என் இடத்தை அவர்கள் அழிக்க முடியவில்லை

“நிலா, அந்த மேசை காலி பண்ணு. புதிய பேட்ச் வருது.”

கோப்புகள் கட்டியிருந்த ரப்பர் பேண்டை பற்களால் இழுத்து பிடித்தபடி நிலா தன் பேனாக்களையும், வருகைப் பதிவேட்டையும், மூலையில் குளிர்ந்து போன சாப்பாட்டுப் பெட்டியையும் ஒன்றாக சேர்த்தாள். அவள் தினமும் உட்காரும் சாளரத்தரப்புக் கட்டில்மேசையில் ஏற்கனவே புதிய மாணவிக்கான கோப்பு திறந்து வைக்கப்பட்டிருந்தது. மாலதி அத்தை அந்த நாற்காலியின் முதுகைத் தடவி, “இவள் பி.காம் முடிச்சவ. முன்பக்கம் இருக்கட்டும். நல்ல முகம். பெற்றோருக்கும் நிம்மதி,” என்றார். அதே நேரம் கணினி மானிட்டரில் பதிவு மென்பொருள் திறந்தே இருந்தது; காலை முதல் அதை ஓட்டியது நிலாதான். அவளது தோள்பட்டை முழுவதும் நீண்ட பேருந்துப் பயணத்தின் சோர்வால் இறுகியிருந்தது.

“அக்கா, லாகின் எங்கே?” என்று புதிதாக வந்த மாணவி சங்கடமாகக் கேட்டாள்.

நிலா தன் ஸ்டீல் தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்துப் பக்கத்து பிளாஸ்டிக் மேசைக்கு மாற்றினாள். அந்தப் பக்க மேசை அச்சுப்பொறி வெப்பம் அடிக்கும் இடம்; யாரும் நீண்ட நேரம் உட்கார மாட்டார்கள். “பயனர் பெயர் கோப்பின் பின்னாடி ஒட்டியிருக்கு,” என்று அமைதியாகச் சொல்லிக்கொண்டே மின்விசிறியின் கீழே கிடந்த சார்ஜர் வயரை நேர்த்தி செய்தாள். யாரும் கேட்டதில்லை; ஆனாலும் அடுத்தவர் உட்கார இடம் தயார் ஆகிவிட்டது. அவளது பெயர் ஒட்டியிருந்த சிறு ஸ்டிக்கர் மட்டும் மேசை முனையிலிருந்து பாதியாக உரிந்து தொங்கியது.

பத்மா மேடம் வகுப்பறையிலிருந்து தலைநீட்டிப் பார்த்தார். “நிலா, முன் டெஸ்க் மாறினாலும் நீயே ரெஜிஸ்டர் பாரு. பெற்றோர் வர்றாங்க. உனக்கு எல்லாம் தெரியும்.”

உனக்கு எல்லாம் தெரியும். அதுதான் இங்கே அவளுக்குக் கிடைத்த ஒரே பதவி. இரண்டு வருடமாகச் சென்னை மெட்ரோ, பேருந்து, மழை, வெயில் கடந்து இந்த சேவைத் துறை பயிற்சி மையத்தைத் திறந்து மூடிக் கொண்டிருந்தாலும், உரிமை மட்டும் எப்போதும் வேறொருவரின் கையில். யாழினியோடு அவள் நட்பு, அருகியம், இந்த மையத்தின் ஒவ்வொரு சாவிக்கும் அவள் விரலடிகள் இருக்கும் பழக்கம்—இவையெல்லாம் குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும். ஆனாலும் மேசை மாற்றும்போது, பெயர் அழிக்கும்போது, அவள் எப்போதும் வெளிப்பக்கம்.

யாழினி படிக்கட்டிலிருந்து விரைந்து வந்தாள். கைப்பேசியின் ஒளி அவள் உள்ளங்கையில் தாழ்த்திப் பிடித்தபடி. “சாரி நிலா, அத்தை டென்ஷன்ல இருக்காங்க. நீ கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோ. இன்றைக்கு மட்டும். அப்புறம் மாலை ஆறு மணிக்கான டெமோவும் நீயே எடுத்துக்கோ. நான் வீட்டுக்கு சீக்கிரம் போகணும். மாப்பிள்ளை பக்கம் வர்றாங்க.”

