சாதாரணம் என்றவளே விதிவிலக்கானாள்

“அதெல்லாம் விட்டுடு, அந்தத் தட்டையை எடுத்துக்கிட்டு பக்கத்துல நில்!” என்று மாலதி அத்தை யாழினியின் தோளில் இருந்த துப்பட்டாவை ஒரு விரலில் தூக்கி அசட்டையாக ஒதுக்கினாள். வரவேற்பு மண்டபத்தின் முன் நின்றிருந்த வெள்ளை கார் கதவு திறக்கப் போகும் நேரம்; மலர் தொங்கல்கள் காற்றில் ஆடியன, நாதஸ்வர சத்தம் சாலையோர ஹார்னோடு கலந்தது. யாழினி நுழைவாயிலுக்கு இரண்டு அடிகள் முன் நின்றிருந்தாள். அங்கேயே இருக்க வேண்டியவள் அவள். ஆனால் அத்தை அவளை நேராக சேவைப் பக்க வழிக்குத் தள்ளினாள். சுற்றிலும் உறவினர்கள், அலங்கார ஒளியில் முகம் பளிச்சென்ற புகைப்படக்காரன், காரிலிருந்து இறங்கும் மாப்பிள்ளை பக்கம் விருந்தினர்கள்—அனைவரும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். யாரும் கேட்கவில்லை. பார்த்ததும், அவள் இங்குள்ள வேலைக்காரப் பெண் மாதிரி நடத்தப்படுவதைக் கண்டு பழகிக் கொண்ட மாதிரி முகம் போட்டார்கள்.

யாழினியின் விரல்களில் இன்னும் சிறிய ஸ்டீல் சாவித்தொகுப்பின் குளிர் இருந்தது. காலைதான் மண்டபத்தின் பின்கதவுச் சாவியை மேலாளரிடம் திருப்பிக் கொடுக்காமல் அவள் வைத்திருந்தாள்; அர்ஜுன் சொன்னதால்—“நான் வர்ற வரை நீயே பார்,” என்று. அந்த நம்பிக்கையின் எடை இப்போது அவள் கைப்பிடியில் இல்லாமல், அவள் முதுகெலும்பில்தான் இருந்தது. சேவைத் துறையில் வேலை பார்த்து, பெரிய வீடுகள் எப்படி உத்தரவால் மனிதரை அளக்கின்றன என்று அவள் பார்த்தவள். ஆனாலும் இது வேறு. இது பணியிட வாசல் இல்லை. குடும்பம் நிற்கும் வாசல். குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் ஒரு உறவை, ஒரே அசைவில் பளிச் விளக்கின் கீழ் கீழ்த்தரப்படுத்தும் வாசல்.

“அத்தை, நான்—”

“நீ இப்போ எதுவும் இல்ல. உள்ளே பெரியவர்கள் வர்றாங்க. டீ கப்புகள் காலி. அங்க கௌண்டர்ல எடுத்து வா. வரவேற்பு வரிசையில நிக்குற தகுதி யாருக்கு, வேலை பாக்குற தகுதி யாருக்கு எனக்கு தெரியும்,” என்றாள் மாலதி அத்தை, அவளைத் தாண்டியே வந்த விக்னேஷிடம், “இந்தப் பெண்ணை கொஞ்சம் கவனிச்சுக்கோ. பேசிக்கிட்டே நிக்கற பழக்கம் அதிகம்.”

அந்தக் கடைசி வசனம் சுற்றத்துக்காகவே. உடனே அருகில் நின்றிருந்த சுந்தர் மாமா மூக்குக் கண்ணாடியைச் சரி செய்து கீழே பார்த்தார்; பார்த்தது யாழினியை இல்லை, அவள் தள்ளப்பட்ட இடத்தை. இரண்டு இளம் பெண் உறவுகள் தங்கள் கைபேசியை அரைமட்டும் இறக்கி, ஒரு சிரிப்பு மடக்கின. முதலாவது பரிசு அங்கேயே வந்தது—யாழினி அசையாமல் மாலதி அத்தையை நேராகப் பார்த்தபோது, அத்தை அவளது கண்களை ஒரு வினாடி தாங்காமல் விருந்தினர் பக்கம் திரும்பினாள். பழைய திமிர் முழுதாக இல்லை; அதில் ஒரு மெல்லிய பிளவு விழுந்தது.

