத்துட்டு வா,” என்றாள். சொல்லும் சத்தம் மெல்லிது. ஆனால் தட்டை நகர்த்தும் கை தன்னிச்சையோடு இருந்தது.

யாழினி கையில் இருந்த ஸ்டீல் டம்ளரின் விளிம்பு குளிராகச் சறுக்கியது. வருண் தூரத்தில் பில் கவுண்டரருகே நின்று யாரோடோ பேசிக்கொண்டிருந்தான்; அவன் பார்த்தானா இல்லையா என்று தெரிந்துகொள்ள அவளுக்கு ஆசை இல்லை. “அந்தத் தட்டு போதாது,” என்றாள் அவள் அமைதியாக. “நான் எடுத்தது நாலு பேருக்கு. இன்னும் எடுக்கணும்னா நீங்களே வாங்கிக்கோங்க, அத்தை.”

அந்த ஒரு வரி மேசை மேல் வைத்திருந்த எல்லா வசதியையும் குலைத்தது. கேன்டீன் அக்கா பில்லுக்காக காத்திருந்தாள்; சாம்பார் பானை காலியாகிக் கொண்டிருந்தது; வருணின் நண்பன் அகில் “யாழ், ஒரு curd rice கூட வாங்கி வா” என்று பழக்கப்படி சொல்லி விட்டு நடுவே நின்றான். யாழினி அவனைப் பார்த்ததே இல்லை. அவள் தன் தட்டையை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு பக்கத்து தூணருகே நின்றாள். அவள் உட்காராததால் அத்தைக்கு சித்ராவை எங்கே வைக்க வேண்டும் என்பது மட்டும் இல்லை; தண்ணீர் யார் எடுப்பது, கூடுதல் ஸ்பூன் யார் வாங்குவது, வருணுக்கு மாத்திரை எடுத்து வந்தாளா என்றெல்லாம் தடை பட்டது.

“இவ்வளவு புடவை சுருட்டிக்கிட்டு நிற்காதே,” அத்தை புன்னகை வடிவில் பற்களை காட்டினாள். “சின்ன மாற்றம் தான். எல்லாரும் adjust பண்ணணுமே?”

“நான் உதவி பண்ண வந்தவங்க மாதிரி இருக்கணும்னா அப்படித்தான்,” யாழினி சொன்னாள். “ஆனா நான் இருந்த இடம் காலியாக்கி வேற யாருக்கோ வைக்க சொன்னா, நான் அந்த வேலைய மட்டும் செய்ய மாட்டேன்.”

அத்தை முகத்தில் ஒரு நொடி மடிப்பு வந்தது. உடனே சரிசெய்து, சித்ராவை நோக்கி, “பாப்பா, நீங்க இங்க உட்காருங்க,” என்றாள். ஆனால் ஜன்னல் பக்கத் தட்டு மட்டும் இன்னும் யாருக்கோ காத்தது போல இருந்தது. யாழினி அதை மீண்டும் பார்க்காமல் தன் தட்டை தூணருகே கொண்டு சென்றாள். ஸ்டீல் நாற்காலியில் உட்கார்ந்தவுடன் அவள் கால்களில் இருந்த சோர்வு ஒரே தடவையில் ஏறிவந்தது.

வருண் இரண்டு நிமிடம் கழித்து வந்தான். அவன் முகத்தில் லிப்ட் கண்ணாடியில் விரலால் துடைத்த மாசு போல பாதி தெரியும் குழப்பம். “நீ அங்க ஏன் உட்கார்ந்திருக்கே?” என்று மெதுவாக கேட்டான்.

“இங்க இடம் காட்டினாங்க,” என்றாள் அவள்.

அவன் அத்தையைப் பார்த்தான்; அத்தை ஏற்கெனவே சித்ராவிடம் சென்னை போக்குவரத்து, மெட்ரோ வசதி, வேலை வாய்ப்பு என்று பேசிக்கொண்டிருந்தாள். மேசையின் ஓரத்தில் யாழினி வழக்கமாக வைக்கும் சிறிய ஸ்டீல் கரண்டி இல்லை. அவன் அதை கவனித்தான்; ஆனால் உடனே ஏதும் செய்யவில்லை. அவன் தட்டையை எடுத்து அவர்களுக்குள் உட்கார்ந்தான். அதுதான் அதிகம் குத்தியது—எதுவும் நடக்கவில்லை என்ற முகம்.