நிலா தலைக்கூடத் தூக்கவில்லை. வருகைப் பதிவேட்டை அவள் கையிலிருந்து யாழினி எடுத்து விடுவாளோ என்று ஒரு கணம் தோன்றியது; இல்லை, யாழினி அதை அவள்முன் தள்ளிவைத்தாள். “நீ இல்லாம ஓடாது டா,” என்றாள் மென்மையாக. அந்த மென்மைதான் அதிகமாகக் குத்தியது. இடம் இல்லாதவள்தான் எல்லாவற்றையும் மூடி மறைக்க முடியும் என்று நினைத்த மென்மை.

நிலா ஸ்டிக்கர் உரிந்த மேசை மூலையை நேராகப் பார்த்து, “இது இன்றைக்கு மட்டும் இல்ல,” என்றாள்.

யாழினி சிரிப்பைச் சிறிது சுருக்கினாள். “இப்போ அதைப் பேச நேரமா?”

“நேரம் இதுதான்.” நிலா பதிவேட்டை மூடி அவள் பக்கம் நகர்த்தினாள். “மாலை டெமோ நான் எடுக்க மாட்டேன். புதிய மாணவிக்கான சேர்க்கைப் பதிவு, கட்டணம் ரசீது, பெற்றோர் ஒப்பம்னு எல்லாம் இந்த மேசையில்தான் நடக்கணும்னு நீங்கள் முடிவு பண்ணிட்டீங்க. அப்போ அதை முழுசாக நீங்களே நடத்துங்க.”

மாலதி அத்தை உடனே திரும்பிப் பார்த்தார். “ஏன்? வேலைக்காகத்தான் வர்றேனேன்னு சொன்னது நீ தானே? மேசை பற்றி இவ்வளவு மனசுக்குள் வைச்சுக்கிற அளவுக்கு என்ன உரிமை?”

“வேலைக்காகத்தான் வந்தேன்,” என்றாள் நிலா. “ஆனா நின்று செய்து தரத்தான் வந்ததில்லை.”

அவள் எழுந்து அச்சுப்பொறி மேசையருகே நின்றவுடன் அறையின் ஓட்டம் உண்மையிலேயே சிக்கிக் கொண்டது. புதிய மாணவி கணினியில் திறந்திருந்த படிவத்தை பாதியில் நிறுத்தி, “அக்கா, ஆதார் படம் எங்கே ஏற்றணும்?” என்று திரும்பத் திரும்ப கேட்டாள். பத்மா மேடம் வகுப்பில் இருந்து வந்து மவுஸ் பிடித்தார்; தவறான சாளரம் திறந்தது. மாலதி அத்தை ரசீது புத்தகத்தைத் தேடினார்; அது நிலா வழக்கமாக வைத்திருக்கும் இரண்டாவது இழுப்பறையில் இல்லை, ஏனெனில் இன்று காலை அவள் தன் பொருட்களோடு அதை மாற்றி வைத்திருந்தாள். வாசலில் காத்திருந்த மாணவியின் தந்தை வியர்வையைத் துடைத்து, “மேடம், இன்னும் எவ்வளவு நேரம்?” என்று கேட்டபோது, யாழினியின் குரல் முதன்முறையாக தடுமாறியது.

“நிலா, ரசீது புத்தகம் எங்க?”

“என் மேசை எங்க இருக்குதோ அங்க,” என்றாள் நிலா.

அந்த ஒரு வரிக்குப் பிறகு யாரும் உடனே பேசவில்லை. விசிறி சுழலும் சத்தம், அச்சுப்பொறி வெப்பத்தின் மந்த வாசனை, வெளியே சாலையோர பஜ்ஜி கடையின் எண்ணெய் புகை—அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் தெரிந்தது. மாலதி அத்தை கீழ் உதட்டை கடித்தார்; பின்னர் சத்தம் குறைத்த குரலில், “இதுதான் உன் நிலைமையா? இப்படி முகம் காட்டற?” என்றார்.

நிலா கையை மார்பின் மீது கட்டிக் கொண்டாள். “நான் முகம் காட்டல. நீங்க எல்லாரும் பழக்கத்தை மட்டும் பார்த்தீங்க. இடத்தைப் பார்க்கலை.”