ஆனால் அத்தை அதைக் காப்பாற்ற வேகமாய்ப் பணி ஏற்றினாள். “தட்டு எடுத்துட்டு நில்,” என்று மீண்டும் கட்டளை. சேவை மேசையின் குறுகிய விளிம்பில் காகித டிஷ்யூ, மலர் கயிற்றிலிருந்து உதிர்ந்த இதழ்கள், பேனா குத்திய மஞ்சள் மார்க்கர், பாதியாக குடிக்காமல் குளிர்ந்து போன உணவுப் பெட்டி—எல்லாம் சீரற்ற குவியலில் இருந்தது. யாழினி தட்டையை எடுத்தாள். ஸ்டீல் கப்புகள் ஒலித்தன. மாலதி அத்தை அவள் கையில் தட்டையைப் போட்டவளே, அருகில் வந்த ஒரு முதிய தம்பதியரிடம் முகத்தை இளக்கி, “உள்ளே வாங்க, நம்ம வீட்டு பக்கம்,” என்று வழி காட்டினாள். யாழினி மட்டும் வழியில் இல்லாதவளாக்கப்பட்டாள்.

“அவளுக்கு சொன்னா புரியாது,” என்று மாலதி அத்தை குரலை உயர்த்தினாள். “எல்லாருக்கும் தெரிஞ்ச மாதிரி வீட்டுக்கார பெண் என்று நினைச்சிக்கிட்டு வரிசையில நிக்கறதால யாரும் வீட்டுக்காரவங்க ஆக மாட்டாங்க.”

இந்த முறை பலர் கேட்டார்கள். யாழினி கையில் இருந்த தட்டு சற்றுக் குனிந்தது. கப்புகள் ஒன்றுடன் ஒன்று மோதி சின்ன நடுக்கம் எழுந்தது. அவள் அதைச் சமப்படுத்தினாள். ஓடிப்போக முடியும். பின்பக்க வாயில் தெரியும். பேருந்து நிறுத்தம் மூன்று நிமிடம். ஆனால் அவள் போனால், இன்று மாலதி அத்தை சொன்ன கதைதான் மண்டபம் முழுக்க நின்று விடும். அவள் நின்றால் மட்டுமே, அந்தக் கதை யாருடைய வாயிலிருந்து வந்ததென்று தெரியும்.

விக்னேஷ் அருகே வந்து மெளனமாக, “அக்கா, இப்போ சும்மா இருங்க. அர்ஜுன் அண்ணா இன்னும் வரலை,” என்றான்.

யாழினி அவன் கையில் இருந்த வாகனச் சீட்டு புத்தகத்தைப் பார்த்தாள். “வரலையா? அப்படின்னா யாரு முடிவு பண்ணினார் நான் எங்கே நிக்கணும்னு?”

அவள் அதை மெதுவாகச் சொல்லவில்லை. கேட்க வேண்டியவர்கள் கேட்கும் அளவுக்கு சொன்னாள்.

மாலதி அத்தை திரும்பினாள். “என்ன?”

யாழினி தட்டையை இரு கைகளாலும் சரி பிடித்துக்கொண்டு, தெளிவாகக் கேட்டாள்: “என் இடத்தை முடிவு பண்ண அதிகாரம் உங்களுக்குக் கொடுத்தது யார், அத்தை? அர்ஜுனா? இல்ல இந்த வீட்டுக்குள் வர்றவர்களை வரவேற்கிற பெயரில், மனுஷங்களை வரிசைப்படுத்திக்கிற பழக்கமா?”

அந்தக் கேள்வி வாசலிலேயே நின்றுவிட்டது இல்லை; நெரிசலின் மீது ஏறி பரவியது. சுந்தர் மாமா இப்போது நேராகப் பார்த்தார். புகைப்படக்காரன் ப்ளாஷ் விடாமல் ஒரு விநாடி நிறுத்தினான். விக்னேஷ் சிரிப்பை விழுங்கினான். மாலதி அத்தையின் கையில் இருந்த பூத்தட்டு சற்றுக் கீழே இறங்கியது.

“நான் இந்த வீட்டு பெரியவங்க,” என்றாள் அவள், ஆனால் அந்தத் தொனி முன்பு போல மிரட்டவில்லை.