மதிய உணவு பாதியில், வருணின் போன் யாழினியிடம் வந்தது. வழக்கம் போல அவள்தான் placement cell-லிருந்து வந்த செய்திகளை அவனுக்காக பார்த்து வைத்திருப்பாள்; அவன் ரெசுமே வடிவம் முதல் HR சுற்று நேரம் வரை அவள்தான் ஒழுங்குபடுத்தியிருந்தாள். திரைஒளி அவள் உள்ளங்கையில் மங்கலாகப் பளிச்சென்று, “தேர்வு முன் ஆவணம் இன்றே தருக” என்ற அறிவிப்பு தென்பட்டது. அவள் திரையை அணைத்துவிட்டு போனை அவன் தட்டைக்கு அப்பால் தள்ளினாள்.

“பாரு,” என்றான் அவன்.

“நீயே பார்.”

“யாழ், இப்போவே?”

“இப்போத்தான்.”

அவன் புருவம் சேர்ந்து நின்றது. அகில் உடனே, “டா, உன்னோட folder அவங்கிடம்தானே இருக்கு?” என்று கேட்டான். யாழினி தன் பையை மெதுவாகத் திறந்து, உள்ளே நன்கு மடித்து வைத்திருந்த கோப்பைக் கையில் எடுத்தாள். அத்தைக்கு கேட்கும் தூரத்தில், ஆனால் யாரையும் நோக்காமல், “இது என் வேலை இல்லை இனிமேல்,” என்றாள். கோப்பை மீண்டும் பையில் வைத்துக் க zipper இழுத்த சத்தம் சிறியதுதான்; ஆனாலும் மேசை முழுக்க ஒரு நாற்காலி இழுக்கிற சிரமம் பரவியது.

அவள் எழுந்து, பாதி சாப்பிட்ட தட்டையை எடுத்துக் கொண்டு கழுவும் வரிசைக்குப் போனாள். பின்னால் யாரோ அவளை அழைத்தார்கள்; அவள் திரும்பவில்லை. தட்டையை ஒப்படைத்து வெளியே வந்தபோது, கேன்டீன் பின்னங்காலிப் பாதையில் வெயில் கடும் வெண்மையாக இருந்தது. சுவர் நிழலில் நின்றவுடனே தோள்களில் இருந்த பளு கொஞ்சம் இறங்கியது; ஆனால் மார்புக்குள் இருந்த எரிச்சல் அப்படியே.

மாலை வரை அவள் வருணின் எந்தச் செய்திக்கும் பதில் அளிக்கவில்லை. மெட்ரோ நிலையம் அருகிலுள்ள தங்கும் விடுதிக்குச் செல்வதற்கு முன், நூலக கட்டடத்தின் பக்க லிப்ட் முன் அவன் காத்திருந்தான். கதவு திறந்ததும் உள்ளே கண்ணாடி பலகையில் பழைய துடைப்புக் கோடுகள், நடுவே கைரேகை மாசுகள். அந்த மங்கலான பிரதிபலிப்பில் அவன் அவளை நேராகப் பார்க்கவில்லை; எப்போதும் போல சற்று பக்கமாக.

“ஒரு நிமிஷம் பேசலாமா?” என்றான்.

“பேசு.”

“அத்தை இந்த மாதிரி யோசிப்பாங்கன்னு தெரியும். ஆனா இவ்வளவு நேரடியாக… நான் எதிர்பார்க்கல.”

“அதனால நீ உட்கார்ந்தே சாப்பிட்ட.”

அவன் மூச்சை இழுத்தான். “அங்க சண்டை போட்டா இன்னும் கெட்டாகிடும். வீட்டுல ஏற்கனவே tension இருக்கு. மாமா பார்க்க வர்றதுமே, யாரை எப்படி காட்டறது—”

“அதுதானே,” என்று அவள் துண்டித்தாள். “நான் யாரு என்பதற்குப் பதில், என்னை எப்படி காட்டுறது முக்கியம்.”

“இல்ல, யாழ். கொஞ்சம் பொறுத்துக்கோ. placement முடியட்டும். வீட்டுல பேசுற நேரம் வரும். இப்போ நீ தள்ளி நின்னா எல்லாம் குழப்பமா போயிடும்.”