அப்படியே அரைமணி நேரம் சிக்கி இழுத்தது. கட்டணப் பதிவு தவறாகப் போனது. இரண்டு மாணவர்கள் மீண்டும் படிவம் நிரப்பினர். பத்மா மேடம் களைப்பால் நாற்காலியில் உட்கார்ந்து மூக்குக் கண்ணாடியை கழற்றினார். யாழினி ஒரே நேரத்தில் பெற்றோரிடம் புன்னகையிடவும், அத்தையின் கண் சைகையை சமாளிக்கவும், நிலாவிடம் வரத் தயங்கவும் செய்து சிதைந்தாள். கடைசியாக மாணவர்கள் வெளியேறியதும் மையம் திடீரென வெறிச்சோடியது.

மாலதி அத்தை அலமாரி கதவை மூடிக்கொண்டபடி யாழினியிடம் நினைத்துக் கொண்டே பேசினார்; நிலா கேட்க மாட்டாளென்று நம்பிய அளவுக்கு நெருக்கம் இருந்தது. “அவளை முழுக்க உள்ளே வைத்துட்டா நாளைக்கு யாரும் கேட்காம இருக்க மாட்டாங்க. வேலைக்கு வேணும்னு வைத்துக்கோ. பெயருக்கு ஒட்டாதே. வீட்டிலேயே பேசுறாங்க. மாப்பிள்ளை பக்கம் வர்றப்போ அந்தப் பெண் தினமும் இங்க மேசை பிடிச்சு உட்கார்ந்திருக்கிறாள்னு தெரியக் கூடாது.”

யாழினி ஏதோ சொல்ல முயன்றாள்; சொல்லவில்லை.

நிலா அந்தச் சொற்களை கேட்டபோது, வலி புதிதாக இல்லை. புதிதாக இருந்தது யாழினியின் அமைதி. எதிர்த்து வெல்லத் தெரியாமல் அமைதியாகிறவள் அல்ல யாழினி; கணக்குப் பார்த்து அமைதியாகிறவள். மாலை ஒளி கண்ணாடி கதவில் படிந்து உள்ளே மஞ்சள் கோடு வீசியது. அந்த கோட்டில் அவள் தன் முகத்தைக் கண்டாள்; படிக்கட்டு அருகிலிருந்த லிப்ட் கண்ணாடியின் பழைய துடைப்புக் கறைகள் போல சீரற்ற ஒளி. இங்கே அவள் இருந்ததற்கான எல்லா சுவடுகளும் தெரியும்; அங்கீகாரம் மட்டும் காணாமல் போகும் வகை.

அவள் அதிகம் பேசாமல் தன் பையை எடுத்தாள். சாவித் தொகுப்பை வளையத்தோடு கழற்றி கணக்குப்பதிவு மேசையின் மீது வைத்தாள். சின்ன சின்ன லேபிள்கள் ஒவ்வொன்றும் குலுங்கின—ஸ்டோர், ஆய்வகம், பதிவு அறை. பின்னர் தன் பெயர் கொண்ட காகிதக் கிண்டியை சுவரிலிருந்த கொக்கிலிருந்து எடுத்தாள். பலமுறை பிடித்து எடுத்ததால் அதன் ஓரம் மிருதுவாகச் சிதைந்திருந்தது. பையில் அதை வைக்க முனைந்தபோது, யாழினி படிக்கட்டு மடிப்பில் நின்று, “நிலா,” என்றாள். அந்த ஒற்றை அழைப்பில் முதன்முறையாக வேண்டுகோள் இருந்தது, வசதியில்லை.

“நீ போயிட்டா நாளைக்கு எப்படி ஓடும் என்று இப்போனும் தெரியுது,” என்றாள் யாழினி மெதுவாக. “ஆனா அதுக்காக மட்டும் நான் உன்னை திருப்பி நிறுத்த சொல்றதில்லை.”

“அப்போ?”

யாழினியின் பார்வை கணக்குப்பதிவு மேசையைத் தாண்டி, காலியாக்கப்பட்டிருந்த முன் டெஸ்க்கு சென்றது. அங்கே புதிய மாணவிக்காக வைத்த கோப்பு இன்னும் திறந்தபடி இருந்தது. அந்த மேசை நிலா இல்லாமல் உயிரற்ற பொருளாகத் தெரிந்தது; அதை இன்றைக்கு மட்டும் என்று சொல்ல முடியாத அளவு.