“பெரியவங்கனா, யாரை எங்கே நிறுத்தணும்னு சொல்றதுக்கு முன், அந்த மனிதருக்கு இந்த வீட்டோட என்ன உரிமைன்னு தெரிஞ்சிருக்கணுமே,” என்றாள் யாழினி. “தெரியாம இருந்தா கேட்டுக்கலாம். தள்ள முடியாது.”

சுற்றத்திலிருந்து ஓர் அசைவு. நேராக எதிரே வந்த கருப்பு எஸ்யூவி ஹார்ன் அடித்து நின்றது. உடனே முன்பக்கத்தில் இருந்த இரண்டு பார்க்கிங் பையன்கள் ஓடிவந்தனர். விக்னேஷ் வாகனச் சீட்டு புத்தகத்தைத் திறந்து மீண்டும் மூடினான்; அந்தக் காருக்கு சீட்டு தேவையில்லை என்பது அவனுக்குத் தெரிந்தது. மண்டப மேலாளர் வேகமாக படிகளை இறங்கி வந்தார். கதவோர பணியாளர்கள் தோள்பட்டைச் சீவிக் கொண்டு நேராக நின்றனர். மாலதி அத்தை கணம் ஒன்றில் தன் பக்கம் மீண்டும் கட்டுப்பாட்டை இழுத்துக்கொள்ள முயன்றாள்.

“தட்டை அங்கே வை!” என்று சத்தமிட்டாள். “இப்போ இந்தக் கார்ல வர்றவர்களுக்கு முதல்ல வழி விடு. எல்லாரும் பக்கம் நில். நீயும்.”

யாழினி நகரவில்லை. அவள் தட்டையைத் தூக்கிக்கொண்டே நின்றாள். அதன் ஒலி மட்டும் அவள் கைநரம்புகளில் பேசிக்கொண்டிருந்தது.

கார் கதவு திறக்க, முதலில் சாம்பல் முடி, வெள்ளை சில்க் சட்டை, கச்சிதமாக மடித்த வேஷ்டியுடன் ராமமூர்த்தி ஐயா இறங்கினார். அர்ஜுனின் தந்தை. அவரைப் பார்க்க மாலதி அத்தை ஏற்கெனவே முகத்தில் ஈரமான மரியாதை பூசி முன்வந்தாள். “அண்ணா, கவனமா—”

ஆனால் அவர் அவளைத் தாண்டிப் பார்த்தது யாழினியைத்தான். அந்தப் பார்வைத் தொடங்கிய இடமே வாசலின் வாசிப்பை மாற்றியது. அவள் கையில் இருந்த தட்டையைப் பார்த்தார். அத்தை நிற்க வைத்த இடத்தைப் பார்த்தார். பின்கதவுச் சாவி இருந்த கயிறு இன்னும் யாழினியின் மணிக்கட்டில் தளர்ந்து தொங்கியது; அதை அவர் கண்டார். அவர் பின்னால் இறங்கியவர்கள்—கணக்கு பார்ப்பவர், நிறுவன ஓட்டுநர், அர்ஜுனின் சகோதரி—அனைவரும் யாரை நோக்கிப் போக வேண்டும் என்று அடுத்த நொடியே புரிந்து நிற்கத் தொடங்கினார்கள்.

அத்தைக்கு அது தெரிந்தும், இன்னொரு முயற்சி. “அண்ணா, அவளை நான் உள்ளே வேலைக்குப் போடுறேன். இப்போ வாசலில நம்ம பக்கம்—”

“மாலதி,” என்றார் ராமமூர்த்தி ஐயா. அவர் குரல் பெரியதாக இல்லை. அதனால்தான் எல்லாரும் கேட்டார்கள். “தட்டு அவள் கையில எப்படி வந்தது?”

அத்தை முகம் சுருங்கியபடியே சிரிக்க முயன்றாள். “சின்ன உதவி தான். இங்கே யார் யார் நிற்கணும்னு—”

அந்த நேரமே இன்னொரு கார் வந்து நின்றது. இம்முறை டிரைவர் கதவைத் திறப்பதற்குள் உள்ளிருந்து அர்ஜுன் இறங்கிவிட்டான். கழுத்தில் இன்னும் அலுவலக அடையாள அட்டை கயிறு. அவன் விழி நேராக யாழினியிடமே போய் ஒட்டியது. தட்டையும், கைகளின் இறுக்கமும், அத்தையின் நடுவில் நின்ற உடல்முறையும் அவன் பார்த்தான். அவனுக்கு விளக்கம் யாரும் தர வேண்டியதில்லை. அவன் இரண்டு அடியில் வந்து தட்டையைப் பிடிக்க முனைந்தான்.

யாழினி ஒரு சிறிய அசைவில் தட்டையை அவன் கையிலிருந்து விலக்கினாள். அவள் இன்னும் அதைப் பிடித்துக்கொண்டே இருந்தாள்.

அந்த அசைவுதான் அவளுடையது. காப்பாற்றப்பட வேண்டிய பெண்ணாக அல்ல; தன் இடத்தை யாரால் வாசிக்க வைக்க வேண்டும் என்று தேர்ந்தெடுக்கும் மனிதியாக.

அர்ஜுன் திரும்பி எல்லாரும் கேட்கும் குரலில் சொன்னான்: “இந்த வாசலில முதலில் வரவேற்கப்பட வேண்டியவர் யாழினி. என் பக்கம் வர்றவள் மட்டும் இல்ல. இந்த வீட்டுக்கு நான் தேர்ந்தெடுத்து கொண்டு வர்ற பெண். நிச்சயதார்த்த மேடைக்கு என்னோட கூட நிக்கப்போறவள். யாரும் அவளை வேலைக்காரி மாதிரி நிறுத்தக் கூடாது.”

பூச்செண்டு எடுத்திருந்த குழந்தையின் கை கீழே விழுந்தது. புகைப்படக்காரன் தவறவிட்ட ப்ளாஷ் கண்ணாடி தூணில் பட்டது. மேலாளர் உடனே பின்வாங்கி, வழியைத் திறந்தான். விக்னேஷ் கையில் இருந்த சீட்டு புத்தகத்தைத் தன் முதுகுப் பின்னால் ஒளித்தான். மாலதி அத்தை வாயைத் திறந்தாள்; சொல்ல வார்த்தை வரவில்லை. அவள் சில நிமிடங்களுக்கு முன் காட்டிய இடம் இப்போது அவளுக்கே இடமாக மாறிப்போனது—வாசலின் ஓரம், யாரும் கேட்காத இடம்.

ஆனால் யாழினி இன்னும் அங்கேயே நின்று கொண்டிருந்தாள்; பொதுவெளியில் சொன்ன வார்த்தை அவளைக் காப்பாற்றி முடிக்கவில்லை. அதைக் பூட்ட வேண்டியது அவள்தான். அவள் ராமமூர்த்தி ஐயாவை நேராகப் பார்த்தாள்.

“ஐயா,” என்றாள். “நான் யாரோட பெயருக்காக இங்கே நிக்கல. என்னை யார் எங்கே நிறுத்தணும்னு யாராவது முடிவு பண்ணுவாங்கன்னு நினைச்சதுக்குத்தான் நான் பதில் கேட்டேன்.”

ராமமூர்த்தி ஐயா ஒரு நொடி அவளைப் பார்த்தார்; பிறகு திரும்பி வாசல் முழுக்கக் கேட்ட குரலில் சொன்னார்: “அதனால்தான் நான் இப்போ சொல்லறேன். இந்த வீட்டில் யாழினி எங்கே நிற்கணும்னு வெளியில் இருந்து யாரும் முடிவு பண்ண மாட்டாங்க. அவள் என் மகன் தேர்ந்தெடுத்தவள். அதைவிட முக்கியம், இந்த மண்டபத்துல அவளை அவமதிக்கிற உரிமை யாருக்கும் இல்லை. மாலதி, நீ பக்கத்துக்கு நில்.”

அது கட்டளை. உறவுப்பாசத்தின் மென்மை இல்லாமல், வீட்டின் உரிமையோடு. கைகளில் மாலைகள் வைத்திருந்த இரு பெண்கள் உடனே பாதையை மாற்றினர். கதவோர பணியாளன் ஓடிவந்து படிக்கட்டு நடுவிலிருந்த வெள்ளி தட்டைப் பின்சார்த்தான். சுந்தர் மாமா தன் வேஷ்டியை இழுத்து நேரானார்; அவர் யாழினியைப் பார்த்து சிரிக்கவில்லை, ஆனால் தலை குனிந்தார்—அவளை இப்போதுதான் முதன்முறையாக சரியாகப் பார்த்தவர் போல.

மாலதி அத்தை கடைசி முயற்சியாய், “அண்ணா, நான் வீட்டுப் பெயர் காப்பாத்தத்தான்—”

“வீட்டுப் பெயர் தட்டையோட கையில் நடுங்கிட்டிருந்தது,” என்றான் அர்ஜுன். “அதை நீங்க காப்பாத்தல.”

அந்த வசனம் நேராகப் பட்டது. அத்தையின் கன்னத்தில் நிறம் மாறியது. அவள் அருகே நின்றிருந்த உறவுப்பெண்ணிடம் தன்னை வேலைபார்ப்பது போல காட்டிக்கொள்ள பூமாலை கேட்டாள்; அந்தப் பெண் கேட்டதே இல்லாமல் வேறு பக்கம் திரும்பிப் போனாள். அதுவே முகக்கவசம் கிழியும் சத்தம் போல இருந்தது.

யாழினி மெதுவாக நடந்தாள். எல்லாரும் திறந்த பாதையிலல்ல. அவள் நின்ற இடத்திலிருந்து ஒரு அடிதான் முன்னேறினாள். “தட்டை நான் வைக்கிறேன்,” என்றாள். “அதுக்கப்புறம் நான் உள்ளே வர்றேன். யாருக்கும் விளக்கம் சொல்ல வேண்டியதில்லை.”

அர்ஜுன் உடனே ஒத்துக் கொண்டதாகத் தலை ஆட்டவில்லை. அவன் பக்கத்துக்கு நகர்ந்தான். வழி திறந்தான். அதுதான் இப்போது அவனுக்குச் செய்ய வேண்டிய இடமாற்றம். யாழினி அதை பார்த்தாள்; சொற்கள் இல்லாமல் ஏற்றுக் கொண்டாள்.

வாசல் வளையத்தின் சத்தம் மாறியிருந்தது. முன்பு உத்தரவுகள் பறந்த இடத்தில் இப்போது மக்கள் தங்கள் உடலைத் திருத்திக்கொண்டார்கள். மலர்தூவி நிற்கும் பெண் யாழினி வரும் பக்கம் இடம்திறந்து நின்றாள். கார் கதவுகள் மீண்டும் திறந்தன; ஆனால் இந்த முறை யார் முதலில் பெறப்படுகிறார்கள் என்று யாருக்கும் குழப்பம் இல்லை. மாலதி அத்தை ஓரமாக நின்றபடியே, தன் கை கால்களை எங்கே வைக்க என்று அறியாமல் போனாள். முன்பு அவள் காட்டியவர்கள் அவளைத் தாண்டியே யாழினியை நோக்கிப் பார்த்தனர். அதுதான் உண்மையான இழிவு—யாரும் திட்டவில்லை; யாரும் ஆறுதல் சொல்லவும் வரவில்லை. அவளைச் சுற்றிய அதிகாரம் வெறுமனே காலியானது.

யாழினி பின்பக்கம் சேவைப் பாதைக்கு திரும்பினாள். அந்தச் சுருங்கிய வளைவில் சுவர் நிழல் குளிர்ந்தது. தரையில் சிதறியிருந்த இரண்டு ஜாதி மல்லிகைப் பூக்களைத் தாண்டி அவள் நடந்தாள். கைகளில் இருந்த தட்டையை இடுப்புக்கு சமமாக உயர்த்தி சமப்படுத்தினாள். அங்கே முன்பே வைத்திருந்த குளிர்ந்த உணவுப் பெட்டியின் வாசனை இன்னும் இருந்தது. கதவு திறந்தே இருந்தது. அவள் சேவைப் பாதை வளைவை அடையும் வரை, முன்பு தோளில் மோதிக் கடந்திருப்பவர்கள் இப்போது தாங்களே சுவரோடு ஒதுங்கினார்கள். யாழினி தட்டையை உறுதியாகச் சீர்செய்தாள்; கப்புகள் நடுங்குவதை நிறுத்தின.