லிப்ட் கதவு மூடிக்கொண்டது. குறுகிய இடத்தில் அவன் குரல் மென்மையாக இருந்தது; ஆனாலும் அந்த மென்மை அவளிடம் இடம் கேட்க வந்தது இல்லை, அவளால் அமைதியை மீட்டுக் கொடுக்கச் சொல்ல வந்தது. “குழப்பம் சரியாக இருக்கட்டும்,” என்றாள் யாழினி. “நான் தள்ளி நின்னதால குழப்பமா இருந்தா, நான்தான் இதுவரை எவ்வளவு தூக்கினேன்னு உனக்கே தெரியும்.”

அவன் முதன்முறையாக அவளை நேராகப் பார்த்தான். “நான் உன்னை அந்த மாதிரி நினைக்கலை.”

“நினைக்காததால பயன் இல்லை. நீ எங்கே உட்கார்ந்தேன்னு எல்லாரும் பார்த்தாங்க.”

கதவு திறந்தது. வெளியே செல்லும் முன் அவன் கையை சற்றே நீட்டினான்; அவள் பார்க்க மட்டும் பார்த்தாள். அவன் கை மீண்டும் தன் பாக்கெட்டுக்குள் சென்றது. “நாளைக்கு வந்துடு,” என்றான் மெதுவாக. “அத்தை முன்னாடி நான் ஏதாவது—”

“எனக்கு முன்னாடி செய்ய வேண்டியது இருக்கே,” என்றாள் அவள். “பின்னாடி வேண்டாம்.”

அந்த இரவு சித்தி வீடியோ அழைப்பில், “அவங்களுக்கும் தெரியும், உங்களுக்கும் தெரியும் என்ற நிலைதான் அதிகமா வலிக்கும். பெயர் இல்லாம நெருக்கம் வைத்துக்கிட்டா யாரும் மதிப்பு குடுக்க மாட்டாங்க,” என்றாள். யாழினி பெரிதாக பேசவில்லை. குளிர்ந்துபோன சாதப்பெட்டியைத் திறந்து ஒரு கரண்டி சாப்பிட்டாள்; பின் மூடி வைத்துவிட்டாள். போன் திரைஒளி உள்ளங்கையில் மீண்டும் ஒளிர்ந்தது; வருணின் மூன்று செய்திகளும் படிக்கப்படாமலே இருந்தன.

அடுத்த நாள் மதியம் அவள் கேன்டீனுக்குள் சென்றபோது அத்தை ஏற்கெனவே இருந்தாள். சித்ராவும் வந்திருந்தாள். ஆனால் இன்று யாழினி காலி கையோடு இல்லை. தன் தட்டையைத் தானே வாங்கி, தண்ணீர் பாட்டிலையும், சிறிய தயிர் கிண்ணத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு நேராக வழக்கமான மேசைக்கு வந்தாள். ஜன்னல் பக்க மூலையில் நாற்காலி வெறுமையாக இல்லை; அதன் முன் தட்டு வைக்கப்படவில்லை. அத்தைக்கு இது வசதியாக இருந்திருக்க வேண்டும். அவள் யாழினியைப் பார்த்ததும், “இங்க இடம் குறைஞ்சிருக்கு. நீங்க அங்க—”

“நான் என் தட்டையோட நிக்கறேன்அத்தை,” என்றாள் யாழினி. உட்காரவில்லை. மேசை ஓரத்தில் நின்றாள். எங்கே வைக்கலாம் என்று அவள் காத்திருந்தாள்; கேட்டு இல்லை.

வருண் வரிசையிலிருந்து இரண்டு தட்டைகள் எடுத்துக் கொண்டு வந்தான். அவன் நடையின் வேகம் சற்று அதிகம். அத்தை உடனே, “இதை சித்ராவுக்கு இங்க வையப்பா,” என்று ஜன்னல் பக்கத்தைச் சுட்டினாள்.

அவன் நின்றான்.

அந்த ஒரு நொடி கேன்டீனின் சத்தம் மாறவில்லை; பாத்திரங்கள் அடித்தன, டோக்கன் எண்கள் கூப்பிடப்பட்டன, பக்க மேசையில் சாம்பார் சிந்தியது. ஆனால் அவன் கையில் இருந்த இரண்டு தட்டைகளும் காற்றில் சிறிது தாங்கியபடி இருந்தன. பிறகு அவன் ஒன்றை சித்ரா முன் வைத்தான். இன்னொன்றை மெதுவாக ஜன்னல் பக்க நாற்காலி முன் வைத்தான். தண்ணீர் டம்ளரையும் கரண்டியையும் அப்படியே சேர்த்தான். யாரையும் நோக்காமல், வேறொரு நாற்காலியை இழுத்து தானே ஓரமாக உட்கார்ந்தான். ஜன்னல் பக்கத் தட்டு காலியாகக் காத்திருந்தது; ஆனால் அது இனி யாருக்காக என்று குழப்பம் இருக்க முடியாது.

அத்தை முகம் கடினமாயிற்று. “வருண்,” என்றாள் கீழ் குரலில், எச்சரிக்கை போல.

அவன் அவளைப் பார்க்கவில்லை. “அந்த இடம் இருக்கட்டும்,” என்றான் மட்டும். அதற்கு மேல் எதுவும் சொல்லவில்லை.

யாழினியின் தொண்டைக்குள் ஏறிய சூடு கொஞ்ச நேரம் அசையவில்லை. அவள் அங்கேயே நின்று, “நான் எடுத்துக்கிட்டா சரியா?” என்று மட்டுமே கேட்டாள். அவன் தலை அசைத்தான். அனுமதி கேட்க அவளுக்குத் தேவையில்லை; ஆனாலும் அந்தக் கேள்வி அவன் செயலை சோதித்தது. அவன் அதைத் திரும்பப் பெறவில்லை.

அவள் ஜன்னல் பக்க நாற்காலியை இழுத்து உட்கார்ந்தபோது, மேசையின் அமைப்பு பழைய வரைபடம் மீண்டும் தன் கோட்டுகளைக் கண்டது போலச் சரியாகிப் போனது. அத்தை பேசாமல் சாப்பிட்டாள். சித்ரா கண்களைத் தாழ்த்திக் கொண்டாள். அகில் வழக்கம்போல் ஏதாவது நகைச்சுவை சொல்ல முயன்று முடியாமல் தண்ணீர் குடித்தான். வருண் யாழினியைப் பார்க்கவில்லை; ஆனால் அவள் தட்டு காலியாகாதபடி ரசம் கிண்ணத்தை அவள் எட்டும் தூரத்துக்கு நெருக்கியான். அது பரிதாபமாக இல்லை. அவளை மீண்டும் சுமை தூக்கச் சொல்லும் பழக்கம் கூட இல்லை. அவள் வேண்டியதைத் தானே எடுத்தாள்.

உணவு முடிந்ததும் யாழினி தன் தட்டையை எடுத்துக் கொண்டு return line-க்குச் சென்றாள். வருணும் பின்தொடர்ந்தான்; ஆனால் அருகில் நின்றதற்கும் மேல் ஒன்றும் செய்யவில்லை. அத்தை அவர்கள் பின்னால் இன்னும் இருந்தாள்; அவளின் பார்வை தோள்பட்டையில் ஊசியாகத் தொட்டது. தட்டுகள் அடுக்கப்படும் இரும்புக் கம்பி வரிசையில் காலி இடங்கள் இரண்டு. யாழினி தன் தட்டையை ஓரமாக வைக்க முயன்றதும், வருண் முன் வந்து தன் தட்டையை நடுவிலிருந்து எடுத்துச் சற்று மாற்றினான். பிறகு அவள் தட்டையை ஜன்னல் பக்க மேசையில் அவள் உட்காரும் வரிசைக்கு இணையான அந்த நெடுவரிசை இடத்தில் வைத்து, தனது தட்டையை அதற்குப் பக்கத்தில் அல்ல, பிற வரிசைக்குத் தள்ளினான். ஒரு சின்ன சீரமைப்பு. நாள்தோறும் செய்வது போல பழக்கமான கை. திரும்பிச் செல்ல அவள் கைப்பையை தோளில் ஏற்றிக்கொண்டபோது, அவள் தட்டு அந்த வரிசையில் தங்கியிருந்தது; பின்வரும் தட்டுகள் வந்து அதைச் சுற்றி நிரம்பினாலும், அதன் இடம் அதே கோட்டில் இருந்து, இடம் மீண்டும் பழைய ஒழுங்குக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தது.