கீழே இருந்து மாலதி அத்தை மீண்டும் கூவினார். “யாழினி, அந்தப் புது பொண்ணுக்கான மேசை நாளைக்குத் தயார் பண்ணி வச்சுடு. அந்தப் பெயர் ஸ்டிக்கரும் இழுத்து எறிஞ்சுடு.”

யாழினி மெதுவாக மூச்சை இழுத்தாள். நிலா கையில் இருந்த சாவிகளைத் தள்ளிப் பிடித்தாள்; தர மறுத்தபடி அல்ல, வாங்கிக் கொள்ளப் போகிறவருக்காக காத்தபடி. அதுதான் எல்லை.

யாழினி கீழே இறங்கவில்லை. இரண்டு அடிகள் முன் வந்து சாவிகளை நோக்கி நின்று, “அதை என்கிட்ட கொடு,” என்றாள்.

நிலா அவளது உள்ளங்கையில் சாவித் தொகுப்பை வைத்துவிட்டு பின்வாங்கினாள்.

அந்த நொடியில் யாழினி திரும்பி நேராக முன் டெஸ்க்கு நடந்துச் சென்றாள். புதிய மாணவிக்காக வைக்கப்பட்ட கோப்பை எடுத்தாள், அடுத்த பக்க மேசைக்கு மாற்றினாள். அங்கே இருந்த நாற்காலியையும் இழுத்து வைத்தாள். “இது பயிற்சி மேசை,” என்று தன்னிடமே சொல்லுவது போலக் குறுகிய குரலில் சொன்னாள். பிறகு நிலா காலை வெறுப்புடன் உரித்து எடுக்காமல் விட்டிருந்த பெயர் ஸ்டிக்கர் விளிம்பைப் பிடித்து நேராகச் சீர்செய்தாள். அது பாதியாக கிழிந்திருந்தாலும் பெயர் படித்துக்கொள்ளத் தகுந்தபடி ஒட்டிக் கொண்டது.

மாலதி அத்தை படிக்கட்டின் அடியில் வந்து நின்றார். “யாழினி!”

யாழினி கீழே பார்க்கவில்லை. சுவரில் இருந்த கொக்கி வரிசைக்கு சென்று, நிலா கைப்பிடியில் சுருட்டியிருந்த காகிதக் கிண்டியை அவளிடம் இருந்து எடுத்தாள். ஒரு கணம் அதை நீக்கிப் போடுவது எவ்வளவு எளிது என்று அவளது விரல்கள் நினைத்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அவள் அருகிலிருந்த காலி கொக்கியில் அல்ல, நிலா எப்போதும் பயன்படுத்தும் அதே இடத்தில் அதைத் திரும்ப மாட்டினாள். பழைய செலோடேப் தடம், பெயர் எழுதப்பட்ட நீல மை, ஓரங்களில் வந்த kulappu—அனைத்தும் அப்படியே.

“இந்த மேசை யாருக்கும் காலியில்லை,” என்றாள் அவள், மிகச் சின்ன குரலில். மாலதி அத்தைக்கு அல்ல. நிலாவுக்கு அல்ல. முடிவு கேட்க வேண்டிய ஒரே மனிதருக்கே.

நிலா நின்ற இடத்தில் இருந்து நகரவில்லை. கையில் இருந்த பைத் தண்டு தோளில் வெட்டியது. பல மாதங்களாகத் தள்ளிக் கொண்டிருந்த ஏதோ ஒரு கதவு உள்ளே மெதுவாக திறந்ததுபோல இருந்தது; சத்தமில்லாமல், ஆனால் திரும்ப மூட முடியாதவாறு. அவள் முன் சென்று கணக்குப்பதிவு மேசையிலிருந்த சாவிகளில் பதிவு அறைச் சாவியை மட்டும் எடுத்தாள். அதை யாழினியிடம் திருப்பிக் கொடுக்கவில்லை.

“நாளை காலை நான் தான் திறப்பேன்,” என்றாள்.

பின் அவள் பயிற்சி அறை சுவரருகே சென்றாள். கொக்கி வரிசையில், அவள் பெயர் மங்கிய காகிதக் கிண்டி பழைய அணிதழும்புடன் அதே இடத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது.